alkinoos01

 

"Μη λες πολλά, μη θες πολλά, μην κάνεις το δικό σου.
Μην πας ψηλά, μη θες πολλά, μείνε στο μερτικό σου.
Μείνε στο μαύρο σου κενό, στη γκρίζα σου την πόλη.
Μην έχεις μνήμη, μη ρωτάς, κάνε όπως κάνουν όλοι. 

 

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τραγουδάει τον «Τιμονιέρη» από το δίσκο "Μικρή βαλίτσα" του 2014 και με τον τρόπο του εξηγεί γιατί επέλεξε να αγωνιστεί κόντρα στη χυδαιότητα του Μπέου, στον αυταρχισμό της εξουσίας και στην νεοφιλελεύθερη αντίληψη πως όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται. Σήμερα πουλάνε το νερό, αύριο θα πουλήσουν και τον αέρα που αναπνέουμε. Η απληστία τους δεν έχει όρια, όπως όρια δυστυχώς δεν έχει και η ανθρώπινη απάθεια μπροστά σε όλα αυτά

Στο ερώτημα πώς πρέπει να αγωνιστεί κανείς, ο Αλκίνοος απαντά με το δικό του ξεχωριστό τρόπο: “ Η ασχήμια δεν είναι ο τρόπος για να πολεμήσει κανείς την ασχήμια. Η οργή και η αγανάκτηση, όποτε δεν συνοδεύτηκαν από προσωπική και συλλογική καλλιέργεια, κοινό όραμα, ταυτόχρονη επίγνωση του μεγαλείου και της μικρότητάς μας και βαθιά, αληθινή αγάπη για τον άνθρωπο, έφεραν μόνο νέα καταπίεση και τραγωδίες, εξυπηρετώντας τις περισσότερες φορές, μετά από πολύ αίμα αθώων και ενόχων, όσα ξεκίνησαν να αντιπαλέψουν.

Από την άλλη, το να καθόμαστε άπραγοι, περιμένοντας τις «εξελίξεις»; Το να σιωπούμε σαν καλοχτενισμένα, φρόνιμα μαθητούδια στο κατηχητικό, περιμένοντας κάθε φορά οδηγίες, περιμένοντας να μας πούνε να πάμε να ψηφίσουμε; Κι αυτό με κάνει να αισθάνομαι άχρηστος, συνένοχος, βάρος της γης.

Και η άλλη λύση, αυτή της συλλογικής δράσης, της υγιούς προσφοράς, της αλληλεγγύης, της ανιδιοτελούς ανάμιξης με τα κοινά»

 

 

"Μη λες πολλά, μη θες πολλά, μην κάνεις το δικό σου.
Μην πας ψηλά, μη θες πολλά, μείνε στο μερτικό σου.
Μείνε στο μαύρο σου κενό, στη γκρίζα σου την πόλη.
Μην έχεις μνήμη, μη ρωτάς, κάνε όπως κάνουν όλοι.

Βολέψου αναπαυτικά κι άσε μου το τιμόνι.
Παντρέψου στα περιοδικά, σμίξε με την οθόνη.
Μέσα απ’ της κάλπης τη σχισμή, ξεγέννα τα παιδιά σου.
Κι ήσυχος κλείσ’ τα μάτια σου κι από τον κόσμο χάσου.

Σου δίνω Σάββατο να βγεις, στη νύχτα του άλλου κόσμου.
Μια Κυριακή να βαρεθείς κι αύριο ξανά δικός μου.
Ζήτα μου αν θέλεις δανεικά, στέγη, τροφή κι αμάξι.
Δική μου η γη που σε γεννά, κι η γη που θα σε θάψει.

Αν μου σταθείς αντίπαλος, σου εκδίδω και βιβλίο.
Και καπετάνιο κάμνω σε, σ’ ένα μεγάλο πλοίο.
Στης πλάνης σου τ’ απόνερα, ελεύθερος κολύμπα.
Και κάθε χρόνο μια φορά, σπάσ’ τα και κάν’ τα λίμπα.

Είμαι η ομίχλη στο μυαλό κι ο φράχτης στη καρδιά σου.
Και στο πανί του ύπνου σου προβάλλω τα όνειρά σου.
Είμαι εσύ κι είσαι εγώ και πώς να με νικήσεις.
Χωρίς εμένα, δεν μπορείς να ζήσεις ή να σβήσεις"

 

Για τη συγγραφή του άρθρου χρησιμοποιήσαμε απόσπασμα από συνέντευξη που έδωσε ο Αλκίννος Ιωαννίδης στο  tvxs.gr   και στην Κρυσταλλία Πατούλη