Αυτές τις μέρες διαβάζουμε πολλές ερμηνείες σχετικά με τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών. Άλλοι επικαλούνται οικονομικούς λόγους αναφέροντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την υποστήριξη της μεσαίας τάξης, άλλοι μιλούν για «εθνικούς» λόγους επικαλούμενοι τη συμφωνία των Πρεσπών για σύνθετη ονομασία της γειτονικής χώρας και μάλλον λίγοι είναι αυτοί που μιλούν για τους ανθρώπους που έχασε μια για πάντα ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το χειρισμό του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου. Για έναν από αυτούς τους ανθρώπους θα διαβάσουμε τώρα

«Ψήφισε τρεις τέσσερις φορές αριστερά, κι ας του φαινόταν να `ναι κωμωδία όλα αυτά». Οι στίχοι αυτοί στριφογύριζαν συνεχώς στο μυαλό του όλη τη μέρα . Και δεν ήταν ούτε τρεις ούτε τέσσερεις οι φορές που είχε ψηφίσει Αριστερά. Μπορεί να ήταν και δεκατρείς ή δεκατέσσερεις, ίσως και περισσότερες. Δεν τις μέτρησε ποτέ. Άλλωστε, μέχρι το 2015, δεν είχε ποτέ πιστέψει ότι ένα κόμμα της Αριστεράς θα μπορούσε να κερδίσει τις εκλογές. Ψήφιζε, όμως, με συνέπεια, με αφοσίωση, με ανιδιοτέλεια. Δεν υπέκυψε ποτέ του στο δίλημμα να ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ για να μην έρθει η Δεξιά. Στα μάτια του τα δύο αυτά κόμματα ήταν ίδια ή σχεδόν ίδια. Ψήφιζε με βάση τη συνείδησή του και κάθε βράδυ των εκλογών περίμενε τα αποτελέσματα έχοντας μια μικρή ελπίδα πως τα πράγματα μπορεί να άλλαζαν έστω και λίγο και η Αριστερά να έβγαινε με ενισχυμένο ποσοστό, ώστε να μπορούσε να επηρεάσει λίγο περισσότερο τα πράγματα προς το καλό των φτωχών και των εργαζομένων. Μέχρι εκεί έφταναν οι προσδοκίες του

 

Σε λίγες ώρες κλείνουν οι κάλπες και όπως όλα δείχνουν – και μακάρι να διαψευστούμε – η Νέα Δημοκρατία θα είναι από αύριο κυβέρνηση. Τίποτα θετικό δεν προμηνύει το σχεδόν βέβαιο ενδεχόμενο, ούτε καν για όσους την ψηφίσουν σήμερα (αυτοί κατά τη γνώμη μας είναι και οι πιο τραγικοί πρωταγωνιστές των σημερινών εκλογών, οι ιδανικοί αυτόχειρες, εκτός και αν ανήκουν στην αφρόκρεμα της μεγαλοαστικής τάξης που είναι σίγουρο πως από αύριο θα κάνει πάρτυ)

Για όσους από αύριο ψάχνουν εξηγήσεις για την πιθανότατη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, ας θυμίσουμε τη δήλωση που είχε κάνει ο Τζιάνι Ανιέλι, αφεντικό της FIAT και της Γιουβέντους και ένας από τους ισχυρότερους οικονομικούς παράγοντες της Ιταλίας. To 1996, ενώ συζητιόταν η ανάγκη μεταρρυθμίσεων, ο Ανιέλι είχε δηλώσει : "Υπάρχουν πράγματα, μεταρρυθμίσεις με κόστος σε κοινωνικό επίπεδο, που μια κυβέρνηση της αριστεράς μπορεί να τα πραγματοποιήσει πιο εύκολα από μια κυβέρνηση της κεντροδεξιάς". Λίγο αργότερα, το 1998, δίνοντας ψήφο εμπιστοσύνης στην αριστερή κυβέρνηση Νταλέμα ως ισόβιος γερουσιαστής που είχε χριστεί από το 1991, είχε κάνει μία παρόμοια δήλωση: "Σήμερα στην Ιταλία, μια κυβέρνηση της Αριστεράς είναι η μόνη που μπορεί να εφαρμόσει πολιτικές της Δεξιάς"

Σε πρόσφατο άρθρο της γαλλικής Les Echos διαβάζουμε: «Όπως συνέβη στη Γερμανία με τη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση του Γκέρχαρντ Σρέντερ και την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας με τους νόμους του Χαρτς ή στο Ηνωμένο Βασίλειο με τον εργατικό Τόνι Μπλερ και τον ορισμό του “τρίτου δρόμου”, η Αριστερά – στην περίπτωση της Ελλάδας, η άκρα Αριστερά – είναι σε θέση να περάσει νεοφιλελεύθερα μέτρα χωρίς να προκαλέσει μεγάλα κοινωνικά κινήματα». Περιττό είναι να προσθέσουμε πως οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες και οι Βρετανοί Εργατικοί είνια πλέον κομπάρσοι στην πολιτική σκηνή των χωρών τους, χωρίς εμφανές πολιτικό στίγμα, ταυτισμένοι στη συνείδηση του κόσμου με τους πρώην πολιτικούς τους αντιπάλους και πολύ μακριά από την πιθανότητα επανακατάληψης της κυβερνητικής εξουσίας.

 

Μόλις προχθές ο Κώστας Κυρανάκης, αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας και υποψήφιος βουλευτής του κόμματος, πρότεινε επίδομα 2000 ευρώ για κάθε παιδί που γεννιέται στην Ελλάδα, σπεύδοντας να διευκρινίσει πως αυτό το επίδομα θα δίνεται μόνο σε Ελληνόπουλα. Δυστυχώς, ο κύριος Κυρανάκης είναι ένας από αυτούς τους κομψευόμενους δανδήδες της πολιτικής σκηνής που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να πουν τη μεγαλύτερη ανοησία με την πιο ακραία σοβαρότητα αλλά και να εκφράσουν με όμορφες λέξεις τις πιο μισάνθρωπες απόψεις επενδυμένες με έναν μανδύα υποκριτικού ενδιαφέροντος για το κοινωνικό σύνολο και για «το έθνος που απειλείται»

Σε διευκρινιστική ερώτηση που του έκαναν, ο Κυρανάκης απάντησε πως «Ελληνόπουλα είναι τα παιδιά που γεννιούνται από Έλληνες γονείς". Άρα, σύμφωνα με αυτόν, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο δεν είναι Έλληνας. Την ίδια ώρα που ο Κυρανάκης εκτόξευε αυτό το προεκλογικό - με οσμή Χρυσής Αυγής – πυροτέχνημα, ο Αντετοκούνμπο βραβευόταν ως ο πολυτιμότερος παίκτης του ΝΒΑ για τη σαιζόν που τελείωσε. Ταυτόχρονα, σχεδόν, ο Κυρανάκης , έστελνε συγχαρητήριο tweet στον Γιάννη, αλλά και ένα μεγάλο ευχαριστώ εκ μέρους όλης της Ελλάδας!

 

Άλλη μια περίοδος των περιβόητων Πανελληνίων Εξετάσεων φτάνει στο τέλος της. Ένας θεσμός που αποδεικνύει και αυτός, με το δικό του τρόπο, το αδιέξοδα της κοινωνίας που έχουμε οικοδομήσει, ολοκληρώνεται για τους μαθητές με τρόπο τραυματικό. Για μια ακόμη φορά επαναλήφθηκε το ίδιο σκηνικό στα μαθήματα της Θετικής Κατεύθυνσης καθώς είδαμε να επιλέγονται θέματα ιδιαίτερης δυσκολίας που έκαναν μαθητές οι οποίοι είχαν κοπιάσει κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, να νιώθουν άχρηστοι και να βγαίνουν από τις σχολικές αίθουσες με δάκρυα στα μάτια.

Ξέρουμε όλοι πως αυτές οι εξετάσεις είναι ένας διαγωνισμός, όπου δεν μετράει η απόλυτη δική σου επίδοση, αλλά το πόσο καλά θα τα πας σε σχέση με τους υπόλοιπους (όπως είπε με αφοπλιστική ειλικρίνεια, προκλητική ελαφρότητα αλλά και περισσό θράσος μια καθηγήτρια φροντιστηρίου που σχολίαζε τα θέματα της Χημείας «μη στενοχωριέσαι αν δεν έγραψες καλά, σημασία έχει αν έγραψες καλύτερα από το διπλανό σου»). Αυτό, όμως, δεν αφαιρεί το δικαίωμα από τους μαθητές να απαιτούν να επιλέγονται θέματα που θα μπορούν να βαθμολογούν δίκαια την προσπάθεια που κατέβαλλαν κατά τη διάρκεια της χρονιάς.

 

Συζητήσεις επί συζητήσεων ακολούθησαν τα αποτελέσματα των πρόσφατων ευρωεκλογών, σε μια προσπάθεια να ερμηνεύσουν τη μεγάλη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Σε μία συνέντευξή της μάλιστα,  η Θεανώ Φωτίου, αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης,  είπε πως ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνά μόλις 9 μήνες, εννοώντας πως μέχρι τότε ήταν αναγκασμένος να υπακούει στις εντολές των θεσμών και ως εκ τούτου δεν μπορούσε να ασκήσει ανεξάρτητη πολιτική. Ας αφήσουμε κατά μέρος κατά πόσο αληθείς είναι οι παραπάνω δηλώσεις, τόσο σε σχέση με το αν είναι ανήμπορη να ασκεί ανεξάρτητη πολιτική μια κυβέρνηση που έχει εκλεγεί από το λαό της χώρας αυτής με σκοπό να την ασκήσει, όσο και με το πόσο μπορεί να ασκεί ανεξάρτητη πολιτική μια κυβέρνηση που δε θέλει να σηκώσει κεφάλι.

Ας δεχτούμε, χάριν της συζήτησης, πως οι δηλώσεις αυτές είναι αληθείς και πως πράγματι ο ΣΥΡΙΖΑ, τώρα που μπορεί, θα δράσει υπέρ των λαϊκών συμφερόντων. Ένα πρώτο μήνυμα δε θα έπρεπε να είναι και η κατάρτιση του ευρωψηφοδελτίου του; Και, όμως, στο ψηφοδέλτιο αυτό, οι επιλογές των προσώπων ήταν όχι μόνο ατυχείς αλλά εξαιρετικά εξοργιστικές για όσους μέχρι κάποτε ψήφιζαν, στήριζαν και αγωνίζονταν για τη ριζοσπαστική Αριστερά.

 

Ο σοφός λαός αποφάσισε για μια ακόμη φορά. Έστειλε στην Ευρωβουλή τον Κυριάκο Βελόπουλο (αυτόν τον τυχοδιώκτη έμπορο που πουλάει από τηλεοράσεως πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια και παντός είδους συνωμοσίες, αλλά και χειρόγραφες επιστολές (!) του Ιησού Χριστού). Έδωσε περισσότερους ψήφους στον τυχάρπαστο Ηλία Ψινάκη από κόμματα με οργάνωση και ιστορία στην πολιτική ζωή, όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή η ΛΑΕ.

 

Δημοσιεύουμε ένα κείμενο που μας έστειλε μια ομάδα πολιτών της περιοχής μας, που υπογράφουν ως «Αναρχικοί/ές και Κομμουνίστριες/ές στην Ανατολική Αττική». Ανεξάρτητα από τη δική μας θέση στο θέμα των εκλογών, θεωρούμε πως είναι ένα κείμενο που μπορεί να συμβάλλει σε έναν ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό.

 

ΕΚΛΟΓΕΣ 26/5/2019 & 2/6/2019

Ημέρες εκλογικών αυταπατών και ψευδαισθήσεων

  • Η λεγόμενη “γιορτή της δημοκρατίας” το μόνο που κάνει είναι να καλλιεργεί και να ενισχύει τη λογική της ανάθεσης.
  • Υποκλίνεται στην ιεραρχική λειτουργία και δομή του αστικού πολιτικού συστήματος.
  • Στις εκλογές παρουσιάζεται το σύνολο του αστικού μπλοκ και αριστερές ρεφορμιστικές οργανώσεις-κόμματα, οπότε τα αποτελέσματα —όποια κι αν είναι— εγγυώνται τη συνέχιση του υπάρχοντος.

ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ

  • Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ιμπεριαλιστικό οικοδόμημα, μια ενοποίηση των αστικών τάξεων των χωρών που τη συναποτελούν. Δεν είναι το σπίτι των λαών.
  • Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ουσιαστικά μια βιτρίνα, αφού οι κρίσιμες αποφάσεις παίρνονται μέσω των Συμβουλίων των αρχηγών κρατών, του Eurogroup, της ΕΚΤ, της Κομισιόν κ.λπ. Εκεί αποφασίζουν πολιτικές και συμφωνίες που σπέρνουν πολέμους, νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες, φτώχεια, πείνα, εξαθλίωση, εργασιακή επισφάλεια, καταστολή.