Ο Μάνος Ελευθερίου ήταν ένας δύσκολος ποιητής. Ίσως ήταν και ένας δύσκολος άνθρωπος. Το σίγουρο πάντως είναι ότι από κει που βρίσκεται πλέον, θα γελά σαρκαστικά για όσους σήμερα γράφουν την αγιογραφία του, ενώ ποτέ τους δεν τον κατάλαβαν κι ενώ ο ίδιος δεν τους έδωσε ποτέ δείγματα ότι τους εκτιμούσε. Αντί αφιερώματος, παραθέτουμε ένα εξόχως σαρκαστικό ποίημα του Κώστα Ουράνη 

     Είναι τόσο σπάνιο να συναντήσει κανείς  ανθρώπους με τόσο πάθος. Εμπύρετους από την ειλικρινή  λατρεία προς τη φύση και την ιστορία, τη λατρεία τη μετουσιωμένη σε πάθος άσβεστο, σε αγκαλιά που αγκαλιάζει  ένα βουνό ολόκληρο. 

Δεν είναι λεκτική υπερβολή ούτε φραστική αμετροέπεια η περιγραφή της αγκαλιάς του Ορεσίβιου Πεντελικού*, του οποίου η αγκαλιά μεγάλωσε τόσο αυτά τα χρόνια, όσο για να χωρέσει το βουνό που αγαπά και που -όπως μπορείτε να διαπιστώσετε διαβάζοντας τα βιβλία του- αποτελεί πια τη ζωή του την ίδια.