Δεξιός, χωρίς ισχυρή δόση φιλοτομαρισμού και απανθρωπιάς, δεν νοείται. Και οι πολιτικοί της Νέας Δημοκρατίας δεν αμελούν σε κάθε ευκαιρία να επιβεβαιώνουν τη διαπίστωση αυτή. Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες από τότε που 12 πρόσφυγες πνίγηκαν ανοιχτά των Παξών. Ευρισκόμενος στο πάνελ τηλεοπτικής εκπομπής του ΑΝΤ1 ο φερόμενος ως υπουργός Ανάπτυξης Άδωνις Γεωργιάδης, αντί να σιωπήσει μια φορά, τουλάχιστον μπροστά στο θάνατο, εξαπέλυε τις γνωστές εμετικές απόψεις του: «Φανταστείτε πόσο καλά προετοιμασμένοι είναι που γνώριζαν ότι λειτουργεί και το 112 και πήραν τηλέφωνο. Έχουμε πέσει θύματα ομαδικής προσπάθειας αλλοίωσης της χώρας αλλά θα το αντιμετωπίσει η κυβέρνηση!». Ούτε μπροστά στο θάνατο δεν νιώθει ντροπή ο ανερμάτιστος περιφερόμενος σαλτιμπάγκος.

Σήμερα πήρε σειρά ένας άλλος γνωστός περήφανος δεξιός, ο Άρης Πορτοσάλτε. Μπορεί ο Άρης να μην έχει γίνει ακόμη βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας καθώς όπως φαίνεται είχαν προτεραιότητα οι δύο άλλοι συνάδελφοί του στον ΣΚΑΪ, είμαστε σίγουροι όμως ότι δεν θα αργήσει και η σειρά του. Και για να μην αργήσει πολύ, ο Άρης φροντίζει να συντηρεί τη δημόσια εικόνα του με δηλώσεις που ξεχειλίζουν από αναλγησία και απανθρωπιά. Ούτε λίγο ούτε πολύ, σε εκπομπή του ΣΚΑΪ, υποστήριξε πως «Αν δεν θέλουμε να πνιγεί κανείς θα έρχονται όλοι στην Ελλάδα» και συνέχισε: «Όταν σε πιάνει ο ανθρωπισμός να μην πνιγεί κανείς, τελείωσε το θέμα … Να μην υποκρινόμαστε … Αν δεν θέλουμε να πνιγεί κανείς θα έρχονται όλοι στην Ελλάδα … Τελειώσαμε».

O Άδωνις χλευάζει και αδιαφορεί μπροστά στο θάνατο ανθρώπων και ο Άρης προτείνει ανοιχτά και ξεκάθαρα να κάνουμε στην άκρη τον ανθρωπισμό μας και να αφήσουμε τους ανθρώπους να πνίγονται. Κανείς όμως από τους δύο δεν ξεπερνά τον Θάνο Πλεύρη, ο οποίος εισηγείται την εκτέλεση όσων προσφύγων προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα. Σε εκδήλωση του ακροδεξιού περιοδικού Patria το 2011, ο Πλεύρης δήλωνε πως δύο είναι οι τρόποι αντιμετώπισης της μετανάστευσης: η φύλαξη των συνόρων και τα “αντικίνητρα” παραμονής των μεταναστών στη χώρα.

 

 

Ώδινεν όρος και έτεκεν μυν … Η φράση αυτή προέρχεται από την αρχαία ελληνική παροιμία: «ώδινεν όρος, Ζευς δ’ εφοβείτο, το όρος έτεκε μυν», δηλαδή έπιασαν οι πόνοι του τοκετού το βουνό και ο Δίας φοβόταν, αυτό όμως τελικά γέννησε έναν ποντικό. Τη φράση αυτή τη συναντούμε στο Λουκιανό αλλά και στον Πλούταρχο. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, τη χρησιμοποίησαν οι Αιγύπτιοι όταν, αντικρίζοντας το βασιλιά  της Σπάρτης Αγησίλαο το 361 π.Χ, τους έκανε αρνητική εντύπωση η φτωχική του εμφάνιση. Η φράση αυτή πέρασε και στους Ρωμαίους. Ο Οράτιος αναφέρει τη φράση  «parturiunt montes, nascetur ridiculus mus», δηλαδή κοιλοπονούν τα όρη, αλλά αυτό που θα γεννηθεί θα είναι ένας γελοίος ποντικός

Προφανώς, ούτε ο Κυριάκος είναι ο πολιτικός γίγαντας που κοιλοπονούσε, ούτε η κυρία Σακελλαροπούλου είναι ποντικός. Ούτε θα σταθούμε στο τι εκπροσωπεί η κυρία Σακελλαροπούλου. Άλλωστε δεν περιμέναμε κάτι καλύτερο. Ήμασταν μάλιστα προετοιμασμένοι και για τα χειρότερα όταν ακούγαμε για πιθανές υποψηφιότητες του Παπανδρέου, του Βενιζέλου, του Σαμαρά, του Σημίτη, του Παπαδήμου, της Διαμαντοπούλου, της Δαμανάκη. Αυτό στο οποίο θα σταθούμε είναι το πολύ κακό για το τίποτα που υπονοεί η παροιμία. Και αυτό το τίποτα είναι η χωρίς καμία αρμοδιότητα θέση του προέδρου της Δημοκρατίας.

Για ένα σχεδόν απόλυτο τίποτα γράφονται εκατοντάδες άρθρα, γίνονται ατελείωτες συζητήσεις, διοργανώνονται μαραθώνιες κομματικές συσκέψεις και ετοιμάζεται να στηθεί ένα καλοστημένο επικοινωνιακό πανηγύρι στη Βουλή

Για αυτό το απόλυτο τίποτα, η νέα πρόεδρος της δημοκρατίας θα εισπράττει 11.600 ευρώ το μήνα. Περίπου 400 ευρώ τη μέρα για να δεξιώνεται πού και πού κανέναν ξένο συνάδελφό της, να εκφωνεί πανηγυρικούς δεκάρικους και να στήνεται στην εξέδρα των επισήμων κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου. Μπορεί να στέλνει και κανένα αυστηρό μήνυμα στην Άγκυρα, όπως έκανε ο Προκόπης

Για αυτό το απόλυτο τίποτα, ο ΣΥΡΙΖΑ θα στοιχηθεί πίσω από τη Νέα Δημοκρατία και όλοι θα μιλήσουν για την ευρύτατη πολιτική συναίνεση που επιτεύχθηκε

 

Μετά την αθλητική εφημερίδα Sportime (!) ήρθε η σειρά της "Αττικό Μετρό" (!) να συνεχίσει την καμπάνια του κινήματος «Αφήστε με να ζήσω». Ένα κίνημα στο οποίο συμμετέχουν 19 Ορθόδοξα Χριστιανικά Σωματεία Αθηνών και η “Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος” και που αποτελεί συνέχεια της καθιέρωσης της ημέρας του «Αγέννητου Παιδιού» από την Ιερά Σύνοδο την πρώτη Κυριακή μετά τα Χριστούγεννα. Πληροφορίες πως ετοιμάζεται η θεσμοθέτηση της ημέρας του «Αστοχήσαντος Σπερματοζωαρίου» αλλά και του «Ερμητικά Κλειστού Ωαρίου» δεν έχουν ακόμη διασταυρωθεί. Δε θα μπούμε στη διαδικασία να θίξουμε την υποκρισία και το φαρισαϊσμό όσων υιοθετούν αυτό το σύνθημα. Εμείς θα επικεντρώσουμε στις υποτιθέμενες αλήθειες της καμπάνιας αυτής. Οδηγός μας είναι το χρήσιμο στην εποχή της μαζικής αναπαραγωγής ψευδών ειδήσεων site “ellinikahoaxes.gr”. Σύμφωνα με αυτό, οι ισχυρισμοί της καμπάνιας αυτής είναι ψευδείς και αποτελούν ακόμη ένα κρούσμα εσκεμμένης παραπληροφόρησης

Πιο συγκεκριμένα, οι ισχυρισμοί της καμπάνιας είναι οι εξής:

α) Από τη 18η μέρα χτυπά η καρδιά τους

β) Από τη 10η εβδομάδα νιώθουν πόνο.

γ) Από την 42η ημέρα ανιχνεύονται εγκεφαλικά κύματα

δ) Από την 8η εβδομάδα έχουν δημιουργηθεί όλα τους τα όργανα

 

Τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει για τους ισχυρισμούς αυτούς η ομάδα του “ellinikahoaxes.gr”, μετά από ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας, είναι :

 

 

Με τον περίφημο ρωμαϊκό σχηματισμό της «χελώνας» αποφάσισαν οι θεματοφύλακες του νόμου και της τάξης του Χρυσοχοΐδη να αντιμετωπίσουν τους επικίνδυνους καταληψίες και τα κατάφεραν παρά το γεγονός ότι έγιναν ολίγον εμπριμέ. Και θα τα είχαν καταφέρει ακόμη καλύτερα, εάν δεν είχε αργήσει να έρθει ο πολιορκητικός κριός. Όπως και να έχει, η κανονικότητα επανήλθε στην περιοχή και το φιλήσυχο Κουκάκι μπορεί να συνεχίσει να αναπτύσσεται απρόσκοπτα. Οι νομοταγείς νοικοκυραίοι μπορούν να συνεχίσουν να αυνανίζονται ελεύθερα παρακολουθώντας από τα δελτία ειδήσεων την επικράτηση του νόμου και της τάξης. Τα ηρωϊκά όργανα της τάξης μπορούν να πάνε σπίτι τους και να πλυθούν από τις μπογιές. Όσον αφορά στις στολές τους, ας μην στενοχωριούνται. Αύριο αρχίζουν οι εκπτώσεις. Το Airbnb και οι Κινέζοι επενδυτές μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Οι λίγοι εναπομείναντες αυτόχθονες σιγά-σιγά θα εγκαταλείψουν την περιοχή και η ανάπτυξη θα ολοκληρωθεί. Χωρίς εμάς, βέβαια, αλλά ποιος ενδιαφέρεται; Ούτε καν εμείς

 

xelvna

 

Για γέλιο ή για κλάματα; Αν κάποιος τολμούσε να το προβλέψει πριν από μερικά χρόνια, θα τον αποκαλούσαμε τρελό. Και όμως. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι πρωθυπουργός της Ελλάδας και ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πρωθυπουργός των ΗΠΑ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης – σύμφωνα με τους Έλληνες δημοσιογράφους – ομιλεί καλά αγγλικά, σε αντίθεση με τον προκάτοχό του Τσίπρα και – πιθανώς – καλύτερα και από τον Τραμπ, σύμφωνα με Αμερικανούς δημοσιογράφους. Έτσι, σε άπταιστα αγγλικά στήριξε τη δολοφονία του Ιρανού στρατηγού Σουλεϊμανί από τις ΗΠΑ, σε άπταιστα αγγλικά υπογράμμισε πως η Ελλάδα θα είναι πάντα πιστή και υπάκουη σύμμαχος των Αμερικανών και επίσης σε άπταιστα αγγλικά δήλωσε πως η πτωχή πλην τίμια Ελλάς θα αγοράσει από το υστέρημά της τα αεροπλάνα της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας. Άπταιστα αγγλικά, λοιπόν. Η θητεία του Κυριάκου ως πολιτικός εξόριστος στα πανεπιστήμια Χάρβαρντ και Στάνφορντ φαίνεται πως δεν πήγε χαμένη. Καλά αγγλικά, όμως, ομιλεί και ο Ρόουαν Άτκινσον ως Mr Bean. Ποιος από τους δύο είναι καλύτερος; Αν κρίνουμε από το παρακάτω βίντεο, το αποτέλεσμα της σύγκρισης είναι εξαιρετικά αμφίρροπο. Αφού δεν μπορούμε να αποφύγουμε την πρωθυπουργία του Κυριάκου, τουλάχιστον ας την απολαύσουμε

 

Από την Eφημερίδα των Συντακτών αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο-παρέμβαση του Θανάση Παπακωνσταντίνου για την κρατική βία και την αποδοχή της από μεγάλο μέρος του κόσμου αλλά και για τις καταλήψεις

 

Η σκληρότητα χαρακτηρίζει, διαχρονικά, όλους τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Έτσι, από τις πιο πρόσφατες περιπτώσεις, πολύ χειρότερη κι από τη βαναυσότητα προς την οικογένεια Ινδαρέ, ήταν η - μέχρι θανάτου - βαναυσότητα προς τον Ζακ, από ανάξιους συνανθρώπους μας (πολίτες και αστυνομικούς).

Περισσότερο κι από τη βία των μηχανισμών εξουσίας - για μένα αναμενόμενη αλλά μη αποδεκτή - με έχει απογοητεύσει που ένα σημαντικό ποσοστό του κόσμου, έχοντας καταπιεί αμάσητη την προπαγάνδα των μέσων μαζικής εξημέρωσης, προτίμησε να απεμπολήσει ένα μέρος της ελευθερίας του - για την οποία τόσοι γνωστοί και άγνωστοί μας θυσιάστηκαν κατά καιρούς ώστε να λαμπρύνει τις ζωές μας- στο όνομα μιας υποτιθέμενης ασφάλειας.

Για όσους – τυχόν - ενδιαφέρονται για την προσωπική μου άποψη και στάση, θεωρώ την ελευθερία «τελική» μου πατρίδα και δεν θα την προσφέρω, ηθελημένα, σε κανέναν.

Επίσης, στα επιμέρους, είμαι υπέρ των καταλήψεων εγκαταλελειμμένων κτιρίων, χωραφιών και άλλων εγκαταστάσεων που σαπίζουν στον χρόνο, ειδικά αυτά που ανήκουν στο κράτος, στην εκκλησία και σε ιδρύματα-μούμιες. Η πολιτεία - και η εκκλησία υποθέτω - που μοναδικό καθήκον της ύπαρξής της θα έπρεπε να είναι η ευημερία των πολιτών της, αντί να τρομάζει από την ομορφιά της ατίθασης νεότητας, καλά θα κάνει να προσφέρει τα κουρέλια, που φυλάει στην ντουλάπα της, για να ζεσταθούν οι γυμνοί και οι άτυχοι αυτού του κόσμου.

 

Ο δήμαρχος της αγέλαστης πολιτείας, αγέλαστος ήταν κι αυτός. Είχε ακούσει πως σε άλλες πολιτείες οι άνθρωποι ήταν χαρούμενοι και, ειδικά τα Χριστούγεννα, γίνονταν διπλά χαρούμενοι. Αποφάσισε, λοιπόν, πως κάτι έπρεπε να κάνει. Έτσι, πήγε στο δάσος, έκοψε ένα τεράστιο δέντρο και το κάρφωσε νεκρό καταμεσής της μεγάλη πλατείας της πολιτείας. Οι άνθρωποι, τότε, άρχισαν να γελούν και να λέει ο ένας στον άλλον

-Κοίτα τι έκανε ο δήμαρχος. Η πλατεία μας είναι γεμάτη δέντρα και αυτός πήγε στο δάσος και μας έφερε ένα πεθαμένο

Ο δήμαρχος έβλεπε τους πολίτες να γελούν και νόμισε πως κάνει καλά τη δουλειά του. Αποφάσισε, λοιπόν, να βάλει και άλλο ένα πεθαμένο δέντρο. Αυτή τη φορά, όμως, στη μικρή πλατεία. Δεν του είχε πει κανείς, φαίνεται, πως από αυτή τη μικρή πλατεία ξεπηδούν οι καλικάντζαροι που κάθε τόσο χαλούν τον ύπνο των φιλήσυχων και νομοταγών νοικοκύρηδων 

Ξεπήδησαν, λοιπόν, οι καλικάντζαροι και κάθε βράδυ έκαιγαν το δέντρο που έβαζε κάθε πρωί ο δήμαρχος. Ο άνθρωπος και ποιητής Μπογδάνος δεν άντεξε τον πόνο και δάκρυσε. Τα δάκρυά του έπεσαν στη γη και έγιναν γράμματα, τα γράμματα έγιναν λέξεις και οι λέξεις έγιναν ποίημα

 

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα Ματατζήδες

το δέντρο εστολίζανε μες στην μικρή πλατεία.

Ολημερίς το στόλιζαν, το βράδυ αυτό καιγόταν.

Μοιρολογεί ο Μπόγδανος και κλαίει ο Πορτοσάλτε.

"Αλίμονο στους μπάτσους μας, κρίμα στα δακρυγόνα,

ολημερίς στολίζουμε, το βράδυ να το καίνε."

Ο Μπάμπης διάβη κι έκατσεν, αντίκρυ στην πλατεία,

δεν ομιλούσε ανθρώπινα, παρά σαν καρακάξα: