«Homo homini lupus», ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο λύκος (Πλαύτος)

 

Πενήντα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους τον προηγούμενο μήνα και άλλοι τόσοι τραυματίστηκαν στη Νέα Ζηλανδία κατά τη διάρκεια δολοφονικής επίθεσης σε δύο τεμένη. Γιατί έπρεπε να πεθάνουν αυτοί οι άνθρωποι; Γιατί ήταν Μουσουλμάνοι σύμφωνα με δήλωση του δολοφόνου τους

Διακόσιοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους χθες στη Σρι Λάνκα σε οκτώ βομβιστικές επιθέσεις εναντίον εκκλησιών και ξενοδοχείων. Γιατί; Γιατί ήταν Χριστιανοί όπως θα δηλώσουν σε λίγο οι δολοφόνοι τους  

Τουλάχιστον δύο γυναίκες και ένα εξάχρονο κορίτσι δολοφόνησε αξιωματικός του κυπριακού στρατού, ο οποίος συνελήφθη προχθές. Γιατί;

Ας μην κοροϊδευόμαστε και ας μην ψάχνουμε πάντα για λογικές εξηγήσεις. Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου. Ικανός για το καλύτερο, ικανός για το χειρότερο. Ικανός να γίνει άγιος, ικανός να γίνει διάβολος. Μόνο που οι άγιοι, δυστυχώς, λιγοστεύουν

 

 

 

 

Ναι, ναι, ξέρουμε. Δεν είναι σωστό να προδικάζουμε. Υπάρχει, όμως, κανείς που ένιωσε έκπληξη στο άκουσμα της ανάμιξης του γνωστού ποινικολόγου Αλέξανδρου Λυκουρέζου στο κύκλωμα της μαφίας των φυλακών; Πιο πολλή έκπληξη νιώσαμε στο άκουσμα της σύλληψής του, καθώς έχουμε κατά έναν παράδοξο τρόπο αποδεχτεί πως σε αυτό τον άδικο κόσμο κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους υπόλοιπους και πως δεν απλά δεν τους αγγίζει κανείς.

Και δεν είναι μόνο αυτός ο δικηγόρος που έχει ταυτιστεί στο υποσυνείδητό μας με μια στρεβλή αντίληψη περί υπεράσπισης του δικαίου. Δεν γνωρίζουμε πως αν κάποιος προσλάβει κάποιον γνωστό μεγαλοδικηγόρο θα έχει πολύ σημαντικές πιθανότητες να αθωωθεί; Και αυτό όχι τόσο λόγω των ικανοτήτων του συγκεκριμένου δικηγόρου, αλλά λόγω άλλων ικανοτήτων του, όπως να δωροδοκεί, να εκβιάζει, να απειλεί, να εκφοβίζει. Μάρτυρες, αντίδικους, δικαστές.

Υπάρχουν συγκεκριμένοι δικηγόροι που όταν αναλαμβάνουν την υπεράσπιση ενός ατόμου, δύο πράγματα φαίνονται σίγουρα στο μυαλό του μέσου πολίτη. Πρώτον, πως ο πελάτης του συγκεκριμένου δικηγόρου είναι ένοχος και δεύτερον πως πιθανότατα θα αθωωθεί ή στη χειρότερη θα πέσει στα μαλακά.

Φυσικά και δε θα εκπλαγούμε αν ο Λυκουρέζος κριθεί τελικά αθώος. Αυτή θα είναι και η φυσιολογική ροή των πραγμάτων

 

 

Η Παναγία των Παρισίων δεν χάθηκε, θα ξαναφτιαχτεί. Και μάλιστα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η καταστροφή αυτή θα είναι ακόμη ένα βαρύ αποτύπωμα της Ιστορίας πάνω της. Όταν μετά από χρόνια θα ξεναγούνται οι τουρίστες στη Notre-Dame, αυτή η πυρκαγιά θα είναι μία από τις πολλές ιστορίες που θα ακούνε, μία από τις πολλές ιστορίες που θα πουλάνε. Πιθανότατα, θα εντοιχιστεί και μια πλάκα στην είσοδο του Ναού με τους ευεργέτες που βοήθησαν με τις δωρεές τους στην αποκατάσταση του μεγαλοπρεπούς αυτού Μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς, που αποδεικνύει πως ο άνθρωπος μπορεί να μεγαλουργήσει ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές.

Το κωδωνοστάσιο θα υψωθεί ξανά, περίτρανο δείγμα της μακραίωνης επιθυμίας του ανθρώπου για εξύψωση της ταπεινής υπόστασής του. Τα γοτθικά αγάλματα θα είναι πάντα εκεί να μας θυμίζουν τον πανάρχαιο φόβο του ανθρώπου για το θάνατο και πώς τον εκμεταλλεύονται ακόμη και τώρα πολλές εξουσίες για να εξασφαλίζουν την τυφλή υποταγή του. Οι Κουασιμόδοι θα συνεχίσουν να ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, τους ανεκπλήρωτες έρωτές τους. Ο Πάπας θα μιλήσει για σύμβολο του Χριστιανισμού, αυτού της Ιεράς Εξέτασης. Ο Μακρόν θα μιλήσει για σύμβολο του δυτικού πολιτισμού, αυτού των Σταυροφόρων.

Και ο Βίκτωρ Ουγκώ, αν μπορούσε, θα ευχαριστούσε όλους αυτούς τους μεγαλοσχήμονες ευεργέτες που έσπευσαν να χρηματοδοτήσουν την αποκατάσταση της Παναγίας των Παρισίων. Θα προτιμούσε, όμως, να έδειχναν την ίδια σπουδή και για τους Άθλιους αυτού του κόσμου.

 

“Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι μήπως όλοι υποφέρουμε από αμνησία. Έγραψα για να ανακαλέσω τη μνήμη του ανθρώπινου ουράνιου τόξου, που βρίσκεται σε κίνδυνο ακρωτηριασμού’’ Eduardo Galeano

Μιλάμε όλοι για την έξοδο από την κρίση. Όμως αυτή η κρίση πώς προέκυψε; Πριν από την κρίση ήμασταν ικανοποιημένοι από την κοινωνία που είχαμε οικοδομήσει; Μήπως ξεχνάμε εύκολα;

Ξεχάσαμε τη θεοποίηση του χρήματος και τη μετατροπή μας σε παθητικούς και καθ’έξιν καταναλωτές; Ξεχάσαμε την ολοκληρωτική μας παράδοση στο κυνήγι του χρήματος και την αποξένωσή μας από οικογένεια και φίλους; Ξεχάσαμε πως απωλέσαμε την αίσθηση της κοινότητας και πως λειτουργούσαμε πλέον ως μονάδες που αποσκοπούσαν μόνο στο προσωπικό τους συμφέρον;

Ξεχάσαμε ότι πριν πτωχεύσουμε οικονομικά είχαμε ήδη καταρρεύσει πολιτισμικά; Ξεχάσαμε την εισβολή και την επικράτηση της υποκουλτούρας, του σκυλάδικου και του ευτελούς; Ξεχάσαμε ότι σταματήσαμε να διαβάζουμε;

Ξεχάσαμε το ρουσφέτι, τη διαπλοκή, τη διαφθορά και γενικότερα τις δύσοσμες σχέσεις που είχαμε αναπτύξει με την εξουσία και τους μηχανισμούς της;

 

 

"Εύγε στο Δήμο Σπάτων-Αρτέμιδας για το σεβασμό που δείχνει σε αυτή την πανάρχαια παράδοση και τη σπουδή που δείχνει για τη διατήρησή της"

Του ανταποκριτή μας, Λούτσιου Ντάλλα

 

Από πού προήλθε το όνομα Λούτσα; Κάποιοι που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα υποστηρίζουν πως είναι ένα από τα πολλά αρβανίτικα τοπωνύμια που υπάρχουν στην Αττική και πως προέρχεται από την αλβανική λέξη lluca, που σημαίνει λάσπη. Κούνια που τους κούναγε. Οι πανεπιστήμονες αυτοί δε γνωρίζουν προφανώς το πανάρχαιο έθιμο που επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας στη Λούτσα να αφήνουν επίτηδες λακκούβες στους δρόμους και να μη φροντίζουν για την απορροή του βρόχινου νερού, ώστε τα διερχόμενα αυτοκίνητα να κάνουν λούτσα τους πεζούς όποτε βρέχει. Κανείς δε γνωρίζει πώς ξεκίνησε αυτό το έθιμο που χάνεται στα βάθη του χρόνου, όμως το σίγουρο είναι πως οι δημοτικές αρχές της Λούτσας κάνουν ό,τι μπορούν για να το διατηρήσουν και να μη χαθεί όπως τόσα άλλα. Νομίζουμε πως όλοι μας οφείλουμε ένα μεγάλο μπράβο στο Δήμο Σπάτων-Αρτέμιδας για το σεβασμό που δείχνει σε αυτή την πανάρχαια παράδοση και τη σπουδή που δείχνει για τη διατήρησή της

Έτσι προέκυψε, κύριοι, το όνομα της Λούτσας, που κάποιοι κουλτουριάδηδες θέλουν να την κάνουν Αρτέμιδα. Η Λούτσα, κύριοι, θα μείνει Λούτσα, θέλετε δε θέλετε. Όσο υπάρχουν λακκούβες ανοιχτές, όσο τα νερά της βροχής θα λιμνάζουν στους δρόμους, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα


Πόσο τραγικό είναι για έναν πολίτη αυτής της χώρας να βλέπει ότι η εναλλακτική λύση που διαφαίνεται για διαδοχή του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία είναι η Νέα Δημοκρατία. Πόση απελπισία πιάνει κάθε πολίτη όταν βλέπει το αδιάκοπο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και την ίδια στιγμή διαπιστώνει ότι ο πιθανότερος διάδοχος του ΣΥΡΙΖΑ θα ξεπουλήσει ακόμη πιο γρήγορα όση από αυτήν έχει απομείνει

Πόση οργή προκαλούν οι δηλώσεις της θλιβερής νεοπαγούς εκπροσώπου Τύπου της ΝΔ με τις οποίες κατηγορεί την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ πως προκάλεσε ναυάγιο στις προσπάθειες ιδιωτικοποίησης των Ελληνικών Πετρελαίων: «η κυβέρνησή του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνον δεν ενθαρρύνει αλλά υπονομεύει όλες τις μεγάλες επενδύσεις … Στα γραφειοκρατικά εμπόδια που βάζει στο Ελληνικό, την Cosco, την Κασσιόπη και τις Σκουριές, τώρα προστέθηκε και το ναυάγιο στην ιδιωτικοποίηση των Ελληνικών Πετρελαίων … Η χώρα δεν μπορεί να πληρώνει άλλο την ανικανότητα και τις ιδεοληψίες του ΣΥΡΙΖΑ»

Ιδεοληψία … μία κυρίαρχη λέξη στο ξύλινο λεξιλόγιο των νεοφιλελεύθερων.

 

Ο Νικηταράς πέθανε ζητιάνος, ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε, ο Κίμωνας ο Αθηναίος εξοστρακίστηκε και ο Σωκράτης αναγκάστηκε να πιει το κώνειο. Έτσι και σήμερα, το ελληνικό κράτος, συνεχίζοντας την αρνητική ανά τους αιώνες παράδοση αγνωμοσύνης, αντί να στήσει άγαλμα στο Βαγγέλη Μαρινάκη για την πολύπλευρη προσφορά του στην ελληνική κοινωνία αλλά και για το απαράμιλλο ήθος του, τον κυνηγάει και τον συκοφαντεί. Συκοφαντεί και λοιδωρεί έναν επιφανή Έλληνα, έναν αληθινό ήρωα και ένα μεγάλο ευεργέτη

Αφού, λοιπόν, η ελληνική κυβέρνηση δεν έστησε άγαλμα στο Βαγγέλη Μαρινάκη, αποφάσισε να στήσει αυτός ένα άγαλμα προς τιμήν του Νικηταρά, του επονομαζόμενου και Τουρκοφάγου. Στα αποκαλυπτήρια της προτομής, μάλιστα, δεν παρέλειψε να αναφερθεί στις διώξεις και στον πόλεμο λάσπης που δέχεται ο ίδιος καταγγέλλοντας την ελληνική κυβέρνηση πως «προκειμένου να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τα άλυτα προβλήματα που έχει συσσωρεύσει, σπιλώνει τη φήμη κάποιων εκ των επιφανέστερων (ωραίος έτσι;) Ελλήνων, με διαρκή και πολύπλευρη προσφορά στην ελληνική κοινωνία … Όμως το φως πάντα νικάει το σκοτάδι και οι πραγματικοί ήρωες και ευεργέτες (έτσι!) παίρνουν τελικά τη θέση που τους αρμόζει στην ιστορία μας»