Exaggelies

Από τη δεκαετία του 1980 και πιο πολύ στα χρόνια μεταξύ 1985 -1990, στις εκλογές ζωντανεύουν οι μνήμες από τις μεγάλες συγκεντρώσεις πολιτικών κομμάτων με το σκηνικό από πλαστικά σημαιάκια και άπειρους χειροκροτητές και τελάληδες των  «Δικαίων Αιτημάτων του λαού» για «αλλαγή» ή για «απαλλαγή». Αυτά έχουν πια σχεδόν τελειώσει.  Οι πλατείες έπαψαν να γεμίζουν, οι λεωφόροι το ίδιο. Το μόνο απαράλλαχτο είναι ακόμα οι συγκεντρώσεις κλειστού χώρου. Σε θέατρα, σε συναυλιακούς χώρους, σε εκθέσεις, ακόμα και σε διαμερίσματα. Αυτό που έμεινα αναλλοίωτο είναι οι συγκεντρώσεις στον πυρήνα του κυττάρου της κοινωνικής ζωής της ελληνικής κοινωνίας. Του τότε και του σήμερα. Στο κλασικό και κραταιό καφενείο. Συγκεντρώσεις και ομιλίες γίνονται, όπως και τότε, έτσι και τώρα, στον τόπο διεξαγωγής της καθ’ εαυτού πολιτικής ζύμωσης που δεν είναι άλλος, από το κλασικό, παραδοσιακό καφενείο.

Οι τοίχοι των καφενείων ακούνε τα ίδια ψέματα χρόνια τώρα. Οι τοίχοι ξέρουν να ξεχωρίζουν τα ψέματα, γιατί οι τοίχοι πάντα είχαν καλύτερη μνήμη από τους ανθρώπους.

Επίσης ξέρουν να ξεχωρίζουν την περιγραφή της πραγματικότητας από την παραπλανητική διήγηση,το παραμύθι.

Σε ένα καφενείο της περιοχής της διασταύρωσης της Ραφήνας, στις 7/4/2019, 6 ημέρες μετά την Πρωταπριλιά και 5 μέρες μετά την παγκόσμια ημέρα του παραμυθιού (τα γενέθλια του Χ.Κ. Άντερσεν) και βέβαια ενάμιση μήνα πριν τις δημοτικές εκλογές στον τόπο, οργανώθηκε μία σχετικά καλοστημένη παράσταση, στα πλαίσια και με τους όρους που γίνονται οι σχετικές παραστάσεις το 2019.

Είχε προτζέκτορα, είχε πτυσσόμενη οθόνη, είχε τον σκηνοθέτη της παράστασης όρθιο και σε διακριτική απόσταση να παρακολουθεί τον πρωταγωνιστή του να εκτελεί το νούμερο του, όπως το διδάχθηκε. Είχε και βέργα κατάδειξης σημείων επί της οθόνης (δυστυχώς εν είχε το laser pointer σύμβολο εκσυγχρονισμού), είχε τους κομπάρσους, είχε και τους απαραίτητους κλακαδόρους. Πολύ καλή σκηνοθεσία και αυτό φαινόταν στο πρόσωπο του σκηνοθέτη που αν και καθόταν διακριτικά πιο πίσω, φαινόταν ικανοποιημένος από την επίδοση τοι πρωταγωνιστή του. Όλα λοιπόν πήγαιναν καλά για την παράσταση, εκτός από ένα πράγμα, το οποίο έλειπε και δυστυχώς αν το έργο ήταν καθαρή μυθοπλασία, χωρίς επιπτώσεις στις ζωές των κατοίκων και στον τόπο, αυτό δεν θα πείραζε. Άλλωστε ο μύθος μάλλον χαρά δίνει και όχι λύπες. Δυστυχώς το έργο ήταν οι ίδιες οι ζωές και το ίδιο το μέλλον των ανθρώπων και του τόπου.

Όπως και να το κάνουμε το να αποτελεί ένα τόσο σημαντικό διακύβευμα, αντικείμενο σκηνοθεσίας, υποκριτικής ερμηνείας και προσποιητού ενθουσιασμού κλακαδόρων και στημένων από τον «θεατρικό επιχειρηματία», είναι απαράδεκτο αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνο.

Ενδεικτικά, ο σκηνοθέτης είχε ορίσει 4 πράξεις του έργου, διακρινόμενες μεταξύ τους από τα χειροκροτήματα των κλακαδόρων, που δεν ήταν και πολύ επαγγελματίες γιατί τους πρόδιδε το γεγονός πως ενθουσιάζονταν στα ανούσια και με λιγότερη ένταση, σημεία της παράστασης. Στα σοβαρά επικρατούσε μία διάχυτη αμηχανία. Μία σιγή απορίας.

Ακούστηκε πως ο υπουργός δεσμεύεται (ετελείωσε που έλεγε και ο καταπληκτικός ηθοποιός Απ. Αυδής –«Καλοχαιρέτας» της ταινίας) σε θέματα που είναι αρμοδιότητα ιδιωτικής εταιρίας.

Ακούστηκε πως ο ίδιος υπουργός και η υπουργική παρέα του, μαζί με τον πρωταγωνιστή της κωμωδίας, είχαν προβλέψει την ακυρωτική απόφαση του ΣτΕ για τις οικιστικές πυκνώσεις, όταν τον καιρό που ενέτασσαν περιοχές διαλαλούσαν για ψηφοθηρικούς λόγους πως «γλίτωσαν τα σπίτια του κοσμάκη».  Το μόνο που δεν είπαν ήταν το ότι κοροϊδευαν τον κόσμο για να πληρώνει αδρά, όποιον του υποσχόταν αναρμοδίως λύση για το πρόβλημα του. Ήταν όλα γνωστά, όλα προδιαγεγραμμένα αλλά δολίως έπρεπε να διατηρήσουν τον κόσμο και πάλι όμηρο. Αυτή τη φορά, δικό τους όμηρο. Όχι των προηγούμενων!

Ακούστηκαν κι άλλα.  Για μία μελέτη ενός κόμβου που ενώ είναι μελέτη 7 ετών και είχε αποσυρθεί, εμφανίστηκε ως καινούργια και υπό εκτέλεση. Ακούστηκε ακόμα μία φορά πως το ΚΕΛ στο Πλατύ Χωράφι θα είναι τριτοβάθμιας επεξεργασίας (προχωρημένης τριτοβάθμιας μάλιστα – τζάμπα είναι, το βαφτίζω και τεταρτοβάθμιας άμα θέλω) την ώρα που η ίδια η ΜΠΕ του το ορίζει ως δευτεροβάθμιας με μεμβράνες και η Ε.Ε. δεν χρηματοδοτεί τριτοβάθμια επεξεργασία.

Ψέματα, ψέματα, ψέματα. Πολλά ψέματα, αλλά ως Έλληνες ψηφοφόροι τα έχουμε συνηθίσει και ντροπή μας γι’ αυτό.

Αυτό που δεν αντέχεται όμως σε καμία περίπτωση, είναι πως ο πρωταγωνιστής της παράστασης αντί να βρίσκεται σπίτι του και να συλλογάται πως θα αντιμετωπίσει τη Δικαιοσύνη που τον έχει παραπέμψει για τον θάνατο 100 ανθρώπων με κατηγορίες για βαριά αμέλεια, δίνει παράσταση σε καφενεία διεκδικώντας την επιβράβευση από τους δημότες για την εγκληματική του, όπως αποδείχθηκε, δοτή θητεία.

Δυστυχώς ξεχνάμε. Ξεχνάμε τι ακούσαμε, τι είδαμε, τι είπαμε. Ξεχνάμε τι φάγαμε, όπως λέγεται. Από χθες, φαίνεται πως ξεχνάμε και τον ίδιο τον θάνατο των συνανθρώπων μας και κάποιοι έχουν λόγο (;) να νομίζουν πως τα θύματα τους θα ξαναψηφίσουν τη Δούρου στην Περιφέρεια Αττικής, τον Ψινάκη στην Ευρωβουλή και τον Μπουρνούς στη Ραφήνα.

Τελικά τα χρυσόψαρα μάλλον έχουν καλύτερη μνήμη και κρίση, όπως φαίνεται