Μακάρι, σκέφτομαι, να μπορέσουμε μια μέρα να κάνουμε τους ανθρώπους που έριξε η δική τους και η δική μας κακή μοίρα στον τόπο μας, να χαίρονται όχι μόνο όταν λησμονούν το παρόν τους, μα και όταν βλέπουν γύρω τους, μια πολιτισμένη κοινωνία αντί για αγριάνθρωπους, βάρβαρους, ανάξιους Έλληνες.

 

Το Προσφυγικό ζήτημα μπαίνει σε νέα φάση καθώς άρχισε η μεταφορά προσφύγων από τα Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης (γνωστά και ως hotspots) στα νησιά, στην ηπειρωτική Ελλάδα. Ξεκίνησε, έτσι, και ένας χορός αντιδράσεων από μέλη των τοπικών κοινωνιών στις περιοχές όπου στέλνονται οι πρόσφυγες αυτοί. Στις αντιδράσεις αυτές, στις οποίες περισσεύει το μίσος και η χυδαιότητα, οι τοπικοί άρχοντες και η Εκκλησία όχι μόνο δεν αντιδρούν αλλά σε πολλές περιπτώσεις τις στηρίζουν

Για άλλη μια φορά επιλέγουμε να δημοσιεύσουμε ένα άρθρο του Απόστολου Δοξιάδη, με τον οποίο μπορεί να διαφωνούμε σε πολλά, δεν μπορούμε όμως να αγνοήσουμε ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα βρίσκεται από τη σωστή μεριά και η ταλαντούχα πένα του μπορεί να βοηθήσει για την αντιμετώπιση ενός ζητήματος το οποίο αν δεν φροντίσουμε να το αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει σε μια πολιτισμένη κοινωνία, θα το βρούμε σίγουρα μπροστά μας. Το δημοσιεύουμε αυτούσιο, όπως υπάρχει στο protagon και δεν θα σταθούμε καθόλου στο ότι σε κάποιες διατυπώσεις του μπορεί να διαφωνούμε. Το κείμενο, συνολικά, είναι εξαιρετικά χρήσιμο.

 

 

Το προσφυγικό ζήτημα είναι το δεύτερο crash test της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας με το ακροδεξιό κομμάτι της βάσης της. Ήδη, με την άτακτη υποχώρηση και συμμόρφωσή της στο θέμα της ονομασίας της Βόρειας Μακεδονίας, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχει εκτεθεί στο μη ευκαταφρόνητο ακροδεξιό ακροατήριό της. Τώρα, στο προσφυγικό ζήτημα, τα πράγματα αναμένονται να είναι ακόμη πιο σοβαρά, καθώς οι σκοταδόψυχοι ξενόφοβοι οπαδοί της φαίνονται αμετακίνητοι στις απάνθρωπες και επικίνδυνες θέσεις τους και δε χάνουν την ευκαιρία, όπως στα Βρασνά, να το αποδεικνύουν. Θυμόμαστε ακόμη την εμετική ανακοίνωση της ΟΝΝΕΔ Πεντέλης πού, με αφορμή την επικείμενη μεταφορά προσφύγων στο «Αμαλία Φλέμινγκ», βρήκε την ευκαιρία να ξεβράσει ρατσιστικό οχετό και γελοίες έως επικίνδυνες απόψεις. Η ΝΔ καταδίκασε και τιμώρησε τους συντάκτες της ανακοίνωσης. Εκτίθεται η ΝΔ απέναντί τους, εκτίθενται και αυτοί με τις πράξεις τους και δεν αποκλείεται και η ρήξη μεταξύ τους ιδιαίτερα αν η ΝΔ κινηθεί προς τη γραμμή Μέρκελ παρά προς τη γραμμή Όρμπαν και Σαλβίνι. Ίσως, μάλιστα, αυτό να είναι και ένα κέρδος για την ελληνική κοινωνία, γενικότερα. Και με αυτό εννοούμε πως ίσως είναι καλύτερα να ξεχωρίσουν από την παράταξη της ΝΔ τα επικίνδυνα απάνθρωπα ανθρωποειδή, ώστε να μετρηθούν και να βρεθούν απέναντι από τους υπόλοιπους Έλληνες, χωρίς να έχουν την ευκολία της στήριξής τους από ένα μεγάλο κυβερνητικό κόμμα.

 

 

Αναγκαία χαρακτηριστικά ενός ακροδεξιού είναι η ανοησία, η φαυλότητα, η έλλειψη του μέτρου, η απόσταση από τον ορθό λόγο, ο ρατσισμός, η ομοφοβία, η αμετροέπεια, η αλαζονεία, η έπαρση. Χαρακτηριστικά που διαθέτει και με το παραπάνω, ο εσχάτως εκλεγείς βουλευτής Μπογδάνος. Αυτός που μαζί με τον Μπάμπη τον Παπαδημητρίου κατόρθωσαν να εξαργυρώσουν τις υπηρεσίες τους προς τη Νέα Δημοκρατία μέσω του ΣΚΑΙ και να κερδίσουν μία θέση στη Βουλή. Μέχρι τώρα, βλέπαμε τον Μπογδάνο και γελούσαμε. Μερικές φορές, βέβαια, γελούσαμε πικρά όπως τότε που εμφανιζόταν να συμπονεί το δολοφόνο του Παύλου Φύσσα, Ρουπακιά. Πλέον, όμως, για τις ακατάσχετες ανοησίες του πληρώνεται από το ελληνικό Δημόσιο με έναν παχυλό μισθό (Αυτό τον παχυλό μισθό που κάνει τον Μπάμπη να βλέπει πως το νερό είναι φτηνό στη χώρα μας). Από την άλλη πλευρά, αυτές τις ανοησίες είναι πλέον σε θέση να τις εκτοξεύει και στο εξωτερικό διαταράσσοντας τις σχέσεις της χώρας μας.

Σε πρόσφατη επίσκεψή του στην Κύπρο, ως καλεσμένος του ΔΗΣΥ, σε δηλώσεις που έκανε σε κυπριακά ΜΜΕ, ανέφερε ότι το ΑΚΕΛ συμπεριφέρεται σαν να έχει αλλεργία σε κάθε τι το ελληνικό και πως «η Ιστορία του ΑΚΕΛ είναι διάσπαρτη από στιγμές ντροπής».

Ευτυχώς, το ΑΚΕΛ αντέδρασε με μια απάντηση εφ΄ όλης της ύλης και δράσης του συγκεκριμένου βουλευτή. Αξίζει να τη διαβάσουμε, καθώς θεωρούμε πως η μεγάλη μάχη που θα χρειαστεί να δώσει για μια φορά ακόμη η ανθρωπότητα είναι με το φασισμό που ξεδιάντροπα σηκώνει και πάλι κεφάλι

 

“Όσο και να τον ξέπλυναν όμως, όσα συγχωροχάρτια και να του έδωσαν για την ακτιβιστική δράση των νεανικών του χρόνων, εγώ πάντα θα τον θυμάμαι με το σουγιά στο χέρι να ουρλιάζει «κουμούνια θα πεθάνετε» και κάθε φορά που τον βλέπω ασυναίσθητα θα αγγίζω μια παλιά μαχαιριά που κάθε 22 Απριλίου στάζει πύον”, του δημοσιογράφου Πέτρου Κατσάκου

 

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί τη δεκαετία του '80 πως ο πρόεδρος της νεολαίας της χουντικής ΕΠΕΝ, ο άνθρωπος που με αυτοσχέδια τσεκούρια έλυνε τις πολιτικές του διαφορές στους δρόμους της Αθήνας, ο τραμπούκος φοιτητής που μαχαίρωνε ανθρώπους στη Νομική, θα γινόταν κάποτε υπουργός μιας ελληνικής κυβέρνησης;

Και όμως. Ο δεδηλωμένος εθνικιστής και πρώην(;) χουντόφιλος Μάκης Βορίδης είναι εδώ και πολλά χρόνια βουλευτής και σήμερα είναι υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Όπως ήταν φυσικό, δε θα μπορούσε να μην τοποθετηθεί πάνω στο προσφυγικό ζήτημα και να μη δείξει για άλλη μια φορά το σκοτεινό πρόσωπό του. Είπε λοιπόν πως δεν θα υπάρξει ανθρωπιστική βοήθεια σε όσους δεν πληρούν γι αυτόν τα κριτήρια ενός πρόσφυγα. Αλήθεια, δε θα περιμέναμε κάτι καλύτερο από αυτόν. Ποιος, άλλωστε, θα μπορούσε να περιμένει ανθρωπισμό από έναν απάνθρωπο;

Όλη αυτή η συζήτηση ,πάντως, μας δίνει την ευκαιρία να θυμηθούμε μια παλιά σκοτεινή ιστορία, όπως την κατέγραψε ο δημοσιογράφος Πέτρος Κατσάκος

 

 

Λένε για την κυβέρνησή μας πως είναι ξενοφοβική. Αν μπορούσαν, όμως, να δουν ολόκληρο το πλάνο, θα μπορούσαν να διακρίνουν πως η κυβέρνηση αυτή δεν έχει πρόβλημα με τους ξένους γενικά και αόριστα. Έχει πρόβλημα με τους φτωχούς, τους δυστυχισμένους, τους ανέστιους και τους διωγμένους από τους πολέμους και την πείνα χώρες τους. Αντίθετα, με τους πλούσιους ξένους, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Μοιράζει τις χρυσές βίζες απλόχερα και προσκαλεί τον οποιονδήποτε ξένο «επενδυτή» - αρπακτικό να έρθει στη χώρα μας και να χρησιμοποιήσει τους γηγενείς ως φτηνό εργατικό δυναμικό.

Στα πλαίσια μιας ακόμη υποτιθέμενης προσπάθειας πάταξης της ανομίας, γίναμε μάρτυρες άλλης μίας ανάλγητης και υβριστικής προς τον άνθρωπο συμπεριφοράς από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Τα παιδιά – τα προσφυγόπουλα - που είχαν βρει καταφύγιο στο ερημωμένο εδώ και έξι χρόνια 5ο Λύκειο Αθηνών, εκδιώχθηκαν βίαια με τον τρόμο και τα δάκρυα στα μάτια για μια ακόμη φορά και κανένας δε γνωρίζει σε ποιο κολαστήριο τύπου «Μόρια» θα καταλήξουν. Οι Κασιδιάρηδες και οι Γεωργιάδηδες αυτής της χώρας πανηγυρίζουν. Οι πατριδοκάπηλοι και πατριδέμποροι ξενοφοβικοί φασίστες ξεχνούν πως στην αρχαία Ελλάδα η φιλοξενία εθεωρείτο πράξη αρετής. Τους ξένους προστάτευαν ο Ξένιος Δίας και η Αθηνά η Ξενία, όπως και οι Διόσκουροι Κάστωρ και Πολυδεύκης. Υπήρχε θεία απαίτηση για την περιποίηση των ξένων και εθεωρείτο αμάρτημα η κακή αντιμετώπισή τους.

 

 

Μία από τις μεγάλες προεκλογικές  «υποσχέσεις» της φρέσκιας κυβέρνησης της ΝΔ ήταν ότι θα καταργήσει το Πανεπιστημιακό Άσυλο. Είναι πιθανό ότι μεγάλο μέρος του φοβικού και άβουλου κόσμου που την ψήφισε, να νομίζει πράγματι ότι οι προθέσεις της κυβέρνησης είναι αγαθές και πως η κατάργηση του ασύλου θα επιφέρει επιτέλους την κοινωνική ηρεμία και γαλήνη. Ένα άλλο μέρος του κόσμου, όμως, είναι σίγουρο πως η κατάργηση του ασύλου γίνεται όχι για την πάταξη της εγκληματικότητας στα Πανεπιστήμια αλλά για την καταστολή των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων μέσα σε αυτά

Αυτά σκεφτόμασταν όταν έπεσε το μάτι μας σε ένα άρθρο της Εφημερίδας των Συντακτών που είχε ως θέμα μια παλιά φοιτητική ιστορία με πρωταγωνιστή τον πρόωρα και πρόσφατα χαμένο δημοσιογράφο και αγωνιστή Βαγγέλη Καραγεώργο, που μπορεί να μην είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε προσωπικά, τον ακούγαμε όμως στο ραδιόφωνο για πολλά χρόνια και είχαμε εκτιμήσει πολλές πλευρές του χαρακτήρα του 

Ας διαβάσουμε όμως την ιστορία αυτή, όπως την κατέγραψε ο Τάσος Κωστόπουλος. Μια ιστορία που στέλνει πολλαπλά μηνύματα όπως για παράδειγμα τη δύναμη της αλληλεγγύης μεταξύ των διαδηλωτών (κάτι που λείπει εδώ και πολλά χρόνια), για το πώς οι πολλοί μπορούν να δημιουργήσουν Δίκαιο, κόντρα στο διαμορφωμένο γραπτό αλλά και το πόσο εύκολα και για ψύλλου πήδημα θα μπορούν να γίνονται συλλήψεις με την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου

 

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου ήταν δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ, από τους πιο επιφανείς έμμισθους αγωνιστές υπέρ των Μνημονίων και όσων συνεπάγονται αυτά όπως η μείωση των μισθών και των συντάξεων και οι περικοπές των εργασιακών δικαιωμάτων. Ο σοφός λαός, για άλλη μια φορά αυτοκτονικός και μονίμως πάσχων από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, τον αντάμειψε για τις αντιλαϊκές του θέσεις και τις ελιτίστικες απόψεις του και τον εξέλεξε βουλευτή. Ο Μπάμπης (μα Μπάμπης με παπιγιόν πάει; είναι δυνατόν;) θέλοντας να υπερασπιστεί τον αρχηγό του Κυριάκο Μητσοτάκη από ένα μειωτικό σχόλιο που έκανε χθες η γαλλική Liberation γι αυτόν, μίλησε για τους ξένους ανταποκριτές με έναν τρόπο που θα μπορούσε να διδάσκεται στα σχολεία στο μάθημα της Έκθεσης ως υπόδειγμα ακραία λαϊκίστικου και φτηνού πολιτικού λόγου: «υπάρχει» είπε ο Μπάμπης «δυστυχώς μια πλέμπα δημοσιογράφων – ανταποκριτών οι οποίοι έγλειφαν τα παπούτσια των Συριζαίων στα γεμάτα καπνό - χασισοκαπνό κιόλας - γραφεία μέσα στο Μαξίμου και έγραφαν μετά ό,τι τους άφηνε το θολωμένο από το χασίσι μυαλό τους. Περί αυτού πρόκειται».

Ο Μπάμπης συνηθίζει όταν αναπτύσσει ένα σκεπτικό, να κλείνει με την πρόταση «Περί αυτού πρόκειται» ως ενισχυτικό και επιβεβαίωση της άποψής του. Ο Μπάμπης, ας μην ξεχνάμε, ήταν ο δημοσιογράφος που φαντασιώθηκε μια «σοβαρότερη» Χρυσή Αυγή, η οποία θα μπορούσε να συνεργαστεί με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και να κάνουν κυβέρνηση από κοινού. Γιατί αυτός είναι ο Μπάμπης. Ένας λαϊκιστής δεξιός που φοράει την προβιά του σοβαρού δημοσιογράφου και που δε θα είχε κανένα πρόβλημα να συνεργαστεί με ακροδεξιούς, αρκεί αυτοί να ήταν λίγο πιο σοβαροί. Κάτι σαν το Βελόπουλο, ας πούμε. Γιατί ... περί αυτού πρόκειται