Σεπτέμβριος 2007

 Ο γράφων φαντασιώνεται την Αττική ως ετήσια τούρτα γενεθλίων φλαμπέ, του εκάστοτε υπουργού περιβάλλοντος (τέως και δημοσίων έργων). Όλοι, φλεγόμενοι και μη, σβήνουμε τα κεράκια ουρλιάζοντας: Και του χρόνουουουουουου!

 

ΑΓΑΜΩ: Διάγω βίον  άγαμον ή το ακριβώς αντίθετον. Δηλ. αγαπώ και γαμώ ταυτοχρόνως, ήτοι διάγω βίον  ανθόσπαρτον.
ΑΓΧΩΝΑΚΙ: Παγωτό χωνάκι ως επιδόρπιο σε βαρύ γεύμα, όπου γνωρίζει ο φάγων ότι θα επιφέρει αγχώδη δυσπεψίαν και όμως από λαιμαργία το τρώγει! Τι να πει κανείς....