“Όσο και να τον ξέπλυναν όμως, όσα συγχωροχάρτια και να του έδωσαν για την ακτιβιστική δράση των νεανικών του χρόνων, εγώ πάντα θα τον θυμάμαι με το σουγιά στο χέρι να ουρλιάζει «κουμούνια θα πεθάνετε» και κάθε φορά που τον βλέπω ασυναίσθητα θα αγγίζω μια παλιά μαχαιριά που κάθε 22 Απριλίου στάζει πύον”, του δημοσιογράφου Πέτρου Κατσάκου

 

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί τη δεκαετία του '80 πως ο πρόεδρος της νεολαίας της χουντικής ΕΠΕΝ, ο άνθρωπος που με αυτοσχέδια τσεκούρια έλυνε τις πολιτικές του διαφορές στους δρόμους της Αθήνας, ο τραμπούκος φοιτητής που μαχαίρωνε ανθρώπους στη Νομική, θα γινόταν κάποτε υπουργός μιας ελληνικής κυβέρνησης;

Και όμως. Ο δεδηλωμένος εθνικιστής και πρώην(;) χουντόφιλος Μάκης Βορίδης είναι εδώ και πολλά χρόνια βουλευτής και σήμερα είναι υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Όπως ήταν φυσικό, δε θα μπορούσε να μην τοποθετηθεί πάνω στο προσφυγικό ζήτημα και να μη δείξει για άλλη μια φορά το σκοτεινό πρόσωπό του. Είπε λοιπόν πως δεν θα υπάρξει ανθρωπιστική βοήθεια σε όσους δεν πληρούν γι αυτόν τα κριτήρια ενός πρόσφυγα. Αλήθεια, δε θα περιμέναμε κάτι καλύτερο από αυτόν. Ποιος, άλλωστε, θα μπορούσε να περιμένει ανθρωπισμό από έναν απάνθρωπο;

Όλη αυτή η συζήτηση ,πάντως, μας δίνει την ευκαιρία να θυμηθούμε μια παλιά σκοτεινή ιστορία, όπως την κατέγραψε ο δημοσιογράφος Πέτρος Κατσάκος

 

 

Λένε για την κυβέρνησή μας πως είναι ξενοφοβική. Αν μπορούσαν, όμως, να δουν ολόκληρο το πλάνο, θα μπορούσαν να διακρίνουν πως η κυβέρνηση αυτή δεν έχει πρόβλημα με τους ξένους γενικά και αόριστα. Έχει πρόβλημα με τους φτωχούς, τους δυστυχισμένους, τους ανέστιους και τους διωγμένους από τους πολέμους και την πείνα χώρες τους. Αντίθετα, με τους πλούσιους ξένους, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Μοιράζει τις χρυσές βίζες απλόχερα και προσκαλεί τον οποιονδήποτε ξένο «επενδυτή» - αρπακτικό να έρθει στη χώρα μας και να χρησιμοποιήσει τους γηγενείς ως φτηνό εργατικό δυναμικό.

Στα πλαίσια μιας ακόμη υποτιθέμενης προσπάθειας πάταξης της ανομίας, γίναμε μάρτυρες άλλης μίας ανάλγητης και υβριστικής προς τον άνθρωπο συμπεριφοράς από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Τα παιδιά – τα προσφυγόπουλα - που είχαν βρει καταφύγιο στο ερημωμένο εδώ και έξι χρόνια 5ο Λύκειο Αθηνών, εκδιώχθηκαν βίαια με τον τρόμο και τα δάκρυα στα μάτια για μια ακόμη φορά και κανένας δε γνωρίζει σε ποιο κολαστήριο τύπου «Μόρια» θα καταλήξουν. Οι Κασιδιάρηδες και οι Γεωργιάδηδες αυτής της χώρας πανηγυρίζουν. Οι πατριδοκάπηλοι και πατριδέμποροι ξενοφοβικοί φασίστες ξεχνούν πως στην αρχαία Ελλάδα η φιλοξενία εθεωρείτο πράξη αρετής. Τους ξένους προστάτευαν ο Ξένιος Δίας και η Αθηνά η Ξενία, όπως και οι Διόσκουροι Κάστωρ και Πολυδεύκης. Υπήρχε θεία απαίτηση για την περιποίηση των ξένων και εθεωρείτο αμάρτημα η κακή αντιμετώπισή τους.

 

 

Μία από τις μεγάλες προεκλογικές  «υποσχέσεις» της φρέσκιας κυβέρνησης της ΝΔ ήταν ότι θα καταργήσει το Πανεπιστημιακό Άσυλο. Είναι πιθανό ότι μεγάλο μέρος του φοβικού και άβουλου κόσμου που την ψήφισε, να νομίζει πράγματι ότι οι προθέσεις της κυβέρνησης είναι αγαθές και πως η κατάργηση του ασύλου θα επιφέρει επιτέλους την κοινωνική ηρεμία και γαλήνη. Ένα άλλο μέρος του κόσμου, όμως, είναι σίγουρο πως η κατάργηση του ασύλου γίνεται όχι για την πάταξη της εγκληματικότητας στα Πανεπιστήμια αλλά για την καταστολή των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων μέσα σε αυτά

Αυτά σκεφτόμασταν όταν έπεσε το μάτι μας σε ένα άρθρο της Εφημερίδας των Συντακτών που είχε ως θέμα μια παλιά φοιτητική ιστορία με πρωταγωνιστή τον πρόωρα και πρόσφατα χαμένο δημοσιογράφο και αγωνιστή Βαγγέλη Καραγεώργο, που μπορεί να μην είχαμε την ευκαιρία να τον γνωρίσουμε προσωπικά, τον ακούγαμε όμως στο ραδιόφωνο για πολλά χρόνια και είχαμε εκτιμήσει πολλές πλευρές του χαρακτήρα του 

Ας διαβάσουμε όμως την ιστορία αυτή, όπως την κατέγραψε ο Τάσος Κωστόπουλος. Μια ιστορία που στέλνει πολλαπλά μηνύματα όπως για παράδειγμα τη δύναμη της αλληλεγγύης μεταξύ των διαδηλωτών (κάτι που λείπει εδώ και πολλά χρόνια), για το πώς οι πολλοί μπορούν να δημιουργήσουν Δίκαιο, κόντρα στο διαμορφωμένο γραπτό αλλά και το πόσο εύκολα και για ψύλλου πήδημα θα μπορούν να γίνονται συλλήψεις με την κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου

 

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου ήταν δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ, από τους πιο επιφανείς έμμισθους αγωνιστές υπέρ των Μνημονίων και όσων συνεπάγονται αυτά όπως η μείωση των μισθών και των συντάξεων και οι περικοπές των εργασιακών δικαιωμάτων. Ο σοφός λαός, για άλλη μια φορά αυτοκτονικός και μονίμως πάσχων από το σύνδρομο της Στοκχόλμης, τον αντάμειψε για τις αντιλαϊκές του θέσεις και τις ελιτίστικες απόψεις του και τον εξέλεξε βουλευτή. Ο Μπάμπης (μα Μπάμπης με παπιγιόν πάει; είναι δυνατόν;) θέλοντας να υπερασπιστεί τον αρχηγό του Κυριάκο Μητσοτάκη από ένα μειωτικό σχόλιο που έκανε χθες η γαλλική Liberation γι αυτόν, μίλησε για τους ξένους ανταποκριτές με έναν τρόπο που θα μπορούσε να διδάσκεται στα σχολεία στο μάθημα της Έκθεσης ως υπόδειγμα ακραία λαϊκίστικου και φτηνού πολιτικού λόγου: «υπάρχει» είπε ο Μπάμπης «δυστυχώς μια πλέμπα δημοσιογράφων – ανταποκριτών οι οποίοι έγλειφαν τα παπούτσια των Συριζαίων στα γεμάτα καπνό - χασισοκαπνό κιόλας - γραφεία μέσα στο Μαξίμου και έγραφαν μετά ό,τι τους άφηνε το θολωμένο από το χασίσι μυαλό τους. Περί αυτού πρόκειται».

Ο Μπάμπης συνηθίζει όταν αναπτύσσει ένα σκεπτικό, να κλείνει με την πρόταση «Περί αυτού πρόκειται» ως ενισχυτικό και επιβεβαίωση της άποψής του. Ο Μπάμπης, ας μην ξεχνάμε, ήταν ο δημοσιογράφος που φαντασιώθηκε μια «σοβαρότερη» Χρυσή Αυγή, η οποία θα μπορούσε να συνεργαστεί με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και να κάνουν κυβέρνηση από κοινού. Γιατί αυτός είναι ο Μπάμπης. Ένας λαϊκιστής δεξιός που φοράει την προβιά του σοβαρού δημοσιογράφου και που δε θα είχε κανένα πρόβλημα να συνεργαστεί με ακροδεξιούς, αρκεί αυτοί να ήταν λίγο πιο σοβαροί. Κάτι σαν το Βελόπουλο, ας πούμε. Γιατί ... περί αυτού πρόκειται

 

Λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες, αποφασίσαμε να παρουσιάσουμε ένα ενδιαφέρον βίντεο που υπέπεσε στην αντίληψή μας. Ένα βίντεο που αξίζει να δούνε οι νέοι. Έτσι κι αλλιώς, είναι φτιαγμένο από έναν νέο για νέους με τον καταιγιστικό ρυθμό που απαιτεί η εποχή. Καταπιάνεται με μερικά πολύ σημαντικά ζητήματα του πρόσφατου πολιτικού παρελθόντος υπενθυμίζοντάς τα σε μας, κάτι που είναι πολύ χρήσιμο καθώς έχουμε αποδείξει ότι είμαστε λαός με πολύ κοντή μνήμη. Το βίντεο είναι διάρκειας 30 περίπου λεπτών. Εμείς ξεχωρίσαμε για σας τα σημεία που βρήκαμε πιο ενδιαφέροντα

Από το 8:00 έως το 9:00 βλέπουμε και ακούμε τον ανεκδιήγητο Θάνο Πλεύρη, ο οποίος κακώς δεν διώχθηκε για υποκίνηση φυλετικού μίσους, να μιλάει για θανάτωση όσων προσπαθούν να περάσουν τα σύνορα, ενώ για όσους έχουν καταφέρει να εισέλθουν στη χώρα μας, προτείνει στέρηση των στοιχειωδών αναγκών όπως τροφή, νερό και περίθαλψη. Ας σημειωθεί ότι όταν μιλάει για θανάτους καταχειροκροτείται από το ακροατήριό του 

Από το 9:10 έως το 11:30 παρακολουθούμε τον – όπως όλα δείχνουν  - μεθαυριανό πρωθυπουργό της Ελλάδας  Κυριάκο Μητσοτάκη να λέει μεταξύ διαφόρων άλλων ανοησιών πως θα αναλάβει προσωπικά να πουλήσει τη χώρα (έτσι ακριβώς!) και πως θα πρέπει να επιτραπεί η επταήμερη εργασία

Από το 11:30 έως το 12:30 μπορούμε να δούμε τον εθνικό γελωτοποιό Άδωνι Γεωργιάδη να κατηγορεί (όταν ήταν στο ΛΑΟΣ) τη Νέα Δημοκρατία πως είναι ψεύτες και κλέφτες και τον Κυριάκο Μητσοτάκη πως είναι λαϊκιστής

Από το 12:40 έως το 14:40 μπορούμε να απολαύσουμε τον Αλέξη Τσίπρα να μιλάει για άμεση κατάργηση του Μνημονίου, του ΕΝΦΙΑ, των διοδίων και άλλων πολλών που στην πορεία, βέβαια, τα ξέχασε ( και γι αυτό βεβαίως τον έχουν ξεχάσει και πολλοί πρώην ψηφοφόροι  του) 

 

«Ο Αντώνης Σαμαράς είναι ο αχρηστότερος υπουργός από καταβολής ελληνικού κράτους» … Άδωνις Γεωργιάδης για τον Αντώνη Σαμαρά

« Ο Άδωνις Γεωργιάδης αξίζει να είναι πρώτος σε σταυρούς γιατί είναι παλικάρι … Ο Άδωνις είναι ο μικρός μου αδελφός, είναι παλικάρι και στα δύσκολα στάθηκε μπροστά»… Αντώνης Σαμαράς για τον Άδωνι Γεωργιάδη

 

Για τον Άδωνι Γεωργιάδη λένε πολλά οι κακοήθεις και ζηλόφθονες εχθροί του. Λένε πως είναι βλάκας, πως είναι γελοίος, πως είναι καραγκιόζης, πως είναι τηλεμπακάλης, πως είναι φασίστας, πως είναι ρατσιστής, πως είναι μισάνθρωπος, πως είναι πατριδοκάπηλος, πως πηγαίνει όπου φυσάει ο άνεμος και άλλα πολλά. Εμείς δεν τα πιστεύουμε αυτά. Εμείς πιστεύουμε τον Αντώνη Σαμαρά που λέει ότι ο Άδωνις είναι παλικάρι και τον έχει σα μικρό του αδελφό

Και ας τον έβριζε παλιά ο Άδωνις. Και ας τον κορόιδευε. Έτσι είναι πάντα τα μεγάλα αδέλφια. Σαν τον Αντώνη. Σοφά, στοργικά και μεγαλόθυμα. Όσο και να τους βρίζουν και να τους κατηγορούν τα μικρά αδέλφια, αυτά θα είναι πάντα δίπλα τους, μεγαλόψυχα και τρυφερά, έτοιμα να συγχωρήσουν, έτοιμα να αγκαλιάσουν

 

Γκαϊανέ Κασαρτζιάν. Έτσι έλεγαν τη δυστυχισμένη γυναίκα που έχασε τη ζωή της στην προσπάθειά της να γλιτώσει τη σύλληψη και την απέλαση. Δούλευε, βλέπετε, «παράνομα» φροντίζοντας έναν ηλικιωμένο άνθρωπο που το δημόσιο σύστημα υγείας δεν μπορούσε να εξασφαλίσει την αξιοπρεπή και ασφαλή περίθαλψή του.

Όσοι έχουν εμπειρία από τα δημόσια νοσοκομεία – είτε ως ασθενείς είτε πολύ περισσότερο ως συγγενείς ασθενών – γνωρίζουν πολύ καλά το θέμα. Ξέρουν πως αν αφήσουν τον άνθρωπό τους μόνο στο θάλαμο, μπορεί όχι μόνο να μην είναι σε θέση να εξυπηρετήσει βασικές του ανάγκες, αλλά να κινδυνεύσει και η ίδια του η ζωή. Ξέρουν πως αν ζητήσουν τη συνδρομή νόμιμης αποκλειστικής νοσοκόμας, θα έχουν να αντιμετωπίσουν ένα δυσβάσταχτο γι’ αυτούς οικονομικό κόστος.

Καταφεύγουν, λοιπόν, στις υπηρεσίες των «παράνομων» αποκλειστικών. Τις ξέρουμε όλοι μας καλά αυτές τις γυναίκες, που στην πλειοψηφία τους προέρχονται από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Είναι γυναίκες που γίνονται δούλοι μας, που δουλεύουν εσώκλειστες, με ελάχιστα ή καθόλου ρεπό.