bergamo

 

"Όταν θα τελειώσει κάποια στιγμή αυτή η σφαγή, κάποιοι θα πρέπει να ντρέπονται γι' αυτά που λένε και τα στοιχεία που δίνουν" .Αναδημοσιεύουμε από την Αυγή μία συνέντευξη του Φραντσέσκο Μακάριο, πρώην αντιδήμαρχου Πολεοδομίας του Μπέργκαμο, υποψήφιου δήμαρχου της λίστας Bergamo in Comune και γραμματέα της τοπικής Κομμουνιστικής Επανίδρυσης. Μια συνέντευξη που ρίχνει φως σε πολλά σκοτεινά σημεία για το τι ακριβώς συνέβη και συμβαίνει στη Βόρεια Ιταλία

 

Γιατί στο Μπέργκαμο υπάρχει τόσο υψηλό ποσοστό κρουσμάτων και θυμάτων;

Από την αρχή έκαναν πολλά λάθη. Στην αρχή σου έκαναν μια γενική εξέταση και εάν νόμιζαν ότι είχες τον κορωνοϊό, σε διασωλήνωναν. Εάν κάποιος πέθαινε στην εντατική, ξέραμε ότι πέθανε από τον ιό. Εδώ και δέκα ημέρες τα πράγματα άλλαξαν. Εάν είσαι άσχημα, ο γιατρός σε αφήνει στο σπίτι σου. Εάν τα καταφέρεις, όλα καλά. Εάν επιδεινωθεί η κατάστασή σου, ο γιατρός σου κάνει την εισαγωγή στο νοσοκομείο. Μόνο εάν σου κάνουν την εισαγωγή, σου κάνουν την κανονική εξέταση για τον κορωνοϊό και είναι σίγουροι. Μόνο τότε πιστοποιούν θανάτους από τον κορωνοϊό.

Στην περιοχή που ζω, και τη γνωρίζεις πολύ καλά, είμαστε χίλιοι κάτοικοι. Σε μία εβδομάδα πέθαναν έξι. Κανείς δεν είχε κάνει το τεστ για τον κορωνοϊό, με αποτέλεσμα επισήμως κανένας από αυτούς να μην έχει πεθάνει από τον κορωνοϊό. Στα πιστοποιητικά έγραψαν ότι οι τρεις πέθαναν από ανακοπή και οι άλλοι τρεις από πνευμονία.

cuba2

Επέτειος της 25ης Μαρτίου σήμερα και αναρωτιόμαστε τι σημαίνει εθνική υπερηφάνεια. Προσπαθώντας να σκεφτούμε έναν ορισμό, καταλήξαμε πως εθνική υπερηφάνεια είναι η υπερηφάνεια που νιώθει κάποιος για κατορθώματα που έκαναν κάποιοι άλλοι - που έτυχε να γεννηθούν στον ίδιο τόπο με τον εθνικά υπερήφανο - πριν από δεκάδες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες χρόνια και που είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν ο μέσος εθνικά υπερήφανος άνθρωπος μπορεί να τα επαναλάβει εάν χρειαστεί

Αυτού του είδους η υπερηφάνεια, πέρα από το ότι είναι άτοπη, αποκοιμίζει ένα λαό κάνοντάς τον να νομίζει πως μπορεί να επιβιώνει για πάντα από τα γραμμάτια των προγόνων του. Αν ένας λαός αξίζει να είναι υπερήφανος, φαίνεται από το παρόν του. Φαίνεται από το είδος της κοινωνίας που έχει οικοδομήσει, φαίνεται από τη χρησιμότητά του στην υπόλοιπη ανθρωπότητα. 

Μια τέτοια χώρα που δικαιούται να νιώθει υπερηφάνεια για το παρόν της και που συχνά-πυκνά τραβάει πάνω της τα μάτια όλου του κόσμου, είναι η Κούβα. Μια χώρα με πληθυσμό σαν το δικό μας, που ασφυκτιά από τον οικονομικό αποκλεισμό που της έχουν επιβάλλει οι ΗΠΑ επειδή έχει επιλέξει έναν δικό της υπερήφανο δρόμο. Μια χώρα όμως, που όχι μόνο κατορθώνει να στέκεται στα πόδια της πολύ καλύτερα από όλες τις γειτονικές της χώρες, αλλά που πολλές φορές έχει κερδίσει το θαυμασμό ακόμη και όσων την εχθρεύονται.

Μια χώρα που κατόρθωσε μέσα σε αντίξοες συνθήκες να αναπτύξει ένα πολύ υψηλό επίπεδο ιατρικής επιστήμης. Σήμερα, η Κούβα διαθέτει 70.000 γιατρούς, έναντι 50.000 που διαθέτει ολόκληρη η Αφρικανική ήπειρος. Εξάγει ιατρικές και βιοτεχνολογικές υπηρεσίες σε 65 χώρες, άλλοτε δωρεάν και άλλοτε με αντάλλαγμα, όπως στην περίπτωση της Βενεζουέλας, από την οποία παίρνει πετρέλαιο σε φτηνές τιμές. (βλέπε εδώ). Είναι χαρακτηριστικό πως ένα από τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του κορωνοϊού είναι ένα κουβανικό αντιικό φάρμακο (Interferón alfa 2B – IFNrec ) που παράγεται στην περιοχή Jilin της Κίνας το Κινεζο-κουβανικό εργοστάσιο παρασκευής φαρμάκων Changheber 

assange

 

Αύριο ξεκινά στο Λονδίνο η δίκη του Αυστραλού δημοσιογράφου Julian Assange, ο οποίος κινδυνεύει να καταδικαστεί σε 175 χρόνια φυλάκισης εάν εκδοθεί στις ΗΠΑ, κατηγορούμενος για δημοσίευση και παροχή πληροφοριών στους δημοσιογράφους και συνωμοσία και παραβίαση του νόμου για κατασκοπεία, επειδή το 2010 δημοσιοποίησε μέσω των Wikileaks 250.000 διπλωματικά τηλεγραφήματα και 500.000 απόρρητα έγγραφα για τη δράση του αμερικανικού στρατού στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Στα έγγραφα αυτά γίνεται αναφορά κάθε επίθεσης και θανάτου, ενώ αποκαλύπτονται 15.000 θάνατοι που είχαν κρατηθεί μυστικοί.

Αυτό, βέβαια, δεν ήταν το μοναδικό χτύπημα του Αυστραλού ακτιβιστή δημοσιογράφου και ιδρυτή των Wikileaks. Ακολούθησαν και άλλες πολλές αποκαλύψεις που έκαναν κυβερνήσεις και ηγέτες χωρών να χάσουν τον ύπνο τους. Έπρεπε, λοιπόν, με κάθε θυσία να σωπάσει. Αυτή τη στιγμή ο Julian Assange βρίσκεται στις βρετανικές φυλακές έχοντας καταδικαστεί σε φυλάκιση 50 εβδομάδων για παραβίαση των περιοριστικών του όρων όσο βρισκόταν στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ αντιμετωπίζει και το ενδεχόμενο έκδοσης στις ΗΠΑ για κατασκοπεία. Από τις βρετανικές φυλακές, στις 13 Μαϊου, στέλνει επιστολή στο Βρετανό δημοσιογράφο Γκόρντον Ντίμακ, στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρει πως του έχουν στερήσει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τον εαυτό του  

« … είμαι απομονωμένος χωρίς  καμία δυνατότητα να προετοιμάσω την υπεράσπιση μου. Χωρίς λάπτοπ, χωρίς Ίντερνετ, χωρίς υπολογιστή, χωρίς βιβλιοθήκη έως τώρα. Ακόμα και να μου επιτραπεί όμως, θα είναι για μισή ώρα μαζί με όλους τους άλλους, μια φορά την εβδομάδα. Και στην άλλη πλευρά βρίσκεται μία υπερδύναμη που προετοιμάζεται για αυτό για εννιά χρόνια, έχοντας στη διάθεση της εκατοντάδες ανθρώπους και αναρίθμητα εκατομμύρια να ξοδέψει στην υπόθεση…

 

Όπως πλέον παραδέχθηκαν οι Ιρανοί, το ουκρανικό αεροσκάφος καταρρίφθηκε από την Ιρανική αεράμυνα. Υπενθυμίζεται ότι το Boeing 737, το οποίο είχε ως τελικό προορισμό το Κίεβο, κατερρίφθη λίγο μετά την απογείωσή του από το διεθνές αεροδρόμιο της Τεχεράνης, τα ξημερώματα της Τετάρτης. Σύμφωνα με το διοικητή της Πολεμικής Αεροπορίας του Ιράν, οι Ιρανοί «μπέρδεψαν το ουκρανικό αεροσκάφος για πύραυλο Κρουζ και το κατέρριψαν με πύραυλο μικρού βεληνεκούς».

Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που ένα πολιτικό αεροσκάφος καταρρίπτεται από στρατιωτικά πυρά. Ας θυμηθούμε μερικές από τις πιο τραγικές περιπτώσεις

1983 - Νήσος Σαχαλίνη: 269 νεκροί από κατάρριψη νοτιοκορεατικού αεροσκάφους Boeing από Σοβιετικό αεροσκάφος αναχαίτισης. Σύμφωνα με τους Σοβιετικούς, το κορεατικό αεροσκάφος που εκτελούσε την πτήση από τη Νέα Υόρκη προς τη Σεούλ, είχε εισέλθει στο σοβιετικό εναέριο χώρο και δεν απαντούσε στις σχετικές προειδοποιήσεις.

1988 - Περσικός Κόλπος: 290 νεκροί από κατάρριψη αεροσκάφους της Iran Air από αμερικανικό πύραυλο. Το ιρανικό Airbus A300, που εκτελούσε την πτήση από το Μπαντάρ Αμπάς του Ιράν προς το Ντουμπάϊ, καταρρίφθηκε από πύραυλο Κρουζ που εκτοξεύθηκε από το αμερικανικό πολεμικό πλοίο Vincennes. Σύμφωνα με τους Αμερικανούς, το αμερικανικό πλοίο εντόπισε στα ραντάρ του το ιρανικό αεροσκάφος και προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον πιλότο. Καθώς δεν λάμβαναν απάντηση, οι Αμερικανοί υπέθεσαν ότι το Airbus ήταν ιρανικό μαχητικό αεροσκάφος, με αποτέλεσμα να εκτοξεύσουν δύο πυραύλους εδάφους - αέρος και να το καταρρίψουν.

 

Όχι, στη Χιλή δεν πρόκειται να γίνει στρατιωτικό πραξικόπημα σαν κι αυτό που έγινε στη Βολιβία. Το πραξικόπημα έγινε όταν έπρεπε, το 1973, και σκότωσε τον νόμιμο πρόεδρο Αλλιέντε. Από τότε, η Χιλή είτε με χούντα είτε με «δημοκρατία» βαδίζει στο «σωστό» δρόμο. Και ας έχει μέχρι τώρα, στις πέντε εβδομάδες ταραχών, 23 νεκρούς και 2000 τραυματίες. Η Δύση και τα Μέσα Ενημέρωσής της δεν έχουν κανένα πρόβλημα.

Αντίθετα, έχουν πρόβλημα με τη Βενεζουέλα. Όπως, όλα δείχνουν, πριν από μερικούς μήνες επιχειρήθηκε πραξικόπημα στη Βενεζουέλα, με αμερικανική παρέμβαση. Προφανώς, όμως, ο Μαδούρο, λόγω του τσαβικού παρελθόντος, έχει γερό έρεισμα μέσα στο στρατό και μπόρεσε να το αποτρέψει. Έτσι, ο κλήρος έπεσε στον επόμενο ανυπάκουο της περιοχής, τον Έβο Μοράλες, στη Βολιβία. Με ένα συνοπτικό πραξικόπημα, ο νικητής των εκλογών Μοράλες εκδιώχθηκε από τη χώρα του και τη θέση του κατέλαβε η 52χρονη Ζανίν Άνιες, γερουσιαστής από το 2010, η οποία αυτοανακηρύχθηκε πρόεδρος της Βολιβίας πλαισιωμένη από στρατιωτικούς και κρατώντας στα χέρια της τη Βίβλο. Πρόκειται για μια πολιτικό που λίγα χρόνια πριν είχε γράψει : «Ονειρεύομαι μια Βολιβία απαλλαγμένη από τα σατανιστικά τελετουργικά των ιθαγενών. Η πόλη δεν είναι για τους Ινδιάνους», στρεφόμενη κατ’ αυτό τον τρόπο ενάντια στην πλειοψηφία του βολιβιανού λαού, καθώς οι ιθαγενείς αποτελούν το 65% του πληθυσμού της χώρας

Η περίπτωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος στη Βολιβία, το οποίο βαφτίστηκε ως αποκατάσταση της δημοκρατικής νομιμότητας είναι ένα πραγματικό ξεγύμνωμα των δυτικών αυτοαποκαλούμενων δημοκρατιών – αλλά και των Μέσων Ενημέρωσής τους - και του πώς αυτές αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία. Δημοκρατία για αυτές, είναι ό,τι τους συμφέρει. Αν δεν τους συμφέρει, δεν είναι δημοκρατία και τότε αυτές είναι αναγκασμένες να ξεκινήσουν τη βρώμικη δουλειά.

 

Την ώρα που ο τουρκικός στρατός σφάζει για μια φορά ακόμη τους Κούρδους στη Συρία, τίποτα δεν έχει αλλάξει στην κανονικότητα της Ευρώπης. Όλα κυλούν σα να μη συμβαίνει τίποτα. Ακόμη και τα ευρωπαϊκά ποδοσφαιρικά παιχνίδια διεξάγονται κανονικά. Την ώρα που ένα κράτος έχει κάνει στρατιωτική εισβολή σε ένα άλλο κράτος, μπορεί παράλληλα να διεξάγει διεθνείς ποδοσφαιρικούς αγώνες στο έδαφός του, φιλοξενώντας ομάδες από άλλες χώρες, έτσι απλά και ανέμελα.

Η UEFA δε φαίνεται να σκοτίζεται και πολύ. Το μόνο που ξέρει είναι να σηκώνει υποκριτικά πανώ εναντίον του ρατσισμού – όχι πως ενδιαφέρεται πραγματικά για το ρατσισμό, απλά έχει αντιληφθεί ότι τα ρατσιστικά συνθήματα προκαλούν ζημιά στο προϊόν της. Ξέρει να απαγορεύει οποιαδήποτε πολιτική αναφορά – το περίφημο no politica βασιλεύει στη χώρα της UEFA - δεν ξέρει όμως να απαγορεύει τα παιχνίδια που γίνονται σε χώρα που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ανέχεται να βλέπει τους Τούρκους ποδοσφαιριστές να χαιρετούν στρατιωτικά, την ίδια στιγμή που οι ομοεθνείς τους στρατιώτες διαπράττουν εγκλήματα εναντίον ενός λαού που ακόμη μάχεται για αυτοδιάθεση. Τόση χοντρόπετση υποκρισία!

 

 

«Η ζωή μου ήταν εύκολη, μπόρεσα να φοιτήσω σε τρία πανεπιστήμια και στα 23 μου ήμουν απόφοιτη. Είμαι λευκή, Γερμανίδα, γεννήθηκα σε μια χώρα πλούσια με ένα διαβατήριο “σωστό”. Όταν τα συνειδητοποίησα όλα αυτά, ένιωσα ότι έχω ηθική υποχρέωση να βοηθήσω όσους δεν είχαν τις ίδιες ευκαιρίες με εμένα»

Αυτή είναι η Καρόλα Ρακέτε, η 32χρονη Γερμανίδα πλοίαρχος του σκάφους Sea Watch 3 της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Sea Watch, μιας οργάνωσης που ιδρύθηκε επειδή, όπως λένε οι ιδρυτές της, δεν άντεχαν άλλο να βλέπουν ανθρώπους να πνίγονται στη Μεσόγειο, στην προσπάθειά τους να βρουν μια καλύτερη ζωή.

Η Καρόλα είναι αυτό που θα έπρεπε να είναι κάθε άνθρωπος. Φιλάνθρωπος, αλληλέγγυα, αγωνίστρια. Κάνει όλους εμάς, τους θλιβερούς εαυτούληδες, να ντρεπόμαστε για την απάθεια και την αδράνειά μας. Κάνει τους ρατσιστές και τους φασίστες να μένουν άφωνοι και αμήχανοι μπροστά στο θάρρος και την αυταπάρνησή της. Κάνει τον γραφικό ακροδεξιό αντιπρόεδρο της Ιταλικής κυβέρνησης, Ματέο Σαλβίνι, να φαίνεται μπροστά της ένα μίζερο και φθονερό ανθρωπάκι.

Η Καρόλα διέσωσε με το πλοίο Sea Watch 3, σαράντα μετανάστες που έπλεαν ακυβέρνητοι στη Μεσόγειο και, παρά τις απαγορεύσεις, τους αποβίβασε στο λιμάνι της Λαμπεντούζα, αφού το Sea Watch 3 βρισκόταν ανοιχτά του νησιού για περισσότερες από 15 ημέρες και οι συνθήκες διαβίωσης στο πλοίο είχαν αρχίσει να γίνονται αφόρητες.