Oloimazi

Εκτός από τους Αθηναίους, τους Κορίνθιους, τους Αχαιούς της περιόδου του Β ελληνικού αποικισμού  (9ος-6ος αιώνας π.Χ), η Ελλάδα δεν γέννησε άλλους αποικιοκράτες. Τουλάχιστον  με την έννοια του ιδρυτή αποικίας, διοικούμενης με τον ευρωπαϊκό  αποικιοκρατικό τρόπο, όπως τον μάθαμε στους καιρούς μας, από τους δασκάλους του είδους, Βρετανούς.

Το ελληνικό αποικιοκρατικό ταλέντο όμως, δεν μπορούσε να μείνει στην αφάνεια και εκδηλώσεις του υπήρχαν σε μικρότερη κλίμακα.

Ειδικά εκεί όπου η ανάγκη διακυβέρνησης δημιουργούσε «νησίδες» διοίκησης, οι οποίες τελικά κατέληγαν στο να γίνουν νησίδες (συνήθως αυταρχικής) εξουσίας. Γενικά η σύγχυση της διαχείρισης με τη διοίκηση και της διαχείρισης ή του δικαιώματος νομής με την κυριότητα και την κατοχή ενός τόπου η ενός αντικειμένου, είναι πολύ συχνό φαινόμενο στα ελληνικά πράγματα. Μάλιστα τα τελευταία 5 χρόνια γίναμε μάρτυρες ενός νέου είδους αυταρχισμού. Του αυταρχισμού των περιφεριεακών και δημοτικών συμβουλίων. Αλλά ας επανέλθουμε στο θέμα μας.

Η περιφέρεια της Ελλάδας που διένυσε αποικιοκρατική περίοδο μέσα στον 21ο αιώνα είναι η Αττική. Μπορεί να μην οδηγούμε στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας ή να μην πίνουμε τσάι στις πέντε το απόγευμα (βρετανική αποικιοκρατία) όμως το μοντέλο διοίκησης της περιφέρειας δεν διέφερε και πολύ από το βρετανικό αποικιοκρατικό μοντέλο. Τόσο στον τρόπο όσο και στην στοχοθεσία και την μέθοδο επίτευξης των στόχων,  που τελικά αποδείχθηκε πως ήταν άλλοι από τους προεκλογικά διακηρυγμένους. (Τι παράξενο!!!)

Η περιφέρεια Αττικής πριν από 5 χρόνια βρισκόταν μέσα σε μία πολύ δύσκολη κατάσταση.  Η καθυστέρηση στην καλλιέργεια της συνείδησης των κατοίκων, της ανάγκης της διαλογής των απορριμμάτων στην πηγή τους, της ανακύκλωσης και γενικά η έλλειψη αγωγής του πολίτη, οδήγησε στην ανάπτυξη πυρήνες υγειονομικού σκότους μέσα σε κατοικημένες περιοχές. Η άθλια αυτή υποβάθμιση του τόπου υποστηρίχθηκε και από συμφέροντα (πάντα υπάρχουν αυτά) τα οποία λυμαίνονταν τους πόρους που αποταμιεύονταν για την ανάπτυξη της ανακύκλωσης. Για παράδειγμα ίσχυε και ισχύει ακόμα η απαράδεκτη κατάσταση να εισπράττει συγκεκριμένος οργανισμός «ανακύκλωσης» το αντίστοιχο τέλος που επιβαρύνει όλους τους καταναλωτές συσκευασμένων προϊόντων, για να οδηγήσει τελικά μέσω των υπεργολάβων του, το 70% του συγκεντρωμένου όγκου, στους ΧΥΤΑ. Έτσι, η αρχική έλλειψη πολιτικής συνείδησης κι αγωγής, υποστηριζόμενη και ενθαρρυμένη από τους ίδιους τους διαχειριστές της ονομαζόμενης «ανακύκλωσης», παρήγαγε την ανάγκη για μεγαλύτερους και περισσότερους ΧΥΤΑ (νόμιμους και παράνομους).

Για να μην αφήνει άσχημη γεύση το πικρό χάπι που έπρεπε να ταΐσει η διοίκηση τον κόσμο, οι νέοι ΧΥΤΑ ονομάστηκαν ΧΥΤΥ, αντικαθιστώντας το Α από τα Απορρίμματα, με Υ από τα Υπολείμματα. Το ψέμα όμως έβγαζε μάτι. Ποια Υπολείμματα; Αφού δεν υπάρχει διαλογή στην πηγή και οι υπεργολάβοι (τα Κέντρα Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών) τα πάνε όλα για ταφή, αφού βέβαια εισπράξουν το «τέλος ανακύκλωσης» που πληρώνουν οι πολίτες.

Άλλο ζήτημα ήταν η έλλειψη αποχέτευσης σε μεγάλο τμήμα της περιφέρειας Αττικής. Δηλαδή σε ότι είχε να κάνει με τα απόβλητα (στερεά και υγρά) η κατάσταση το 2014 ήταν ζοφερή και εξακολουθεί να είναι ακόμα.

Η τότε υποψήφια περιφερειάρχισσα, η Ρ. Δούρου, καβαλώντας το κύμα της αντίδρασης στα μνημόνια και τη φτωχοποίηση, το ίδιο κύμα που καβάλησε όλος ο ΣΥΡΙΖΑ και μαζί του μεγάλο μέρος των παλαιών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ και ΝΔ) κέρδισε τις εκλογές απέναντι σε έναν υποψήφιο που η θητεία του είχε αποδείξει πως ήταν (και είναι;) άνθρωπος με συγκεκριμένες στοχεύσεις που πολύ απείχαν από το λαϊκό συμφέρον. Χώρια που στη βάρδια του του έκατσε και μία αντάρτισσα Κερατέα και τον έκανε να νιώθει άχρηστος.

Τον εκτόπισε λοιπόν η σημερινή περιφερειάρχισσα, υποστηρίζοντας  τις εκδηλώσεις λαϊκής αντίδρασης στα σχέδια του παλιού περιφερειάρχη.

Όπως και όλος ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν άργησε να δείξει το αληθινό της πρόσωπο, που δεν ήταν άλλο παρά το πρόσωπο του εκτοπισθέντος υπ’ αυτήν την ίδια, περιφερειάρχη. Είχαν τα ίδια προγράμματα, την ίδια ατζέντα αλλά η ομολογία πριν τις εκλογές δεν θα την οδηγούσε στη θέση που είναι σήμερα.

Τέλος πάντων, αφού οι δημοκρατικές διαδικασίες είχαν ουσιαστικά καταλυθεί, με τη γελοιοποίηση τους  από τη νέα περιφερειάρχισσα, έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος διοίκησης και υλοποίησης των δεσμεύσεων της προς τα ίδια πρόσωπα στα οποία είχε δεσμευτεί και ο προηγούμενος περιφερειάρχης. Πως όμως θα μπορούσε να κάνει την κωλοτούμπα ελαχιστοποιώντας τον εξευτελισμό και την κατακραυγή;

Στο δύσκολο ερώτημα, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος πια, η απάντηση δόθηκε μάλλον από τη συνεργασία των αντιπεριφερειαρχών της, με τους διάφορους τοπάρχες της Αττικής. Όπως οι Βρετανοί στρατιωτικοί, για να διοικήσουν μία χώρα, έκαναν συμμέτοχους με μικρό βέβαια μερίδιο, φυλάρχους, τοπάρχες, μαχαραγιάδες. Έτσι 100 βρετανοί στρατιωτικοί, διοικούσαν χώρες πολλών εκατομμυρίων, όπως η Ινδία π.χ.

Το μοντέλο δούλεψε καλά. Μάλιστα όταν το κόμμα της περιφερειάρχισσας έχει την κεντρική εξουσία, διαθέτει κι άλλα καθρεφτάκια για διανομή στους φυλάρχους, όπως «υπουργικές φιλίες», «πολιτική εύνοια», «πόρους», «ενδεχόμενη πολιτική αναρρίχηση». Όλα σε εισαγωγικά όπως κάθε τι ψευδώνυμο και παραπειστικό.

Ο τρόπος είχε βρεθεί. Η περιφερειάρχισσα  έστηνε με τα υποπόδια της (τους φυλάρχους – τοπάρχες) στον Α βαθμό «αυτοδιοίκησης» διαβουλεύσεις, παραποιώντας τη λαϊκή βούληση,  γνωμοδοτούσε όπως ήθελαν τα αφεντικά της, παρέδιδε στο υπουργείο που σαν έτοιμο από καιρό, καλούσε τους πάντα ορεξάτους, στο μεγάλο φαγοπότι.

Τα πάντα με την επίφαση της δημοκρατίας και την «σύμφωνη λαϊκή γνώμη» όπως «εκφράστηκε» σε κάθε σχετική και κατάλληλα στημένη, διαβούλευση.

Κάτι κουβέντες για ακυρώσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κάτι προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας με ανασταλτικές αοφάσεις, κάτι προσφυγές σε Ευρωπαϊκά δικαστήρια. Κάτι επισημάνσεις για πλαστές μελέτες ή για κατά παραγγελία μελέτες, ένοχες για περιβαλλοντικά εγκλήματα, δεν αρκούσαν για να ταράξουν την υπεύθυνη γαλήνη της περιφερειάρχισσας και του μηχανισμού της (που έφτανε στην κεντρική κυβέρνηση)

Έφτασαν οι εκλογές. Όλοι ξέρουμε πως η ανεύθυνη και απαράδεκτη στάση της περιφέρειας σε Μάνδρα και ανατολική Αττική, που οδήγησε στο θάνατο 124 ανθρώπων είναι αρκετή για να βυθίσει την περιφερειάρχισσα στο σκοτάδι (μέχρι να την ανασύρει και πάλι η κεντρική εξουσία). Ο λόγος ικανός αλλά δεν πρέπει με τίποτα να ξεχαστεί ο τρόπος που εφάρμοσε διοίκηση τα πέντε αυτά χρόνια. Ο τρόπος που συμπεριφέρθηκαν η ίδια και οι συνεργοί της που δεν είναι μόνο οι αντιπεριφερειάρχες της, αλλά και όσοι συμμετείχαν στον φαύλο κύκλο του ψέματος, για να αποκομίσουν υποτιθέμενα προσωπικά οφέλη και πλαστή αίγλη πολιτικού άνδρα. Τα υποπόδια της, οι ψοφοδεείς τοπάρχες και φύλαρχοι, δήθεν «ενεργοί πολίτες» αλλά ουσιαστικά ενεργούμενα της περιφερειάρχισσας και της κυβέρνησης, που την κολάκευαν, την ίδια και τους απεσταλμένους της.

Ο λαός της Αττικής χρωστάει σκληρά μαθήματα στη συμμορία αυτή, που τάχθηκε στην εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων, εις βάρος της υγείας και της ζωής του. Πρέπει να καταστεί σαφές πως το «μαύρισμα» και η καταψήφιση της περιφερειάρχισσας και των αυλικών της, αντιπεριφερειαρχών και ψοφοδεών τοπαρχών-δημάρχων, δεν γίνεται μόνο για το έγκλημα των 124 νεκρών, αλλά και για όλα τα άλλα εγκλήματα.

Τα εγκλήματα των ψεμάτων, των φουσκωμένων λόγων, της πλαστής στήριξης στα λαϊκά κινήματα, στο έγκλημα της σχεδιαζόμενης καταστροφής της ΒΑ Αττικής και του νοτίου Ευβοϊκού με ΧΥΤΑ και ΚΕΛ να εκβάλουν δίπλα δίπλα και μέσα στον κόλπο.

Τα ψέματα και η αδιαφορία που οδήγησαν στην καταστροφή ης Πεντέλης, των Γερανείων, του Πατέρα, τη ρύπανση και εκχέρσωση (δι’ αδειοδοτήσεως) ορεινών περιοχών της Αττικής, το χάιδεμα των συμφερόντων, την μη προώθηση της διαλογής των απορριμμάτων στην πηγή, της κατάργησης της ανακύκλωσης μέσα από τον απαράδεκτο ΠΕΣΔΑ που εξυπηρετεί τα γνωστά συμφέροντα και όχι τον λαό. Για την τσιμεντοποίηση των ρεμάτων (για την οποία κάνει πλάτες στον φίλο της υπουργό Αττικής) που δεν παρέχουν καμία αντιπλημμυρική προστασία. Για το δούλεμα και την κοροϊδία τόσου κόσμου.

Για την κατάλυση κάθε έννοιας δημοκρατικής διαβούλευσης. Για την καθιέρωση της χειραγώγησης των περιφερειακών συμβουλίων και την διάδοση των χειρισμών αυτών από τα υποπόδια της (τους φυλάρχους – τοπάρχες) και στα δημοτικά συμβούλια.

Για όλα τα παραπάνω, αλλά και για άλλα τα οποία εμείς μπορεί να μην ξέρουμε αλλά σίγουρα τα ξέρουν και τα φοβούνται όλοι αυτοί, η καταδικαστική ψήφος είναι το ελάχιστο που μπορούμε να πράξουμε. Όχι μόνο στην περιφέρεια, αλλά και όπου αλλού βρίσκουν απάγκιο και καταφύγιο τα ενεργούμενα και υποπόδια της απαίσιας συμμορίας.

Και να θυμόμαστε πως όταν αυτοί οι τύποι δεν τιμωρούνται, θεωρούν πως τα έκαναν όλα καλά (κάτι απολογισμοί γεμάτοι θράσος τελευταία, δεν είναι τυχαίοι)  και αν τους ξαναδωθεί εμπιστοσύνη και εξουσία, είναι ήδη  έτοιμοι για τα πολύ χειρότερα