Που΄σαι καημένε Περικλή, να δεις τους απογόνους,

ρεζίληδες και άχρηστους, πιο βλάκες κι απ΄τους όνους

Δημώδες άσμα (και ας μας συγχωρήσει η συμπαθής οικογένεια των γαϊδάρων, έπρεπε όμως να βγει η ρίμα)

 

 

Αυτή η χώρα – όπως άλλωστε κάθε χώρα – έχει δυο όψεις. Δυστυχώς γι αυτήν, επικρατεί η χυδαία και γελοία όψη της. Σ΄αυτή τη γελοία εκδοχή όπου η ανοησία, ο εθνικισμός και η θρησκοληψία πάνε αντάμα, τίποτε δε θα έπρεπε να προκαλεί εντύπωση. Γιατί, λοιπόν, να προκαλέσει εντύπωση η σύσταση επιτροπής για τα 2500 χρόνια από τη ναυμαχία της Σαλαμίνας; Γιατί να προκαλέσει εντύπωση ο διορισμός της Μαριάννας Βαρδινογιάννη ως προέδρου της επιτροπής; Άλλωστε, είναι πολύ πιθανό να υπήρξε και αυτόπτης μάρτυρας της Ναυμαχίας. Αντιθέτως περιμένουμε εναγωνίως τον Νίκο Καρβέλα να γράψει τον ύμνο της Ναυμαχίας, τον Σάκη Ρουβά να τον ερμηνεύσει και τον Πάνο Καμμένο να τον χορέψει – στα δύο ή στα τέσσερα μικρή η διαφορά

Σε αυτή τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, πώς να προκαλέσει εντύπωση η ανακοίνωση του υπουργού Εξωτερικών, Τάκη Θεοδωρικάκου, σε εκδήλωση για τους 25 αιώνες από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας και σε μια μεγαλειώδη κίνηση ιστορικού καθήκοντος πως απαλλάσσει το Δήμο Σαλαμίνας από χρέη 2,5 εκατομμυρίων ευρώ;

Να μας συγχωρεί ο κύριος υπουργός, αλλά αν θέλει να είναι δίκαιος καλό θα ήταν να απαλλάξει από τα χρέη και το γειτονικό δήμο της Αίγινας που συμμετείχε με 30 ολόκληρα πλοία στη Ναυμαχία. Αλλά και της Κορίνθου που έστειλε 40. Καλό επίσης θα ήταν να σβήσει και τα χρέη του Δήμου Ιθάκης, γιατί αν δεν ήταν ο Οδυσσέας με το Δούρειο Ίππο του, η Τροία δεν επρόκειτο να πέσει ποτέ.

 

Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, μάθαμε να λέμε. Είναι έτσι όμως; Τι σόι δουλειά είναι αυτή, να φεύγεις το πρωΐ από το σπίτι, να ζώνεσαι τα άρβυλα, το γκλομπ, το κράνος, την ασπίδα και την προβοσκίδα για τα δακρυγόνα που θα ρίξεις και να βγαίνεις στο δρόμο για να δείρεις, να απειλήσεις, να τρομοκρατήσεις, να τραμπουκίσεις, να χυδαιολογήσεις και να εξευτελίσεις; Πώς γυρνάς το βράδυ σπίτι σου; Πώς χαιρετάς τη μάνα σου, τη γυναίκα σου, τα παιδιά σου; Τους χαιρετάς ή τους δέρνεις και αυτούς αν σου αντιμιλήσουν ή αν δεν είναι έτοιμο το φαγητό; Τόση ανάγκη έχεις πια τα ψίχουλα που σου δίνουν ώστε να βάφεις κάθε μέρα τα χέρια σου και τα πόδια σου με το αίμα από τα σπασμένα κεφάλια αυτών που χτυπάς; Γιατί δεν πας να κάνεις άλλη δουλειά; Δεν ξέρεις να κάνεις κάτι άλλο, ε;

Η κυβέρνηση, αντί να ασχοληθεί με τα πραγματικά προβλήματα του λαού, επιλέγει να τον αντιμετωπίσει ως εχθρό. Με πολεμικά τελεσίγραφα και ιδεολογική υπεράσπιση της κρατικής βίας από πρώην υμνητές της χούντας. Η αστυνομία, αντί να ασχοληθεί με τη μαφία του οργανωμένου εγκλήματος που γίνεται σιγά-σιγά  κράτος εν κράτει, ασχολείται με τον εχθρό λαό. Ενεργεί ως στρατός κατοχής με συλλήψεις στο σωρό, βιαιοπραγίες, ταπεινώσεις και βασανισμούς αιχμαλώτων. Και μετά, διαμαρτύρεται όταν τους αστυνομικούς τους λένε μπάτσους, γουρούνια και δολοφόνους.

Αυτή τη στιγμή η αστυνομία χτυπάει καταλήψεις σπιτιών στο Κουκάκι. Επιλέγει το δόγμα του Νόμου και της Τάξης. Όχι όμως για όλους, όχι για τους δικούς της, όχι για τους μεγάλους. Νόμος και τάξη για αυτούς που επιλέγουν ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, κόντρα στην κυρίαρχη λογική πως η μόνη αξία είναι το κέρδος. Νόμος και τάξη ακόμη και για τους πολίτες που απλώς αρνούνται να αποδεχθούν την αστυνομική αυθαιρεσία και βαρβαρότητα. Στο Κουκάκι συνέλαβαν και χτύπησαν ανθρώπους που έμεναν στο διπλανό σπίτι μιας από τις καταλήψεις στις οποίες έκανε έφοδο η αστυνομία, επειδή οι ένοικοι του σπιτιού διαμαρτυρήθηκαν για την χωρίς άδεια εισβολή των ΜΑΤ στο σπίτι τους

 

Όταν οι Επαναστάσεις γιορτάζονται από τη Γιάννα Αγγελοπούλου, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τον Προκόπη Παυλόπουλο και τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, πάει να πει πως κάτι δεν πήγε καλά στην Ιστορία.

Γράφει ο Γιάννης Σκαρίμπας :

«Μεταξύ δουλείας και δουλείας δεν υπάρχει καμιά διαφορά. Με το να κάμεις μιαν επανάσταση κι αποτινάξεις το ζυγό, δεν έκαμες τίποτα. Το να μην ξαναεμπέσεις σε ζυγό - αυτό είναι επανάσταση.

Το θαύμα του ‘21 δεν έγκειται στη στρατιωτική ήττα της Τουρκίας - πράγμα ευκολώτερο -αλλά στο (ως εκ θαύματος) σώσιμό του από την εχθρότητα των κοτζαμπάσηδων, των λογίων και του Κλήρου.

Οι Τούρκοι δεν ήσαν οι χειρότεροι … Ο ελληνικός λαός δε θάκανε την επανάσταση για ν’αποκαταστήσει και πολιτικά τους κοτζαμπάσηδες. Οι λέγοντες ότι η Επανάσταση ήταν μόνον Εθνική, ή είναι αδιάβαστοι, ή δε μας λένε την αλήθεια.

Σκοτώνοντας τους Τούρκους ήξερε ότι σκοτώνει το σύμμαχο των κοτζαμπάσηδων. Χωρίς τον αφανισμό πρώτα αφτουνού, δεν μπόραε να ξεπάτωνε τους άλλους. Το ότι σ’ αυτό η Επανάσταση γελάστηκε, δεν πάει να πει διόλου ότι τους εφείσθη. Θα τους πέρναε εν στόματι μαχαίρας.

Το ότι νόμισε ότι για τούτο είχε καιρό, αυτό την έφαγε … Η Επανάσταση απότυχε »

Απέτυχε η Επανάσταση του 1821 κατά τον Γιάννη Σκαρίμπα και μάλλον αυτό θα γιορτάσει η ελληνική κυβέρνηση με ακριβό τελετάρχη τη Γιάννα Αγγελοπούλου. Θα γιορτάσει την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους και την παράδοσή της στον Όθωνα και τους Βαυαρούς μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια από τους κοτζαμπάσηδες. Θα γιορτάσει την ίδρυση του Αγγλικού, του Γαλλικού και του Ρωσικού κόμματος που θα ανταγωνίζονταν για το ποιος θα είναι ο νταβατζής και προστάτης της. Θα γιορτάσει την επικράτηση του Αγγλικού κόμματος και την παράδοση της προστασίας της στην Αγγλία, μια παράδοση προαποφασισμένη από τότε που η χώρα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης δανείστηκε από την Αγγλία και από τότε έμεινε για πάντα χρεωμένη και υποχρεωμένη σε αυτήν

 

 

Υπάρχει μια χώρα, κάπου στα Βαλκάνια, που τη λένε χώρα της Αθωότητας. Στη χώρα αυτή, τα εγκληματικά στοιχεία είναι ελάχιστα. Μια καθαρίστρια μόνο που πλαστογράφησε το πτυχίο του Δημοτικού για να βρει δουλειά, μια γιαγιά που πουλούσε πλεχτά παντοφλάκια και κάτι αναρχοκομμουνιστές φοιτητές στα Εξάρχεια. Όλοι οι άλλοι είναι αθώοι. Αθώος ο Χριστοφοράκος, αθώος ο Μαρινάκης, αθώος ο ένας Γεωργιάδης, αθώος ο άλλος Γεωργιάδης, αθώος ο Κούγιας για να αθωώνει τους άλλους αθώους. Αυτή η χώρα ξέρει να κλίνει το επίθετο αθώος σε όλες τις πτώσεις. Δε χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια σ΄ αυτή τη χώρα για να είσαι αθώος. Αρκεί να είσαι με αυτούς που πρέπει. Αρκεί να μην είσαι φτωχός. Αρκεί να είσαι υπάκουος. Γι αυτή τη χώρα των Αθώων έγραψε η Νίνα Γεωργιάδου και σας την παρουσιάζουμε με μεγάλη χαρά

Μπορεί η Αλίκη να βρέθηκε στη Χώρα των Θαυμάτων, εγώ όμως γεννήθηκα και ζω στη Χώρα της Αθωότητας κι αυτό είναι σίγουρα πιο συναρπαστικό, απ' όλα τα θαύματα και τα μιράκολα που μπορεί να σου δείξει ένας λαγός.

Στη Χώρα της Αθωότητας ζουν, όπως είναι φυσικό, πολλοί αθώοι άνθρωποι. Για την ακρίβεια, στη χώρα μου ευδοκιμούν οι αθώοι, όπως σε άλλες χώρες ευδοκιμούν ας πούμε τα μπρόκολα ή οι γλυκοπατάτες.

Ετυμολογικά, αθώος είναι αυτός που δεν έχει φάει καμιά θωή, δηλαδή καμιά ποινή. Όχι ότι δεν τρώει και καθόλου. Κανένας δεν είπε ότι ο αθώος είναι ανορεξικός ή βήγκαν. Τρώει απ' όλα. Δεν τρώει μόνο θωή. Γιατί ο αθώος είναι γενικά ευαίσθητος, άρα έχει και ευαίσθητο στομάχι και η θωή είναι δύσπεπτη.

Ο αθώος, όπως λένε και τα λεξικά, δεν είναι υπεύθυνος για καμιά κακή, ή ανάρμοστη ή εγκληματική πράξη. Δεν έχει μέσα του κακία, υστεροβουλία, επιβουλή, παρά μόνο αγνότητα, καλοσύνη και αλτρουισμό.

Εδώ, στη χώρα μου, τη Χώρα των Αθώων, οι αθώοι ονομάζονται και άριστοι γιατί εκτός από αθώοι, στο ιδιωτικό σχολείο παίρνουν καλούς βαθμούς, εκλέγονται στο κοινοβούλιο, αναλαμβάνουν υπεύθυνες θέσεις σε υπουργεία. κοινωφελείς οργανισμούς, μεγάλες εταιρίες, τράπεζες, αστυνομία, έτσι ώστε να παραδειγματίζονται και τα μικρά παιδιά, που δεν είναι και τόσο αθώα, ώστε όταν μεγαλώσουν, να γίνουν κι αυτά αθώα, να έχουν δηλαδή μέσα τους μόνο αγνότητα, καλοσύνη και αλτρουισμό.

 

 

Ανόητος ή εθνικιστής; Δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Ο εθνικιστής είναι οπωσδήποτε ανόητος. Ο ανόητος δεν είναι υποχρεωτικά εθνικιστής. Όπως και να έχει το πράγμα, υπάρχει θέμα. Δάσκαλος ή στρατιωτικός εκπαιδευτής; Έχει το δικαίωμα ένας δάσκαλος να υποχρεώνει παιδιά του Δημοτικού να υπακούουν και να εκτελούν στρατιωτικά παραγγέλματα;

 

 

Τι ακριβώς θέλει να πετύχει ο εν λόγω «δάσκαλος» βάζοντας παιδιά Δημοτικού να κάνουν βήμα σημειωτόν; Να αποδώσει τιμές σε όσους έπεσαν υπέρ πατρίδος; Με βήμα σημειωτόν; Μα, δεν υπάρχει πιο ατελέσφορη πράξη από το βήμα σημειωτόν. Αυτή τη φράση χρησιμοποιούμε όταν θέλουμε να περιγράψουμε μια κατάσταση που δεν πάει πουθενά. Το μόνο που πετυχαίνει κανείς κάνοντας σημειωτόν, είναι να μη σκέφτεται τίποτε εκείνη τη στιγμή. Ίσως αυτή να είναι η ιδανική άσκηση εξοβελισμού της σκέψης. Και ίσως αυτό να ήθελε να πετύχει τελικά ο «δάσκαλος». Να φτιάξει υπάκουα στρατιωτάκια που θα πειθαρχούν χωρίς να σκέφτονται. Να φτιάξει το στρατό των ομοιόμορφων, συγχρονισμένων και απρόσωπων σφυριών, όπως αυτός αποτυπώνεται θαυμάσια και ζοφερά στην ταινία του Alan Parker “The wall”

 

BFsheep

Η Black Friday, αυτό το πρωτόγνωρο για τη χώρα, καταναλωτικό πάρτι, είναι εδώ. Μετά από χρόνια αγοραστικής ύφεσης, οι περισσότερες επιχειρήσεις ήταν επιφυλακτικές στο να συμμετάσχουν στο πανηγυράκι αλλά τελικά, όπως δείχνει η αύξηση του αριθμού των συμμετεχόντων, η Black Friday ενσωματώθηκε στα καταναλωτικά ήθη της χώρας. Όπως και το μεγαλύτερο μέρος των καπιταλιστικών πρακτικών, όπως και ο εξανδραποδισμός των εμποροϋπαλλήλων, οι οποίοι δεν αποκομίζουν συνήθως τίποτα, προς αποζημίωση του επιπλέον κόπου που καταβάλλουν για να γιορτάσει τόσο το κατάστημα όσο και ο πελάτης. Για την ακρίβεια, για να γιορτάσει το πολυκατάστημα, ή η εμπορική αλυσίδα και λιγότερο το απλό κατάστημα ή ο πελάτης.

Πολλές είναι οι πληροφορίες, αληθινές ή πλαστές, σχετικά με την Black Friday. Αλήθειες και ψέματα κυκλοφορούν εδώ και πολλά χρόνια, προκειμένου να προσφέρουν μία ρίζα «παράδοσης», ή μία ιστορική αναφορά για ένα πανηγυράκι που δεν έχει άλλο στόχο εκτός από την προώθηση του στοκ των μαγαζιών.

Πρόσφατα, μία ιστορία που διαδόθηκε αρκετά, ήταν και το ότι οι βιομηχανικοί κολοσσοί του εξωτερικού παραγγέλνουν και εμπορεύονται "Black Friday" προϊόντα. Η ιστορία αυτή λοιπόν, θέλει τα Black Friday προϊόντα, να είναι δεύτερης ή και τρίτης ποιότητας, ώστε να έχουν εξαιρετικά χαμηλή τιμή παραγωγής και συνεπώς να βγαίνουν στην λιανική με τιμή πολύ πιο κάτω από την τιμή που θα είχαν αν παράγονταν από την κανονική παραγωγική γραμμή και υφίσταντο τον προκαθορισμένο για τα «κανονικά»  αδελφά προϊόντα, ποιοτικό έλεγχο. Μέσα στον κόσμο μας σήμερα, η διάδοση αληθινών πληροφοριών έχει αποκτήσει οδούς και διαδικασίες πανομοιότυπες με εκείνες μέσω των οποίων κυκλοφορούν μύθοι ή και απλή διαφημιστική προπαγάνδα. Αυτό καθιστά τον έλεγχο αυτών των πληροφοριών, σχεδόν αδύνατο. Το αν είναι αλήθεια ή ψέματα αφήνεται στην κρίση του καταναλωτή, με ό,τι αυτό σημαίνει για την καταναλωτική του συμπεριφορά και τις επιλογές του.

 

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς κατέκτησε χθες έναν σημαντικό τίτλο στο παγκόσμιο τένις. Παράλληλα με τις επιτυχίες του, ο Στέφανος απέδειξε επίσης – παρά το νεαρό της ηλικίας του – ότι είναι προσγειωμένος και ξέρει να σέβεται τους αντιπάλους του. Ο μεγάλος αυτός Έλληνας τενίστας έφυγε από το Λονδίνο κατά 2,5 εκατομμύρια ευρώ πλουσιότερος και έκανε εκατομμύρια Έλληνες να ταυτιστούν μαζί του και να νιώσουν ότι πέτυχαν νίκη μεγάλη έστω και δι΄αντιπροσώπου. Ας αφήσουμε, όμως, τον Στέφανο να χαρεί τη μεγάλη του επιτυχία και τους οπαδούς του να επιστρέψουν στην πεζή τους πραγματικότητα και ας πάμε στους δύο μεγάλους άνδρες της πολιτικής ζωής του τόπου: τον πρωθυπουργό Κυριάκο και τον πρόεδρο Προκόπη, οι οποίοι έσπευσαν να συγχαρούν τον Στέφανο. Ο πρώτος για να αποκομίσει κάτι από τη λάμψη του και ο δεύτερος απλά από υποχρέωση

Ο πρωθυπουργό Κυριάκος πέρασε ένα όμορφο και ξένοιαστο weekend στο Λονδίνο μακριά από τις ευθύνες και το άγχος της διακυβέρνησης αυτής της χώρας. Παρέδωσε τα κλειδιά της χώρας στον πραιτωριανό Χρυσοχοΐδη, του έδωσε το ελεύθερο να τσακίσει τον κόσμο στα Εξάρχεια και στην ευρύτερη περιοχή και το έριξε στην dolce vita. «Άλλοι δεν έχουνε να φαν κι άλλοι τραβάν Καϊμακτσαλάν», τραγουδούν οι Χειμερινοί Κολυμβητές. Έτσι έκανε και ο Κυριάκος. Πήρε τη γυναίκα του, παρακολούθησε τον αγώνα του Στέφανου και πανηγύρισε το θρίαμβο του Έλληνα τενίστα. Φωτογραφήθηκε μαζί του, του έδωσε συγχαρητήρια και έδειξε τις γνώσεις του πάνω στο ευγενές αυτό άθλημα λέγοντάς του «ήσουν σούπερ, και στα break points, σε όλα, ειδικά τα break points τα έπαιξες τέλεια». Όλοι μπορούμε να φανταστούμε το σπινθηροβόλο βλέμμα του την ώρα που έκανε την ανάλυση του αγώνα. Παράλληλα έδιωξε από πάνω του τη ρετσινιά του γκαντέμη, όπως αναλύει σε περισπούδαστο άρθρο του το «Βήμα», που από μια απλή εφημερίδα που ήταν κάποτε, κατόρθωσε να ανελιχθεί σε χώρο τοποθέτησης ανακοινώσεων του Μαρινάκη και των εταιριών του.