maska1

 

Κάγκελα παντού, τραγουδούσε κάποτε ο Τζίμης Πανούσης. Πόσο λείπει, αλήθεια, αυτό τον καιρό το μοναδικό του χιούμορ. Πρόστιμα παντού, θα τραγουδούσε σήμερα. 150 ευρώ για άσκοπη (sic) μετακίνηση, 300 ευρώ για μετακίνηση εκτός νομού, 1000 ευρώ για συνάθροιση μεγαλύτερη των 10 ατόμων.

Μόνο τη μέρα που ο Μπακογιάννης και ο θείος του, ο Μητσοτάκης, έστησαν το πανηγύρι με την Πρωτοψάλτη έξω από το Μαξίμου παραβιάζοντας τουλάχιστον τη διάταξη περί συνάθροισης περισσοτέρων των 10 ατόμων, κάτι που θα έπρεπε να σημαίνει πρόστιμο 1000 ευρώ στον καθένα, μόνο τη μέρα εκείνη επιβλήθηκαν από την αστυνομία 1232 πρόστιμα των 150 ευρώ και 42 πρόστιμα των 300 ευρώ.

Συνολικά, από τη Δευτέρα 23 Μαρτίου έως τις 26 Απριλίου, έχουν επιβληθεί 53.009 πρόστιμα των 150 ευρώ. Μόνο από τα πρόστιμα αυτά των 150 ευρώ έχουν συγκεντρωθεί κοντά στα 8 εκατομμύρια ευρώ. Δεν τα λες και λίγα. Γλυκά και άκοπα εισρέουν τα εκατομμύρια στα ταμεία.

covid19 5

 

Κάποιοι το αποκάλεσαν «ελληνικό θαύμα» μιλώντας για τη συγκράτηση της εξάπλωσης της επιδημίας και για το γεγονός πως αποφύγαμε τις εκατόμβες νεκρών που έχουν στην Ιταλία, στη Γαλλία και στην Ισπανία. Υπάρχει, πράγματι μια αλήθεια σε αυτό. Η πλήρης αλήθεια, όμως, είναι πως μάλλον για βαλκανικό θαύμα πρέπει να μιλάμε και αυτό είναι ένα συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα μελετώντας τα γραφήματα και τους πίνακες.

Ο πίνακας που παραθέτουμε παρακάτω, προέρχεται από το  worldometers.info/coronavirus/ με στοιχεία της 22ας Απριλίου. Μελετώντας τον πίνακα αυτό μπορούμε να διαπιστώσουμε πως η Κύπρος είναι, με μεγάλη διαφορά, η χώρα που διενεργεί τα περισσότερα τεστ ανά εκατομμύριο πληθυσμού συγκριτικά με τις χώρες των Βαλκανίων. Μπορούμε να δούμε επίσης πως, εκτός από τη χώρα μας, εξίσου καλά – και ακόμη καλύτερα - τα πηγαίνουν η Βουλγαρία, η Αλβανία, η Κύπρος, η Κροατία και η Σερβία στον αριθμό των θανάτων ανά εκατομμύριο πληθυσμού. Επίσης, από τα στοιχεία ενός άλλου παρεμφερούς άρθρου της Atticavoice με τίτλο  "Υπάρχει, άραγε, ελληνικό θαύμα:", μπορούμε να εντυπωσιαστούμε από τις υψηλές θέσεις – ανάμεσα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης – που καταλαμβάνουν η Ρουμανία, η Κροατία, η Βουλγαρία και η Κύπρος στον αριθμό Μονάδων Εντατικής Θεραπείας που διαθέτουν ανά 100.000 πληθυσμού , την ίδια στιγμή που η χώρα μας είναι τρίτη από το τέλος (!)

Ας δούμε όμως και τον πίνακα, όπως αυτός προκύπτει από το worldometers

 

covid19 10

Πολλές και πολύπλευρες οι απώλειες από την πανδημία του κορονοϊού. Εμείς θα σταθούμε σε κάποιες απώλειες που δεν έχουν τονιστεί όπως θα έπρεπε. Σταχυολογούμε μερικές από αυτές:

Εξαφανίστηκαν από το προσκήνιο οι Τουρκοφάγοι, οι Μακεδονομάχοι και οι κυνηγοί μεταναστών, ηττημένοι προς το παρόν από τις υπέρτερες δυνάμεις του κορονοϊού. Εξαφανίστηκαν και οι κάθε λογής ειδικοί διεθνολόγοι αναλυτές που μας προετοίμαζαν για πόλεμο. Ας μην ανησυχούν, όμως οι ανησυχούντες. Πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι θα ξαναβγούνε. Το μίσος που συσσώρευσαν, θα το χύσουνε διπλό

Ματαιώθηκε η παρέλαση της 25ης Μαρτίου και δεν είδαμε τις εξέδρες των επισήμων, ούτε ακούσαμε τους ένδοξους λόγους τους. Χάσαμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε τα νέα όπλα που αγοράσαμε και να ξεχάσουμε πως το δημόσιο σύστημα υγείας έχει καταρρεύσει.

Διακόπηκαν τα πάσης φύσεως πρωταθλήματα, αυτά που προάγουν το γνήσιο αθλητικό πνεύμα και την αγνή αθλητική άμιλλα. Χάθηκαν από τις οθόνες μας οι έντιμοι αθλητικοί παράγοντες των ομάδων, οι αγνοί hooligans των γηπέδων μας και οι χαμηλά αμοιβόμενοι ποδοσφαιριστές

Ματαιώθηκε ο ετήσιος διαγωνισμός τραγουδιού της Eurovision και χάσαμε την ευκαιρία να γευτούμε αυτή τη μεγάλη γιορτή πολιτισμού

Ματαιώθηκε η υποδοχή του Αγίου Φωτός και χάσαμε την ευκαιρία να δούμε το Φως της Αγάπης και της Ειρήνης να το υποδέχονται στρατιώτες με τιμές αρχηγού κράτους

Έκλεισαν οι εκκλησίες και χάσαμε την ευκαιρία να δούμε την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία το βράδυ της Ανάστασης να στέκεται -στο Ναό του Θεού που κήρυξε την ταπεινότητα- με γυαλιστερές φορεσιές στην πρώτη γραμμή

Υπομονή, όμως. Σε λίγο έρχεται η κανονικότητα και όλα θα ξαναγίνουν όπως πριν. Κανονικά, δηλαδή. Ή μήπως η κανονικότητα δεν ήταν και τόσο κανονική;

mitsotakis

 

“Ο κορονοϊός δεν ξεχωρίζει σύνορα ή έθνη, εισοδήματα ή κοινωνικές ομάδες. Απειλεί τον άνθρωπο, όποιος κι αν είναι, όπου κι αν κατοικεί. Απέναντί του, είμαστε όλοι ίσοι”. Έτσι είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο διάγγελμα που προανήγγειλε την απαγόρευση της κυκλοφορίας.

Όλοι ίσοι λοιπόν απέναντι στον κορονοϊό, κύριε πρωθυπουργέ; Και οι πρόσφυγες ίσοι; Οι φυλακισμένοι; Οι άστεγοι; Οι Ρομά; Οι μοναχικοί και ανήμποροι ηλικιωμένοι; Δυστυχώς, η Ελλάδα είναι μια καρικατούρα δυτικής δημοκρατίας με τα κυρίαρχα ΜΜΕ να είναι εντελώς ελεγχόμενα από τα μεγάλα αφεντικά τους που με τη σειρά τους βρίσκονται σε μια αέναη διαπλεκόμενη σχέση με την πολιτική εξουσία. Έτσι, δεν βρέθηκε κάποιος από τους αυτοαποκαλούμενους δημοσιογράφους που εργάζονται στα μέσα αυτά, να αντιτάξει κάτι στα παραπάνω λόγια ενός πρωθυπουργού που όσο προσπαθεί να παραστήσει τον συμπονετικό άνθρωπο, τόσο πιο πολύ μοιάζει με την ανυποψίαστη, μέσα στην πλήρη της άγνοια, Μαρία Αντουανέτα.

Σε κάποιες άλλες χώρες, όμως, υπάρχουν ακόμη δημοσιογράφοι που μπορούν να λένε ελεύθερα και με θάρρος τη γνώμη τους, όσο και αν αυτή δεν αρέσει. H Emily Maitlis, παρουσιάστρια του BBC, μέσα σε ένα λεπτό μπόρεσε να περιγράψει όλες τις ανισότητες που φέρνει στην επιφάνεια η πανδημία του κορονοϊού: 

fovos

 

Αναδημοσιεύουμε από το mavrioxia.blogspot.com ένα απόσπασμα από ένα εκτενέστερο άρθρο που πραγματεύεται το τρίπτυχο «αποθέωση της κατανάλωσης – διάχυση φόβου – διασπορά ενοχών»

 

Η κατασκευή φόβου είναι ένα από τα γνωστά όπλα της εξουσίας στην προσπάθειά της να κρατήσει υπό τον έλεγχό της ενα λαό κάνοντάς τον να πιστέψει πως είναι ασφαλής υπό τη σκέπη της. Όμως, όπως έχει πει ο Μπέρτραντ Ράσελ, "Κανένας άνθρωπος ούτε ομάδα ούτε έθνος δεν μπορεί να ενεργήσει ανθρώπινα ή να σκεφθεί σωστά υπό το κράτος ενός μεγάλου φόβου" 

Στην πο­λι­τι­κή σκακιέρα ο φό­βος εί­ναι κα­θο­ρι­στι­κό στοι­χείο. Ο Μακιαβέλι, στον Ηγεμόνα, θέ­τει το ε­ρώ­τη­μα αν εί­ναι προ­τι­μό­τε­ρο να σε α­γα­πούν ή να σε φο­βού­νται. Και α­πα­ντά ότι «έναν ηγέτη πρέπει να τον φοβούνται και να τον αγαπούν. Αν δεν γίνεται και τα δύο, τότε καλύτερα μόνο να τον φοβούνται», γιατί το να σε α­γα­πούν ε­ξαρ­τά­ται α­πό τους άλ­λους, ε­νώ το να σε φο­βού­νται μόνο α­πό σέ­να

Ο φόβος είναι ένα βασικό συναίσθηµα του ανθρώπου που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγµατικού ή φανταστικού κινδύνου. Είναι µια φυσιολογική αµυντική αντίδραση του οργανισµού, για την οποία δεν απαιτείται συνειδητή σκέψη. Έχει να κάνει µε µελλοντικά γεγονότα, τα οποία πρέπει να αποφύγουμε.

Ο φό­βος, αν εί­ναι έλ­λο­γος, λειτουργεί προστατευτικά. Μας κάνει να είμαστε πιο προσεκτικοί, ώστε να μην υποτιμήσουμε έναν πραγματικό κίνδυνο. Υπάρ­χει, ό­μως, και ο ά­λο­γος φό­βος ο οποίος καλλιεργείται από τη δική μας φαντασία ή από άλλους μηχανισμούς, όπως είναι οι μηχανισμοί προπαγάνδας. 

kravgi

Η "Κραυγή", διάσημος πίνακας του Νορβηγού εξπρεσσιονιστή ζωγράφου Ένβαρτ Μουνκ. Ο άνθρωπος κάτω από τη συντριβή του τρόμου

 

Μεσημέρι 25ης Μαρτίου και οι άλλοτε πολύβουοι δρόμοι της Αθήνας έχουν μια ψυχεδελική σιγή. Τίποτα δε θυμίζει την Εθνική και θρησκευτική επέτειο. Η υποχρεωτική καραντίνα και η κλιμάκωση του κορονοϊού περιόρισαν τον εορτασμό στην ύψωση της ελληνικής σημαίας σε ορισμένα μπαλκόνια.

Βρέθηκα κι εγώ για λίγο στο ανανεωμένο λόγω των περιστάσεων μπαλκόνι μου -ενδιαφέρον το πόσο επαναξιολογεί κανείς απλά πράγματα- …με αμφιθυμικά συναισθήματα λόγω της νεκρικής ησυχίας. Άθελα πέφτει το μάτι στο μοναδικό άνθρωπο που κυκλοφορεί: μια κοπέλα χτυπά το κουδούνι της απέναντι πολυκατοικίας. Διακρίνω τις νευρικές κινήσεις και την αγωνία της καθώς κοιτά αριστερά, δεξιά, πίσω σα να την καταδιώκουν! Προφανώς δε θα είχε στείλει το υποχρεωτικό μήνυμα ή δε θα είχε μαζί της την απαιτούμενη «άδεια εξόδου»... ή μπορεί απλά ο μόνος ίσκιος που νιώθει να είναι ο φόβος της! Οι στίχοι του Μάνου Λοϊζου “Κλείσε το παράθυρο...σφράγισε τις πόρτες ..τρέμω για τον άνθρωπο με τις μπότες’’ ρέουν αυθόρμητα στο μυαλό και φαντάζουν τόσο επίκαιροι!

«Υπερβολικό» θα πει κάποιος, αν σκεφτεί τις ασύμμετρες καταστάσεις. Ο κοινός παρονομαστής όμως απέναντι στον “εχθρό” είτε πρόκειται για στρατό είτε για το θανατηφόρο ιό είναι... ο φόβος!

rozanis

 

Ο Στέφανος Ροζάνης γεννήθηκε στην Κάρυστο της Εύβοιας (1942). Σπούδασε Φυσική και Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Φιλοσοφία και Συγκριτική Λογοτεχνία σε πανεπιστήμια της Ιταλίας. Δίδαξε Φιλοσοφία σε διάφορες πόλεις του εξωτερικού, όπως το Βερολίνο και η Βηρυτός, στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης. Για δέκα χρόνια δίδασκε στο τμήμα Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου. Αιρετικός φιλόσοφος για κάποιους, αναρχικός φιλόσοφος για άλλους, έχει συγγράψει δεκάδες βιβλία. Αναδημοσιεύουμε από τη lifo.gr , μία συνέντευξη που παραχώρησε ο Στέφανος Ροζάνης στον Γιάννη Πανταζόπουλο με αφορμή την πρόσφατη κρίση της πανδημίας και ο καθηγητής έχει την ευκαιρία να μιλήσει για πολλά και ενδιαφέροντα όχι κυρίως για το τώρα, αλλά για το μετά

 

Ζούμε σκοτεινές μέρες;

Δεν θα το έλεγα. Η πανδημία που «χτύπησε» τελευταία οικουμενικά, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πάντα υπήρχε στην ιστορική διαδρομή του ανθρώπου. Ας μην ξεχνάμε τεράστιες πανδημίες, όπως ο Μαύρος Θάνατος κατά τον Μεσαίωνα, την πανούκλα ή την ισπανική γρίπη. Είναι, λοιπόν, ένα σύνηθες φαινόμενο στη διάρκεια της Ιστορίας.  

Αυτό που συμβαίνει σήμερα, ωστόσο, διαφέρει κατά πολύ ως προς τη δομή, η οποία είναι εγκατεστημένη στον σύγχρονο κόσμο. Μέσα σε αυτήν ενυπάρχουν δύο διακλαδώσεις: αφενός η κοινωνιολογική, με τη μορφή της παγκοσμιοποίησης, αφετέρου η τραγική επέμβαση του ανθρώπου στο περιβάλλον και, κατά συνέπεια, η αλλοίωσή του. Νομίζω ότι η τραγική θέση του σημερινού ανθρώπου δεν οφείλεται στις επιδημίες ή πανδημίες αλλά κυρίως στο περιβάλλον, κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό και συναισθηματικό.