prytanis asoee 1

Ο σερίφης της ελληνικής κωμωδίας, ο αρμόδιος της «προστασίας του πολίτη»,  ο βασικός θιασώτης του ένστολου φασισμού του Χρυσοχοϊδικού και χολερικού κράτους, εξερράγη από θυμό.

-«Επικηρύσσω τους υπεύθυνους της διαπόμπευσης του πρύτανη του ΟΠΑ, με 100.000 ευρώ!»

Οργισμένα, με θεατρικό στόμφο και κατάλληλη προς κατανάλωση, από τους αδηφάγους τηλεθεατές των βραδινών δελτίων, τεκμηρίωση. Ο υπουργός της εποχής της κατίσχυσης του Κράτους επί του Ανθρώπου, πληρώνει για πληροφορίες. Όπως πλήρωναν στην Άγρια Δύση ή στην Ποταπαγόρευση, τις δύο περιόδους της νηπιακής και της παιδικής ηλικίας του σημερινού καπιταλιστικού οργανισμού, οι αμερικανικές αρχές. Ο χρόνος γυρίζει πίσω και ο τόπος μοιάζει ξένος. Και όμως…

Η απάντηση του κατισχύοντος κρατικού θεσμού απέναντι στη βία της διαπόμπευσης ενός  Μπουραντώνη*, είναι απλά περισσότερη βία. Όπως ο ίδιος ο Μπουραντώνης, ζήτησε και διαμεσολάβησε για την άσκηση βίας πάνω στα παιδιά της κατάληψης. Όπως άλλωστε καταγγέλθηκε και από το indymedia, το οποίο αποτελεί χώρο που μεταφέρει τη φωνή  των φιμωμένων:

«….μέσα από τον τότε θεσμικό του ρόλο (ΣτΣ ο Δ. Μπουραντώνης) ήταν συνυπεύθυνος στην εκκένωση της κατάληψης Βανκούβερ Απαρτμάν και του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού ΑΣΟΕΕ. Ο Δημήτρης Μπουραντώνης εκμεταλλευόμενος τη θέση που τότε κατείχε ως αντιπρύτανης, υπήρξε μέλος εκείνου του διοικητικού προσωπικού που ασκούσε πιέσεις στις κατασταλτικές αρχές προκειμένου να πραγματοποιήσουν τις παραπάνω εκκενώσεις. Είναι ο ίδιος που εκμεταλλευόμενος την "ακαδημαϊκή αυθεντία" του φροντίζει να αφήνει παντού το νεοφιλελεύθερο στίγμα του στον δημόσιο διάλογο, μέσα από άρθρα και συγγράμματα στα οποία υπεραμύνεται της ευρωενωσιακής πολιτικής και της δολοφονικής συμμαχίας του ΝΑΤΟ. Είναι ο ίδιος που αποτελεί κομμάτι μιας συντηρητικής ακαδημαϊκής κοινότητας που οραματίζεται έναν εξευρωπαισμό των πανεπιστημίων στα πρότυπα αποστειρωμένων και επιτηρούμενων ιδρυμάτων. Είναι ο ίδιος που εμπλέκεται σε ύποπτες αναθέσεις ερευνητικών προγραμμάτων σε οργανισμούς και εταιρίες για αμισθί παροχή πνευματικής εργασίας που συνεπάγεται την εκμετάλλευση φοιτητών/τριων που ασκούν την πρακτική τους.

Ο «τρομαγμένος» πρύτανης δηλαδή δεν είναι το αρνί που έπεσε στο στόμα των λύκων. Ο «φοβισμένος πρύτανης» είναι ένας λύκος τελικά, που τα μέσα του και τα δόντια του διαφέρουν από τα δόντια των τραμπούκων που τον διαπόμπευσαν. Βία στη βία δηλαδή. Ό,τι χαρακτηρίζει δηλαδή τις χώρες εκείνες που τα πάντα κινούνται εξαρτημένα από ξέφτια της εξουσίας. Τις χώρες που ο νεποτισμός, το μέσο και οι παρακρατικές δομές, κυβερνούν. Μη πέφτετε από τα σύννεφα. Στην Ελλάδα ζείτε και αν δεν το ξέρετε ακόμα, τα γεγονότα σας το επιβεβαιώνουν καθημερινά. Στην Ελλάδα που κυβερνά ο επίγονος του «πρύτανη του νεποτισμού», ο Κυριάκος Μητσοτάκης, της γνωστής οικογενείας που της ανήκει πια η χώρα. Και εκεί είναι που αρχίζει η βία της οποίας παιδί είναι η βία του πρύτανη – εξουσιαστή, που με τη σειρά της γεννά τη βία των τραμπούκων που τον διαπόμπευσαν.

Τον κύκλο της Βίας τον προετοιμάζει και τον αναπτύσσει το ίδιο το Κράτος. Δεν πρέπει να ξεχνάμε  πως ο Αισχύλος θέλει το Κράτος και τη Βία να είναι δίδυμα αδέλφια και μάλιστα δεσμώτες του διαφωτιστή των ανθρώπων, του Προμηθέα.

Ξεκινώντας από την κορυφή και διατρέχοντας τον κοινωνικό ιστό, η βία φτάνει μέχρι τη βάση. Φτάνει ακόμα και στα κοινωνικά υπόγεια, εκεί που βρίσκονται όσοι αποτελούν τα λούμπεν ή τα υποκοσμικά στοιχεία, αυτά δηλαδή που είναι περισσότερο εξοικειωμένα με τη βία στην πιο ωμή μορφή της και γι’ αυτό η άφιξη της από «τα πάνω» θεωρείται φυσιολογική.  Στην βάση όμως και πιο πολύ στη μικροαστική δομή της κοινωνίας, η βία είναι τρομακτική. Τόσο τρομακτική που όσοι την παρατηρούν δεν βλέπουν (ή κάνουν πως δεν βλέπουν) από που ξεκίνησε. Από που ξεκινάει πάντα. Αυτή η προέλευση της βίας, είναι μαζί και εγγύηση του ότι η κοινωνία δεν πρόκειται ποτέ να ζήσει ειρηνικά και με τον αλληλοσεβασμό να χαρακτηρίζει τις σχέσεις μεταξύ των μελών της. Δεν θα πάψει δηλαδή, ποτέ να εξαρτάται από τους ίδιους και τους ίδιους εξουσιαστές. Λογικό, αφού η βία βολεύει την εξουσία, για να διατηρηθεί στην θέση της. Η βία την προστατεύει, η βία κατασκευάζει και τους εχθρούς που χρειάζεται η κάθε εξουσία για να υπάρξει.

Οι αναγκαίοι εχθροί

Για το αν χρειάζεται εχθρούς η εξουσία για να υπάρξει, για το πόσο τους έχει ανάγκη, αρκεί να εμβαθύνει κανείς περισσότερο στο γεγονός με τον πρύτανη Μπουραντώνη. Ήταν ή δεν ήταν μία προβοκάτσια, έδωσε ανάσα στην στριμωγμένη από τις άθλιες επιλογές της, εξουσία. Έδωσε δικαιολογία στην ακροδεξιά να αναμασά τις ανοησίες περί «της θεωρίας των δύο άκρων». Λες και απευθύνονται σε ηλίθιους που δεν μπορούν να καταλάβουν το παραμύθι. Λες και δεν μπορούν να καταλάβουν το πως θέλουν οι εξουσιαστές, μέσω και των φερέφωνων τους, να επιβάλλουν την εξουσία τους. Θολώνουν την εικόνα και προσπαθούν να εξαφανίσουν τη διαφορά μεταξύ εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου. Προβάλλουν ως «έγκυρο συμπέρασμα»  πως ο εξουσιαζόμενος ασκεί την ίδια άδικη βία με τον εξουσιαστή του ή και ακόμα πιο άδικη. Πως η βία του εξουσιαζόμενου δεν είναι απάντηση στη βία του εξουσιαστή, αλλά αναιτιολόγητη και γι’ αυτό άδικη. Ακόμα και αν τα γεγονότα μιλούν, οι διαμεσολαβητές τους (τα ΜΜΕ και τα λοιπά φερέφωνα) φροντίζουν να τα σιγάσουν ή τελικά, να τα εξοβελίσουν.

Φταίνε μόνο τα ΜΜΕ;

Μπορεί να πει κανείς πως τα ΜΜΕ έχουν την κύρια ευθύνη για την εδραίωση της κυρίαρχης άποψης και την κάθαρση της εξουσίας από τις αμαρτίες της.  Αυτό είναι προφανές. Υπάρχει όμως ένα μέρος της ευθύνης για την ισοπέδωση της κοινωνίας, που δεν το έχουν τα ΜΜΕ. Αυτό είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η μεγάλη μάζα, η οποία την καθιστά ευάλωτη στην υπερπροβολή των απαραίτητων για την εξουσία πληροφοριών και παράλληλα αναίσθητη μπροστά στην «ενοχλητική» αλήθεια. Είναι η κατάσταση αποχαύνωσης στην οποία μας έχουν οδηγήσει με τη συστηματική καταιγίδα πληροφοριών, άχρηστων στο μεγαλύτερο μέρος τους. Στεκόμαστε στην πληροφορία, όπως αυτή προβάλλεται και αδιαφορούμε για τους λόγους και τις αιτίες που οδήγησαν στο γεγονός, για το οποίο μας πληροφορούν. Πυροβολούν τη λογική και το συναίσθημα, αποσκοπώντας στην αξιοποίηση του θυμικού μας. Και το πετυχαίνουν.

Ας ξαναδούμε την εικόνα του «τρομαγμένου πρύτανη». Κανείς δεν θα ασχοληθεί με το αν ο συγκεκριμένος ελέγχεται (πχ) για ύποπτες αναθέσεις ερευνητικών προγραμμάτων σε οργανισμούς και εταιρίες για αμισθί παροχή πνευματικής εργασίας που συνεπάγεται την εκμετάλλευση φοιτητών/τριων που ασκούν την πρακτική τους. Η εικόνα ενός φοβισμένου ανθρώπου, με κρεμασμένη την ταμπέλα στον λαιμό, σβήνει τη σκέψη. Επιβάλλεται στο συναίσθημα και ωθεί το θυμικό να αθωώσει τον ελεγχόμενο για τις αμαρτίες του πρύτανη, την ίδια ώρα που φορτώνει με ενοχή αυτούς που το μόνο έγκλημα τους –μέχρι εκείνη τη στιγμή- ήταν το ότι κατέλαβαν ένα ή δύο εγκαταλελειμμένα, άδεια σπίτια. Σε ότι αφορά τους αρμόδιους που θα έπρεπε να ελέγξουν τον αμαρτωλό πρύτανη, τίποτα δε συνέβη ποτέ. Άλλωστε, ό,τι έγινε δεν έγινε ούτε ενώπιον μαρτύρων ούτε ενώπιον τηλεοπτικών συνεργείων.

Αν μόνο οι τηλεθεατές –οι χειραγωγούμενοι πολίτες- ήταν λίγο πιο δύσπιστοι απέναντι στις αυθεντίες της ενημέρωσης, όπως αρκετοί είναι δύσπιστοι απέναντι στις αυθεντίες της «δημόσιας υγείας», ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Αλλά πόσο καλύτερα θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα, όταν το υποκείμενο (της ενημέρωσης ή της βίας) εμπιστεύεται περισσότερο την εξουσία (ή την εκκλησία ή τον στρατό ή την αστυνομία ή τον Τσιόδρα) απ’ ότι εμπιστεύεται τον ταξικό αδελφό του ή τον εαυτό του τον ίδιο;


  • : Ο τρομαγμένος πρύτανης του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών