Το γεγονός ότι ένα αμερικανικό πολιτικό-προπαγανδιστικό ντοκιμαντέρ, προβάλλεται όχι σε πρεσβεία ή φεστιβάλ, αλλά σε μπουζουξίδικο όπου τραγουδά ο Κωνσταντίνος Αργυρός, δεν είναι απλώς γελοίο. Είναι συμβολικά ακριβές.
Εκεί συναντιούνται η αμερικανική soft power, η ελληνική ανάγκη επίδειξης και η λαϊκή διασκέδαση ως σκηνικό υποδοχής της εξουσίας.
Όλο μαζί δεν είναι «εξευτελισμός της σοβαρότητας».
Είναι η αποικιακή της/μας κανονικότητα.
Κι αυτό σημαίνει για την πατρίδα μας κάτι πολύ πιο βαρύ από ένα κακόγουστο event.
Σημαίνει ότι στην Ελλάδα η εξουσία δεν χρειάζεται πια ούτε κύρος ούτε θεσμικό σκηνικό για να νομιμοποιηθεί. Μπορεί να ενσωματωθεί άνετα μέσα στο θέαμα. Να καθίσει δίπλα στο μπουκάλι, στο πανέρι με τα γαρίφαλα, στη «φάση». Και αυτό να θεωρηθεί κανονικότητα.
Το μπουζούκι δεν είναι εδώ «λαϊκός πολιτισμός».
Είναι χώρος απονεύρωσης. Η πολιτική μεταμφιέζεται σε event.
Η προπαγάνδα σε lifestyle. Η ισχύς σε χαβαλέ. Και έτσι δεν προκαλεί αντίσταση, αλλά συνενοχή.
Η χώρα έχει συνηθίσει να μην υπερασπίζεται τον εαυτό της ως χώρο νοήματος. Να μην πιστεύει ότι δικαιούται σοβαρότητα με τους δικούς της όρους. Να αποδέχεται ότι ο ρόλος της είναι να φιλοξενεί, να διασκεδάζει, να προσφέρει σκηνικό.
Αυτό δεν είναι αθώο.
Είναι πολιτισμική παραίτηση.
Όχι γιατί «χάσαμε την αξιοπρέπειά μας»- αυτή είναι εύκολη ρητορική.
Αλλά γιατί χάσαμε την προσδοκία ότι μπορούμε να ορίσουμε τι αξίζει σεβασμό.
Και εκεί ακριβώς η γελοιότητα παύει να είναι αστεία και γίνεται τρόπος διακυβέρνησης.