του Αντώνη Λαζαρή

 

Η Έλγκα Καββαδία, η αγαπημένη ανιψιά του Νίκου Καββαδία, μίσεψε για το στερνό ταξίδι. Η κόρη «ξανθή και γαλανή» έφυγε στα ογδόντα τέσσερα χρόνια της. Ένας πολύ όμορφος άνθρωπος με μεγάλη αγάπη για τα βιβλία και τα παιδιά. Απέκτησε έναν γιο, τον Φίλιππο, τον οποίο λάτρευαν όλοι και ιδιαίτερα ο Μαραμπού.

Είχαμε τη χαρά να επισκεφτούμε με μαθητές του Γενικού Λυκείου Πικερμίου την Έλγκα Καββαδία. Ήταν ένα απόγευμα που δύσκολα θα ξεχαστεί. Ήταν η συνάδελφος Έλενα Νικηφόρου και μια ομάδα χαρισματικών μαθητών. Ήταν και ο Θεμιστοκλής μαζί μας, μαθητής τότε του Δημοτικού. Ο Σπύρος ο Κοκκόλης από την Άσσο της Κεφαλλονιάς βοήθησε να συναντηθούμε.Η οικογενεια Καββαδία είναι και αυτή από την Άσσο.Κάπως έτσι βρεθήκαμε σε ένα σπίτι που ούτε στα πιο τρελά μας όνειρα δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα βρισκόμασταν.

Ήταν Παρασκευή απόγευμα 9 Μαρτίου του 2012. Η κ. Έλγκα Καββαδία μας μίλησε για τον άνθρωπο Νίκο Καββαδία. Μας ξετύλιξε πτυχές της προσωπικότητάς του. Νιώσαμε όλοι πως ο Μαραμπού ήταν για λίγο κοντά μας. Με τον ναυτικό κούκο στο κεφάλι και την μπλε μάλλινη ναυτική του μπλούζα. Δεν φορούσε συχνά την επίσημη στολή του.

Η Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας   και ο Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής ΑΝΙΜΑ, μας ενημερώνουν για τις παρακάτω εκδηλώσεις στη μνήμη του Σταύρου Γανωτή, που έφυγε από τη ζωή, αλλά όχι  από τους αγώνες και τη μνήμη,  τον περασμένο Αύγουστο.


Η Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας μαζί με τον Σύλλογο Προστασίας και Περίθαλψης Άγριας Ζωής ΑΝΙΜΑ, δύο συλλογικότητες που συνιδρυτής, συναγωνιστής και συνοδοιπόρος, ήταν ο Σταύρος  Γανωτής, διοργανώνουν το Σάββατο 18/9/2021 εκδηλώσεις, ανοιχτές για όλον τον κόσμο,  στη μνήμη του.

Ο Μίκης Θεοδωράκης (στο αριστερό μέρος της φωτογραφίας)  στο Σύνταγμα κρατώντας μία ματωμένη σημαία στις 3 Δεκέμβρη του 1944.

 

«Πολέμησε το Δεκέμβρη». Αυτό θα ήθελε ο Μίκης Θεοδωράκης να είναι το επίγραμμα στον τάφο του. Αυτή του η δήλωση μαζί με την εκφρασμένη του επιθυμία στο γράμμα του προς το γ.γ του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, πως θα ήθελε να ταφεί σαν κομμουνιστής, ματαιώνει τις όποιες πιθανότητες υπήρχαν – και ήταν πολλές αυτές – να καπηλευτούν το θάνατό του οι πολιτικοί απόγονοι των συνεργατών των Γερμανών, των οργάνων των Άγγλων, των ιδρυτών της Μακρονήσου και αυτών που «στην ταράτσα χτυπούσαν τον Αντρέα»

Ο Μίκης είναι αλήθεια πως δίχασε πολλές φορές το χώρο της κομμουνιστικής και μη αριστεράς με κατά καιρούς τοποθετήσεις του. Ήταν πολύ μεγάλος για να χωρέσει σε στεγανά και εκφραζόταν ελεύθερα. Ήταν πολύ αυθόρμητος και πολύ ορμητικός για να μην κάνει λάθη. Το σίγουρο είναι πως ό,τι έκανε, δεν το έκανε από ιδιοτέλεια. Φρόντισε επίσης, έστω και την τελευταία στιγμή, να ξεκαθαρίσει με ποιους πραγματικά ήταν και να βάλει πάγο σε οποιαδήποτε προσπάθεια να γίνει καπηλεία του θανάτου του από τη Δεξιά και την Ακροδεξιά

Πολέμησε το Δεκέμβρη ο Μίκης. Και το φέρει ως παράσημο ζωής, πιο σημαντικό από το παγκόσμιας αξίας έργο του. Αυτό το ματωμένο και συκοφαντημένο Δεκέμβρη του ’44 όπου ο επαναστατικός στρατός του ΕΛΑΣ συγκρούστηκε με τα αγγλικά στρατεύματα, με τους Έλληνες υποτακτικούς τους αλλά και με τους επίσης Έλληνες συνεργάτες των ναζί.

Ο εφεδρικός ΕΛΑΣ, άπειρος στον πόλεμο, τόλμησε και τα έβαλε με τον εμπειροπόλεμο αγγλικό στρατό, με τους χίτες και με τους γερμανοτσολιάδες. Και έχασε. Για να παραδοθεί τελικά η Ελλάδα στον Άγγλο βασιλιά της που είχε εγκαταλείψει την Ελλάδα τρέχοντας για να γλιτώσει από τους ναζί. Για να παραδοθεί τελικά η Ελλάδα στο πολιτικό της προσωπικό που επίσης είχε εγκαταλείψει την Ελλάδα τρέχοντας και μεταξύ Καΐρου και Λονδίνου συνωμοτούσε και κινούσε παρασκηνιακά τα νήματα για να επανέλθει στην εξουσία μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα. Για να παραδοθεί τελικά η Ελλάδα στους παραδοσιακούς πάτρωνές της , στους Άγγλους, οι οποίοι μη μπορώντας να σηκώσουν πλέον το οικονομικό βάρος της κατοχής, παρέδωσαν τελικά την Ελλάδα ως δώρο στους Αμερικανούς

Σε αυτό τον ηρωϊκό Δεκέμβρη πολέμησε ο Μίκης. Και χάλασε τη σούπα που ετοίμαζαν οι χυδαίοι της εξουσίας. Και βούλωσε τα στόματα στα παπαγαλάκια των τηλεοπτικών σταθμών που αμήχανα προσπαθούν τώρα να ζυγίσουν τις λέξεις τους. Και έκανε όποιον τιμήσει το Μίκη για την ιδεολογία του, να τιμήσει μαζί του και το ματωμένο Δεκέμβρη. Ακόμη και σε αυτό, μεγάλος στάθηκε ο Μίκης

Ας δούμε, όμως, μέσα από τα μάτια του Μίκη, το Δεκέμβρη του ’44.

Η απώλεια ανθρώπων με ισχυρή συνείδηση και με στίγμα μέσα στην κοινωνία, μεγαλώνει τον φόβο για το μέλλον.  Σίγουρα ο συνδυασμός του ευσυνείδητου, καθαρού  ανθρώπου που κατακτά την  κοινωνική διάκριση και αποδοχή, είναι σπάνιος στην φτωχή σε ήθος χώρα μας.  Και η διάκριση και αποδοχή δεν έχουν σχήμα και  μορφή. Δεν αποτυπώνονται σε υλικά επίχειρα ή κενούς τίτλους. Οι διακρίσεις και η κοινωνική αποδοχή αυτών των ανθρώπων αποτυπώνονται  στο έργο τους  και τις παρακαταθήκες που κληροδοτούν.

Όταν  αυτοί οι ευσυνείδητοι λιγοστεύουν, οι άνθρωποι πενθούν και η κοινωνία φοβάται ακόμα περισσότερο το αύριο. Τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει να βαδίζει πάνω στο ηθικό, ιδεολογικό και πνευματικό, κληροδότημα  που  της εμπιστεύτηκαν.

Χθες το πρωί αναχώρησε ένας ακόμα ευσυνείδητος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος  με ηθικό ανάστημα που αποτυπώθηκε στη ζωή και τη δράση του. Που φεύγοντας άφησε παρακαταθήκες ισχυρές. Έφυγε από τη ζωή ο φίλος  και  συναγωνιστής στον αγώνα για το Δίκαιο και τη Φύση,  Σταύρος Γανωτής σε ηλικία 58 ετών.

Ιδρυτικό μέλος της ΑΝΙΜΑ - Σύλλογος Προστασίας και Περίθαλψης  Άγριας Ζωής και  της Κίνησης για την Προστασία & Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας,  ενεργό μέλος του Εξωραϊστικού Συλλόγου Νηρέα και του αγώνα για την προστασία των ρεμάτων.  Όλες οι συλλογικότητες στις οποίες ήταν συνιδρυτής και  συνδιαμορφωτής , συναγωνιστής και μέρος ενεργό, πενθούν την απώλεια του. Κρατούν όμως τα κληροδοτήματα του ζωντανά, όπως τους αγώνες για την προστασία της ζωής κάθε μορφής και του φυσικού περιβάλλοντος.

Ο Σταύρος υπήρξε άνθρωπος με αγάπη, ευαισθησία, αίσθημα ευθύνης, χιούμορ, γενναιότητα, αγάπη για τη ζωή.

Τον  Σταύρο  θα αποχαιρετήσουμε αύριο, Τετάρτη 4 Αυγούστου στις 10πμ στο εκκλησάκι  του κοιμητηρίου Ραφήνας. 


Η οικογένεια αντί στεφάνων παρακαλεί την κατάθεση  της όποιας δωρεάς  στην ΑΝΙΜΑ και στην Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας με την ένδειξη "για τον Σταύρο" στους παρακάτω λογαριασμούς:

 anthropaki

 

Ήταν κάποτε ένα ανθρωπάκι. Ένα τόσο δα ανθρωπάκι, που από μωρό ανθρωπάκι όταν ήταν, προσπαθούσε να καταλάβει τη διαφορά του ύψους από το ανάστημα. Είχε κι έναν δάσκαλο που του τα μπέρδευε διαρκώς. Σύστηνε διαρκώς στο ανθρωπάκι να γνωρίσει τον ποιητή, τον Χιόνη. Εκείνον  που μετρούσε το μπόι του ανθρώπου από τα πόδια μέχρι το κεφάλι του, αλλά για το ανάστημα, που ξεκινούσε πάνω από το μπόι, δεν είχε ούτε λόγο ούτε μέτρο. 

Τι ήταν τελικά το ανάστημα; Και αν ήταν μέγεθος, πως μπορούσε να μετρήσει το δικό του, το ανθρωπάκι; Ήταν ζωτική ανάγκη για το ανθρωπάκι, να μετρήσει το ανάστημα του. Όπως για κάθε ανθρωπάκι άλλωστε.

Το ανθρωπάκι μεγάλωσε. Όχι σε ανάστημα, όπως άλλωστε δεν μεγαλώνουν ποτέ σε ανάστημα τα ανθρωπάκια. Μεγάλωσε στα χρόνια, μεγάλωσε μαζί και ο κύκλος των ανθρώπων που ζούσαν εξαρτημένοι από το ανθρωπάκι. Αυτό το ήξερε καλά το ανθρωπάκι. Αν θέλεις να σου πουν έναν καλό λόγο κάποτε, αν θες κολακείες και θαυμασμό, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για τα ανθρωπάκια. Να τα αγοράσουν. Τα ανθρωπάκια ξέρουν καλά πως κάθε βλέμμα που πέφτει πάνω τους, είναι σαν παγωμένο ξυράφι. Ακόμα και αν συνοδεύεται από λόγια κολακείας, η ψύχρα της αόρατης μα αιχμηρής λεπίδας του βλέμματος του συνομιλητή τους, βυθίζεται στην ύπαρξη και την κομματιάζει. Και το βλέπει να συμβαίνει. Και μάλιστα είναι πολύ πιθανό, ο μόνος μάρτυρας της κατακρεούργησης του να είναι το ίδιο το ανθρωπάκι. Τι κι αν περνούν από μπροστά από τη σκηνή του φονικού χιλιάδες άνθρωποι; Ο μόνος που βλέπει το φονικό βλέμμα να τον κατακρεουργεί, είναι το ίδιο το θύμα. Το ανθρωπάκι. Πως να ζήσει το ανθρωπάκι σε έναν κόσμο που έπρεπε να αγοράζει από το ψωμί του μέχρι την αποδοχή του; Έτσι μοιάζει ένας τέτοιος κόσμος. Με λεπίδα που κατακρεουργεί καθημερινά τα ανθρωπάκια.

Βυθισμένο στις σκέψεις που ξεπερνούσαν σε ύψος το μπόι του ή το μικρό εκείνο ανάστημα, στο οποίο θα μπορούσε να φτάσει ένα ανθρωπάκι ένιωσε πως  για το πρόβλημα του,  δεν θα έβρισκε συμπαράσταση από πουθενά.

Είναι η συμπαράσταση μέτρο που δεν μετριέται. Σαν το ανάστημα ένα πράγμα. Ούτε η συμπαράσταση ούτε και το ανάστημα τελικά είναι για τα ανθρωπάκια. Και δεν είναι για τα ανθρωπάκια γιατί απλά δεν αγοράζονται, ακόμα και αν στην πιάτσα υπάρχουν πολλοί που δηλώνουν πως τα πουλάνε, σε καλή τιμή  πάντα. Διαλαλούν πως τα πουλάνε, ακόμα και σε ανθρωπάκια.

Μεγάλωσε λοιπόν το ανθρωπάκι, όπως μεγάλωσε και η όρεξη του για να μετρήσει ή και να αποκτήσει επιτέλους ένα ανάστημα. Μεγάλωσε κι αυτή η άτιμη. Ένα οποιοδήποτε ανάστημα, δεν του αρκούσε. Ήθελε ένα ανάστημα που θα μπορεί να  μετρηθεί και να βγει στο τέλος μεγαλύτερο από όλων των άλλων. Ό,τι ονειρεύονται δηλαδή όλα τα ανθρωπάκια, σε όλο τον κόσμο, σε όλους τους γαλαξίες, εκεί που υπάρχουν ανθρωπάκια.

 

maradona2

 

Ο Ουρουγουανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο, εκτός από βαθιά πολιτικοποιημένος, ήταν και φανατικός ποδοσφαιρόφιλος. Δε θα μπορούσε, λοιπόν, να μη γράψει  και για τη μεγάλη του αγάπη, το ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον για το Θεό της. Στο βιβλίο του  «Καθρέφτες: Μια σχεδόν παγκόσμια ιστορία», ο Γκαλεάνο γράφει για τον Ντιέγκο Μαραντόνα και μας βοηθάει να καταλάβουμε γιατί αυτός ο ποδοσφαιριστής λατρεύτηκε τόσο πολύ από το φτωχό κόσμο

«Κανένας καταξιωμένος ποδοσφαιριστής δεν είχε μιλήσει ανοιχτά κατά των αφεντικών του εμπορικού ποδοσφαίρου. Το έκανε ο πιο διάσημος και δημοφιλής όλων των εποχών, υπερασπιζόμενος τους λιγότερο διάσημους και λιγότερο δημοφιλείς παίκτες. Ένας γενναιόδωρος και αλληλέγγυος άνθρωπος, ένα είδωλο, που μέσα σε πέντε λεπτά είχε σουτάρει τα δυο πιο αντιφατικά γκολ ολόκληρης της ιστορίας του ποδοσφαίρου. Οι οπαδοί του τον λάτρευαν και για τα δυο: δεν θαύμαζαν μόνο το γκολ του καλλιτέχνη, εκείνο που έβαλε με τα διαβολικά του πόδια, αλλά και το γκολ του κλέφτη -ίσως μάλιστα περισσότερο αυτό-, εκείνο που το χέρι του έκλεψε.

Τον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα τον λάτρευαν όχι μόνο για τα υπέροχα ακροβατικά του, αλλά και γιατί ήταν ένας τρωτός θεός, αμαρτωλός, ο πιο ανθρώπινος των θεών. Μπορούσες εύκολα να αναγνωρίσεις στο πρόσωπό του όλες τις ανθρώπινες αδυναμίες συρρικνωμένες, ή τουλάχιστον τις αρσενικές αδυναμίες: ήταν γυναικάς, κοιλιόδουλος, πότης, απατεώνας, ψεύτης, φανφαρόνος, ανεύθυνος. Ομως οι θεοί, όσο και ανθρώπινοι κι αν είναι, δεν βγαίνουν ποτέ στη σύνταξη. Ο ίδιος δεν μπόρεσε να επιστρέψει στο ανώνυμο πλήθος απ' όπου είχε βγει. Η δόξα, που τον είχε βγάλει από τη φτώχεια, τον κρατούσε φυλακισμένο. Ο Μαραντόνα ήταν καταδικασμένος να παριστάνει τον Μαραντόνα, ήταν υποχρεωμένος να είναι αστέρι σε κάθε γιορτή, το μωρό σε κάθε βάφτιση και ο νεκρός σε κάθε κηδεία. Η δόξα είναι ένα ναρκωτικό που προκαλεί μεγαλύτερη καταστροφή απ' ό,τι η κοκαΐνη. Στις αναλύσεις αίματος και ούρων δεν ανιχνεύεται».

rafailidis02

 

Πριν από είκοσι χρόνια ακριβώς, πεθαίνει ο μεγάλος διανοητής της Αριστεράς, Βασίλης Ραφαηλίδης. Εν τω μεταξύ, σε ένα μήνα αναμένεται να ολοκληρωθεί η δίκη της Χρυσής Αυγής και όλοι περιμένουν την ετυμηγορία του δικαστηρίου, η οποία είναι σίγουρο πως – όποια και αν είναι – θα στείλει ένα μήνυμα στους ομοϊδεάτες του Ρουπακιά, του Λαγού, του Κασιδιάρη και του Μιχαλολιάκου. Είτε να βάλουν την ουρά στα σκέλια αν η απόφαση είναι παραδειγματικά καταδικαστική είτε να συνεχίσουν τη δολοφονική τους δράση, αν η απόφαση είναι προκλητικά αθωωτική. Τιμώντας τη μνήμη αυτού του κοφτερού μυαλού, παραθέτουμε ένα κείμενό του σχετικά με το ψυχολογικό υπόβαθρο ενός φασίστα. 

«Είναι αδύνατο να εξηγήσουμε το φασιστικό φαινόμενο μόνο με τα δεδομένα της κοινωνιολογίας και της πολιτικής οικονομίας. Σίγουρα στον φασίστα υπάρχει και μια πλευρά καθαρά ψυχολογική, μας αρέσει δεν μας αρέσει ο Βίλχελμ Ράιχ.

Η άρνηση της ψυχολογίας εδώ είναι εκ του πονηρού: Κάπου βαθιά ή λιγότερο βαθιά μέσα μας πρέπει να κοιμάται ένα φασιστάκι, που το στρίμωξαν εκεί μυριάδες ευνουχισμοί και αποστερήσεις, αρχής γενομένης από τη σεξουαλική αποστέρηση, όπως θέλει να πιστεύει ο Ράιχ, και μαζί-του και ο υπογραφόμενος, που δε θα πάψει να θεωρεί και τον μικρομεσαίο και τον προλετάριο και τον αστό φασίστα σαν ανθρώπους ολικά ευνούχους: Πνευματικά, νοητικά, συναισθηματικά, ενστικτώδικα.