Η ζωή είναι πολύ άδικη για μερικούς. Αν είσαι ΜΑΤατζής, είτε δείρεις είτε σε δείρουν, είσαι ξεφτίλας. Πόσο μάλλον αν σε δείρουν. Πόσο μάλλον ακόμη, αν σε δέρνουν ενώ προσπαθείς να προστατεύσεις το άγαλμα του εγκληματία πολέμου, Χάρυ Τρούμαν, αυτού που αποφάσισε τη θανάτωση με ατομικές βόμβες ολόκληρου του άμαχου πληθυσμού της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Σίγουρα θα πεταχτούν πολλοί και θα πουν πως τη δουλειά τους κάνουν και πως διαταγές εκτελούν. Κι εμείς θα συμφωνήσουμε. Τη δουλειά τους κάνουν. Ξεφτίλες

 

 

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ο Θεός κάλεσε στο όρος Σινά το Μωυσή και του παρέδωσε χαραγμένες σε πέτρινη πλάκα τις Δέκα Εντολές για να πορεύεται σύμφωνα με αυτές ο λαός Του. Σύμφωνα με τον Κυριάκο Βελόπουλο, ο Χριστός παρέδωσε σε αυτόν τις δικές Του συμπληρωματικές Εντολές μέσω των επιστολών που έχει στα χέρια του ο βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου και τις πουλάει έναντι συμβολικού τιμήματος μαζί με αλοιφή για τη φαλάκρα. Μία από αυτές τις Εντολές, που μπορούμε πλέον επίσημα να την αποκαλούμε Ενδεκάτη Εντολή, είναι να πυροβολείται όποιος μπαίνει παράνομα στη χώρα μας και δεν απαντά στο «Αλτ, τις ει» . «Ουκ αφήσεις λαθρομετανάστην εισέλθειν εις την χώραν αυτήν, αλλά πυροβόλησε αυτόν ως σφαχτόν» είπεν ο Ιησούς στο Βελόπουλο. Ο καλός Χριστούλης αναγκάστηκε να προβεί σε αυτή την Εντολή γιατί δεν άντεχε να βλέπει άλλο τον Βελόπουλο, τον Πλεύρη, το Μιχαλολιάκο, το Βορίδη, το Σαμαρά, το Χρυσοχοΐδη, τον Κασιδιάρη και τους άλλους ακροδεξιούς φιλάνθρωπους και ευσεβείς συνέλληνες να υποφέρουν αναγκαζόμενοι να βλέπουν τη δυστυχία και τη φτώχεια των άλλων και να χύνουν την πολύτιμη μαύρη χολή τους στο διδίκτυο. Ζήτησε μόνο ο καλός Χριστούλης, να τους πυροβολούν με αληθινή και αμόλυντη χριστιανική αγάπη. Ζήτησε ακόμη, όσοι από τους λαθραίους έχουνε λεφτά, να μην τους σκοτώνουν, αλλά να τους χορηγούν χρυσή βίζα και να αγοράζουν τα σπίτια στα Εξάρχεια που αδειάζουν τώρα από τους αναρχοκομμουνιστές και άθεους καταληψίες.

 

Σε αντίθεση με το ποίημα του Καβάφη, οι βάρβαροι ήρθαν στην ώρα τους. Ήρθε η Υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως, ήρθε ο υπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Άκης Σκέρτσος, ήρθε ο Υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης. Από την εταιρεία MYTILINEOS ήρθε η κ. Σόφη Δασκαλάκη – Μυτιληναίου, ήρθαν και στελέχη του Τομέα Έργων EPC - METKA. Ήρθανε, λέει, να στηρίξουν την πυρόπληκτη περιοχή μας. Έτσι μας είπανε, έτσι σας λέμε

 

skata12abc

 

 

Summer’s almost gone … Και περνάει τόσο γρήγορα το γ@μημένο. Όσο και να διαρκεί το καλοκαίρι του καθενός, ποτέ δεν είναι αρκετό. Γιατί είναι γλυκό. Σαν τη ζωή την ίδια. Μάλλον σαν τη ζωή που θα ήθελε ο καθένας μας να ζει όλο το χρόνο. Κι εδώ ακριβώς είναι το στοίχημα. Μπορείς να κάνεις τη ζωή σου ολόκληρη ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι;

 

 

Περίμενε κανείς κάποτε πως θα στρώνανε πολυθρόνες στην αμμουδιά και θα τις νοικιάζανε; Θα πίστευε ποτέ κανείς πριν από μερικές δεκαετίες ότι το νερό θα γινόταν εμπόρευμα και θα πουλιόταν σε μπουκαλάκια; Αμφιβάλλει κανείς πως σε λίγο καιρό θα πουλιέται αέρας υπό πίεση σε μπουκάλια; Αέρας από τα Άγραφα, ας πούμε. Αέρας από τον Ψηλορείτη. Αέρας κοπανιστός.

Μια γενιά, ίσως και δύο, μεγάλωσε με τη βεβαιότητα πως όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται. Γιατί, λοιπόν, να μην πουλιούνται και οι «καβάτζες» της Γαύδου, όπως αποκαλούνται τα λιγοστά και πολύτιμα σκιερά σημεία της; Μια Χανιώτισσα επιχειρηματίας, πολύ μπροστά από την εποχή της, έστησε στα καλύτερα σημεία επτά πολυτελείς σκηνές και τις διέθεσε προς ενοικίαση μέσω της γνωστής εταιρίας ενοικίασης Airbnb.

Εμείς δεν εκπλησσόμαστε από την πρωτοποριακή σκέψη της εν λόγω κυρίας. Εκπλησσόμαστε από την άρνηση της δημάρχου της Γαύδου να της δώσει αυτό το δικαίωμα. Σε ανάρτησή της, μάλιστα, η δήμαρχος του νησιού τοποθετείται επ' αυτού:

«Ένα μεμονωμένο περιστατικό που παρουσιάστηκε από επιχειρηματία Χανίων μετά από παρεμβάσεις της δημοτικής αρχής αλλά και συνέλευσης παραθεριστών έλαβε τέλος.

Τα δέντρα άρχισαν να ελεύθερα και πάλι για όποιον θέλει να φιλοξενηθεί. Εμπορικές δραστηριότητες στις καβάτζες δεν επιτρέπονται»

 

Στην εποχή αυτή που ζούμε των μετρίων
βασιλιάδες οι τρελοί των ηλιθίων

Active Member – Η Μελωδία της Παρακμής

 

Νέος πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας είναι από σήμερα ο Μπόρις Τζόνσον. Πολλά ειδησεογραφικά sites γράφουν πως πριν από λίγα χρόνια θα φάνταζε ανέκδοτο αυτό το ενδεχόμενο, αλλά μήπως είναι το μοναδικό; Ποιος θα φανταζόταν, για παράδειγμα, πριν από μερικά χρόνια ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα γινόταν πρόεδρος των ΗΠΑ; Ποιος θα φανταζόταν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα γινόταν πρωθυπουργός της Ελλάδας; Ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης, από πλασιέ βιβλίων που προκαλούσε άφθονο γέλιο στις παρέες που τον έβλεπαν από την τηλεόραση, θα γινόταν υπουργός Ανάπτυξης παρακαλώ; Ότι ο Βασίλης Λεβέντης θα έμπαινε στη Βουλή και ο «σοβαρός» Νίκος Χατζηνικολάου θα του έπαιρνε συνέντευξη εφ όλης της ύλης δίνοντας έμφαση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις; Ότι ο άνθρωπος που ισχυρίζεται πως έχει στην κατοχή του επιστολές του Ιησού και τις πουλάει μαζί με το φάρμακο κατά της φαλάκρας, όντας ο ίδιος φαλακρός, θα έμπαινε και αυτός στη Βουλή και πως, ως γνήσιος "Χριστιανός", θα πρότεινε να στήσουμε ναρκοπέδια στον Έβρο;

 

hgetes

 

Το ερώτημα που προκύπτει από τα παραπάνω παραδείγματα είναι: έχουν γίνει περισσότεροι οι ηλίθιοι σ΄αυτόν τον κόσμο ή σιγά-σιγά οι λογικοί αποσύρονται και αφήνουν χώρο στους ηλίθιους να κάνουνε παιχνίδι; Ό,τι και αν συμβαίνει, πάντως, τα πράγματα δεν είναι καθόλου αστεία. Οι φαιδροί αυτοί άνθρωποι, μέσα στη γελοιότητά τους, έχουν πάρει πολύ σοβαρά το ρόλο τους και δεν υπάρχει τίποτα πιο απειλητικό για ένα λαό από τον ανισόρροπο ηγεμόνα

 

 

 

Αυτές τις μέρες διαβάζουμε πολλές ερμηνείες σχετικά με τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών. Άλλοι επικαλούνται οικονομικούς λόγους αναφέροντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε την υποστήριξη της μεσαίας τάξης, άλλοι μιλούν για «εθνικούς» λόγους επικαλούμενοι τη συμφωνία των Πρεσπών για σύνθετη ονομασία της γειτονικής χώρας και μάλλον λίγοι είναι αυτοί που μιλούν για τους ανθρώπους που έχασε μια για πάντα ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το χειρισμό του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου. Για έναν από αυτούς τους ανθρώπους θα διαβάσουμε τώρα

«Ψήφισε τρεις τέσσερις φορές αριστερά, κι ας του φαινόταν να `ναι κωμωδία όλα αυτά». Οι στίχοι αυτοί στριφογύριζαν συνεχώς στο μυαλό του όλη τη μέρα . Και δεν ήταν ούτε τρεις ούτε τέσσερεις οι φορές που είχε ψηφίσει Αριστερά. Μπορεί να ήταν και δεκατρείς ή δεκατέσσερεις, ίσως και περισσότερες. Δεν τις μέτρησε ποτέ. Άλλωστε, μέχρι το 2015, δεν είχε ποτέ πιστέψει ότι ένα κόμμα της Αριστεράς θα μπορούσε να κερδίσει τις εκλογές. Ψήφιζε, όμως, με συνέπεια, με αφοσίωση, με ανιδιοτέλεια. Δεν υπέκυψε ποτέ του στο δίλημμα να ψηφίσει το ΠΑΣΟΚ για να μην έρθει η Δεξιά. Στα μάτια του τα δύο αυτά κόμματα ήταν ίδια ή σχεδόν ίδια. Ψήφιζε με βάση τη συνείδησή του και κάθε βράδυ των εκλογών περίμενε τα αποτελέσματα έχοντας μια μικρή ελπίδα πως τα πράγματα μπορεί να άλλαζαν έστω και λίγο και η Αριστερά να έβγαινε με ενισχυμένο ποσοστό, ώστε να μπορούσε να επηρεάσει λίγο περισσότερο τα πράγματα προς το καλό των φτωχών και των εργαζομένων. Μέχρι εκεί έφταναν οι προσδοκίες του