Ο βλάκας είναι ένας τύπος που ούτε καν υποψιάζεται πως είναι βλάκας. Είναι ο τύπος που του δείχνουν τον ήλιο και αυτός κοιτάει το δάχτυλο, όπως χαριτολογούσαν παλιά. Ο τύπος που του δείχνουν μία πόλη και αυτός ενδιαφέρεται να δει μόνο το σπίτι του (ή και το αυτοκίνητο του αν διαθέτει ικανή δόση  βλακείας).

Κοιτάει να δει αν στην εικόνα που του δείχνουν το σπίτι του, η ιδιοκτησία του,  είναι ορατό και αν ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα.

Ο βλάκας είναι ο τύπος που καταπίνει αμάσητα όλα όσα του σερβίρουν ως γνώμη, ως θέση, ως άποψη. Ποτέ δεν έχει ενδιαφερθεί για το σύνολο, ποτέ δεν τον ένοιαξε η Φύση. Πως να χωρέσει άλλωστε το σύνολο και η Φύση στο σπίτι του βλάκα. Αφού μόνο αυτό είναι που τον νοιάζει. Αν μάλιστα χρειαστεί να εντοπίσουμε τον βλάκα ευκολότερα, είναι εκείνος  που πιστεύει και το  λέει πως η φύση είναι βρώμικη και επικίνδυνη. Θεωρεί δηλαδή τον εαυτό του εκτός φύσης, καθαρό και αμόλυντο και ας είναι ο ίδιος προσβολή για το ανθρώπινο είδος και ρύπος του πλανήτη που πατά,

 

Πολλά βιβλία για την ανθρώπινη βλακεία έχουν κυκλοφορήσει. Ένα  βιβλίο-σταθμός για την ελληνική βιβλιογραφία πάνω στο συγκεκριμένο θέμα αποτελεί το δοκίμιο του Ευάγγελου Λεμπέση «H τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω» που δημοσιεύτηκε το 1941 στην Εφημερίδα των Ελλήνων Νομικών.

Από τότε έχουν κυκλοφορήσει στην ελληνική αγορά πολλά άλλα βιβλία με την ίδια θεματολογία. Ένα από αυτά είναι το  “Εγχειρίδιο βλακείας” του Διονύση Χαριτόπουλου