moria15

 

Η Μόρια καίγεται. Η ντροπή της Ελλάδας, της Ευρώπης και του υποτιθέμενου πολιτισμένου κόσμου καίγεται. 13.000 κολασμένοι βρίσκονται στο έλεος άφιλων και ανηλεών. 13.000 άνθρωποι, θύματα των πολέμων και της φτώχειας αντιμετωπίζονται ως εισβολείς από έναν αποχαυνωμένο και αποπροσανατολισμένο λαό που υποκρίνεται πως είναι χριστιανός και καμώνεται πως έχει ευαισθησία σε προσφυγιές και γενοκτονίες 

Οι "δημοσιογράφοι" ψάχνουν να βρουν ποιος έβαλε τη φωτιά, σαν να μην μπορούν να καταλάβουν πως όταν ένας άνθρωπος δεν αντιμετωπίζεται ως άνθρωπος, είναι ικανός για τα πάντα, ακόμη και για την αυτοκαταστροφή του. Αντί να αναρωτηθούν μέχρι τώρα πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν στην υποτιθέμενη πολιτισμένη και ανθρωπιστική χώρα μας τέτοια απαράδεκτα στρατόπεδα συγκέντρωσης, πέφτουν από τα σύννεφα και τροφοδοτούν με τα ρεπορτάζ τους για μια ακόμη φορά τα κατώτερα ένστικτα των τηλεθεατών ρίχνοντας λάδι στη φωτιά
 
Η κυβέρνηση των "αρίστων", για μια φορά ακόμη αποδεικνύεται πως στην πραγματικότητα είναι κυβέρνηση των αχρήστων. Δε χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς πως κάποια στιγμή θα ξεσπούσε η πανδημία μέσα στις άθλιες συνθήκες της Μόριας. Μάλλον έκπληξη αποτελεί που καθυστέρησε τόσο πολύ η εκδήλωσή της. Δε χρειάζεται επίσης πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς πως όταν αναγκάζεις 13.000 ανθρώπους να διαβιούν σε συνθήκες που ένας πολιτισμένος άνθρωπος δεν θα έπρεπε να αποδέχεται ούτε για τα ζώα, δε θέλει και πολύ για να ξεσπάσει μια εξέγερση. 
 
Είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή το κολαστήριο της Μόριας θα γραφεί με μαύρα γράμματα στην ιστορία της Ελλάδας και της Ευρώπης. Προς το παρόν είναι πολύ κρίσιμο το πώς θα διαχειριστεί αυτή τη στιγμή την κατάσταση η ελληνική κυβέρνηση, αν δε θέλει να γράψει και δεύτερη μαύρη σελίδα στην ιστορία της χώρας μας
 

bigbrother01

 

'Επρεπε να πιάσουν πάτο για να αντιδράσουν; Αν, δηλαδή, αυτός ο ανόητος και αηδιαστικός τύπος από το Big Brother δεν μίλαγε για βιασμό, όλα θα ήταν καλά; Είμαστε ok, δηλαδή, με την ανοησία, το κουτσομπολιό, το ξεκατίνιασμα, τις ίντριγκες,  τα ρουφιανιλίκια, τους τσαμπουκάδες και άλλες τόσες "ευγενείς" συμπεριφορές που καλλιεργεί, προάγει και επιβραβεύει το τηλεοπτικό κανάλι που θέλει ντε και καλά να μας ενημερώνει και να μας ψυχαγωγεί; Πόση πια ξεφτίλα μπορεί να γεννήσει το πάθος για το κέρδος; Πόση ξεφτίλα μπορεί να ανεχθεί το ΕΣΡ; Πόση ξεφτίλα μπορεί να καταπιεί το τηλεοπτικό κοινό;  

Μπορεί πολλοί - και δικαίως - να δίνουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης στο απαίδευτο και αμόρφωτο κοινό που επιβραβεύει τέτοια τηλοπτικά σκουπίδια. Πολύ μεγαλύτερη όμως ευθύνη φέρουν οι παραγωγοί αυτών των σκουπιδιών. Και αυτοί έχουν όνομα. Και τι όνομα! ΣΚΑΪ! Άκου ΣΚΑΪ. Από το όνομα και μόνο μπορεί κανείς να καταλάβει το επίπεδό του. ΣΚΑΪ, δηλαδή Ουρανός στην Αγγλική γλώσσα, με ελληνικούς χαρακτήρες. Το ανάποδο των greeklish. Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε ποιος μεγαλοφυής νους έδωσε αυτό το όνομα στο κανάλι των "αρίστων" νεοφιλελέδων. 
 
" Όλοι μαζί μπορούμε " φωνάζουν στο κανάλι του Αλαφούζου συνεχώς. " Όλοι μαζί μπορούμε να είμαστε ξεφτίλες " εννοούν

stan

 

Μετρίου αναστήματος, όπως θα ξεκινούσε ένας συγγραφέας την περιγραφή του ήρωά του. Ένας Μικρός Ναπολέων που, σε αντιστάθμισμα, ποζάρει με κορδωμένο ύφος και βλέμμα που ατενίζει στο άπειρο – ή στο πουθενά.

Επιτυχημένος, καπάτσος, καταφερτζής, έχει κατορθώσει να έχει την αποδοχή του μεγαλύτερου μέρους της τοπικής κοινωνίας. Ο λαός ξέρει, λένε κάποιοι. Ο λαός ξέρει την τύφλα του, λένε κάποιοι άλλοι

Επικοινωνιακός, με άνεση στη χρήση των social media, με επιμελές ντύσιμο, του αρέσουν οι φωτογραφίες, οι χειραψίες και οι φιέστες. Κατά την περίοδο της καραντίνας δεν παρέλειπε να υπενθυμίζει την υποχρέωση των συμπολιτών του ­για κοινωνική ευθύνη και τήρηση των μέτρων κοινωνικής απόστασης. Μόνο όταν έπρεπε να βγάζει τις απαιτούμενες για την προσωπική του προβολή φωτογραφίες, έκανε ειδική συμφωνία κατάπαυσης πυρός με τον Covid-19 ώστε να μπορεί να έρχεται κοντά στους συνεργάτες του και να ανταλλάσσει μαζί τους χειραψίες

Όλα καλά πήγαιναν για το μικρό μας άρχοντα. Ακόμη και ο κορονοϊός δεν πλησίαζε το νησί του. Άλλωστε, το είδος του τουρισμού που υπηρετεί το νησί του, δεν ευνοούσε τη διασπορά του ιού. Όλα καλά για τον άρχοντα. Μέχρι χθες …

grammaapoithaki02

 

Είπανε, λέει, στη γριά να κλ@σει κι αυτή ξεκολι@στηκε. Είπανε και στον Mr Bean που παριστάνει τον πρωθυπουργό να βγάλει ένα διάγγελμα κι αυτός νόμισε πως του είπαν να βγάζει ένα διάγγελμα την ημέρα. Σήμερα μάλιστα απευθύνθηκε στους νέους και είπε πως αντιλαμβάνεται μεν την ανεμελιά που τους χαρακτηρίζει, τους ζήτησε δε να επιδείξουν αυτή την κρίσιμη στιγμή τη δέουσα σοβαρότητα και να τηρήσουν τα μέτρα. Αυτά τα μέτρα που αλλάζουν κάθε ώρα και στιγμή.

Γιατί μπορεί η ανεμελιά να είναι πράγματι ένα χαρακτηριστικό των νέων, η ανοησία όμως είναι ανεξάρτητη της ηλικίας. Άμα την έχεις, την κουβαλάς μαζί σου εφ’ όρου ζωής. Αφού μετά από μερικούς μήνες η κυβέρνηση του Mr Bean αποφάσισε πως πρέπει να φοράμε μάσκες και αφού, μετά από άλλους τόσους, ο ίδιος ο Mr Bean έμαθε πώς να τη φοράει σωστά, η εμπιστοσύνη έχει πάει περίπατο και όλα επαφίενται πλέον στην ωριμότητα και υπευθυνότητα καθενός από εμάς. Γιατί, δυστυχώς, το μόνο σχέδιο που είχε αυτή η κυβέρνηση ήταν το lockdown του Μαρτίου. Πέραν τούτου, ουδέν

Εδώ, στην Ιθάκη, τα πράγματα είναι ακόμη ήσυχα παρόλο που ο Αύγουστος έφερε πολύ κόσμο στο νησί, σε αντίθεση με όσα προμήνυε ο πολύ υποτονικός Ιούλιος. Επειδή, όμως, αυτό που προσφέρει το νησί απέχει πολύ από το συνωστισμό του ξεσαλώματος άλλων νησιών, υπάρχει σχετική αισιοδοξία. Μια αισιοδοξία όμως που στηρίζεται απλά και μόνο στις πιθανότητες και την στατιστική, καθώς οι ντόπιοι γνωρίζουν πολύ καλά τις τεράστιες ελλείψεις σε ιατρικό προσωπικό και υλικοτεχνικές υποδομές του δημόσιου συστήματος υγείας στο νησί.

Γι αυτό το λόγο, οι ντόπιοι είναι οι μόνοι που ανησυχούν. Οι υπόλοιποι περνούν ειδυλλιακές και ανυποψίαστες στιγμές στο όμορφο νησί που πιθανό να αποτελεί και ένα παράδειγμα για το είδος του τουρισμού που θα έπρεπε να επιδιώξουμε να έχουμε συνολικά ως χώρα. Και όχι μόνο λόγω κορονοϊού, αλλά για πολύ περισσότερους λόγους

portosalte03

 

Ενός κορονοϊού, μύρια έπονται. Δακρυγόνα στις πλατείες, κάμερες στις σχολικές αίθουσες, καταστρατήγηση εργασιακών δικαιωμάτων. Και αυτά τα μύρια κακά θα έρθουν, δυστυχώς, με τη θέληση και την επιδοκιμασία του άβουλου και τρομαγμένου πλήθους που κατάφεραν να διαπλάσουν οι κυβερνώντες και τα χρηματοδοτούμενα από αυτούς Μέσα (υποτιθέμενης) Ενημέρωσης. Μόνο κατά την περίοδο αυτή, οι Μηχανισμοί Προπαγάνδας έλαβαν 20 εκατομμύρια ευρώ. Πώς λοιπόν θα μπορούσε να ακουστεί από αυτούς τους Μηχανισμούς μια διαφορετική άποψη; Ακόμη και αυτές τις λίγες φορές που μπορεί να φιλοξενηθεί μια τέτοια άποψη, είτε υποφωτίζεται είτε λοιδωρείται από τους επαγγελματίες Πορτοσάλτες.

Ας μας συγχωρηθεί αυτός ο νεολογισμός, στο κάτω-κάτω μόνο ο Μπαμπινιώτης μπορεί να προτείνει νέες λέξεις; Οι νεολογισμοί είναι παιδιά της ανάγκης της κάθε εποχής, όταν δημιουργείται κάτι καινούργιο, για το οποίο δεν υπήρχε μέχρι τότε κάποια λέξη για να το περιγράψει. Κάποτε, για παράδειγμα, υπήρχε το επάγγελμα του δημοσιογράφου. Και σήμερα επιβιώνουν κάποιοι εκπρόσωποι του είδους αυτό. Δεν θα τους δούμε στην τηλεόραση, αλλά εξοβελισμένους σε ελάχιστα έντυπα και ελάχιστους ιστότοπους. Τη θέση τους την έχουν πάρει τώρα οι Πορτοσάλτες.

Πορτοσάλτης είναι ο νεολογισμός στον οποίο αναφερθήκαμε παραπάνω και εφευρέθηκε για να περιγράψει το νέο επάγγελμα που υποκαθιστά σιγά-σιγά αυτό του δημοσιογράφου. Κλίνεται κατά τα πρωτοψάλτης, ιεροψάλτης και ισοκράτης και δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό. Όπως στην εκκλησιαστική μουσική υπάρχουν διαβαθμίσεις, έτσι και στο επάγγελμα αυτό έχουμε τα πρώτα βιολιά και αυτούς που απλά κρατούν το ίσο.

 

kalesma

"Άμα ξυπνήσεις μέσα στη φυλακή
και δε σου εξηγεί κανένας γιατί...
Don't Worry Be Happy
Δεν είναι ανάγκη να το ξέρεις κι εσύ
τους φτάνει που το ξέρουν αυτοί...
Don't Worry Be Happy" 

Στίχοι Χ. και Π.Kατσιμίχα, μουσική Bobby Mc Ferrin

 

"Υπάρχουν και χειρότερα, και θα τα δεις αργότερα" , έλεγαν οι Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας σε μια διασκευή του "Don’t worry, be happy" του Bobby Mc Ferrin. Δυστυχώς για μας, αυτό το «αργότερα» έχει έρθει προ πολλού και μας κοιτάζει παραδομένους και έτοιμους να του παραχωρήσουμε τα πάντα, όλα όσα ο Διαφωτισμός και οι εργατικοί αγώνες κατόρθωσαν να κερδίσουν υπέρ του ανθρώπου, στην προσπάθειά του να καταστεί αυτός επιτέλους ελεύθερος και αυτόβουλος.

Αυτό το «αργότερα» έχει έρθει προ πολλού. Σήμερα, όμως, έχει την ευτυχή γι' αυτό συγκυρία να κυβερνά τη χώρα ένα τραγικό κράμα ανίκανων, γελοίων και μισάνθρωπων. Στην πορεία βρήκε και έναν μανδύα μιας ανώτερης ανάγκης, τον φόρεσε και "τώρα που βρήκε τον παπά, είναι ευκαιρία να θάψει και καμιά δεκαριά", όπως λέει και η λαϊκή παροιμία.

Τα χειρότερα ήρθαν. Και όσο εμείς μένουμε σπίτι, θα έρθουν και θα χτυπήσουν την πόρτα μας

TOKARCZUK

Η Δευτέρα πλησιάζει. Το αδίκημα της «άσκοπης μετακίνησης» πρόκειται να αντικατασταθεί από το νέο αδίκημα της «μη χρήσης μάσκας» και η κοινωνία ετοιμάζεται να επιστρέψει στην «κανονικότητα». Στην «κανονικότητα» του άγριου και αδυσώπητου καπιταλισμού. Στην «κανονικότητα» της καταστρατήγησης κάθε εναπομείναντος εργασιακού δικαιώματος και αξιοπρέπειας από τους εργοδότες με κάθε τρόπο, «νόμιμο» ή παράνομο. Στην «κανονικότητα» της συνέχισης του βιασμού του φυσικού περιβάλλοντος.

Ας αφήσουμε όμως για λίγο το συμπαθή κύριο Τσιόδρα με τις επιστημονικές αβεβαιότητές του, ας αφήσουμε τον αντιπαθή κύριο Χαρδαλιά με τις καθεστωτικές του βεβαιότητες, ας αφήσουμε και όλους αυτούς που βιάζονται να επιστρέψουν στους παλιούς ρυθμούς χωρίς να μπουν στον κόπο να προβληματιστούν για τον αδιέξοδο δρόμο πάνω στον οποίο βαδίζει η ανθρωπότητα.

Ας τους αφήσουμε όλους αυτούς και ας ανεβούμε λίγο πιο ψηλά. Ας μοιραστούμε τις σκέψεις της Πολωνής συγγραφέως Όλγας Τοκάρτσουκ, που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 2018. Ενδιαφέρουσες σκέψεις που δημοσιεύτηκαν στο New Yorker με τίτλο "A New World Through My Window". Αναδημοσιεύουμε από τη lifo.gr

«Μήπως αυτός είναι τελικά ο φυσιολογικός ρυθμός της ζωής;»

Είχα την αίσθηση από πάντα σχεδόν ότι ο κόσμος είναι υπερβολικά πολύς, υπερβολικά γρήγορος, υπερβολικά έντονος, υπερβολικά θορυβώδης. Συνεπώς δεν βιώνω κάποιο «τραύμα απομόνωσης» και δεν μου είναι καθόλου δύσκολο να μη συναντώ άλλους ανθρώπους.