Ανόητος ή εθνικιστής; Δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Ο εθνικιστής είναι οπωσδήποτε ανόητος. Ο ανόητος δεν είναι υποχρεωτικά εθνικιστής. Όπως και να έχει το πράγμα, υπάρχει θέμα. Δάσκαλος ή στρατιωτικός εκπαιδευτής; Έχει το δικαίωμα ένας δάσκαλος να υποχρεώνει παιδιά του Δημοτικού να υπακούουν και να εκτελούν στρατιωτικά παραγγέλματα;

 

 

Τι ακριβώς θέλει να πετύχει ο εν λόγω «δάσκαλος» βάζοντας παιδιά Δημοτικού να κάνουν βήμα σημειωτόν; Να αποδώσει τιμές σε όσους έπεσαν υπέρ πατρίδος; Με βήμα σημειωτόν; Μα, δεν υπάρχει πιο ατελέσφορη πράξη από το βήμα σημειωτόν. Αυτή τη φράση χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να περιγράψουμε μια κατάσταση που δεν πάει πουθενά. Το μόνο που πετυχαίνει κανείς κάνοντας σημειωτόν, είναι να μη σκέφτεται τίποτε εκείνη τη στιγμή. Ίσως αυτή να είναι η ιδανική άσκηση εξοβελισμού της σκέψης. Και ίσως αυτό να ήθελε να πετύχει τελικά ο «δάσκαλος». Να φτιάξει υπάκουα στρατιωτάκια που θα πειθαρχούν χωρίς να σκέφτονται. Να φτιάξει το στρατό των ομοιόμορφων, συγχρονισμένων και απρόσωπων σφυριών, όπως αυτός αποτυπώνεται θαυμάσια και ζοφερά στην ταινία του Alan Parker “The wall”

 

 

Διαβάζοντας τα σχόλια στο Διαδίκτυο βλέπουμε ότι ο στρατός αυτός υπάρχει και είναι πολυπληθής. Στην πλειοψηφία των σχολίων επιδοκιμάζεται ο «δάσκαλος», ο οποίος αποκαλείται λεβέντης, πατριώτης και σωστός παιδαγωγός. Αυτομάτως, έρχεται πάλι το ερώτημα. Ανόητοι ή εθνικιστές; Όπως και να έχει, είναι προφανές ότι η λογική δεν πρόκειται να τους αγγίξει. Το μυαλό τους είναι με θαυμαστό τρόπο βραχυκυκλωμένο. Το μόνο που θα μπορούσε να τους κλονίσει, θα ήταν στις επόμενες παρελάσεις να εμφανιστούν και άλλοι που θα παρελάσουν όπως τα κορίτσια της Νέας Φιλαδέλφειας