Παραμονές των εκλογών, θα θέλαμε ως atticavoice να τοποθετηθούμε, θέλοντας να κάνουμε πιο σαφείς τις προθέσεις μας. Αυτό που θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε, είναι ότι δεν είμαστε ουδέτεροι και δε θα γίνουμε ποτέ. Είμαστε πιστοί σε όσα διακηρύσσουμε στο κείμενο με το οποίο σας συστηθήκαμε και, ως εκ τούτου, είμαστε σύμμαχοι με όποιον υπηρετεί αυτές τις αρχές και εχθροί με όποιον τις αντιστρατεύεται.

Δεν είμαστε, λοιπόν, ουδέτεροι αλλά ταυτόχρονα δεν είμαστε και όργανα κανενός. Ο καθένας από εμάς θα ακολουθήσει το δικό του προσωπικό δρόμο σε αυτές τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Κάποιοι δε θα ψηφίσουν καθόλου, κάποιοι άλλοι θα ψηφίσουν με καθαρά πολιτικά κριτήρια θεωρώντας πως όλα είναι πολιτική και κάποιοι άλλοι θα στηρίξουν σχήματα με τα οποία δε συντάσσονται ολοκληρωτικά, αλλά θεωρούν πως αποτελούν μια ευκαιρία προκειμένου να πετύχουν κάποιες, έστω και μικρές, κατακτήσεις.

Παρά τις διαφοροποιήσεις αυτές, όλοι μας συμφωνούμε σε ποιους δε θα θέλαμε να εκλεγούν. Σίγουρα ο πρώτος είναι ο νυν δήμαρχος Ραφήνας-Πικερμίου Ευάγγελος Μπουρνούς, όχι μόνο για την παντελή του αδράνεια κατά τη διάρκεια της φονικής πυρκαγιάς αλλά και για τον αλαζονικό και αυταρχικό τρόπο με τον οποίο πορεύτηκε κατά τη διάρκεια της θητείας του. Σίγουρα, επίσης, δε θα θέλαμε να εκλεγεί ο επίσημος εκλεκτός του νεοφιλελευθερισμού και της ιδιωτικής ασυδοσίας, Γιώργος Χριστόπουλος

Σε ό,τι αφορά, δε, το δήμο Σπάτων-Αρτέμιδος (τον έτερο δήμο με τον οποίο σχετιζόμαστε) προτείνουμε μαύρο στους δύο μονομάχους που με προκλητική σε έκταση και έξοδα προεκλογική εκστρατεία, έχουν γεμίσει με περισσή αυθάδεια και αυταρέσκεια και δίχως ίχνος συστολής και οικολογικής ευαισθησίας κάθε γωνιά του τόπου με τις αφεντομουτσουνάρες τους. Και αναφερόμαστε, βεβαίως, στον νυν δήμαρχο Δημήτρη Μάρκου και την εποφθαλμιούσα το θρόνο του Άννα Ραφτοπούλου οι οποίοι, προφανώς, νομίζουν ότι απευθύνονται σε άνοες υπηκόους που ψηφίζουν χωρίς κριτική σκέψη

 

Όσοι δεν γνωρίζετε το «Μama», δεν πειράζει. Αποτελεί απλά την πρόφαση ή τον κράχτη για να μιλήσουμε για άλλα ζητήματα. Πάντως η πρόταση που κάνουμε είναι σοβαρή. Όσο σοβαρό είναι το συγκεκριμένο τραγούδι, όσο σοβαρή είναι η Eurovision, όσο σοβαρός είναι ο λαός αυτής της χώρας, όσο σοβαρή είναι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ

Το άρθρο αυτό θα ανακατέψει πράγματα που φαινομενικά δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Θα μιλήσει για το συγκεκριμένο πόνημα, για τη Eurovision, για τη σοβαρή κατά τα άλλα ΕΡΤ, για τους σύγχρονους ραδιοφωνικούς σταθμούς των playlists, της παραπολιτικής και των γκρίζων διαφημίσεων, για τον Rogert Waters των Pink Floyd, για τη Λωρίδα της Γάζας, για ανίερες συμμαχίες κυβερνήσεων με φόντο το πετρέλαιο, για την κυβέρνηση των Λωτοφάγων του ΣΥΡΙΖΑ και θα θέσει για μια φορά ακόμη το ερώτημα: “Η τέχνη μόνο για την τέχνη ή και για κάτι παραπάνω;”

Είναι σα να έχουν δώσει σε έναν άνθρωπο δέκα φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους λέξεις λέγοντάς του να γράψει ένα κείμενο που θα πρέπει να τις περιέχει όλες. Ή σαν να ήθελε ο γράφων να μιλήσει για κάθε ένα από αυτά τα θέματα ξεχωριστά και να μην του έβγαινε κάποιο αξιοπρεπές σε έκταση κείμενο. Στην πραγματικότητα, όμως, έτσι είναι όλα τα πράγματα στη ζωή. Σύνθετα και αλληλοδιαπλεκόμενα

 

Σήμερα είναι Μεγάλη Παρασκευή και δεν έχει συννεφιά. Στις εκκλησίες γίνεται αναπαράσταση του Θείου Δράματος με τα μεγάφωνα στη διαπασών. Καλοντυμένοι κύριοι και κυρίες περνούν για να προσκυνήσουν. Θυμούνται την ταπεινότητα μόνο όταν δρασκελίζουν το κατώφλι της εκκλησίας για να την ξεχάσουν αμέσως μόλις βγουν από αυτήν. Τα supermarkets και τα κρεοπωλεία αναστενάζουν. Οι τηλεοράσεις παίζουν απανωτά ρεπορτάζ για το κόστος του Πασχαλινού τραπεζιού. Τα αρνιά έχουν εδώ και μέρες σφαχτεί και περιμένουν την ανασκολόπιση και το σούβλισμα κάτω από τους ήχους των σκυλοτράγουδων.

Αύριο θα υποδεχτούμε το Άγιο φως της Αγάπης με τιμές αρχηγού κράτους και παρουσίαση όπλων από στρατιωτικά αγήματα. Μπορεί προηγουμένως να έχουν παίξει ξύλο οι Ελληνορθόδοξοι με τους Αρμενιορθόδοξους παπάδες στα Ιεροσόλυμα για το ποιος θα το πάρει πρώτος. Θα το παραλάβουν από το αεροδρόμιο συνοφρυωμένοι και αυστηροί γενειοφόροι, αυτόκλητα αποκληθέντες εκπρόσωποι του Θεού επί της Γης, με χρυσοποίκιλτα άμφια και ύφος αλαζονικό και εξουσιαστικό. Δίπλα τους θα βρίσκονται ολίγιστοι και εχθρικοί προς το λαό υποτιθέμενοι εκπρόσωποί του. Χαμογελαστοί μέσα στην άγνοιά τους, αλαζονικοί μέσα στην έπαρσή τους, ευχολόγοι μέσα στη μακάρια ευδαιμονία τους, μακριά από τον απλό άνθρωπο που δοκιμάζεται και υπομένει. Όλοι αυτοί θα πιάσουν πρώτο στασίδι στην τελετή της Ανάστασης που θα γίνει λίγο αργότερα, μπροστά και ξέχωρα από τους υπόλοιπους.

 

 

«Homo homini lupus», ο άνθρωπος είναι για τον άνθρωπο λύκος (Πλαύτος)

 

Πενήντα άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους τον προηγούμενο μήνα και άλλοι τόσοι τραυματίστηκαν στη Νέα Ζηλανδία κατά τη διάρκεια δολοφονικής επίθεσης σε δύο τεμένη. Γιατί έπρεπε να πεθάνουν αυτοί οι άνθρωποι; Γιατί ήταν Μουσουλμάνοι σύμφωνα με δήλωση του δολοφόνου τους

Διακόσιοι άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους χθες στη Σρι Λάνκα σε οκτώ βομβιστικές επιθέσεις εναντίον εκκλησιών και ξενοδοχείων. Γιατί; Γιατί ήταν Χριστιανοί όπως θα δηλώσουν σε λίγο οι δολοφόνοι τους  

Τουλάχιστον δύο γυναίκες και ένα εξάχρονο κορίτσι δολοφόνησε αξιωματικός του κυπριακού στρατού, ο οποίος συνελήφθη προχθές. Γιατί;

Ας μην κοροϊδευόμαστε και ας μην ψάχνουμε πάντα για λογικές εξηγήσεις. Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου. Ικανός για το καλύτερο, ικανός για το χειρότερο. Ικανός να γίνει άγιος, ικανός να γίνει διάβολος. Μόνο που οι άγιοι, δυστυχώς, λιγοστεύουν

 

 

 

 

Ναι, ναι, ξέρουμε. Δεν είναι σωστό να προδικάζουμε. Υπάρχει, όμως, κανείς που ένιωσε έκπληξη στο άκουσμα της ανάμιξης του γνωστού ποινικολόγου Αλέξανδρου Λυκουρέζου στο κύκλωμα της μαφίας των φυλακών; Πιο πολλή έκπληξη νιώσαμε στο άκουσμα της σύλληψής του, καθώς έχουμε κατά έναν παράδοξο τρόπο αποδεχτεί πως σε αυτό τον άδικο κόσμο κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους υπόλοιπους και πως δεν απλά δεν τους αγγίζει κανείς.

Και δεν είναι μόνο αυτός ο δικηγόρος που έχει ταυτιστεί στο υποσυνείδητό μας με μια στρεβλή αντίληψη περί υπεράσπισης του δικαίου. Δεν γνωρίζουμε πως αν κάποιος προσλάβει κάποιον γνωστό μεγαλοδικηγόρο θα έχει πολύ σημαντικές πιθανότητες να αθωωθεί; Και αυτό όχι τόσο λόγω των ικανοτήτων του συγκεκριμένου δικηγόρου, αλλά λόγω άλλων ικανοτήτων του, όπως να δωροδοκεί, να εκβιάζει, να απειλεί, να εκφοβίζει. Μάρτυρες, αντίδικους, δικαστές.

Υπάρχουν συγκεκριμένοι δικηγόροι που όταν αναλαμβάνουν την υπεράσπιση ενός ατόμου, δύο πράγματα φαίνονται σίγουρα στο μυαλό του μέσου πολίτη. Πρώτον, πως ο πελάτης του συγκεκριμένου δικηγόρου είναι ένοχος και δεύτερον πως πιθανότατα θα αθωωθεί ή στη χειρότερη θα πέσει στα μαλακά.

Φυσικά και δε θα εκπλαγούμε αν ο Λυκουρέζος κριθεί τελικά αθώος. Αυτή θα είναι και η φυσιολογική ροή των πραγμάτων

 

 

Η Παναγία των Παρισίων δεν χάθηκε, θα ξαναφτιαχτεί. Και μάλιστα μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η καταστροφή αυτή θα είναι ακόμη ένα βαρύ αποτύπωμα της Ιστορίας πάνω της. Όταν μετά από χρόνια θα ξεναγούνται οι τουρίστες στη Notre-Dame, αυτή η πυρκαγιά θα είναι μία από τις πολλές ιστορίες που θα ακούνε, μία από τις πολλές ιστορίες που θα πουλάνε. Πιθανότατα, θα εντοιχιστεί και μια πλάκα στην είσοδο του Ναού με τους ευεργέτες που βοήθησαν με τις δωρεές τους στην αποκατάσταση του μεγαλοπρεπούς αυτού Μνημείου παγκόσμιας κληρονομιάς, που αποδεικνύει πως ο άνθρωπος μπορεί να μεγαλουργήσει ακόμη και στις πιο σκοτεινές εποχές.

Το κωδωνοστάσιο θα υψωθεί ξανά, περίτρανο δείγμα της μακραίωνης επιθυμίας του ανθρώπου για εξύψωση της ταπεινής υπόστασής του. Τα γοτθικά αγάλματα θα είναι πάντα εκεί να μας θυμίζουν τον πανάρχαιο φόβο του ανθρώπου για το θάνατο και πώς τον εκμεταλλεύονται ακόμη και τώρα πολλές εξουσίες για να εξασφαλίζουν την τυφλή υποταγή του. Οι Κουασιμόδοι θα συνεχίσουν να ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, τους ανεκπλήρωτες έρωτές τους. Ο Πάπας θα μιλήσει για σύμβολο του Χριστιανισμού, αυτού της Ιεράς Εξέτασης. Ο Μακρόν θα μιλήσει για σύμβολο του δυτικού πολιτισμού, αυτού των Σταυροφόρων.

Και ο Βίκτωρ Ουγκώ, αν μπορούσε, θα ευχαριστούσε όλους αυτούς τους μεγαλοσχήμονες ευεργέτες που έσπευσαν να χρηματοδοτήσουν την αποκατάσταση της Παναγίας των Παρισίων. Θα προτιμούσε, όμως, να έδειχναν την ίδια σπουδή και για τους Άθλιους αυτού του κόσμου.

 

“Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι μήπως όλοι υποφέρουμε από αμνησία. Έγραψα για να ανακαλέσω τη μνήμη του ανθρώπινου ουράνιου τόξου, που βρίσκεται σε κίνδυνο ακρωτηριασμού’’ Eduardo Galeano

Μιλάμε όλοι για την έξοδο από την κρίση. Όμως αυτή η κρίση πώς προέκυψε; Πριν από την κρίση ήμασταν ικανοποιημένοι από την κοινωνία που είχαμε οικοδομήσει; Μήπως ξεχνάμε εύκολα;

Ξεχάσαμε τη θεοποίηση του χρήματος και τη μετατροπή μας σε παθητικούς και καθ’έξιν καταναλωτές; Ξεχάσαμε την ολοκληρωτική μας παράδοση στο κυνήγι του χρήματος και την αποξένωσή μας από οικογένεια και φίλους; Ξεχάσαμε πως απωλέσαμε την αίσθηση της κοινότητας και πως λειτουργούσαμε πλέον ως μονάδες που αποσκοπούσαν μόνο στο προσωπικό τους συμφέρον;

Ξεχάσαμε ότι πριν πτωχεύσουμε οικονομικά είχαμε ήδη καταρρεύσει πολιτισμικά; Ξεχάσαμε την εισβολή και την επικράτηση της υποκουλτούρας, του σκυλάδικου και του ευτελούς; Ξεχάσαμε ότι σταματήσαμε να διαβάζουμε;

Ξεχάσαμε το ρουσφέτι, τη διαπλοκή, τη διαφθορά και γενικότερα τις δύσοσμες σχέσεις που είχαμε αναπτύξει με την εξουσία και τους μηχανισμούς της;