Σε ένα ταχύτατα εξελισσόμενο περιβάλλον ένα εκπαιδευτικό σύστημα καλείται να υπηρετήσει μια πλατειά γκάμα στόχων που ξεκινούν από μαθήματα απλής επιβίωσης και τελειώνουν με την έννοια της ανθρώπινης ολοκλήρωσης. Το ελληνικό σχολείο πάσχει σε όλα. Παρακάτω αναλύω πέντε ελλείψεις που (για μένα, ως άνθρωπο και ως εκπαιδευτικό)βγάζουν μάτι:

 Β ΓΥΜΝ 3

 

Μόνο και μόνο αυτή η έκφραση ανείπωτης απόγνωσης στο πρόσωπο της Ελληνίδας Εβραιοπούλας από τα Γιάννενα, θα ήταν αρκετή για να σωπάσουμε όλοι και να στοχαστούμε. Να αναλογιστούμε πόσο χαμηλά είναι ικανός να πέσει ο άνθρωπος προκειμένου να ικανοποιήσει τις πιο ταπεινές και σκοτεινές του ορμές. Και, όμως, αυτή η φωτογραφία και οι αντιδράσεις που προκαλεί στα κείμενα που συνοδεύει, αποδεικνύουν ότι αυτό το σιχαμερό είδος ανθρώπου που έκανε τα φρικιαστικά εγκλήματα στα γερμανικά κρεματόρια εξακολουθεί να υπάρχει γύρω μας ρωμαλέο και αμετανόητο. Χωρίς ίχνος ενοχής και ντροπής θα παρέμβει σε δημόσιες συζητήσεις και θα κάνει σχόλια επιλεκτικής ευαισθησίας του στυλ «Για τους Έλληνες της Σμύρνης δε μιλάτε» ή κουτοπόνηρα θα αναρωτηθεί «για σκεφτείτε λίγο, μετά τον πόλεμο οι Εβραίοι απέκτησαν δικό τους κράτος»

Αυτοί οι άνθρωποι είναι παντού γύρω μας. Δεν ξέρω αν αποτελούν την πλειοψηφία, το σίγουρο όμως είναι ότι κάνουν πολλή φασαρία, εκπέμπουν απύθμενο μίσος και αντανακλούν τεράστια ανοησία. Είναι οι σκοταδιστικές, αναχρονιστικές και εθνικιστικές φωνές που κρατούν την ελληνική κοινωνία στο Μεσαίωνα και σε μια μόνιμη εμπόλεμη κατάσταση με όλους.

 

Δεν το είπε ακριβώς έτσι ο Σουρής, έτσι όμως θα το έλεγε αν ζούσε σήμερα και έβλεπε όλο αυτό το συρφετό που κινείται μεταξύ καρναβαλιού και εθνικιστικού παραληρήματος. Όλους αυτούς τους ανθρώπους που εκ του ασφαλούς , αλλά και εκ του αφελούς, παριστάνουν τους πατριώτες. Αυτούς που, ενώ ξεπουλήθηκε και ξεπουλιέται ακόμη η χώρα στους Γερμανούς, στους Κινέζους, στους Ιταλούς, στους Γάλλους, στους Καναδούς, στους Αμερικανούς αλλά και στους ντόπιους ολιγάρχες, παριστάνουν τόσα χρόνια τον Κινέζο και βγαίνουν στο δρόμο μόνο για να διαμαρτυρηθούν για το ΤΙΠΟΤΑ, για το ΑΝΟΥΣΙΟ, για το ΑΝΩΔΥΝΟ. Απλά για να θυμίσουν σε όλους μας ότι όπως σε κάθε χώρα, έτσι και στη δική μας, και ειδικά σε σκοτεινούς καιρούς όπως είναι αυτοί που διανύουμε, επικρατούν η ανοησία, η κακία, ο ρατσισμός, ο φασισμός και όλα τα άλλα ταπεινά ένστικτα

 

 

Ένα από τα πιο άμεσα αντιληπτά στην καθημερινότητα χαρακτηριστικά της διεθνοποιημένης οικονομίας είναι η απανθρωποποίηση της σχέσης πωλητών – πελατών.

Θυμάμαι πόσο γελοία και πλαστικά φαίνονταν σε όλους μας τα χαμόγελα των εργαζόμενων σε αλυσίδες φαστ-φουντ πριν από είκοσι και βάλε χρόνια. Τα χαμόγελα αυτά αποτελούν τον κανόνα στον καιρό μας. Πέρασαν στα σούπερ-μάρκετ και στα μικρομάγαζα. Και φυσικά δεν εννοώ την τυπική ευγένεια που καλό είναι να υπάρχει, ως ουσία αλλά και ως απόσταση αμοιβαίας ασφαλείας σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις. Εννοώ την αυτοματοποιημένη συμπεριφορά που θυμίζει τηλεφωνικά ρομπότ, την απουσία ανθρώπινου συναισθήματος στην επαφή των πελατών με τους πωλητές-υπαλλήλους ενός εμπορικού καταστήματος.

Η στατιστική είναι για πολλούς μια επιστήμη βαρετή, άψυχη, αδιάφορη. Μέγα λάθος. Η στατιστική χρησιμοποιείται πια από όλες τις επιστήμες ως εργαλείο μέτρησης φαινομένων, δεικτών, συσχετισμών και τελικά εξαγωγής συμπερασμάτων. Πίσω από τους ψυχρούς αριθμούς πάλλονται ψυχές.

Τα παρακάτω στοιχεία είναι καταγραφές των τελευταίων 6-7 ετών (δηλ. των μνημονιακών ετών χονδρικά) και κατατάσσουν τους νεοέλληνες σε «περίοπτη» θέση πανευρωπαϊκά αλλά και διεθνώς. Η σύνθεση όλων αυτών των ετερόκλητων φαινομενικά στοιχείων δημιουργεί μία εικόνα- παζλ του σημερινού νεοελληνικού προφίλ, καθ’ όλα αποκαρδιωτική – αν όχι αποκρουστική. Είμαστε όντως «έθνος ανάδελφον»;

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

1. Κατέχουμε την πρώτη θέση πανευρωπαϊκά στο κάπνισμα (38% του πληθυσμού).

2. Βρισκόμαστε στις πρώτες θέσεις πανευρωπαϊκά στην κατανάλωση αντιβιοτικών (εξ ού και η κατακόρυφη αύξηση ενδονοσοκομειακών λοιμώξεων που θερίζουν ζωές)

3. Πρώτη θέση πανευρωπαϊκά σε θανατηφόρα αυτοκινητιστικά ατυχήματα.

 

" Καθημερινά κολυμπάμε στο ευχητικό πέλαγος μιας ευκταίας ευτυχίας, που όλο κινάει να ’ρθει και ποτέ δε φτάνει. Και πώς να φτάσει με μαγικές επικλήσεις εκ του ασφαλούς και χωρίς αγώνα;" 

Βασίλης Ραφαηλίδης - Κείμενα στο Έθνος

Μετά την άκρατη ευχολογία των ημερών, ας διαβάσουμε ένα επίκαιρο κείμενο του Βασίλη Ραφαηλίδη :

Αν δεν υπήρχαν οι ευχές, ίσως ο κόσμος να ’ταν καλύτερος. Διότι η ευχή υποκαθιστά τη συγκεκριμένη πράξη ή ενέργεια «για κάτι το καλύτερο» με μια άνευ νοήματος μαγική επίκληση για το «καλώς έχειν των πραγμάτων». (Η παμπάλαια ομηρική λέξη «ευχή» είναι σύνθετη, και παράγεται από το «ευ» και το «έχω». Συνεπώς, ευχή σημαίνει «έχειν καλώς», και κατά προέκταση «επιθυμία για το έχειν καλώς» των ανθρώπων και των πραγμάτων). 

Όμως παρά την αρχαιότητα των ευχών, ο κόσμος συνεχίζει να «έχει κακώς» κι αυτό σημαίνει πως οι ευχές αποδείχτηκαν ολικά ανεπαρκείς για την τακτοποίηση των κακώς κειμένων. Ωστόσο, όλες οι γλώσσες είναι κατάφορτες από ένα ατέλειωτο ευχολόγιο, πράγμα που σημαδεύει επίμονα τον ανθρώπινο πόθο για κάτι το καλύτερο. Δηλαδή, ο ρόλος της ευχής σταματάει στην κατάδειξη της επιθυμίας για ευτυχία, χωρίς βέβαια να υποδεικνύει κανέναν τρόπο για την επίτευξή της. 

 

 

"Ο μοναχός ο άνθρωπος, όταν γλεντούν οι άλλοι
ντρέπεται που ‘ναι μοναχός και στη χαρά φαλτσάρει
Ο μοναχός ο άνθρωπος όταν γλεντούν οι άλλοι
γίνεται μόνος δυο φορές και σκύβει το κεφάλι"

 

Έτσι  τραγουδούσε ο Νίκος Παπάζογλου πάνω σε στίχους του Λάζαρου Ανδρέου και αποτύπωνε μια πραγματικότητα. Την αδυναμία του ανθρώπου να διαχειριστεί τη μοναξιά, ειδικά την περίοδο των εορτών. Ο άνθρωπος τρέμει τη μοναξιά, μα πάνω απ΄ όλα τρέμει μήπως ο περίγυρος καταλάβει ότι είναι μόνος.

Η μοναξιά θεωρείται ντροπή, αδυναμία, ελάττωμα. Γι’ αυτό ο άνθρωπος δεν πρέπει να μείνει μόνος. Πρέπει να κρύψει ότι είναι μόνος. Ειδικά τις γιορτές πρέπει να αποδείξει ότι ανήκει κάπου. Ειδικά τις γιορτές πρέπει να διασκεδάσει. Η επιθυμία μετατρέπεται ξαφνικά σε υποχρέωση και οι γιορτές, από χρόνος ξενοιασιάς και ανεμελιάς, μετατρέπονται σε στοίχημα αυτοεπιβεβαίωσης