Την ώρα που ο τουρκικός στρατός σφάζει για μια φορά ακόμη τους Κούρδους στη Συρία, τίποτα δεν έχει αλλάξει στην κανονικότητα της Ευρώπης. Όλα κυλούν σα να μη συμβαίνει τίποτα. Ακόμη και τα ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά παιχνίδια διεξάγονται κανονικά. Την ώρα που ένα κράτος έχει κάνει στρατιωτική εισβολή σε ένα άλλο κράτος, μπορεί παράλληλα να διεξάγει διεθνείς ποδοσφαιρικούς αγώνες στο έδαφός του, φιλοξενώντας ομάδες από άλλες χώρες, έτσι απλά και ανέμελα.

Η UEFA δε φαίνεται να σκοτίζεται και πολύ. Το μόνο που ξέρει είναι να σηκώνει υποκριτικά πανώ εναντίον του ρατσισμού – όχι πως ενδιαφέρεται πραγματικά για το ρατσισμό, απλά έχει αντιληφθεί ότι τα ρατσιστικά συνθήματα προκαλούν ζημιά στο προϊόν της. Ξέρει να απαγορεύει οποιαδήποτε πολιτική αναφορά – το περίφημο no politica βασιλεύει στη χώρα της UEFA - δεν ξέρει όμως να απαγορεύει τα παιχνίδια που γίνονται σε χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ανέχεται να βλέπει τους Τούρκους ποδοσφαιριστές να χαιρετούν στρατιωτικά, την ίδια στιγμή που οι ομοεθνείς τους στρατιώτες διαπράττουν εγκλήματα εναντίον ενός λαού που ακόμη μάχεται για αυτοδιάθεση. Τόση χοντρόπετση υποκρισία!

 

 

«Η ζωή μου ήταν εύκολη, μπόρεσα να φοιτήσω σε τρία πανεπιστήμια και στα 23 μου ήμουν απόφοιτη. Είμαι λευκή, Γερμανίδα, γεννήθηκα σε μια χώρα πλούσια με ένα διαβατήριο “σωστό”. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά, ένιωσα ότι έχω ηθική υποχρέωση να βοηθήσω όσους δεν είχαν τις ίδιες ευκαιρίες με εμένα»

Αυτή είναι η Καρόλα Ρακέτε, η 32χρονη Γερμανίδα πλοίαρχος του σκάφους Sea Watch 3 της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Sea Watch, μιας οργάνωσης που ιδρύθηκε επειδή, όπως λένε οι ιδρυτές της, δεν άντεχαν άλλο να βλέπουν ανθρώπους να πνίγονται στη Μεσόγειο, στην προσπάθειά τους να βρουν μια καλύτερη ζωή.

Η Καρόλα είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι κάθε άνθρωπος. Φιλάνθρωπος, αλληλέγγυα, αγωνίστρια. Κάνει όλους εμάς, τους θλιβερούς εαυτούληδες, να ντρεπόμαστε για την απάθεια και την αδράνειά μας. Κάνει τους ρατσιστές και τους φασίστες να μένουν άφωνοι και αμήχανοι μπροστά στο θάρρος και την αυταπάρνησή της. Κάνει τον γραφικό ακροδεξιό αντιπρόεδρο της Ιταλικής κυβέρνησης, Ματέο Σαλβίνι, να φαίνεται μπροστά της ένα μίζερο και φθονερό ανθρωπάκι.

Η Καρόλα διέσωσε με το πλοίο Sea Watch 3, σαράντα μετανάστες που έπλεαν ακυβέρνητοι στη Μεσόγειο και, παρά τις απαγορεύσεις, τους αποβίβασε στο λιμάνι της Λαμπεντούζα, αφού το Sea Watch 3 βρισκόταν ανοιχτά του νησιού για περισσότερες από 15 ημέρες και οι συνθήκες διαβίωσης στο πλοίο είχαν αρχίσει να γίνονται αφόρητες.

 

«Ο Μαδούρο της Ελλάδας αγωνιά για τη Βενεζουέλα. Ο κ. Τσίπρας είναι ο μοναδικός ηγέτης της Ευρώπης που εξακολουθεί να στηρίζει το καθεστώς Μαδούρο.»

Βασίλης Κικίλιας, πρώην μπασκετμπολίστας, νυν τομεάρχης Άμυνας της Νέας Δημοκρατίας και μέλλων σύζυγος της Τζένης Μπαλατσινού

 

Η ιστορία με τη Βενεζουέλα δεν μπορεί να μην προξενεί οργή και πίκρα σε όσους ακόμη πιστεύουν πως κάποια χώρα μπορεί να λειτουργεί χωρίς να είναι δουλικός υπάλληλος των ΗΠΑ και των διεθνών οικονομικών κολοσσών.

Τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης στη χώρα μας και στις λεγόμενες δυτικές δημοκρατίες έχουν βαλθεί να μας πείσουν πως ο Νικολάς Μαδούρο είναι δικτάτορας. Δηλαδή είναι πιο δημοκράτης ο Ντόναλντ Τραμπ που έχει εκλεγεί με τρία εκατομμύρια ψήφους λιγότερους από την αντίπαλό του Χίλαρυ Κλίντον στις τελευταίες εκλογές; (Μπορεί κάποιοι να αναρωτηθείτε πώς έγινε αυτό. Στις «δημοκρατίες» αυτές όλα γίνονται. «Νόμιμα», άρα και ηθικά). Είναι πιο δημοκρατικό το Ισραήλ, που έχει κάτω από την μπότα της φτώχειας και της τρομοκρατίας μερικά εκατομμύρια Παλαιστινίων; Είναι πιο δημοκράτης ο Μακρόν της Γαλλίας που κάθε Σάββατο δέρνει τα διαμαρτυρόμενα Κίτρινα Γιλέκα; Είναι πιο δημοκράτης ο Τσίπρας που πήρε ένα ΟΧΙ του 65% και το έκανε ΝΑΙ, έτσι απλά, σα να μην έγινε ποτέ το δημοψήφισμα;

 

Επανερχόμαστε στο προσφυγικό θέμα καθώς όχι μόνο δεν έχει πάψει να είναι επίκαιρο, αλλά είναι σίγουρο πως οι στρατιές των προσφύγων δε θα σταματήσουν να ρέουν, όσο η ζωή τους εκεί βρίσκεται σε διαρκή κίνδυνο.

Στο σημερινό άρθρο θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί από τη Συρία μέχρι το Πακιστάν προσπαθώντας να απαντήσουμε σε μια απορία που έχουν πολλοί συμπολίτες μας και η οποία δεν ξέρουμε αν γίνεται από άγνοια ή κουτοπονηριά «Γιατί, εκτός από τους Σύρους που έχουν πόλεμο, έρχονται και άλλοι όπως Ιρακινοί, Αφγανοί, Πακιστανοί και γιατί πρέπει και αυτοί να θεωρούνται πρόσφυγες;»

Το άρθρο αυτό είναι αναδημοσίευση από το mavrioxia.blogspot.com και έχει γραφτεί πριν από τρία χρόνια, όμως από τότε η κατάσταση δεν έχει καθόλου αλλάξει προς το καλύτερο. Αναφέρεται, επίσης, μόνο στην περιοχή από Συρία μέχρι Πακιστάν, ενώ δεν αναφέρεται καθόλου στην περίπτωση των πλούσιων πετρελαιοπαραγωγών χωρών της Λιβύης και της Νιγηρίας που λόγω ακριβώς αυτού του πλεονεκτήματός τους διαλύθηκαν με ευθύνη, μάλιστα, του Δυτικού κόσμου.

 

Υπάρχουν διάφοροι τρόποι για να πεις: "Υποφέρω": ένα κοινωνικό κίνημα είναι ακριβώς αυτή η στιγμή όπου ανοίγεται η δυνατότητα γι' αυτούς που υποφέρουν να μην λένε πια: "Υποφέρω εξαιτίας της μετανάστευσης και της γειτόνισσάς μου που εισπράττει την κοινωνική βοήθεια", αλλά: "Υποφέρω εξαιτίας αυτών που κυβερνούν. Υποφέρω εξαιτίας του ταξικού συστήματος"

Edouard Louis - Συγγραφέας

 

2005, Γαλλία. Ο «τυχαίος» θάνατος δύο νέων παιδιών στο Παρίσι το 2005 προκαλεί μια εξέγερση που συγκλονίζει ολόκληρη τη Γαλλία. Πίσω από τις στάχτες των χιλιάδων καμένων αυτοκινήτων, αποκαλύπτεται το πρόσωπο μιας άγνωστης Γαλλίας που μέχρι τότε κρατούσε καλά κρυμμένα τα εκατομμύρια των περιθωριοποιημένων πολιτών της

2018, Γαλλία. Αυτοί που εξεγείρονται αυτή τη φορά δεν είναι οι περιθωριακοί Γάλλοι αφρικανικής καταγωγής, αλλά οι λευκοί γηγενείς πολίτες.

Πολίτες μιας πλούσιας χώρας που βλέπουν τα δικαιώματα που είχαν αποκτήσει με αγώνες δεκαετιών να συρρικνώνονται και να εξαφανίζονται. Πολίτες που είχαν μεγαλώσει με τη βεβαιότητα ότι θα υπάρχει δουλειά για όλους, ότι αυτή η δουλειά θα είναι αξιοπρεπώς αμειβόμενη και ότι θα τους αφήνει ελεύθερο χρόνο να χαρούνε τη ζωή τους, βλέπουν ότι αυτά πλέον δεν είναι δεδομένα.

Πέρασαν περίπου 2500 χρόνια απ’ όταν ο Ξέρξης έβαλε τους δούλους του να μαστιγώσουν τα κύματα του Ελλήσποντου γιατί του καταπόντισαν τις γέφυρες που έφτιαξε για να περάσει με τα στρατεύματά του απέναντι. Λεπτομέρεια: Αποκεφάλισε και τους στρατηγούς που κατασκεύασαν τις γέφυρες, αλλά αυτό ήταν μάλλον συνηθισμένο τα χρόνια εκείνα για να σταθούμε περισσότερο…

Πέρασαν περίπου 400 χρόνια από τη διάσημη ρήση του ορθολογιστή Φράνσις Μπέικον: « Η φύση δεν είναι παρά μία πόρνη. Εμείς οφείλουμε να τη δαμάσουμε, να μάθουμε τα μυστικά της και να την υποτάξουμε στις επιθυμίες μας.»