Οι χιονάνθρωποι φτιάχνονται συνήθως απ’ τα παιδιά. Τα παιδιά όταν ολοκληρώσουν το έργο τους, χαρούμενα, με κατακόκκινα μάγουλα απ’ το παιχνίδι με το χιόνι, φεύγουν πριν πέσει το σκοτάδι. Τα βράδια του χειμώνα, καθώς το φως υποχωρεί μαζί με τους εκδρομείς, ένας προσεκτικός παρατηρητής θα μπορούσε να διακρίνει κάποιες ανεπαίσθητες κινήσεις των χιονανθρώπων.

 

Ο ΠΛΗΓΩΜΕΝΟΣ ΕΡΠΙΟΥΛΟΣ που τα σωθικά του στάζουν λαμπερά καθώς πετάει αργά πάνω από τα βουνά το χάραμα. Εξαφανισμένο είδος που βάσιζε την επιβίωσή του αποκλειστικά σχεδόν στην ομορφιά του. Και καθώς ο άνθρωπος εμφανίστηκε πολύ αργότερα απ’ αυτόν, εικάζεται πως ο Ερπίουλος θάμπωνε τα θύματά του με το λαμπερό φως των σωθικών του αυτοτραυματιζόμενος ελαφρά μπροστά τους. Τα άτυχα θύματα υπέκυπταν στην εικόνα του, γίνονταν φίλοι του και τελικά καταβροχθίζονταν από αυτόν.

Από το ανέκδοτο βιβλίο "Ανορθολογικαί Αποδράσεις" του Theo

 

Από το ανέκδοτο βιβλίο "Ανορθολογικαί αποδράσεις" του Theo

 

Διακρίνονται ζεύγη ατόμων σε περιπαθείς στάσεις μάλλον ασταθείς. Κάτι σαν δεσμοί χημικών στοιχείων έτοιμων να αποκολληθούν, λόγω αυξημένης θερμοκρασίας και πίεσης. Η πνιγηρή ατμόσφαιρα, πλήρης ρύπων και εχθρικών για τη ζωή ενώσεων, έχει πάραυτα μία σπάνια αισθητική στο φως του δειλινού. Romance never dies!….

 

     Είναι τόσο σπάνιο να συναντήσει κανείς  ανθρώπους με τόσο πάθος. Εμπύρετους από την ειλικρινή  λατρεία προς τη φύση και την ιστορία, τη λατρεία τη μετουσιωμένη σε πάθος άσβεστο, σε αγκαλιά που αγκαλιάζει  ένα βουνό ολόκληρο. 

Δεν είναι λεκτική υπερβολή ούτε φραστική αμετροέπεια η περιγραφή της αγκαλιάς του Ορεσίβιου Πεντελικού*, του οποίου η αγκαλιά μεγάλωσε τόσο αυτά τα χρόνια, όσο για να χωρέσει το βουνό που αγαπά και που -όπως μπορείτε να διαπιστώσετε διαβάζοντας τα βιβλία του- αποτελεί πια τη ζωή του την ίδια.