Όπως βλέπουμε τους χιλιομετρητές στις εθνικές οδούς, έτσι βλέπουμε φέτος στην Ιθάκη τις ταμπέλες “for sale”, που σου δίνουν την εντύπωση ότι ολόκληρο το νησί βρίσκεται σε διαδικασία ξεπουλήματος. Κληρονόμοι απόγονοι πουλάνε άκοπα όσα οι πρόγονοί τους δούλευαν με κόπο και ιδρώτα. Οι Ινδιάνοι της Αμερικής έλεγαν: “Δεν κληρονομούμε τη γη από τους προγόνους μας, τη δανειζόμαστε από τα παιδιά μας”. Εδώ, στον βίαιο κόσμο του εύκολου - και χωρίς ηθικά όρια - κέρδους και της αλόγιστης «ανάπτυξης», αυτές οι παροιμίες δεν έχουν θέση. Εδώ όλα πουλιούνται. Χωράφια, παλιά σπίτια, παλιά ελαιοτριβεία. Ήρθαν οι μεσίτες, έμπηξαν τους πασσάλους στη γη και διαλαλούν την πραμάτειά τους παίζοντας κι αυτοί το δικό τους καταλυτικό ρόλο σε αυτή την έκρηξη ξεπουλήματος. Real estate αποκαλούν το επάγγελμά τους δίνοντάς του μια επίφαση κύρους και έναν κοσμοπολίτικο αέρα. Όμως, σήμερα, δεν θα μιλήσουμε γι αυτούς. Για το ξεπούλημα και για την καινούργια εποχή που έχει ξημερώσει θα μιλήσουμε.

Δεν είμαστε αιθεροβάμονες και μπορούμε να κατανοήσουμε πως δεν είναι απαραίτητα κακό να πουλάει κανείς, πόσο μάλλον εάν βρίσκεται σε ανάγκη. Δεν είναι, επίσης, κακό να αγοράζει κανείς, ιδιαίτερα εάν γνωρίζουμε ότι θα σεβαστεί τη γη που του προσφέρεται. Αυτό που πληγώνει και τρομάζει, είναι η έκταση του φαινομένου που όμως και αυτή, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, έρχεται απλώς να επικυρώσει το τέλος μιας εποχής. Μιας εποχής, η οποία στην πραγματικότητα έχει παρέλθει εδώ και αρκετές δεκαετίες και δεν έχει κανένα νόημα να τη νοσταλγούμε παθητικά. Όπως λέει και ο ποιητής, η ζωή προχωράει δίχως να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία. Οι συνθήκες μεταβάλλονται και, αναπόφευκτα, έρχονται οι αλλαγές. Το ζητούμενο, είναι πώς εμείς οι υπεύθυνοι και ανήσυχοι πολίτες θα δράσουμε ώστε αυτές οι αλλαγές να μην είναι καταστροφικές για το περιβάλλον και, τελικά, για το ανθρώπινο είδος

Πηγές: Ινδικό γραφείο της Greenpeace μέσω του ARTInews.gr, διαδραστικοί χάρτες NASA

 

Η Greenpeace επεξεργάζεται τον παγκόσμιο χάρτη της ατμοσφαιρικής ρύπανσης χρησιμοποιώντας τα στοιχεία που δημοσίευσε η NASA.  (και ο επιπλέον σύνδεσμος εδώ)

Ο ινδικός κλάδος του μη κυβερνητικού οργανισμού Greenpeace προσδιορίζει τις κύριες πηγές εκπομπών διοξειδίου του θείου, που συμβάλλουν σε 7 εκατομμύρια θανάτους ετησίως.

NASA Satview

Η Greenpeace India και η NASA έχουν κάνει τη χαρτογράφηση. Χάρη στα δορυφορικά δεδομένα που έλαβε η αμερικανική υπηρεσία διαστήματος, η περιβαλλοντική μη κυβερνητική οργάνωση μπόρεσε να δημοσιεύσει την Κυριακή 18 Αυγούστου μια κατάταξη των μεγαλύτερων περιοχών ρύπανσης στον πλανήτη με βάση τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ορυκτά καύσιμα, τα διυλιστήρια και τις βιομηχανίες, αφενός, και τα υψηλά επίπεδα εκπομπών διοξειδίου του θείου (SO 2 ), αφετέρου.

Το αέριο αυτό (το διοξείδιο του θείου) είναι ένας από τους κύριους ατμοσφαιρικούς ρύπους. Σε συνδυασμό με άλλους ατμοσφαιρικούς ρύπους  αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου, τις καρδιαγγειακές παθήσεις, ακόμη και τις νοητικές λειτουργίες . Συνολικά, η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι υπεύθυνη για 48.000 θανάτους ετησίως στη Γαλλία και 422.000 πρόωρους θανάτους που καταγράφηκαν το 2015 μόνο στην Ευρώπη. Σε παγκόσμιο επίπεδο, σκοτώνει 7 εκατομμύρια ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων 600.000 παιδιών το χρόνο.

Δεν είναι πολλές μέρες που συζητούσαμε στον τόπο και στην Attica Voice για την ατμοσφαιρική ρύπανση στη Ραφήνα, η οποία δημιουργείται από το λιμάνι, είτε με άμεσο τρόπο (τα πλοία και οι τρομερές εκπομπές τους, σε ρύπους) είτε έμμεσα από την κυκλοφοριακήξ φόρτιση. Εκπομπές ρύπων που σημειώνονται  κατά την άφιξη, την αναχώρηση αλλά και κατά την παραμονή τους στο λιμάνι, αφού έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο της διατήρησης των μηχανών σε λειτουργία, μέσα στο λιμάνι και επί μακρό.

100

Αναρωτιόμαστε κατά τη συζήτηση, «Μα καλά, δεν θα υπάρξει καμία αντίδραση;»

Τελικά, το αξίωμα που θέλει την αντίδραση να εμφανίζεται όπου υπάρχει δράση, ίσχυσε. Το διαπιστώσαμε διαβάζοντας για την προσπάθεια  σχηματισμού μίας πρωτοβουλίας κατοίκων της Ραφήνας, για ένα λιμάνι που θα συμβιώνει αρμονικά μες την πόλη. Μάλιστα κυκλοφόρησε και κείμενο συλλογής υπογραφών και συμμετοχής στην πρωτοβουλία, το οποίο έχει ως ακολούθως:

 

Προς

Οργανισμό Λιμένα Ραφήνας, 

Λιμεναρχείο Ραφήνας,  

Δήμο Ραφήνας – Πικερμίου.

Τμήμα Περιβάλλοντος και Χωροταξίας Α[οκεντρωμένης Διοίκησης Αττικής

Τα τελευταία χρόνια η κατάσταση στο λιμάνι της Ραφήνας εχει γίνει αφόρητη λόγω της συνεχούς αύξησης του αριθμού των πλοίων που το χρησιμοποιούν και της κακής διαχείρισης τους από τις αρμόδιες αρχές.

 

Το  «πιθανόν καρκινογόνο» ζιζανιοκτόνο με τις διαρκείς «προσωρινές» περιόδους χάριτος

Στις 27 Νοεμβρίου του 2017, οι χώρες της ΕΕ ψήφισαν την ανανέωση της άδειας χρήσης του glyphosate, ενός ευρέως χρησιμοποιούμενο ζιζανιοκτόνου (RoundUp) το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο των περιβαλλοντικών ανησυχιών. Επρόκειτο για μία  πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για νέα πενταετή άδεια χρήσης του δηλητηρίου.

Η απόφαση ελήφθη με 18 ψήφους υπέρ, 9 κατά (Αυστρία, Βέλγιο, Κροατία, Κύπρος, Γαλλία, Ελλάδα, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Μάλτα) και μία αποχή (Πορτογαλία). Η Γαλλία ωστόσο σκοπεύει να απαγορεύσει τη χρήση του glyphosate εντός τριών ετών,  όπως ανέφερε σε tweet, ο γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron. Τα κίνητρα της μπορεί να μην είναι αμιγώς οικολογικά, αλλά στην προκειμένη περίπτωσηη θέση της Γαλλίας είναι εκτιμητέα. Της δε Γερμανίας και των δορυφόρων της εξαρτάται από συγκεκριμένο lobby και την πολυεθνική που θα αναφέρουμε παρακάτω.

Η γλυφοσάτη διατίθεται στο εμπόριο ως Roundup (στις ΗΠΑ ως Ranger Pro) από τον αμερικανικό αγροχημικό γίγαντα Monsanto, η οποία πλέον  ανήκει στην γερμανική πολυεθνική Bayer. To Roundup εισήχθη από την Monsanto το 1974, αλλά το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του έληξε το 2000 και τώρα το χημικό προϊόν πωλείται από διάφορους κατασκευαστές και με διάφορα εμπορικά ονόματα. Παρά τη λήξη της "πατέντας" υπάρχουν μία σειρά άλλων παραγόντων που το καθιστούν ναυαρχίδα στα αγροχημικά της Bayer και της Monsanto, όπως θα δούμε παρακάτω.

Η ζιζανιοκτόνα δραστική ουσία  γλυφοσάτη (Glyphosate) αποτελεί αντικείμενο έντονων συζητήσεων από το 2015, όταν το Διεθνές Κέντρο Ερευνάς για τον Καρκίνο του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας την χαρακτήρισε «πιθανώς καρκινογόνο» ουσία. Ωστόσο, οι επιστημονικές υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης διατύπωσαν αντίθετα συμπεράσματα.

Ευτυχώς που έχουμε και τα ημερολόγια για να θυμόμαστε την ημερομηνία που θα εξαφανίσουμε τη ζωή.

Η εξαφάνιση της ζέβρας Quagga σαν χθες, μας θύμισε και άλλα, πολλά ζώα που ο άνθρωπος έχει φροντίσει να εξαφανίσει, είτε καταναλώνοντας τα είτε γιατί τον ανταγωνίζονταν. Είναι μία άσχημη ιστορία, ένα μνημείο άγνοιας και θανάτου στην κυριολεξία.  Μερικά μόνο δείγματα περιλάβαμε στην ανάρτηση μας αυτή. Ενδεχομένως να ακολουθήσει και άλλη, με αφανισμένα είδη ζώων ή και ακόμα μία με εξαφανισμένα είδη φυτών. Εξαφανισμένα όχι γιατί καταναλώθηκαν πλήρως, αλλά γιατί αλλοιώθηκαν μέσω της κατασκευής προτιμητέων από τον άνθρωπο καρυοτύπων και των αντίστοιχων φαινοτύπων. Με την παραγωγή νέων υποειδών. Την προωθούμενη από εμάς γενετική ρύπανση θα μπορούσαμε να πούμε, με άλλα λόγια.

Ένα ζωικό είδος, που προφανώς αποτελούσε προϊόν της εξελικτικής διαδικασίας, εξαφανίστηκε γιατί έπεσε στα χέρια ενός άλλου προϊόντος της ίδιας παράλληλης εξελικτικής  διαδικασίας. Στα χέρια του ανθρώπου. Και βέβαια δεν απέφυγε τη μοίρα που επιφυλάσσει ο άνθρωπος για τα φυτικά και ζωικά είδη που χρειάζεται ως το κατεξοχήν αδηφάγο είδος. Να καταναλωθούν ή να μεταλλαχθούν (να προσαρμοστούν βίαια στις απαιτήσεις του αυθέντη) ή να εξαφανιστούν για να μη καταλαμβάνουν και ζωτικό χώρο εις βάρος των πιο αναγκαίων για τον άνθρωπο, «μονάδων».

Οι άγνωστες γενοκτονίες ειδών παραμένουν άγνωστες, γιατί δεν βρίσκουμε κάποια οικονομική ωφέλεια (σε μία καπιταλιστική κοινωνία) στο να τις ανακαλύψουμε και να διδαχθούμε από αυτές.  Ελάχιστα μπορούμε να καταλάβουμε οι άνθρωποι, αφού δεν είμαστε και τόσο ευαίσθητοί στις φαινομενικά μικρές, αλλαγές που υφίσταται η διαδικασία της εξέλιξης της ζωής. Κάποιος «ανεξήγητος» υπερπληθυσμός άλλου οργανισμού που «ξαφνικά» προκαλεί εντύπωση, ή η «απρόσμενη» εκδήλωση επιδημιών στον πλανήτη ανήκουν σε αυτά που μπορούμε να δούμε αλλά όχι και να καταλάβουμε πιο εύκολα.

 

ΠΕΡΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟ-ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

(Με αφορμή το βιβλίο «Το στοίχημα της από-ανάπτυξης» του Σερζ Λατούς)

«Όταν το τελευταίο δέντρο θα έχει κοπεί, το τελευταίο ψάρι θα έχει πιαστεί, το τελευταίο ποτάμι θα έχει δηλητηριαστεί, τότε θα καταλάβουμε ότι τα χρήματα δεν τρώγονται.»   (Ινδιάνοι Κρι Β.Αμερικής)

Για πολλές χιλιετηρίδες από την εμφάνιση του είδους μας στον πλανήτη γη η έννοια της ανάπτυξης ήταν άγνωστη, η πρόοδος των κοινωνιών συντελούνταν αργά, ανεπαίσθητα σχεδόν για τις καθημερινές ζωές των ανθρώπων. Οι σύγχρονες μέθοδοι επιστημονικής έρευνας που διαθέτουμε μας παρέχουν τη μέγιστη δυνατή χρονολογική ακρίβεια στα μεγάλα γεγονότα που σημάδεψαν την ανθρωπότητα στην διαδικασία εξέλιξής της. Θα αναφερθώ εν τάχει σε μερικά από αυτά - που ασφαλώς δεν έχουν να κάνουν με ένδοξες προσωπικότητες, στρατηλάτες, πολιτικούς, κλπ., αλλά με σιωπηρές εξελίξεις στα μέσα παραγωγής της τροφής μας και όχι μόνο:

deforest

Παγκόσμια αποδάσωση την ώρα που αναζητώνται με πάθος υδρογονάνθρακες

Ο James Watt, υπουργός Περιβάλλοντος του Ronald Reagan, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές  ισχυριζόταν ότι δεν είναι ανάγκη να ενδιαφερόμαστε για το περιβάλλον επειδή η Δευτέρα Παρουσία έρχεται όπου να ‘ναι. Ο ισχυρισμός αρχικά θα μπορούσε να αποδοθεί στην έντονη θρησκοληψία του υπουργού, η οποία είναι κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπων που διεκδικούν και κατακτούν την εξουσία στην πέρα όχθη του Ατλαντικού. Χωρίς αυτό να συμβαίνει μόνο εκεί. Αυτή όμως είναι μία επιφανειακή, ρηχή ερμηνεία.

Οι ΗΠΑ είναι ένα θρησκόληπτο κράτος και αυτό αποτυπώνεται και διακηρύσσεται ήδη στο ισχυρότερο όπλο τους, το δολάριο. In God We Trust γράφει πάνω του το γραμμάτιο που κυβερνά τον κόσμο. Το νόμισμα που ευθύνεται για την πορεία του πλανήτη ήδη σχεδόν για έναν αιώνα και που όταν απειλείται το ίδιο ή οι μεγάλοι διαχειριστές του, ξεσπούν πόλεμοι, καταστροφές και ο θάνατος αυξάνει το μερίδιο του πάνω στον πλανήτη. Η ανεξιθρησκία που ονομαστικά συνοδεύει την Ελευθερία (την κυρία Liberty), υπάρχει αλλά μόνο στη θεωρία και για συγκεκριμένα μορφωτικά και εισοδηματικά  καθορισμένα, υποσύνολα του πληθυσμού. Αντίθετα, το δόγμα είναι αυτό πάνω στο οποίο οικοδομείται η αμερικάνικη κοινωνία, γιατί αυτό είναι απλό και κατανοητό από τη μεγάλη  μάζα των ψηφοφόρων και εκεί και παντού. Δεν απαιτεί σκέψη, δεν ζητά ενεργοποίηση και συμμετοχή του πολίτη στις εξελίξεις. Δεν ζητάει πολίτες γενικώς. Ζητάει μόνο ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν και δεν τους ενδιαφέρει ο ρόλος τους στη ζωή και στην κοινωνική εμπειρία.