vote2

 

Η μεγάλη ηλεκτρονική ψηφοφορία της Atticavoice συνεχίζεται και αυτή την εβδομάδα, αγαπητοί φίλοι. Κόντρα στις άνωθεν αποφάσεις ερήμην της λαϊκής θέλησης, αποφασίζουμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Κάνουμε κλικ εδώ  και ψηφίζουμε εμείς αυτόν που θέλουμε να βλέπουμε στο βάθρο της μικρής πλατείας, δίπλα από το Ταχυδρομείο της Ραφήνας.

Για όσους θελήσουν να σκεφτούν ότι η κίνησή μας εκπορεύεται από διάθεση στείρας αντιπολίτευσης προς το δήμαρχο Ραφήνας, ας μη βιαστούν και ας μάθουν πως και ο ίδιος ο δήμαρχος είναι υποψήφιος στη μεγάλη ψηφοφορία μας και τα πηγαίνει μάλιστα πάρα πολύ καλά. Πάμε λοιπόν να δούμε τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα

Όπως μπορούμε να δούμε, η μάχη προμηνύεται σκληρή. Αυτή τη στιγμή εμφανίζονται δύο πολύ δυνατά φαβορί που έχουν ξεχωρίσει αρκετά. Από τη μία μεριά είναι το ζεύγος Πατούλη και από την άλλη, ο νυν δήμαρχος Ραφήνας, Ευάγγελος Μπουρνούς.

Ακολουθεί, σε απόσταση αναπνοής από τους προαναφερόμενους, ο γνωστός κοσμικός της Ραφήνας και της Μυκόνου Γιάννης Γαλάτης και λίγο πιο πίσω η πολιτική ακτιβίστρια Ραχήλ Μακρή. Αξιοσημείωτη επίδοση επίσης καταγράφει το δικαστικό ζεύγος Μπέου-Κούγια, ενώ οι άλλες τρεις υποφηφιότητες, αυτές του Κυριάκου Μητσοτάκη, του Κωνσταντίνου Μπογδάνου και του Άδωνι Γεωργιάδη, δεν πήραν ούτε των δικών τους ανθρώπων την ψήφο  .

Για βοήθεια όσων αμφιταλαντεύονται, δίνουμε παρακάτω μια σύντομη παρουσίαση των υποψηφιοτήτων. Ελπίζουμε να νικήσει ο καλύτερος και υποσχόμαστε πως θα συνεχίσουμε τον αγώνα. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας θα ανακοινωθούν στο δήμαρχο με το πέρας της διαδικασίας και θέλουμε να πιστεύουμε πως δεν θα τα αγνοήσει

Ακολουθεί η παρουσίαση των υποψηφιοτήτων. Λίγα λόγια και ένα τραγουδάκι για τον καθένα. Σας ευχόμαστε καλή διασκέδαση

 

Kitsch 2

 

Χάζευα τη φωτογραφία και δεν το χωρούσε ο νους μου. Πόση γελοιότητα μπορεί να χωρέσει σε μία εικόνα; Ο έξυπνος διαφημιστής Barnard όταν επινόησε την αρχικά  «ιαπωνική»  (και μετά «κινέζικη») ρήση, πως σε μία εικόνα χωρούν χίλιες λέξεις, δεν θα μπορούσε να φανταστεί και πόσο kitsch ή  πόση γελοιότητα χωρούν σε μία εικόνα.

Όντως, η οπτικοποίηση της έπαρσης, με μία φωτογραφία του «πεφουσκωμένου ταώ*» δίπλα σε ένα άδειο βάθρο (και μάλιστα κακόγουστο), να καμαρώνει για το υπέρ του βάθρου κενό, αποτελεί αν όχι γκαγκ από βουβή κωμωδία του Buster Keaton, τουλάχιστον παράδοξο.  Μάλιστα, για να αποδοθεί ένα «υπερρεαλιστικό άλλοθι» στη σκηνή, ο επαιρόμενος θα μπορούσε να ανέβει στο βάθρο και να φωτογραφηθεί σε στάση «περιπάτου» ή με μια ομπρέλα στο χέρι. Δυστυχώς η φαντασία είναι το πρώτο θύμα της κακογουστιάς.

Αν παρατηρούσε την εικόνα ένας εικαστικός, μάλλον θα ένιωθε απορία για το πως γίνεται αντικείμενο θαυμασμού ένα βάθρο (και μάλιστα κακόγουστο). Θα ένιωθε αμήχανα για την τέχνη του. Εν προκειμένω και λόγω βάθρου (και μάλιστα κακόγουστου)  θα πρέπει να κάνουμε γλύπτη τον εικαστικό μας. Αν το βάθρο είναι αυτό που θαυμάζει και κοιτάει με περισσή λαγνεία ο παρατηρητής, ενδεχομένως το έργο που θα τοποθετηθεί στο μέλλον, να είναι απλά το έρμα. Το συμπλήρωμα του χώρου, για να μη μείνει το βάθρο μόνο κι έρημο. Αυτό και η ασχήμια του.

Σε αντιδιαστολή με τον υποθετικό εικαστικό της προηγούμενης παραγράφου, ένας λογοτέχνης θα έβρισκε μία αφορμή για να γράψει μία καλή φάρσα, που να σπάει ταμεία τα καλοκαίρια ως επιθεώρηση στο Δελφινάριο. Ένας γελοιογράφος μπορεί και να παρατούσε το πενάκι του, διαπιστώνοντας πως η πραγματικότητα ξεπερνάει σε γελοιότητα τις δικές του έξυπνες μεν, αλλά όχι τόσο αστείες επινοήσεις.

Ένας  σκηνοθέτης πάλι θα μπορούσε να εμπνευστεί μία ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπου οι άνθρωποι δεν χρειάζεται πια  να βλέπουν την τέχνη, την έμπνευση αποτυπωμένη επί της ύλης, αλλά να την φαντάζονται όπως εκείνοι θέλουν. Κι ένας ζωγράφος θα ζωγράφιζε την ίδια τη φωτογραφία ή και σκέτο το βάθρο, αφού είναι το αντικείμενο του θαυμασμού.

oxyro01

 

του Αντώνη Λαζαρή

 

Σε κάθε τόπο, μικρό ή μεγάλο, υπάρχουν άνθρωποι που συνδέουν το σήμερα με το χθες. Συνδετικοί κρίκοι γενεών και γενεών. Άνθρωποι που διασώζουν γεγονότα, αφηγήσεις, μνήμες του χθες. Οι άνθρωποι αυτοί επιτελούν ένα πραγματικό λειτούργημα.

Ο Στάθης ο Δημητρακός είναι η ζωντανή φωνή της ιστορίας της Ραφήνας. Γεννήθηκε μέσα στην Κατοχή. Οι γονείς του είναι από την Τρίγλια της Βιθυνίας και την Εύβοια. Θα πάρει το όνομα του θείου του που νιόπαντρος σκοτώθηκε στην Αλβανία τον Δεκέμβρη του 1940. Ο πατέρας του ήταν στο ΕΑΜ, όπως και αρκετοί ακόμα στη Ραφήνα.

Από μικρός του άρεσε να ακούει τους μεγαλύτερους να μιλούν για όσα είχαν ζήσει. Στην μεταπολεμική Ραφήνα η Μνήμη της Κατοχής ήταν ολοζώντανη. Οι διαφυγές που πραγματοποιήθηκαν από το λιμάνι της Ραφήνας κατά τη διάρκεια της Κατοχής είναι το πιο σημαντικό γεγονός της ιστορίας αυτής της μικρής πόλης.

Με τον καιρό ξεχάστηκαν από τους πολλούς οι διαφυγές, το ΕΑΜ, οι Γερμανοί της κατοχής, ο Δημήτρης ο Βαμβακάς, η Κατίνα, ο Otto, ο Teo, το Οχυρό, οι απλοί άνθρωποι που αντιστάθηκαν με όποιον τρόπο μπορούσαν απέναντι στους καταχτητές.

Ας διαβάσουμε τι έχει να μας πει για το Οχυρό και την μεγάλη του ιστορία. Τόπους, όπως το Οχυρό, θα πρέπει να τους σεβόμαστε. Η ιστορία δεν είναι ιός που μεταλλάσσεται. Η ιστορία είναι ζωντανή γύρω μας. Ας ακούσουμε τι έχει να μας πει η ίδια η Ιστορία, αφτιασίδωτη και αμεταποίητη.

Η ανάπλαση του Οχυρού που ανακοινώθηκε πρόσφατα είναι ένα ακόμα ένα πυροτέχνημα ανθρώπων που αντιλαμβάνονται την ιστορία του τόπου μας με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο, για πολλούς με έναν αμφιλεγόμενο τρόπο.

Τα καλύτερα μαθήματα μας τα έχουμε κάνει στο Οχυρό, στο Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας, στις Μαρίκες, στον Άγιο Νικόλαο. Και σε κάποια από αυτά είχαμε την τύχη να έχουμε μαζί μας τον Στάθη το Δημητρακό.

 

Ακολουθεί ένα σχετικό κείμενο που έχει γράψει ο Στάθης ο Δημητρακός για το Οχυρό Ραφήνας στο triglianoi.gr 

 

 

PicPDF

Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους

 

Αμαθία μεν θράσος, λογισμός δε όκνον φέρει

 

 Ο Θουκυδίδης μας κληροδότησε το απόφθεγμα του που αφορίζει (σε ελεύθερη απόδοση) πως η βλακεία θέλει θράσος, ενώ η εξυπνάδα επιφέρει αδράνεια. Αυτά για τους κοινούς θνητούς, όλους εμάς που ο κάθε βοναπαρτίσκος θεωρεί πως μπορεί να μας εμπαίζει, κατά πως αυτός θέλει.

Υποτίθεται πως διαθέτουμε νόμους, κανονισμούς και όρους για την κοινή μας ζωή. Δεν ισχύει. Οι βοναπαρτίσκοι με το θράσος τους επιβάλλονται και θέτουν εαυτούς υπεράνω νόμων και λογικής ακόμα. Η καθημερινότητα μας το πιστοποιεί με θλιβερό τρόπο.

Μόλις ενημερωθήκαμε για τις εξελίξεις πάνω στο θέμα των εκχερσώσεων στις οποίες προέβει εργολάβος (ο φυσικός αυτουργός) για λογαριασμό του δήμου Ραφήνας (ηθικός αυτουργός).

Ενώ στις 4/1/2021 έγιναν αναφορές στο δασαρχείο Πεντέλης και την Αστυνομία,

Ενώ επισυνάφθηκε και ο αναρτημένος δασικός χάρτης, ειδικά στην αναφορά προς το δασαρχείο,

Ενώ ακόμα και ο χειριστής όταν αντελήφθη μετά από παρατήρηση κατοίκου, πως παρανομεί, πήρε το μηχάνημα και έφυγε

Ενώ είχε σταματήσει η παράνομη εργασία της εκχέρσωσης δασικών εκτάσεων μέχρι χθες  (7/1/2021) τουλάχιστον,

Ενώ το δασαρχείο δια του εκπροσώπου τηου είχε ζητήσει την αποκατάσταση της εκχέρσωσης σε κάποια έκταση

Ενώ το δασαρχείο Πεντέλης έκανε και δεύτερη αυτοψία στο σημείο, σήμερα 8/1, πληροφορηθήκαμε από κάτοικο της περιοχής, πως οι παράνομοι  εκχερσωτές  ήδη από το απόγευμα  της 7ης Ιανουαρίου κατά τα φαινόμενα (περί τις 16:30) συνέχισαν το άθλιο έργο τους, εις βάρος του δάσους και της Πεντέλης

Aναδημοσίευση από το ιστολόγιο  Δασαμάρι SOS

JCB

Οχι, δεν πρόκειται για κάποιον χωματουργό ονόματι Δημοσθένης. Κάνοντας κλικ και μεγεθύνοντας την φωτογραφία διακρίνεται στον πίσω βραχίονα του εκσκαφέα του μηχανήματος JCB το πλήρες όνομα του χωματουργού. Πρόκειται για τον γνωστό Δήμο της Ραφήνας που έχει διαχρονική αρμοδιότητα στα μπάζα.

Παραμονές της Πρωτοχρονιάς ξεκίνησε η επιχωμάτωση στον εξωτερικό χώρο των γηπέδων μπάσκετ και ποδοσφαίρου της Διώνης στο Πικέρμι (Πρωτοχρονιά και Δεκαπενταύγουστο γίνονται πάντα αυτές οι δουλειές). Στο χώρο που επιχωματώθηκε υπάρχουν δέντρα και θάμνοι που καλύφθηκαν από τα χώματα και όπως φαίνεται στο απόσπασμα του δασικού χάρτη της περιοχής από το Ελληνικό Κτηματολόγιο, εκεί υπάρχουν λωρίδες γης που είναι χαρακτηρισμένες ΔΑΣΙΚΕΣ (ΔΔ και ΑΔ). Θα όφειλε, συνεπώς, ο χωματουργός Δήμος να έχει πάρει άδεια από το Δασαρχείο Πεντέλης για να προχωρήσει στις εργασίες στην περιοχή.

Ekklisiasma

πηγή φωτογραφίας -Facebook

Αυτός ο τόπος, με τον οποίο ασχολούμαστε σήμερα, είναι μέρος ενός μεγαλύτερου τόπου, που κυβερνάται, σταθερά από τον 4ο αιώνα μ.Χ. από ένα εκκλησιαστικό επιτελείο, αν σας φαίνεται άκομψη η χρήση του όρου «εκκλησιαστικό παρακράτος».

Έτσι, ενώ βρισκόμαστε στη λεγόμενη β’ φάση της πανδημίας COVID-19 (αλήθεια πότε τέλειωσε η πρώτη;) και οι διαχειριστές του Υπουργείου Υγείας και της πολιτικής προστασίας (ναι αυτοί με τους 4.000+ νεκρούς μέχρι σήμερα) εξέδωσαν κάποιους κανόνες, για την αποφυγή της διάδοσης του ιού, η εκκλησία πίεσε, με τη γνωστή της δύναμη,  να εφαρμόσει τον δικό της κανόνα. Λειτούργησαν λοιπόν οι ναοί, αφού επιτρεπόταν, υποτίθεται  υπό όρους. Κάποιοι τέλεσαν και αγιασμό των υδάτων στη «ζούλα» δίνοντας έναν ευτράπελο χαρακτήρα στην παράνομη διαδικασία. Κάποιοι, απέναντι σε κάθε λογική αυτοπροστασίας από λοιμώδη νοσήματα, πήγαν και μετάλαβαν σα να μη τρέχει τίποτα. Περισσότεροι όμως ήταν αυτοί που πύκνωσαν το εκκλησίασμα σε μερικές εκκλησίες, αγνοώντας βέβαια τους όρους λειτουργίας των ναών.

20200828 020 c

Θυμάστε την Magnolia grandiflora –τη Μανόλια κατά το κοινώς λεγόμενο- που «παραχώρησε τη θέση της με το έτσι θέλω του δημάρχου (:)) σε έναν κατ’ ευφημισμό «οικίσκο» της Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης;

Θυμάστε το ότι το δέντρο είχε απομακρυνθεί άρον-άρον και «αναιτιολόγητα» για τους κοινούς θνητούς, στις 28/8/2020;

Θυμάστε πως απεδείχθη το ότι οι «γνώστες» ενώ δεν υπήρχε απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου, οι «αρχηγοί» και τα φερέφωνα τους, αποδεδειγμένα προκατέβαλλαν (και προφανώς εκμαίευσαν) την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου αρ. 158 της 9/9/2020 ήτοι 12 μέρες μετά!!!! με την οποία  «εγκρίθηκε η τοποθέτηση στο σημείο οικίσκου της Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης ΑΕ»;

Θυμάστε τις δηλώσεις του πανεπιστήμονα δημάρχου πως το δέντρο μεταφέρθηκε σε «κατάλληλο χώρο» και θα μεταφυτευθεί τον Νοέμβριο, που είναι η κατάλληλη εποχή; Από τη μεταφορά του, αγνοείται η τύχη του (αν δηλαδή έχει επιβιώσει)