Fence Surreal 2

Στις 26/8/2020, ο δήμαρχος Ραφήνας, διακατεχόμενος από «ιερή αγανάκτηση», ανάρτησε στο facebook την παρακάτω φωτογραφία, συνοδευμένη με σχετικό σχόλιο, στο οποίο έκανε λόγο για «προσωπική επιλογή» μέτρων που έλαβε,  αλλά «με ευθύνη της διοίκησης» !!!!

 JPGPersonalresponsibility

Αρχικά να σημειώσουμε εδώ,  πως μας εκπλήσσει η «μεταφυσική» αντίστιξη, όπου ένας δήμαρχος επιλέγει προσωπικά τα μέτρα που θα λάβει, δίχως όμως να φέρει την ευθύνη, ούτε για αυτά τα ίδια ούτε για την υλοποίηση τους. Την ευθύνη φέρει (κατά τον ανεύθυνο κατά δήλωση του) δήμαρχο, η απρόσωπη «διοίκηση». Έτσι, υπεύθυνη και αρμόδια, είναι κάποια απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, με το ασαφές όνομα «διοίκηση». Ο (ανεύθυνος κατά δήλωση του) δήμαρχος, ούτε είναι μέρος της διοίκησης, ούτε και φέρει ευθύνη για όσα αυτή πράττει (!!!). Ούτε βέβαια και για τις προσωπικές του επιλογές.

Streetview

Πλατεία Πικερμίου. Διαθέσιμη πια μόνο σε Street View από την Google

Η βαρβαρότητα, η ανυπαρξία ήθους και δημοκρατικών ευαισθησιών, είναι τα βασικότερα χαρακτηριστικά μίας δημοτικής αρχής και του επικεφαλής της, ο οποίος έχει βαλθεί να επιβάλλει την ασχήμια ως μέτρο της τοπικής αισθητικής, και  τον αυταρχισμό ως μέσο διοίκησης. Επίσης το ψέμα ως μέσο επικοινωνίας και τη διασπορά «ψιθύρων» από έμμισθα όργανα του, για τη δημιουργία κλίματος.

Ζόφος, που τον ζούμε καθημερινά, σε διάφορες όψεις της τοπικής καθημερινότητας μας. Όπως χθες, στην πλατεία στο Πικέρμι, όταν -έτσι ξαφνικά- έφτασαν συνεργεία του δήμου για να ξεριζώσουν τη Magnolia grandiflora που είχε φυτευτεί πριν δεκαετίες στο «πρόσωπο» της πλατείας προς τη Λ. Μαραθώνος. Για να εγκαταστήσουν κάδο της εταιρείας Ανταποδοτική Ανακύκλωση ΑΕ. Σε ένα μέρος στο οποίο, όταν υπήρχαν μπλε κάδοι ανακύκλωσης (ΕΕΕΑ) , είχε καταντήσει αληθινή χωματερή και «καθάρισε» όταν οι κάδοι μεταφέρθηκαν αλλού.

Δημοτικοί σύμβουλοι -της μάλλον περιποιητικής  και άνευρης-  αντιπολίτευσης που ήταν παρόντες στην βαρβαρότητα, διαμαρτυρήθηκαν υπερασπιζόμενοι τη λογική και την νομιμότητα. Χαρακτηριστική είναι η διαμαρτυρία της Αγγ. Ξηντάρα, η οποία εστίαζε -πέρα από το θέμα αισθητικής της πλατείας- στο γεγονός πως,  «ενώ η επιτροπή ποιότητας ζωής συνεδριάζει για αυτό το θέμα την Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου 2020, ο δήμαρχος από ότι φαίνεται διατάζει (την υλοποίηση της παρέμβασης) χωρίς απόφαση»

MAgnolia Banner060

ωτο απο https://dasamarisos.blogspot.com/2015/06/blog-post_36.html]

 

Τα κλαδιά της κράτησαν κάποτε ένα πανό.

Eνα απ' τα δικά μας πανό

που λένε για τη γη... που δεν είναι εμπόρευμα.

Κάποιοι δεν της το συγχώρησαν ποτέ.

 

Μία μανόλια (Magnolia grandiflora) μεγάλωνε στο Πικέρμι. Σημείο χαρακτηριστικό, κάτι σαν τοπόσημο, σαν landmark θα λέγαμε υιοθετώντας μία πιο τουριστική γλώσσα. Μαζί με το φοινικοειδές, την πανύψηλη Washingtonia robusta που μεγαλώνει πολλά-πολλά χρόνια, δίπλα στον φούρνο «Πρίφτη», ίσως και με τα δύο τεράστια πλατάνια της πλατείας, να αποτελούσαν δέντρα – ταυτότητες του τόπου.

Σήμερα, 29/8/2020, η Μανόλια η μεγανθής δεν υπάρχει πια. Η μεγανθής έπεσε θύμα των μικρόθυμων και μικροπρεπών. Αυτών που σχεδιάζουν βλέποντας τι τους βολεύει, ή τι τους μειώνει τις δαπάνες ή ακόμα και έτσι, χωρίς άλλη σκέψη, αλλά επιπόλαια και βιαστικά «για να ξεμπερδεύουν».

sxoleio

 

Το Λύκειο της Ραφήνας προβάλλει ως ένας εξαιρετικά φιλόξενος, για τον SARS-CoV2 και την πανδημία που προκάλεσε και πήρε το όνομα COVID 19.

Σε αντίστιξη με τα μέτρα ου λαμβάνονται σε άλλες χώρες, που πήραν το μάθημα τους πέρυσι, όπου τα σχολεία ετοιμάζονται να ανοίξουν με εφαρμογή σειράς ειδικών μέτρων αποφυγής της εξαπλωσης, εδώ έχουμε έναν τοπικό και ιδιαίτερα γραφικό «χαβά».

Στην Ιταλία που έμαθε τι σημαίνει COVID-19, νέες αίθουσες, καθαρές, νέα θρανία, περισσότερα τμήματα και περισσότεροι εκπαιδευτικοί, καθώς  και μία σειρά μέτρων που ευνοούν την τήρηση αποστάσεων ασφαλείας μεταξύ των μαθητών, ήταν τα πρώτα μέτρα

Σε αντίθεση με όσα αναφέραμε παραπάνω,  στην Ελλάδα οι παλινωδίες περισσεύουν. Σε κυβερνητικό αλλά και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο. Ας δούμε το πιο κοντινό μας παράδειγμα, το οποίο θα μας κληροδοτήσει τις συνέπειες των σφαλμάτων αυτών που αποφασίζουν ελαφρά τη καρδία και με πρωτοφανή ωχαδερφισμό

Στο Λύκειο της Ραφήνας υπάρχουν τρεις ή τέσσερις αίθουσες (η αίθουσα «10», η αίθουσα «11», η αίθουσα «Βιβλιοθήκη» και η αίθουσα 13 που είναι αίθουσες πολύ μικρές, με λίγα παράθυρα και ανεπαρκή αερισμό.

Οι «αίθουσες» αυτές δημιουργήθηκαν από το 2011 και μετά για την κάλυψη των ολοένα και μεγαλύτερων εκπαιδευτικών αναγκών.

Σε καμία περίπτωση οι αίθουσες αυτές δεν μπορούν να θεωρηθούν κανονικές αίθουσες.

BNW

Στη Ραφήνα ανατέλλει ο «θαυμαστός καινούργιος κόσμος» του Aldus Huxley

Η παρωδία συνεχίζεται, όσο βολεύει τον αυταρχισμό της διοίκησης του δήμου Ραφήνας (κάποιοι επιμένουν να λένε «και Πικερμίου»)

Σκοτάδι έχει πλακώσει σε συνεδριάσεις, συμβούλια, διαβούλια. Οι πολίτες, από την παρασκιά των γεγονότων παρακολουθούν (τρόπος του λέγειν πια) αμέτοχοι στα γεγονότα, εικονικές πλειοψηφίες να διατείνονται πως αποφασίζουν για τη ζωή και την καθημερινότητα. Σε ακόμα πιο αθέατες και πιo αμφισβητούμενες διαδικασίες.

Τα παραδείγματα άφθονα. Τελευταίο κρούσμα η πρόσκληση για ην σύγκληση της επιτροπής ποιότητας ζωής «δια περιφοράς», δηλαδή εν κρυπτώ και δίχως να υπάρχει καμία δυνατότητα διαβούλευσης, εξακρίβωσης της συμμετοχής, ακόμα και παρέμβασης από τους δημότες, για την ποιότητα της ζωής των οποίων, υποτίθεται πως φροντίζει η επιτροπή. (ο βαρβαρισμός «δια περιφοράς συνεδρίαση» οσονούπω θα παγιωθεί στο λεξικό της κοινής νεοελληνικής)

Ένας δήμαρχος  συμπεριφερόμενος ως δικτατορίσκος, αντιδήμαρχοι και σύμβουλοι της πλειοψηφίας καμωμένοι από το ίδιο φύραμα, δεν αντιδρούν. Αντιπολίτευση που δεν αντιδρά επίσης, μοιάζοντας με …συμπολίτευση. Διοικούντες εραστές του αυταρχισμού, βρήκαν στην σχεδόν αδιάφορη (ή στη συνεργαζόμενη αντιπολίτευση) και στην αναγκαστική -λόγω πανδημίας- νομοθεσία, τη χρυσή ευκαιρία.

Στη νομοθεσία  του υπουργού Θεοδωρικάκου και του πρωθυπουργού Μητσοτάκη, βρήκαν τη λύση στο πρόβλημα τους. Τη δυνατότητα νομότυπης φίμωσης κάθε αντίθετης φωνής. Τη φίμωση κάθε πολίτη που ζητά δημοκρατικές διαδικασίες και διαφάνεια στον δήμο.

Η πράξη νομοθετικού περιεχομένου και οι κυρωτικοί της νόμοι δίνουν την ευκολία της συνεδρίασης εν κρυπτώ και της λήψης αποφάσεων στα βολικά, για την αυθαιρεσία, σκοτάδια. Σε ένα περιβάλλον το οποίο είναι νομικίστικα προστατευμένο, αλλά  πολιτικά αθεμελίωτο, αστήρικτο.

Δεν ελπίζουμε τίποτα. Δεν περιμένουμε καμία δημοκρατική αναλαμπή από ένα δήμο που αποδεδειγμένα πια, κακοδιοικείται. Σίγουρα το μέλλον θα αποκαλύψει πολλά άσχημα. Τίποτα δεν μπορεί να μείνει εσαεί θαμμένο και μακριά από το φως της αλήθειας. Το κρίσιμο στην όλη κατάσταση είναι το να μπορούν αυτά που θα βγουν στον ήλιο κάποτε, να διορθωθούν. Να είναι δηλαδή, τουλάχιστον μερικώς, αναστρέψιμα.

alchemylab

Η διαβούλευση επί των θεμάτων που απασχολούν έναν δήμο σήμερα (ή τον Δήμο στην αρχαιότητα) είναι ο θεμέλιος λίθος της δημοκρατίας. Μοναδικό θεμέλιο της, στις αμεσοδημοκρατικές κοινωνίες, βασικός πυλώνας στις αντιπροσωπευτικές (τις όχι και τόσο «δημοκρατίες»). Όπως και να ‘ναι όμως, η διαβούλευση μεταξύ των πολιτών, είτε εκπροσωπούν συλλογικότητες, είτε εκφράζουν τη δική τους γνώμη, είναι απαραίτητη για να λειτουργήσει η δημοκρατία.

Ο νομοθέτης του «Κλεισθένη» -όπως ίσως στρεβλά αποκαλείται ο Ν.4555/18, προβλέπει τουλάχιστον για τον πρώτο αυτοδιοικητικό βαθμό, τη σύσταση δημοτικής επιτροπής διαβούλευσης (ΔΕΔ), ως όργανο με συμβουλευτικές αρμοδιότητες. Αποτελείται δε από εκπροσώπους τοπικών φορέων, συλλογικοτήτων κλπ και κατά το 1/3 (σύμφωνα με τον πρόγονο του Κλεισθένη, τον Καλλικράτη Ν3852/10 συμμετέχουν και δημότες, σε αριθμό ίσο με το ένα τρίτο (1/3) του αριθμού των μελών εκπροσώπων φορέων, συλλογικοτήτων κλπ. Συνολικά λοιπόν 50 άνθρωποι (25-50 ανάλογα με τον πληθυσμό) διαβουλεύονται επί των θεμάτων που η διοίκηση καλείται να αποφασίσει και την συμβουλεύουν.

Ως γνωστόν, οι διοικήσεις των δήμων συνήθως είναι αλλεργικές στη διαβούλευση και πιο πολύ στις συμβουλές των δημοτών. Εύκολα τις παρακάμπτουν, αφού ο Κλεισθένης δεν δίνει στις ΔΕΔ πιο ισχυρό χαρακτήρα, από τον συμβουλευτικό. Όμως οι επιτροπές διαβούλευσης, σαν επιτροπές που δομούνται από τους ίδιους τους δημότες και τις συλλογικότητες που σχηματίζουν, κουβαλούν αυτοδικαίως και εκ συστάσεως έναν ισχυρά πολιτικό χαρακτήρα και οι γνωμοδοτήσεις τους -οι συμβουλές τους- γίνονται εικόνα και ουσία της πολιτικής ζωής του τόπου.

gaitis2

13 μέλη της δημοτικής επιτροπής διαβούλευσης, ενόψει της εικονικής σύγκλησης της 25ης Ιουλίου, διατύπωσαν δύο πολύ συγκεκριμένα αιτήματα.  Τα αιτήματα διατυπώθηκαν μετά από αξιολόγηση των θεμάτων για τα οποία καλούνταν να γνωμοδοτήσουν, βάσει της πρόσκλησης που τους απηύθυνε ο πρόεδρος της Δημοτικής Επιτροπής Διαβούλευσης από τις 13/7/2020 και σε μία σειρά από –ουσιαστικά εσφαλμένες-  «Ορθές Επαναλήψεις»* της.

Τα θέματα αυτά –πράγματι κρισιμότατα-  ήταν

1. Γνωμοδότηση για τον καθορισμό των οριογραμμών ρεμάτων στο πλαίσιο   κατάρτισης του ειδικού πολεοδομικού σχεδίου (Ε.Π.Σ) στην περιοχή «ΜΑΤΙ» ΑΤΤΙΚΗΣ

2. Γνωμοδότηση στα πλαίσια διαβούλευσης της στρατηγικής μελέτης περιβαλλοντικών επιπτώσεων (ΣΜΠΕ)  του ειδικού πολεοδομικού σχεδίου (Ε.Π.Σ) για την πυρόπληκτη 

3. Γνωμοδότηση επί του έργου « ΑΙΟΛΙΚΟΙ ΣΤΑΘΜΟΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΗΛΕΚΤΡΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ (ΑΣΠΗΕ) συνολικής ισχύος 14,7MW και των συνοδών σε αυτό έργων , της εταιρείας ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΚΑΦΗΡΕΩΣ ΕΥΒΟΙΑΣ Ο.Ε, για αιολικό πάρκο στην Εύβοια

4. Γνωμοδότηση επί της «Κατάρτισης του Τεχνικού Προγράμματος έτους 2021».