Katsaros

Η χωματερή ετοιμάζεται να λειτουργήσει σε όλη της την αποκρουστική μεγαλοπρέπεια. Τι και αν ο Πατούλης διατείνεται πως «Η Αττική δεν αντέχει άλλο να θάβει σκουπίδια»; Ο ίδιος είναι που στέλνει τα μηνύματα εκκίνησης της καταστροφής. Στο πνεύμα των δύο προκατόχων του, από τη μία προσποιείται την πενθούσα Περσεφόνη και από την άλλη «το τερματίζει» με δοκιμαστικές και κανονικές λειτουργίες του σκουπιδότοπου.

Ακόμα και αν έκαναν βαφτίσια, με ένα Υ να διώχνει το Α από το αρκτικόλεξο  που οροθετεί την έρημο που σχεδιάζουν για την ανατολική Αττική, παραδέχονται πως ο ΧΥΤΑ που ετσιθελικά αποφάσισε ο Σγουρός και ολοκλήρωσε η Δούρου, θα λειτουργήσει με Πατούλη στο τιμόνι.

Στην αλατόμητη φύση της βορειοανατολικής Αττικής,

πάνω σε ρέμα που εκβάλει στον πολύπαθο νότιο Ευβοϊκό,

πάνω από αρχαιολογικούς χώρους,

με το μνημείο  των θυμάτων που της τραγωδίας του Ήλιος να υποδέχεται τα σκουπίδια στην πύλη του σκουπιδότοπου

το έγκλημα οδεύει προς την ολοκλήρωση του.

Μέγα μάθημα αυτό που αποτελεί αρχή του ολοκληρωτισμού και του φασισμού, τον οποίο τελικά υπηρετούν με τις πράξεις τους. Πως όλοι είναι ίδιοι. Τρία πρόσωπα σε ένα.

trimurti 

Σγουροπατουλοδουραίοι, ένα trimurti, σαν την τριάδα των θεών: Βράχμα, τον δημιουργό, Βίσνου, τον συντηρητή, και Σίβα, τον καταστροφέα..  Τι κι αν και οι τρείς ήταν τελικά γνήσια αντίγραφα του Σίβα. Του ελληνικού αφανιστή

«Μήνυμα ότι «οι κουμανταδόροι» στο δρυοδάσος της Φολόης Ηλείας είναι αυτοί… έστειλαν προς το Δασαρχείο του Πύργου, τα σκοτεινά κυκλώματα των λαθρουλοτόμων που καταστρέφουν τα τελευταία χρόνια οργανωμένα, το μοναδικό ανέπαφο δάσος από τις καταστροφικές πυρκαγιές της Ηλείας το 2007, με σκοπό το κέρδος.» Documento 13/12/2019


 «Είναι ένας υγρότοπος υψίστης αξίας όχι μόνο για τα ελληνικά αλλά και για τα διεθνή δεδομένα. Στα νερά του, κολυμπούν χελώνες Caretta Caretta, ενώ στους βάλτους και στις εκβολές των ποταμών ζουν εκατοντάδες είδη σπάνιων πουλιών και θηλαστικών. 291 είδη πουλιών έχουν καταγραφεί από τα οποία 75 είναι υπό απειλή ή εξαφάνιση. Η Χαλκόκοτα, η Χουλιαρομύτα, ο Αργυροπελεκάνος και η Βαλτόπαπια είναι μερικά από αυτά. Αυτά τα πουλιά, όμως είναι και ο στόχος, που σε κάθε κυνηγετική περίοδο και όχι μόνο, που βάζουν οι «γνωστοί – άγνωστοι» των υγροτόπων του Αμβρακικού.»  Ηχώ της Άρτας – 19/12/2019


«Εντός απαγορευμένης για άσκηση θήρας περιοχής εντοπίστηκαν να κυνηγούν δύο άτομα στην περιοχή «Καματίρα» Ψαθοτοπίου του δήμου Αρταίων, κατά τη διάρκεια περιπολιών της Ομοσπονδιακής Θηροφυλακής στον Αμβρακικό κόλπο.» dasarxeio.com 19/12/2019


«Όλες αυτές οι ενέργειες «στρίμωξαν» τους λαθροϋλοτόμους και πριν λίγες μέρες έκαναν μια ανόητη κίνηση απελπισίας ώστε να κόψουν – «ξαπλώσουν» τέσσερα πανέμορφα δένδρα σε δασική έκταση στην οδό Πύργου - Δίβρης κοντά στην διασταύρωση προς Φολόη (Γιάρμενα).

Πρόκειται για σκοτεινούς εγκληματίες που έκοψαν την περίφραξη και άφησαν στην άκρη του δρόμου τους κομμένους κορμούς ως μήνυμα εκδίκησης προς το δασαρχείο αλλά και σε όλους εμάς που αγαπάμε και έχουμε ως σκοπό μας την προστασία του δάσους.»  

(Ηλεία Live 22/12/2019)

 

Μετά τη Μάνδρα, ήρθε η σειρά της Κινέτας. Αντί να περιμένουμε το επόμενο χτύπημα δε θα ήταν καλύτερα να σχεδιάζαμε ένα μακρόπνοο σχέδιο; Η λύση είναι όλο και περισσότερο φανερό πως βρίσκεται στη συγκράτηση του νερού ψηλά στα βουνά

Αντιγράφουμε από τον Γιώργο Σταματόπουλο και την Εφημερίδα των Συντακτών

Μάλιστα. Ήταν πολύ ισχυρή η βροχόπτωση –τι να κάνουμε;– αλλά και η πυρκαγιά του 2018; Πού τα πάμε αυτά; Αν δεν είχαν καεί τα δέντρα και ήσαν εκεί να στομώνουν τους χειμάρρους και εάν η βροχή δεν ήταν καταρρακτώδης και άφθονη, μα τόσο άφθονη, δεν θα παρατηρούσαμε αυτά τα φαινόμενα των πλημμυρισμένων σπιτιών και τον κίνδυνο να χαθούν ανθρώπινες και κάθε είδους ζωές. Τα λένε αυτά «ειδικοί» και δεν αισχύνονται.

Δεν θα πείραζαν δηλαδή τα μπαζώματα των ρεμάτων και η ανόρθωση πάνω σ’ αυτά οικιών ούτε η ανέγερση αυθαιρέτων μέσα στα πανέμορφα κατά τα άλλα ελληνικά δάση, ορεινά, αστικά, περιαστικά; Α, μπα. Από δικαιολογίες αριστεύουμε, από λύσεις σε προβλήματα είμαστε κουμπούρες.

Και η λύση είναι πάνω στα βουνά, από κει που ξεκινάνε τα νερά και όχι μέσα στο Λεκανοπέδιο· εκεί πρέπει να συγκρατηθούν τα όμβρια ύδατα – και τα μικρά φράγματα φαίνονται μια κάποια λύση, όπως τουλάχιστον έχει προκύψει από μελέτες του Τεχνολογικού Επιμελητηρίου (ΤΕΕ) και του Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Εχουν πει οι ειδικοί επιστήμονες ότι τα αντιπλημμυρικά έργα που σχεδιάζονται, από τη μια καθυστερούν ή δεν εκτελούνται, από την άλλη δεν αρκούν να λύσουν το πρόβλημα που δημιουργούν οι ισχυρές βροχοπτώσεις. Μελέτη για το ίδιο θέμα [λύση στην «πηγή», στα βουνά] έχει εκπονήσει εδώ και δεκαετίες ο Νίκος Ράπτης, το βιβλίο του όμως δεν είναι γνωστό στους Ελληνες.

Ο Μανώλης Γλέζος το έχει κάνει αυτό στο χωριό του, στ’ Απεράθου της Νάξου, εδώ και τριάντα χρόνια, όταν ήταν τότε πρόεδρος της κοινότητας. Εάν θυμάμαι καλά, πάνω από εκατόν πενήντα μικρά φράγματα έχουν κατασκευαστεί στα γύρω βουνά και έχουν νερό να ποτίσουν όλο το νησί. Γιατί, λοιπόν, δεν μπορεί να εφαρμοστεί το ίδιο στην Κινέττα, στη Μάνδρα ή όπου αλλού [σε όλη την Ελλάδα, εννοείται, αφού παντού έχουν μπαζωθεί τα ρέματα] εμφανίζονται τα ίδια προβλήματα;

Header

Πικροδάφνη, Ερασίνος, Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας:

Τα ρέματα που έχουν σειρά μετά τη νίκη του Ποδονίφτη

Φέτος είναι η χρονιά που κρίνεται η τύχη των ρεμάτων της Αττικής. Πολίτες, σύλλογοι και κινήματα για την προστασία των ρεμάτων έχουν προχωρήσει σε προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας προκειμένου να σταματήσουν τα καταστροφικά για τα ρέματα έργα που προωθούνται από την Περιφέρεια Αττικής και το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών.

Τα έργα αυτά, με το πρόσχημα της αντιπλημμυρικής προστασίας στερούν τη βασανισμένη Αττική από τους τελευταίους ανοιχτούς φυσικούς δρόμους του νερού απ’ τα βουνά που περιβάλλουν το Λεκανοπέδιο προς τη θάλασσα. Η Περιφέρεια Αττικής και το Υπουργείο Υποδομών προωθούν πανάκριβα έργα που καλύπτουν τις κοίτες, φτωχαίνουν τον υδροφόρο ορίζοντα, στεγνώνουν την αττική γη, επιδεινώνουν το κλίμα και στενεύουν τους φυσικούς ελεύθερους χώρους που λειτουργούν ευεργετικά για την ποιότητα ζωής μας και όπου ζει σημαντική χλωρίδα και πανίδα.

Ήδη έχουν εκδικαστεί οι προσφυγές για Ποδονίφτη, Ερασίνο και Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας και στις 4/12 εκδικάζεται για πολλοστή φορά αίτηση ακύρωσης που αφορά την Πικροδάφνη. Ήδη έγιναν αποδεκτές από το ΣτΕ οι προσφυγές κατά του έργου στον Ποδονίφτη, ενώ αναμένονται οι αποφάσεις για Ερασίνο και Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας.

 

Από την Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας

 

Εκβολές Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας.
Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2019

Η δυνατή και πολύωρη βροχή οδήγησε στην αύξηση της παροχής του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας. Παρά την τρομοκρατία που κάποιοι συνειδητά καλλιεργούν, το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας αντέχει καλά και παροχετεύει τα νερά της λεκάνης απορροής του στη θάλασσα.

Όσο υπάρχει η φυσική πλημμυρική ζώνη της Πετρέζας, ανάμεσα στα Σπάτα, το Πικέρμι και τη Ραφήνα, το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας θα επιτελεί το φυσικό του ρόλο της παροχέτευσης του νερού όσο καλύτερα μπορεί. Αν το ποτάμι εγκιβωτιστεί και η φυσική πλημμυρική ζώνη της Πετρέζας εξαφανιστεί, τότε ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν θα μπορέσει να γλυτώσει τη Ραφήνα από τα δεινά που την περιμένουν.

Η Φύση ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Ο άνθρωπος, και ειδικά όσοι εμπλέκονται στα Κοινά, δεν γνωρίζει τι κάνει, απλά αυθαιρετεί και αυτοσχεδιάζει εις βάρος της Φύσης.

Στην εικόνα βλέπουμε ένα μέρος του parking της Ραφήνας ημι-πλημμυρισμένο από νερά στην ανατολική πλευρά του. Το ποτάμι στην εκβολή του κάνει κανονικά ένα "Δ". Ο Οργανισμός Λιμένος Ραφήνας μετέτρεψε το "Δ" σε "Ι" αποστερώντας από το ποτάμι τον πολύτιμο ζωτικό του χώρο.

Προσωρινά το ποτάμι μοιάζει συμβολικά να ανακτά τον φυσικό του χώρο. Η διάνοιξη του φυσικού "Δ" αποτελεί ένα από τα λίγα μέτρα που έχει ανάγκη το Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας. Να κερδίσει ξανά αυτά που του έχουν στερήσει ... Βήμα-βήμα το ποτάμι αναζητά την κοίτη και το χώρο που του στέρησαν...

CloseUp Quercus

Μια βελανιδιά που έζησε ως νεαρό αρτίφυτρο την κατάκτηση της Αττικής από τους Φράγκους  (1205 μΧ) της Δ’  Σταυροφορίας (1204 μ.Χ), έζησε την άφιξη των διωκόμενων  Αθηναίων την εποχή του Χασεκή, έζησε και την άφιξη των προσφύγων από τη Μ. Ασία.

Έζησε την παραθεριστική ανάπτυξη των δεκαετιών του 1950, του 1960, του 1970.

Έζησε και την κατασκευή ασφαλτοδρόμων, το διαρκές πήγαινε και έλα των λεωφορείων και τα σύγχρονα μποτιλιαρίσματα των αναχωρούντων ή άρτι αφιχθέντων, προς και από το λιμάνι της Ραφήνας.

Μία υπεραιωνόβια βελανιδιά που σήμερα ζει και την επικρεμάμενη απειλή για την ίδια και τη φυσιογνωμία του τόπου. Την απειλή της άμετρης και ισοπεδωτικής «ανάπτυξης» των ολίγων εις βάρος των πολλών (και της ίδιας βέβαια). Της μοναδικής ανάπτυξης που επαναλαμβάνεται στον τόπο. Της μη βιώσιμης. Της ακραία καταναλωτικής και σπάταλης σε ζωή, σε περιβάλλον και σε μέλλον.

Ας δούμε όμως το θαυμαστό αυτό δέντρο που στέκεται στην άκρη του δρόμου που οδηγεί στη Ραφήνα, με τρόπο τέτοιο που θα έλεγε κανείς πως βλέπει αυτόν τον γίγαντα να κλίνει το κεφάλι του από συστολή και ευγένεια, για να περάσουν τα αφεντικά του τόπου του,  με τα οχήματα τους, από μπροστά του.

Δελτίο τύπου της Κινησης για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος

 DSCN0260a 1

Το έντονο ενδιαφέρον του κόσμου της Ραφήνας προσέλκυσε εχθές 19/10 η προβολή που διοργανώθηκε από την Κίνηση για την Προστασία & Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας. Η προβολή είχε θέμα την «Φυσική Αποκατάσταση Ρεμάτων», μιας δουλειάς επιστημόνων του Πανεπιστημίου της Οκλαχόμα. Στην προβολή παρουσιάστηκε με πολύ απλό τρόπο γιατί το δίλλημα «τσιμεντοποίηση ρεμάτων ή πλημμύρες» είναι πλαστό, από τη στιγμή που υπάρχουν τρόποι διαχείρισης και αποκατάστασης των ρεμάτων μας που είναι και αποτελεσματικότεροι και φιλικοί προς το περιβάλλον. Παρουσιάστηκαν παραδείγματα μεθόδων οικο-μηχανικής διαχείρισης, που εδώ και δεκαετίες εφαρμόζονται όχι μόνο στο εξωτερικό, αλλά και σε ορεινές κοίτες ρεμάτων της Ελλάδας από τις δασικές υπηρεσίες και οι οποίες δυστυχώς έχουν υποσκελιστεί από τα εργολαβικά συμφέροντα.

Απογοητευτική ήταν η στάση του Δημάρχου κ.Μπουρνούς, ο οποίος, ενώ βρισκόταν στο χώρο της εκδήλωσης ούτε γύρισε την πλάτη του για να ακούσει μια διαφορετική επιστημονική πρόταση πέραν της τσιμεντοποίησης που έχει υποστηρίξει ένθερμα σε όλα τα στάδια της δημόσιας διαβούλευσης. Είναι άξιο απορίας πώς ο Δήμος συντάσσεται τυφλά με προτάσεις που αποδεδειγμένα πλέον δεν είναι μονόδρομος, αρνούμενος να εξετάσει άλλες λύσεις! Και όχι μόνο αυτό!