“Είμαι ο πιο στοχοποιημένος πολιτικός μετά το 1989. Η στήριξη, όμως, του κόσμου μετατρέπει τις κατηγορίες των άθλιων κακοποιών σε τίτλο τιμής για μένα”

Ανδρέας Λοβέρδος, πρώην υπουργός, 2019

 

Άστραψε και βρόντηξε ο Ανδρέας Λοβέρδος. Μίλησε για συκοφάντηση, για σκευωρία, για άθλιους, για παλιανθρώπους, για ψευδομάρτυρες, για κακοποιούς που τον συκοφαντούν. Και όλα αυτά επειδή θα υποστεί ό,τι πρόκειται να υποστεί ένας απλός πολίτης όταν σε βάρος του υπάρχουν καταγγελίες από κάποιους άλλους πολίτες. Να διερευνηθεί, δηλαδή, η ενοχή του

Δε γνωρίζουμε αν ο Λοβέρδος είναι ένοχος ή αθώος. Ας αφήσουμε τη Δικαιοσύνη να αποφανθεί επ’ αυτού. Επειδή, όμως, ο πρώην υπουργός αποδεικνύεται υπερευαίσθητος, ας θυμηθούμε μία από τις δικές του άθλιες πράξεις από την εποχή που ήταν Υπουργός Υγείας. Όταν κατηγορούσε, συκοφαντούσε και διαπόμπευε δυστυχισμένες και αθώες, όπως αποδείχθηκε αργότερα, γυναίκες. Αναδημοσιεύουμε από  mavrioxia.blogspot.com 

… Και ο αμετανόητος Λοβέρδος συνέχιζε το άθλιο επικοινωνιακό του παιχνίδι, στο οποίο στήριζε την προσωπική πολιτική του επιβίωση. Το Μάιο του 2012, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, έθεσε σε εφαρμογή ένα μισάνθρωπο σχέδιο δίωξης και διαπόμπευσης ανθρώπων δυστυχισμένων. 

Η ανάρτηση που ακολουθεί  είναι αναδημοσίευση παλιότερης, από το ιστολόγιο Δασαμάρι S.O.S. με τίτλο "O Schiller στο δημαρχείο ή “όποιον βγει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος”. Την αναδημοσιεύουμε σήμερα στην Attica Voice ως υπενθύμιση του ελλείμματος δημοκρατίας που επικράτησε τα τελευταία χρόνια στον δήμο Ραφήνας - Πικερμίου, με την ευχή να σταματήσει αυτή η κατρακύλα εδώ και να μη ξαναζήσοιυμε τα περιστατικά στα οποία οδήγησαν οι αντδημοκρατικές νοοτροπίες μίας εικονικής πλειοψηφίας, προκάλυμμα μίας χυδαίας και αυταρχικής εξουσίας, που υποκρινόταν τη δημοτική διοίκηση και που μαζί με τα υπόλοιπα κακά και όπως ήταν λογικό επόμενο, οδήγησε μαθηματικά και στο δράμα της 23ης Ιουλίου του 2018.

Στο κείμενο του 2015 παρουσιάζεται και αποσαφηνίζεται και ο ορισμός του ενεργού πολίτη, γιατί τελευταία έχει  σκοπίμως και για διαφημιστικούς λόγους διαστρεβλωθεί, με τρόπο τέτοιο που ο όρος να χρησιμοποιείται για να περιγράψει τον εξωνημένο, τον επ' ωφελεία και ala Carte συναινούντα και συμμαχούντα (sic) και σε μία άλλη εκδοχή το ενεργούμενο (ενεργούμενο = υποχείριο)

 

«Ο αγωνιστής Νίκος Μπελογιάννης μας άφησε για παρακαταθήκη τον περήφανο αγώνα για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια» είπε την ατάκα της ημέρας ο φερόμενος ως πρωθυπουργός της χώρας Αλέξης Τσίπρας και την “τουίταρε” σύμφωνα με την τρέχουσα μόδα στο χώρο των μοντέρνων πολιτικών ανδρών. Προπαγάνδα και ατάκα στο twitter. Ίσως να έχει προσλάβει και ειδικό ατακαδόρο για το σκοπό αυτό.

Ήταν η επέτειος εκτέλεσης του αγωνιστή Νίκου Μπελογιάννη, του ανθρώπου που δεν λύγισε ούτε μια στιγμή μπροστά στους στρατοδίκες και στο εκτελεστικό απόσπασμα και δεν έχασε ούτε λεπτό το υπέροχο και υπερήφανο χαμόγελό του. Δεν ξέρουμε αν με αυτά τα λόγια ο Αλέξης Τσίπρας θέλησε να κοροϊδέψει για μια φορά ακόμη τους αριστερούς πολίτες που τον ανέβασαν στην κυβερνητική εξουσία ή τον ίδιο του τον εαυτό. Μπορεί πράγματι να ισχύει το δεύτερο και ο άνθρωπος αυτός να είναι απλώς ένα ενεργούμενο αδίστακτων καιροσκόπων όπως ο Δραγασάκης, ο Φλαμπουράρης και ο Παπάς και να μην είναι καν σε θέση να αντιληφθεί το ρόλο που παίζει.

 

Ο χαμαιλέοντας είναι ένα είδος ερπετού που το δέρμα του έχει την ιδιότητα να αλλάζει χρώμα ανάλογα με το περιβάλλον. Μεταφορικά μπορεί να είναι ο άνθρωπος που αλλάζει φρονήματα, συμπεριφορά, στάση ανάλογα με τα συμφέροντά του.

 

«Το Γραμματικό θ’ ανοίξει. Τελεία-παύλα-παρένθεση. Η Δούρου θα χωροθετήσει και κανονίστε να είστε με τις μαύρες σημαίες. Εγώ θα είμαι απέναντι»

Έτσι απάντησε με περισσή αναίδεια και περιφρόνηση η Ρένα Δούρου σε όσους την είχαν ψηφίσει για να μην ανοίξει ο ΧΥΤΑ Γραμματικού, όπως τους είχε υποσχεθεί. Εντυπωσιάζει το θράσος με το οποίο ο πολιτικός αυτός χαμαιλέοντας απευθύνεται σε όσους μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν – ή νόμιζαν πως ήταν - συναγωνιστές της. Πόσο μάλλον όταν σκεφτεί κανείς ότι αυτή η κυρία έπρεπε να είχε πάει σπίτι της από καιρό. Μετά από τις φονικές πλημμύρες στη Μάνδρα, μετά από την εκατόμβη των θυμάτων από την πυρκαγιά στο Μάτι, η Δούρου όχι μόνο δεν είχε τη στοιχειώδη ευθιξία να παραιτηθεί, αλλά συνέχισε να κάθεται στην καρέκλα της εξουσίας ενεργώντας κόντρα στις προεκλογικές της υποσχέσεις, αυτές που την ανέβασαν σε αυτή την καρέκλα.

 

"Κυριολεκτικώς ως σαλτιμπάγκος ορίζεται ο μεσαιωνικός υπαίθριος γελωτοποιός, συνήθως άσχημος και αξιολύπητος τη εμφανίσει, συνήθως τελεί υπό τας εντολάς κάποιου προύχοντος και καθήκον του είναι η διασκέδασις των συνδαιτυμόνων. Σήμερον, σαλτιμπάγκος είναι ο γελοίος τη εμφανίσει ή/και λόγω συμπεριφοράς"

 

“Κύριε Τσίπρα, δεν σώσατε καμία Μακεδονία. Το μόνο που κάνατε είναι να δώσετε Μακεδονική εθνότητα και γλώσσα στους γείτονες μας” είπε στη Βουλή ο υποψήφιος πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης και συνέχισε αναφερόμενος στον Αλέξη Τσίπρα:

“Γιατί τα Μυστικά του Βάλτου της Πηνελόπης Δέλτα αμφιβάλλω αν τα γνωρίζει … Αν συγκινήθηκε ποτέ, όπως τόσα ελληνόπουλα, κλείνοντας αυτό το βιβλίο”

Αν υποθέσουμε ότι ο Κυριάκος έχει διαβάσει το βιβλίο, υπάρχει θέμα με την αντιληπτική του ικανότητα (όχι πως ξαφνιαζόμαστε δηλαδή). Αν πάλι δεν το έχει διαβάσει, ας διαβάσει μόνο το παρακάτω απόσπασμα από το περίφημο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα :

Ο βλάκας είναι ένας τύπος που ούτε καν υποψιάζεται πως είναι βλάκας. Είναι ο τύπος που του δείχνουν τον ήλιο και αυτός κοιτάει το δάχτυλο, όπως χαριτολογούσαν παλιά. Ο τύπος που του δείχνουν μία πόλη και αυτός ενδιαφέρεται να δει μόνο το σπίτι του (ή και το αυτοκίνητο του αν διαθέτει ικανή δόση  βλακείας).

Κοιτάει να δει αν στην εικόνα που του δείχνουν το σπίτι του, η ιδιοκτησία του,  είναι ορατό και αν ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα.

Ο βλάκας είναι ο τύπος που καταπίνει αμάσητα όλα όσα του σερβίρουν ως γνώμη, ως θέση, ως άποψη. Ποτέ δεν έχει ενδιαφερθεί για το σύνολο, ποτέ δεν τον ένοιαξε η Φύση. Πως να χωρέσει άλλωστε το σύνολο και η Φύση στο σπίτι του βλάκα. Αφού μόνο αυτό είναι που τον νοιάζει. Αν μάλιστα χρειαστεί να εντοπίσουμε τον βλάκα ευκολότερα, είναι εκείνος  που πιστεύει και το  λέει πως η φύση είναι βρώμικη και επικίνδυνη. Θεωρεί δηλαδή τον εαυτό του εκτός φύσης, καθαρό και αμόλυντο και ας είναι ο ίδιος προσβολή για το ανθρώπινο είδος και ρύπος του πλανήτη που πατά,

 

Πολλά βιβλία για την ανθρώπινη βλακεία έχουν κυκλοφορήσει. Ένα  βιβλίο-σταθμός για την ελληνική βιβλιογραφία πάνω στο συγκεκριμένο θέμα αποτελεί το δοκίμιο του Ευάγγελου Λεμπέση «H τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω» που δημοσιεύτηκε το 1941 στην Εφημερίδα των Ελλήνων Νομικών.

Από τότε έχουν κυκλοφορήσει στην ελληνική αγορά πολλά άλλα βιβλία με την ίδια θεματολογία. Ένα από αυτά είναι το  “Εγχειρίδιο βλακείας” του Διονύση Χαριτόπουλου