lamb psistis

Έτσι πετάγεται στη σκηνή. Σαν «λ α γ ό ς» από το καπέλο ή το φ έ σ ι  του τελάλη.  Καλώντας τους απανταχού υπηκόους της  Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ουχί μόνον, ο  τελάλης επιδεικνύει την πραμάτεια του την ώρα που την διαλαλεί.

Ο τελάλης πρέπει να είναι εργατικός, συστηματικός κόλακας και συμβιβασμένος, σφυοκάμπτης και συγκρατημένος (προτιμότερο δειλός), καταρτισμένος για όλα τα γραφειοκρατικά και διοικητικά δρώμενα.  Ο τελάλης για να διαλαλήσει οποιαδήποτε πραμάτεια έχει το αφεντικό για σπρώξιμο, πρέπει να την ξέρει. Καλύτερο είναι να του μοιάζει ή τουλάχιστον να θέλει (η πραμάτεια) να του μοιάσει στην κολακεία, την οσφυοκαμψία, τη δειλία. Τότε τα πράγματα γίνονται ευκολότερα για τον τελάλη.

Η δυσκολία σ’ αυτό είναι το ότι υπάρχουν αξεπέραστα, φυσικά όρια. Δεν μπορείς να πάρεις τον κατιμά και να τον πουλήσεις για μπον φιλέ ή έστω για λάπα. Όσο κι αν το τελαλήσεις. Είναι πρόκληση για τον τελάλη να πουλήσει τον κατιμά για μπον φιλέ ή έστω για λάπα και την υπηρεσία αυτή –αν ήταν στο χέρι του- θα την χρέωνε ακριβά. Ο πελάτης όμως έχει πάντα δίκιο. Και περισσότερο δίκιο όταν είναι και μοναδικός πελάτης

Αυτά σκεφτόταν καθώς έβλεπε την φωτογραφία του εμπορεύματος. Το καταλάβαινε όσο κι αν απείχε από την πραγματική αγορά, την «πιάτσα», εκεί που διαμορφώνονται οι αξίες και οι  τιμές. Ο τελάλης ήξερε τουλάχιστον  να ξεχωρίζει τις πατσές από τα κόντρα φιλέτα και η φωτογραφία που είχε μπροστά του έδειχνε πατσές και μάλιστα άπλυτες. Πως να τις διαλαλήσει; Πως να τις διαφημίσει; Πως να τις προωθήσει για «εκλεκτό κρέας» και για «πρώτο πράμα»;

Μία ιδέα που ερχόταν από πολύ παλιά ήταν να τις πλασάρει για «καινοτομία», για «νέα μόδα», για «νέα κουλτούρα στη γαστρονομία». Καλή ιδέα ήταν, αλλά δεν έπρεπε να υπερβάλλει στην προώθηση. Όπως κάνουν άλλωστε και οι ασχολούμενοι με το πολιτικό marketing στην Ελλάδα.  Το πρότυπο του ευπώλητου  στην Ελλάδα είναι ο Έλληνας ο πλαγίως βολεμένος (χωρίς να αναφέρεται το ότι είναι και ξεπουλημένος). Είναι το πρότυπο του «Μέσου Πολίτη». Μία πρόταση με εσωτερική αντίφαση. Μία πρόταση που ο ένας όρος της αναιρεί τον άλλο.

Yponooumeno

Επιτελεία επικοινωνιολόγων, διαφημιστών και λογογράφων ίδρωναν και αγχώνονταν. Λες και τα παράσιτα της παραγωγής, οι διαφημιστές και οι «επικοινωνιολόγοι» μπορούν να ιδρώσουν ή να αγχωθούν. Αυτές οι κατηγορίες επαγγελματιών έχουν απωλέσει τους ιδρωτοποιούς τους αδένες εδώ και χρόνια. Τους εξαφάνισε η εξελικτική διαδικασία, αφού αυτοί οι αδένες είναι μάλλον άχρηστοι για εκείνους που δεν παράγουν τίποτα, αλλά τρέφονται με την παραγωγή των άλλων. Για τους ίδιους λόγους, οι ιδρωτοποιοί αδένες είχαν εξαφανιστεί και από το σώμα του πελάτη τους, όπως και των συγγενών του. Του πελάτη τους  που τους πλήρωνε αδρά για να τον παρουσιάσουν κάπως συμπαθή στις διαμορφούμενες μάζες, που πιο εύσχημα αποκαλούνται «τηλεοπτικό κοινό».

Η αγωνία του επικοινωνιακού επιτελείου του «υψηλού πελάτη» είχε κορυφωθεί και -κατά ένα παράδοξο τρόπο- τους έφερνε μία πρωτόγνωρη γι’ αυτούς, εφίδρωση. Οι ακριβοπληρωμένοι «μάστορες» της επικοινωνίας είχαν βρεθεί μπροστά στη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας τους.

 

Σαράντα πέντε μάστοροι κι εξήντα μαθητάδες

γιοφύρι-ν-εθεμέλιωναν στης Άρτας το ποτάμι.

Oλημερίς το χτίζανε, το βράδυ εγκρεμιζόταν.

Μοιριολογούν οι μάστοροι και κλαιν οι μαθητάδες:

«Αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας,

ολημερίς να χτίζουμε, το βράδυ να γκρεμιέται!»

Παρά την εκσυγχρονισμένη και καλογυαλισμένη εικόνα που πουλούσαν για τους εαυτούς τους και τη δουλειά τους, ένιωθαν το ίδιο ανήμποροι με τους τεχνίτες και τους καλφάδες που πολεμούσαν να φτιάξουν πριν  400 χρόνια τη θρυλική γέφυρα στον Άραχθο, που ολημερίς το χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν. Εκείνοι τουλάχιστον είχαν να κάνουν με οικοδομικά υλικά, πέτρες, σίδερα και λάσπη και κάποτε θα τα έφερναν σε κουμάντο. Αυτοί εδώ οι σημερινοί, είχαν να κάνουν με το πιο απρόβλεπτο υλικό. Με έναν πρωτεύοντα ζωντανό οργανισμό που αφηνόταν στα χέρια τους, σαν ζυμάρι για να τον φτιάξουν όπως ήθελαν και πίστευαν πως θα τον έκαναν να  δείχνει ελκυστικός στους αδαείς. Τους μικρούς και αφελείς που αποτελούν  το συγκεκριμένο target group, όπως αποκαλείται η υπό διαμόρφωση μάζα στην επαγγελματική τους αργκό. Το τηλεοπτικό κοινό, το οποίο διαμορφούμενο στα έμπειρα χέρια τους θα μετατρεπόταν σε κρίσιμη μάζα που ψηφίζει. Που ψηφίζει την δική τους επιλογή, την εικόνα δηλαδή που πληρώνονται αδρά για να εξωραΐσουν και να πουλήσουν.

 

kyrsef02

 

Μπορεί να είναι ευρύτερα γνωστός ως Mr Bean, ο θρυλικός πρωταθλητής της γκάφας που ερμηνεύει ο εκπληκτικός Rowan Atkinson, σήμερα όμως ο πρωθυπουργός της χώρας εζήλωσε δόξα Σεφερλή λέγοντας το αστείο που πιθανότατα θα αποτελέσει το νούμερο της χρονιάς φέτος στο Δελφινάριο

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έλεγε κανείς πως συμπληρώνει απόλυτα τον Μάρκο Σεφερλή. Αυτοί οι δύο μαζί είναι σαν το Γιν και Γιάνγκ της κινέζικης φιλοσοφίας. Ο ένας είναι το ακριβές συμπλήρωμα του άλλου. Ο Σεφερλής θέλει να είναι αστείος αλλά δεν μπορεί και ο Μητσοτάκης θέλει να είναι σοβαρός , μα δεν τα καταφέρνει.

Αν αυτοί οι δύο ενώσουν τις δυνάμεις τους στο Δελφινάριο, φέτος το καλοκαίρι, η επιτυχία είναι σίγουρη. Το γέλιο θα το προκαλεί ο Μητσοτάκης και ο Σεφερλής θα νομίζει πως χειροκροτούν αυτόν. Αρκεί ο Μητσοτάκης να μην ξαναπεί αστείο σαν το σημερινό. Αρκεί να αφεθεί να είναι ο εαυτός του και να μην ακούει τους συμβούλους του

Σήμερα λοιπόν, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ανακοίνωσε την προσφορά προπληρωμένης κάρτας 150 ευρώ σε όσους νέους 18-25 ετών αποφασίσουν να εμβολιαστούν ή έχουν ήδη εμβολιαστεί. Έκλεισε, δε, την αναγγελία της γενναιόδωρης προσφοράς του, με ένα αστείο.

Ο πρωθυπουργός της χώρας, σε μια έξαρση Σεφερλικού χιούμορ, κάλεσε τους νέους να τσιμπηθούν (με το εμβόλιο) ώστε να τσιμπήσουν την ευκαιρία (του δώρου).

Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν οι νέοι τελικά θα τσιμπήσουν, εμείς όμως ακόμη τσιμπιόμαστε για να διαπιστώσουμε αν όντως ο Κυριάκος είπε αυτό που ακούσαμε

 

 

ikaria2

 

Σε ένα από τα κλασσικά ρεπορτάζ του κώλ… , συγγνώμη του δρόμου θέλαμε να πούμε, από αυτά που μας έχει συνηθίσει η ελληνική τηλεόραση, ο δημοσιογράφος θέλει να περιγράψει μια κατάσταση συνωστισμού από ανεύθυνους πολίτες.

Αυτή τη φορά, όμως, δεν του βγήκε σε καλό. «Στην Ικαρία να πάτε», του φωνάζει μια γυναίκα. Στην Ικαρία να πάτε, εκεί που ο ανέμελος πρωθυπουργός επέλεξε να σπάσει τη μονοτονία του lockdown και να περάσει μερικές ώρες ανεμελιάς και χαλάρωσης παρέα με πολλούς, πάρα πολλούς. Φίλους, γνωστούς, αγνώστους

Γιατί, άραγε, ο πρωθυπουργός παραβιάζει συστηματικά όλους τους κανόνες, αυτούς που απαιτεί από τους πολίτες να τηρούν; Γιατί, καταρχάς, πιστεύει πως αυτός έχει το δικαίωμα. Αλλά και γιατί μπορεί. Γιατί όμως μπορεί;

Μας το εξηγεί ο Έλληνας δημοσιογράφος της Deutsche Welle, Κώστας Συμεωνίδης: «Ο Μητσοτάκης κάνει ό,τι κάνει επειδή μπορεί. Και μπορεί επειδή τα μέσα ενημέρωσης δεν επιτελούν το ρόλο τους. Εδώ στη Γερμανία θα τον είχαν κατασπαράξει. Ειδικά τα συντηρητικά φύλλα. Η εξάρτηση των μέσων ενημέρωσής σας εξελίσσεται σε κίνδυνο για τη δημοκρατία»

Στην Ικαρία να πάς, κύριε Μάνεση. Και στην Πάρνηθα. Και όπου αλλού κυκλοφορεί ο ανέμελος

 

ikaria

 

 

mitsotakis stin ikaria

Το Πάσχα του 2018, ο τότε δήμαρχος  Ναυπλιέων, Δ. Κωστούρος, δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Μέσα στην προετοιμασία και καλλιέργεια επικοινωνιακού κλίματος, ένα χρόνο πριν τις αυτοδιοικητικές εκλογές, έκανε αυτό που χαρακτηρίζει τους υπερφίαλους και αλαζόνες. Διατράνωσε την έπαρση του οργανώνοντας ένα πασχαλινό γεύμα «αγάπης», που το διαφήμισε με τον χειρότερο τρόπο. Τρόπο αποκαλυπτικό όμως για το πως σκέφτονται και τι επιδιώκουν, οι  αγαθοί πολιτικοί, αυτοδιοικητικοί κλπ, προσφέροντες «γεύματα αγάπης».

Με την παράγραφο που ακολουθεί, ο «χορηγός» κατάφερε να μην εμφανιστεί ούτε ένας άνθρωπος στο γεύμα που οργάνωνε. Ούτε καν ο μητροπολίτης πήγε (πάντα προσκαλείται και ένας μητροπολίτης όπου προσφέρεται αγάπη).

«Γεύματα αγάπης και αλληλεγγύης σε αστέγους, απόρους και δεκάδες οικογένειες που ζουν στο όριο της φτώχειας θα προσφέρουν και φέτος η εκκλησία και ο Δήμος Ναυπλιέων.

Τα μεγάλο, γιορτινό συσσίτιο θα γίνει, ανήμερα το Πάσχα, όπου φέτος για πρώτη φορά θα σουβλιστούν οι παραδοσιακοί οβελίες στον αύλειο χώρο της Ευαγγελίστριας στην Πρόνοια…»

Θιγμένοι οι άνθρωποι στους οποίους απευθυνόταν το «γεύμα αγάπης» δεν πήγαν. Όπως δεν θα πήγαινε και κανείς, αφού η συμμετοχή του -πίστευε πως- θα τον «στιγμάτιζε» ως αναξιοπαθούντα. Το τραπέζι του δημάρχου ονομάστηκε «το γεύμα της ντροπής» και πέρασε στην ιστορία. Την τοπική αλλά και την «παγκόσμια ιστορία της γκάφας ή της αναισθησίας»

‘Ένα άλλο γεύμα της ντροπής ζήσαμε μέσω του φακού άγνωστης ή αγνώστου εικονολήπτη, που απαθανάτισε την γλεντοκοπούσα παρέα του Κ. Μητσοτάκη, καλεσμένου του βουλευτή του Στεφανάδη, μάζι με άλλα 48 άτομα (με Μητσοτάκη και οικοδεσπότη μας κάνουν 50). Μάλιστα ο (καθηγητής Ιατρικής) Στεφανάδης δήλωνε πως

«τηρήθηκαν όλα τα μέτρα που επιβάλλουν τα πρωτόκολλα ελέγχου της πανδημίας, δηλαδή υπαίθριος χώρος της οικίας, χρήση μασκών στο μεσοδιάστημα του γεύματος, αριθμός ατόμων στο τραπέζι.» ενώ λυπόταν γιατί

«οι εικόνες και οι συνθήκες, εκτός του χώρου που ήταν ο πρωθυπουργός, με συγκέντρωση κόσμου που προσήλθε αυθόρμητα για να τον δει από κοντά, δεν ήταν οι πρέπουσες, αποτέλεσαν αφορμή παρεξήγησης και ερμηνεύθηκε αρνητικά η έκφραση της παραδοσιακής φιλοξενίας που δείχνουμε όλοι στο νησί μας»

Kitsch 2

Η Attica Voice πιστή στον θεσμό της λαϊκής συμμετοχής, στην ανάδειξη της Ιστορίας του τόπου, με την ευκαιρία της κατ’ ευφημισμό, ανάπλασης της πλατείας Δ.Ρ. Θεοχάρη, παλαιότερα γνωστότερης ως «Πλατεία Ταχυδρομείου», αποφάσισε να δώσει τη δυνατότητα έκφρασης στους ίδιους τους δημότες, για την επιλογή του αγάλματος που θα φιλοξενήσει, στο άδειο βάθρο της.

Η Ιστορία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να παίζει κανείς μαζί της. Ο Κάτωνας ο πρεσβύτερος μάλιστα δήλωνε πως θα προτιμούσε οι άνθρωποι να ρωτούν στο μέλλον γιατί δεν έκαναν άγαλμα για τον Κάτωνα παρά γιατί του έκαναν (άγαλμα). Το ίδιο πάνω κάτω εννοούσε και ο Ελευθέριος Βενιζέλος που αστειευόταν, μιμούμενος τον Μικελάντζελο, πως «όσο περισσότερο μάρμαρο, τόσο μικρότερο το άγαλμα», υπονοώντας μάλλον, μικρό ανάστημα για τον τιμώμενο. Με λίγα λόγια, κανείς από τους  δυο δεν ήταν φίλος των ανδριάντων ή των προτομών, όσο ζούσε.  Μάλλον και μετά θάνατον την ίδια γνώμη θα έχουν.

Πέρα από αυτό που ήθελαν οι διάφοροι «μεγάλοι» της ανθρώπινης Ιστορίας, υπάρχει και το τι θέλει ο λαός. Μάλιστα η λαϊκή βούληση, συστηματικά  αξιοποιείται ως χρήσιμο πρόσχημα, εκεί που ο λαός περιφρονείται από την εξουσία.

Η Attica Voice τιμώντας την σύγχρονη ελληνική Ιστορία, καλεί τους ίδιους τους πολίτες να αποφασίσουν ποιον ή ποια θα ανεβάσουν στο βάθρο της πλατείας Δ.Ρ. Θεοχάρη, παλαιότερα  γνωστή ως Ταχυδρομείου. Καλείστε να ψηφίσετε από τα πρόσωπα που αναφέρονται στην σχετική λίστα που ακολουθεί. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν και επίσημα, σε ειδική τελετή, για την οποία θα ενημερώσουμε την ημέρα λήξης της ψηφοφορίας

Στην επιλογή σας να λάβετε υπόψη και την εικόνα που συνοδεύει τις υποψηφιότητες, αφού θα είναι και η τελική απεικόνιση σε γλυπτό, του προσώπου που ενδεχομένως λάβει την τιμή που του επιφυλάσσει ο δήμος της Ραφήνας.

Η Συντακτική Ομάδα της Attica Voice, προκειμένου να βοηθήσει τους πολίτες να λάβουν την απόφαση τους έχοντας όσο γίνεται πιο αφαιρική άποψη επί των προσώπων, προτίθεται να προχωρήσει και στην προσθήκη λίγων λεπτομερειών, μία σύνοψη της αξίας των υποψηφίων. Αν λοιπόν προβληματίζεστε, δεν εχετε παρά να πειρμένετε λίγο για τη σχετική ενημέρωση. Αν όμως είστε σίγουροι, δαγκώστε το ποντίκι και επιλέξτε τη βουλίτσα αριστερά από το όνομα του κάθε υποψηφίου, πιέστε με δύναμη το πλήκτρο Vote και καθαρίσατε.

sophia nikolaou

 

Η κυρία Σοφία Νικολάου, γενική γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής, αποτελεί κεφάλαιο, αποτελεί παρακαταθήκη (asset) για τη μικρή και πτωχευμένη Ελλάδα.

Αυτό μάλλον πιστεύει η ίδια

Είναι πραγματικά γεγονός υψηλής αισθητικής και πολιτισμού η αξιοποίηση ενός τέτοιου ανθρώπου στη θέση της γενικής γραμματέως αντεγκληματικής πολιτικής.  Μία γυναίκα με τις σπουδές της Σοφίας Νικολάου δεν θα μπορούσε παρά να μηνύσει τους εγκληματίες που έριξαν φεϊγ-βολάν, στον δρόμο έξω από το σπίτι της. Η ρίψη φέιγ βολάν αποτελεί έγκλημα και μάλιστα ιδιώνυμο, για την κυρία Νικολάου που στη μήνυση της κατηγορεί τους «ρίπτες» των φέιγ βολάν για  «απειλή και έργω εξύβριση»

Αυτό σίγουρα το πιστεύει η ίδια

Η κυρία Νικολάου δεν εξυβρίζει, ούτε λόγω ούτε έργω. Δεν προσβάλλει την κοινωνία. Δεν εγκληματεί εις βάρος της κοινωνίας.

Είναι γνωστά αυτά άλλωστε.  Μόνο στην ίδια

Η κυρία Νικολάου, σε μόλις 16 μήνες θητείας στη θέση της γενικής γραμματέως κατάφερε πολύ περισσότερα από όσα θα είχε καταφέρει αν είχε εκλεγεί ως βουλευτίνα (βουλεύτρια κατ’ άλλους), στις εκλογές του Ιουλίου του 2019.

Είναι η κυρία Νικολάου που:

  • υπέγραψε πλήθος αμφιλεγόμενων αποφάσεων ανάθεσης έργων για την προμήθεια υγειονομικού υλικού στις φυλακές αλλά και για την προστασία τους, συνολικού κόστους 1.747.935,6 ευρώ (με ΦΠΑ αν αυτό σας απασχολεί).