Απαισιόδοξος ο Ολύμπιος Δαφέρμος κλείνει το άρθρο του αναλογιζόμενος "Και τώρα τι; Ποιο ΜΜΕ μπορεί να αντικαταστήσει τη συνεταιριστική Εφημερίδα των Συντακτών; Μάλλον κανένα γιατί θα ξέρει εκ των προτέρων την τύχη του, μιας και η πολιτική ωριμότητα των αριστερών και της Αριστεράς μοιάζει δεσμευμένη στο αποτυχημένο παρελθόν..."

Και έχει δίκιο αλλά μη ξεχνάμε πως η ΕΦΣΥΝ προσπάθησε να επιβιώσει, μαζί με τους συνεταιριστές που τη γέννησαν, μέσα στο πεδίο του έντυπου τύπου που αφενός είναι καταδικασμένος από την πεπερασμένη ικανότητα του κοινού, η οποία έχει υποβαθμιστεί από την ανάγνωση στο scrolling αλλά και από τη φτήνια που επικρατεί στα ΜΜΕ, μικρά και μεγάλα, εθνικά και τοπικά. Η φτηνή αγορά της "είδησης" των non papers και των δελτίων τύπου κέρδισε την ακριβή είδηση της έρευνας και του σοβαρού σχολιασμού.

Και αυτό είναι πέρα από τον ρόλο που θα αναθέσει στην πρώην εφημερίδα το νέο της αφεντικό

Η κατάρρευση μετά την εξαγορά της και την κατάργηση του συνεταιρισμού

του Ολύμπιου Δαφέρμου* - [27.7.2026]

 από το x-efimerida.gr

Μέσα στην οδυνηρή πραγματικότητα, διεθνή και εντόπια, κατάφερνε να επιβιώνει η συνεταιριστική «Εφημερίδα των Συντακτών».

Δημιούργημα μιας ομάδας προοδευτικών και αριστερών δημοσιογράφων, που τη στήριζαν κυριολεκτικά με το αίμα τους. Μια εφημερίδα μη κομματική, ανοικτή και σοβαρή.

Η μόνη καθημερινή εφημερίδα που τεκμηριωμένα ασκούσε κριτική στις αυθαιρεσίες και τις ασυδοσίες μιας κυβέρνησης που άλεθε το Σύνταγμα, τους νόμους και τα δημόσια οικονομικά σαν κατακτητής και όχι σαν ιδιοκτήτης. Γιατί ως γνωστόν ο ιδιοκτήτης σέβεται τα έχει του. Κάθε κατατρεγμένη ομάδα ανθρώπων, κάθε αδικημένος, κάθε θύμα μπορούσε να ελπίζει στην βοήθειά της.

Μια εφημερίδα, λοιπόν, αποκούμπι για τους από κάτω, για τους αδύναμους, για την κοινωνική δικαιοσύνη, για την ισονομία και την ισοπολιτεία. Οι μόνοι της πόροι οι αναγνώστες της και οι διαφημίσεις. Οι τελευταίες λιγοστές, δεδομένου ότι η πολιτική τής εφημερίδας δεν ευνοούσε τους ολιγάρχες που διέθεταν πακτωλό χρημάτων για προβολή και εξαγορά συνειδήσεων. Έτσι το μόνο στήριγμα που της έμενε ήταν οι αριστεροί και οι προοδευτικοί πολίτες. Τούτοι οι τελευταίοι, ως φαίνεται, δεν κατάλαβαν τη σπουδαιότητα του εγχειρήματος. Δεν κατάλαβαν ότι μέσα στην δημοσιογραφική ασυδοσία των ολιγαρχών μια ανέντακτη αριστερή συνεταιριστική εφημερίδα, πέρα από την δημοσιογραφική της αξία, έδινε και το παράδειγμα της συλλογικής επιχειρηματικής δράσης. Ένα πρόπλασμα της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας, η οποία στην πράξη ριζικά αντιτίθεται στη λογική της καπιταλιστικής επιχείρησης, δίχως να είναι κρατική.

Μετά την κατάρρευση των σοβιετικών κρατών και την αποτυχία της κρατικής οικονομίας η Αριστερά δεν μπορεί παρά να ασπαστεί την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία. Ως σήμερα δεν δείχνει να το καταλαβαίνει και πολύ περισσότερο οι αριστεροί που για χρόνια ασπάζονταν την κρατική οικονομία. Ο απόλυτος κρατισμός της Αριστεράς φαίνεται πως ακόμη είναι κυρίαρχος. Έτσι η «Εφ.Συν.» δεν στηρίχθηκε από τους αριστερούς, όπως θα έπρεπε, αλλά ούτε και από τα κόμματα της Αριστεράς, με αποτέλεσμα η εφημερίδα να λυγίσει οικονομικά και να αναγκαστούν οι συνεταιρισμένοι δημοσιογράφοι να ζητήσουν επενδυτή. Εξάλλου στις μέρες μας οι ολιγάρχες, διεθνώς, ελέγχουν σχεδόν όλα τα ΜΜΕ προς ίδιον όφελος. Βρέθηκε και σε αυτή την περίπτωση αγοραστής, ο οποίος δεσμεύτηκε πως για δύο χρόνια δεν θα απολύσει δημοσιογράφους και υπαλλήλους και δεν θα αλλάξει η φυσιογνωμία της εφημερίδας. Πριν αλέκτωρ λαλήσει όλα αυτά έγιναν στάχτη, ως ήτο φυσικόν.

Και τώρα τι; Ποιο ΜΜΕ μπορεί να την αντικαταστήσει; Μάλλον κανένα γιατί θα ξέρει εκ των προτέρων την τύχη του, μιας και η πολιτική ωριμότητα των αριστερών και της Αριστεράς μοιάζει δεσμευμένη στο αποτυχημένο παρελθόν.

*Διπλωματούχος μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος Ε.Μ.Π. - διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου πρώην σύμβουλος Παιδαγωγικού Ινστιτούτου - Στέλεχος του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος

πηγή

 Αναδημοσιεύουμε το σημερινό σκίτσο του John Antono από την Εφημερίδα των Συντακτών της 9ης Ιουλίου, όπως το έχει δημοσιεύεσει και ο ίδιος στο facebook προφίλ του.

πηγή

Τι ακριβώς συμβαίνει με την “Εφημερίδα των Συντακτών”; Από τη στιγμή που έφυγε από τα χέρια των συντακτών της και πέρασε στα χέρια του Δημήτρη Μελισσανίδη, ένα πλήθος περιστατικών (απολύσεις με το καλημέρα, ελαφρά θεματάκια όπως το μπάσκετ που παίζει ο Κικίλιας βραδιάτικα, βήμα λόγου στον σαλτιμπάγκο Άδωνι Γεωργιάδη,  λογοκριμένα κείμενα) αλλοιώνουν δραματικά την εικόνα της αδέσμευτης και ποιοτικής εφημερίδας που είχε καταφέρει να χτίσουν με κόπο και ευσυνειδησία οι συντάκτες της εφημερίδας – ένας πραγματικός κληρονόμος μέχρι πρόσφατα της πάλαι ποτέ “Ελευθεροτυπίας”, της εφημερίδας που διάβαζαν απαρέγκλιτα επί δεκαετίες οι ελευθεριακοί αριστεροί, αν μου επιτρέπεται αυτός ο όρος

Το πρόσφατο περιστατικό λογοκρισίας συνέβη στο κείμενο του Γιάννη Κιμπουρόπουλου (ΚΙΜΠΙ) και το καταγγέλλει ο ίδιος με ανάρτηση στο προσωπικό του blog. Ακολουθεί η καταγγελία του ΚΙΜΠΙ και το κείμενο που λογοκρίθηκε

---------------------------------------------------

ΠΡΩΘΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Το παρακάτω κείμενο κανονικά έπρεπε να είναι δημοσιευμένο στην Εφημερίδα των Συντακτών, στο φύλλο Σαββατοκύριακου που κυκλοφορεί σήμερα, στη στήλη ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ που από το 2019 είναι ενταγμένη στην ΕφΣυν.

Το κείμενο "κόπηκε" με απόφαση της Διεύθυνσης της Εφημερίδας των Συντακτών. Το έμαθα τελευταία στιγμή, λίγο πριν το απόγευμα της Παρασκευής η εφημερίδα φύγει για τυπογραφείο και "παρεμπιπτόντως", ενώ ήμουν απορροφημένος στην ολοκλήρωση άλλης έκδοσης της εφημερίδας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που "κόβεται" κείμενό μου τους τελευταίους μήνες, είτε της παρούσας στήλης, είτε ρεπορτάζ. Αλλά είναι η πρώτη φορά που δημοσιοποιώ περιστατικό λογοκρισίας εις βάρος μου μετά τη αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος στη συνεταιριστική ΕφΣυν. Η "σιωπηρή διακριτικότητα" του προηγούμενου διαστήματος δεν αποδείχθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματική.

Από το συγκεκριμένο κρούσμα λογοκρισίας, αλλά και από άλλα, και όχι μόνο εις βάρος μου, προκύπτουν τρία ζητήματα:

1) Οι υποσχέσεις του πλειοψηφούντος μετόχου για σεβασμό στη συντακτική ελευθερία και στην παράδοση ανεξαρτησίας της ΕφΣυν έχουν αθετηθεί με πολλούς τρόπους.

2) Δυστυχώς, η διεύθυνση της εφημερίδας, τόσο αυτοί που προέρχονται από την συνεταιριστική ΕφΣυν, όσο και αυτοί που ορίστηκαν από τον νέο βασικό μέτοχο, διαγκωνίζονται σε υπερβάλλοντα ζήλο στα "κοψίματα" και στον καθορισμό ζωνών απαγορευμένων ή επιβεβλημένων-"δοτών" θεμάτων.

3) Σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο κείμενο -που δεν λέει και τίποτα φοβερό, αν το διαβάσετε- , που κόπηκε γιατί άγγιζε τη ΔΕΗ, όπως ρητά μου ελέχθη, προκύπτει ένα μείζον ζήτημα με την πρώην δημόσια (αλλά ευεργετούμενη ακόμη με άφθονο δημόσιο χρήμα, βλέπε τελευταία αύξηση κεφαλαίου) επιχείρηση, η οποία διοχετεύει σε όλα τα μέσα σημαντικά ποσά διαφημιστικής δαπάνης: Άραγε, είναι τόσο ρητές οι εντολές της προς τα ΜΜΕ να μην αφήνεται η παραμικρή σκιά εις βάρος της στα δημοσιεύματα όσο δίνει διαφήμιση, ή μήπως οι διευθύνσεις των ΜΜΕ στα οποία δίνει διαφήμιση υπερ-ερμηνεύουν τις "διακριτικές" υποδείξεις και απαιτήσεις της διαφημιζόμενης εταιρείας, από αφέλεια, φόβο ή ιδιοτέλεια; Ό,τι και να ισχύει, από την προσεχή Δευτέρα θα απασχολήσει και θεσμικά τους αρμόδιους στους οποίους οφείλω να απευθυνθώ.

Γ.Κ.

---------------------------------------------------------------------------------------------------

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ 27-28/6/2028

Δεν είναι και για "νοσταλγία" αυτή η δουλειά, σωστά;

(Από το Μουσείο Λιγνιτωρυχείου στο Αλιβέρι, δεκαετία του 1950)

Η ιστορία του εξηλεκτρισμού στην Ελλάδα άρχισε με μια ανατίναξη. Στο Αλιβέρι της Εύβοιας, στα 1951. Με μερικά κιλά δυναμίτη άνοιξε η πρώτη μεγάλη «τρύπα», για να αρχίσει η εξόρυξη του λιγνίτη που θα τροφοδοτούσε τον πρώτο ατμοηλεκτρικό σταθμό της ΔΕΗ, που μόλις είχε ιδρυθεί ως κρατικό μονοπώλιο. Έναν χρόνο μετά τη λήξη του εμφυλίου. Με λεφτά του αμερικανικού σχεδίου Μάρσαλ. Μέχρι τότε, το ρεύμα ήταν υπόθεση ιδιωτική ή τοπική. Και εντελώς άγνωστη στο 80% της ελληνικής επικράτειας.

Έπειτα, στις επόμενες δεκαετίες, παρόμοιες ανατινάξεις τάραζαν κάθε τόσο την αγροτοκτηνοτροφική αμεριμνησία των κατοίκων της Πτολεμαΐδας, του Αμύνταιου, της Φλώρινας, της Μεγαλόπολης. Αρκετοί από τους αγρότες έγιναν στο μεταξύ εργάτες στα λιγνιτωρυχεία· οι πιο τυχεροί πήγαν στις μονάδες ηλεκτροπαραγωγής. Οι ανατινάξεις συνεχίστηκαν και τεράστιες εκτάσεις μετατράπηκαν σε ανοικτές πεδιάδες γαιάνθρακα, με την «πούδρα» του να απλώνεται παντού, στις «150 αποχρώσεις του γκρι».

Οι ανατινάξεις έφερναν το καύσιμο στους σταθμούς, τη σκόνη και τα διοξείδια στον αέρα, στις αυλές, στα σπίτια, στα πνευμόνια των ανθρώπων κοντά στα ορυχεία. Έφερναν και το ρεύμα στους αστούς, μικροαστούς και προλετάριους των μεγαλουπόλεων. Κάμποσες φορές οι ανατινάξεις έφερναν το κακό. Επτά νεκροί μεταλλωρύχοι στο Αλιβέρι το 1968, 25 στα 33 χρόνια λειτουργίας του ορυχείου, εκατοντάδες ακρωτηριασμένοι, δεκάδες νεκροί στην Πτολεμαΐδα, στη Μεγαλόπολη. Τους νεκρούς από τους καρκίνους του πνεύμονα, τη ΧΑΠ, τις πνευμονοκονιάσεις, τις ινώσεις... δεν τους μετρούσε κανείς. Ποιος να τολμήσει να χαρακτηρίσει «επαγγελματική ασθένεια» έναν καρκίνο στη Φλώρινα, το 1960;

Το τέλος της λιγνιτικής εποχής κηρύχτηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη το 2020. Ξαφνικά, βίαια, απροειδοποίητα, αλλά και αναιτιολόγητα, χωρίς να δοθεί ένας στοιχειώδης λογαριασμός. Ένας ολόκληρος κόσμος, πολυπληθείς τοπικές κοινωνίες που για τρεις γενιές οργάνωσαν όλη τους τη ζωή γύρω από τον λιγνίτη και την ηλεκτροπαραγωγή των ΑΗΣ, πληρώνοντας το τίμημα της επιβαρυμένης υγείας και του υποβαθμισμένου περιβάλλοντος, ξαφνικά έπρεπε να αλλάξουν τα πάντα.

Πόσο εύκολα διακηρύσσεται η «απολιγνιτοποίηση»! Πόσο ελκυστική ακούγεται η «πράσινη μετάβαση»! Αλλά πήγαινε πες το αυτό στους ανθρώπους που, μόλις δυο γενιές πριν, έπρεπε να προσαρμοστούν στη «λιγνιτοποίηση» των ζωών και των τόπων τους, έπρεπε να περάσουν μια αντίστροφη «μετάβαση», μια «φαιά μετάβαση» και να δουν τη γη κάτω από τις κοιλάδες τους να ξεκοιλιάζεται και χωριά να ισοπεδώνονται και να μεταφέρονται χιλιόμετρα μακριά από τα λιγνιτικά πεδία. Η γκρίζα εκβιομηχάνιση και η εμπριμέ αστικοποίηση απαιτούσαν τις θυσίες τους, να γίνουν η Δυτική Μακεδονία και το αρκαδικό οροπέδιο κρανίου τόποι. Και τότε, «με το βλέμμα στο μέλλον» απαιτούνταν οι ανθρωποθυσίες, η «λιγνιτοποίηση» και η «φαιά μετάβαση».

Το συμβολικό τέλος της λιγνιτικής εποχής επήλθε προ ημερών, με τις εικόνες από την ανατίναξη παροπλισμένων, τεράστιων εκσκαφέων στο κλειστό λιγνιτωρυχείο Μαυροπηγής. Η εικόνα της μετατροπής τους σε σωρό μεταλλικών ερειπίων προκάλεσε μια έντονη συζήτηση μεταξύ –υποτίθεται– «νοσταλγών του λιγνίτη» και «οραματιστών του πράσινου, καθαρού μέλλοντος». Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ ζήτησε «άμεση διακοπή κάθε μη αναστρέψιμης αποξήλωσης λιγνιτικών εγκαταστάσεων και κρίσιμων ενεργειακών υποδομών, μέχρι να παρουσιαστεί ένας πλήρης, τεκμηριωμένος και μακροπρόθεσμος εθνικός ενεργειακός σχεδιασμός, με σαφείς εγγυήσεις για την ενεργειακή ασφάλεια, την οικονομία, την απασχόληση και τις τοπικές κοινωνίες».

Η ΔΕΗ απάντησε με εκτενή ανακοίνωση στην οποία αναφέρει πως σέβεται την 50χρονη λιγνιτική ιστορία της χώρας, ότι η λιγνιτική «μνήμη» θα διατηρηθεί σε Μουσείο Βιομηχανικής Κληρονομιάς στην Πτολεμαΐδα, πως οι ανατιναγμένοι εκσκαφείς ήταν άχρηστοι και πως το μέλλον της Δυτικής Μακεδονίας είναι ψηφιακό και περνάει μέσα από το Mega Data Center στην περιοχή. «Η Αλήθεια για την Απόσυρση των Εκσκαφέων», όπως ήταν ο τίτλος της ανακοίνωσής της, αναπαράχθηκε από το σύνολο των ΜΜΕ. Μερικά μέσα, με υπερβάλλοντα ζήλο επένδυσαν κατιτίς παραπάνω στο θέμα, καταλογίζοντας τερατολογίες, συνωμοσιολογίες, «ψέκες» και... λιγνιτολαγνεία σε όσους δυσφόρησαν ή και λυπήθηκαν με την εικόνα.

«Νοσταλγία του λιγνίτη»; Αυτό λέτε να νιώθουν όσοι έχουν χάσει ανθρώπους κάτω από τόνους μεταλλεύματος, συχνά ανασφάλιστους εργολαβικούς; Αυτό αισθάνονται οι γυναίκες που για δεκαετίες πάλευαν με την αγωνία και τη σκόνη που εισέβαλλε στα νοικοκυριά τους; «Νοσταλγία του λιγνίτη» νιώθουν οι κάτοικοι της Ακρινής Κοζάνης ή των Αναργύρων Φλώρινας, που επιβίωσαν από την τέφρα, αλλά δεν γλίτωσαν από την κατολίσθηση ή την εγκατάλειψη; Είναι θέμα «νοσταλγίας» η δυσκολία των μεσηλίκων να αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη επάγγελμα, γνώσεις, δεξιότητες, κατοικία, εποχή; Είναι «λιγνιτολαγνεία» να βλέπουν παρελθόν δεκαετιών, με τις χαρές και τις λύπες του, τις ρουτίνες και τις λαχτάρες του, τις νίκες και τις ήττες του, να ανατινάζεται σαν παροπλισμένος εκσκαφέας;

Έχει περάσει από το μυαλό κανενός –πρωθυπουργού, υπουργού, τεχνοκράτη, CEO, δημοσιολόγου– ότι πίσω από τη δυσφορία ή ακόμη και τη θλίψη μπροστά στην κονιορτοποίηση της «λιγνιτικής εποχής», δεν υπάρχει η νοσταλγία του ορυκτού, αλλά η νοσταλγία δικαιοσύνης; Ούτε καν νοσταλγία, μια και δεν υπήρξε ποτέ. Δίψα για δικαιοσύνη. Κοινωνική και οικονομική.

ΚΙΜΠΙ

του Νίκου Ξυδάκη από την Εφημερίδα των Συντακτών

Στην έρημο της γενοκτονίας έχουν αφανιστεί όλα τα ίχνη των ανθρώπων, ποτηράκια, πιθάρια με αρχαίο λάδι, απομεινάρια μελιού, απολιθώματα κόλιανδρου και ζα’ατάρ, ο σκελετός μιας χαδιάρας γάτας, σβήστηκαν τα πρόσωπα και τα ονόματά τους

Οι αεροφωτογραφίες της Γάζας, ισοπεδωμένα κτίρια, σβησμένοι δρόμοι, ίχνη θεμελίων, μικρά επάρματα πάνω σε έρημη γη, κανένα δέντρο, ούτε κλαρί,

η σκόνη κλείνει τα ρουθούνια σου, πνίγεσαι απ’ τη σκόνη, κατακλύζεσαι από κενό, ένα δραματικό κενό με υπαινικτικά επάρματα,

[[ είναι πίνακας γεωμετρικής αφαίρεσης, εικαστική αλληγορία για την τοπολογία της Αποκάλυψης, μια κλεφτή ματιά στην Κόλαση ]]  

είναι η υπερπραγματικότητα,

ερειπιώνας έρημος που σφίγγει τον λαιμό, έρημος που εξάπτει τη φαντασία, την καλεί να ψαύσει τα αχνά επάρματα στο ανάγλυφο της φωτογραφίας και ν’ ανακαλέσει τη ζωή που κάποτε υπήρξε, όπως στους ιστορικούς ερειπιώνες της Μεσογείου, Δήλο, Πομπηία, Ερκολάνο, Ακρωτήρι Θήρας,

εκεί ίσως ήταν σχολείο, εκεί νοσοκομείο, παρακάτω ένα τέμενος κι ένας χριστιανικός ναός, σε εκείνη την κουκίδα έφτιαχναν πίτες με ζα’ατάρ, ταμπουλέ με αιχμηρό κόλιανδρο, στην παρακάτω κουκίδα σέρβιραν τσάι σε μικρά ποτηράκια, κιουνεφέ,

πέρα στο βάθος είχαν λεμονιές γύρω από ένα πηγάδι και όλα τ’ αγκάλιαζε μαντρότοιχος, είχαν σπιτάκια με κατώι κι ανώι, με εσωτερικές αυλές, όπως στις Κυκλάδες παλιά, όπως στη Δήλο και στο Ακρωτήρι πολύ παλιότερα,

και ιδού τι αφήνει ο σεισμός, το κύμα, το ηφαίστειο, ο πόλεμος,

και ιδού τι αφήνει η γενοκτονία, ούτε καν τα ίχνη του ηφαιστείου και του σεισμού, μια έρημο αφήνει η γενοκτονία, ούτε τοίχους από αυλές και σπίτια ούτε ψηφιδωτά με αλεξίκακες Τανίτ και δελφίνια ούτε υδραγωγείο ούτε καν σώματα κουλουριασμένα πετρωμένα απ’ τη λάβα

[[ κανένα αλεξίκακο δεν σταματά τον γενοκτόνο ]]

εδώ στην έρημο της γενοκτονίας έχουν αφανιστεί όλα τα ίχνη των ανθρώπων, ποτηράκια, πετρωμένες πίτες, πιθάρια με αρχαίο λάδι, απομεινάρια μελιού, απολιθώματα κόλιανδρου και ζα’ατάρ, ο σκελετός μιας χαδιάρας γάτας, ένα αντρόγυνο που πέτρωσε αγκαλιασμένο,

στην έρημο της γενοκτονίας όλα συνέβησαν όπως στις διηγήσεις της Παλαιάς Διαθήκης, όλα σκεπάστηκαν με κρύα στάχτη και λησμονιά, σβήστηκαν τα πρόσωπα και τα ονόματά τους, πυροβολήθηκαν παιδιά από σνάιπερς, έλιωσαν αφυδατωμένα τα νεογνά στη σβηστή θερμοκοιτίδα, ξεριζώθηκε κάθε ζωή,

όσοι απέμειναν τραβούν προς Νότο σε καρότσες αγροτικών, σε καρότσες φορτηγών με έναν μπόγο και δυο κουβέρτες ακρυλικές, οι πολλοί πεζοπόροι με το μάτι πηχτό, κάτω από ντρόουνς και δορυφόρους,

είναι η Έξοδος του 21ου αιώνα, ίσως ν’ ακολουθήσουν κι άλλες παρόμοιες, αφού έγινε η αρχή σε τούτη τη γωνιά του πλανήτη, στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, στην κοιτίδα των αβρααμικών θρησκειών των βοσκών και των νομάδων, των γιων του Σημ και του Χαμ,

είναι μια αρχαιολογία του μέλλοντος

[[ τι θα ‘λεγε ο Μπένγιαμιν; τι θα ‘λεγε ο Πρίμο Λέβι; ]]

αφού έγινε η τεχνολογική γενοκτονία, με τους αλγόριθμους της Τεχνητής Νοημοσύνης, με όλα τα big data του αφανισμού με το Zyklon του deep learning, με βολές ακριβείας κατά νηπίων,

αυτή η τεχνολογική γενοκτονία που γεννά κέρδη, γνώση φόνου, σταρτ-απς εξολόθρευσης, που γεννά real estate στο μυαλό σαλών του Κακού,

αυτή η hi-tec γενοκτονία μπορεί να εμφανιστεί παντού,

το αδιανόητο είναι η υπερπραγματικότητα, εφιάλτης σε live streaming,

ενόσω οι εκφυλισμένοι κληρονόμοι της αποικιοκρατίας ξαναφτιάχνουν εργοστάσια ολέθρου.

Το αδιανόητο είναι η νέα πραγματικότητα

Πηγή:

ΕΦΣΥΝ 27.09.2025

Αναδημοσιεύουμε από τη σημερινή Εφημερίδα των Συντακτών, άρθρο του Τάσου Σαραντή για την ψευδή αναφορά της Δ/νσης Δασών ανατολικής Αττικής σχετικά με τα δέντρα της εκβολής του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας και την πλήρη αποδόμηση της από τα γεγονότα που καταγράφονται σε δύο αυτοψίες, μία από δύο ειδικούς δασολόγους του  WWF και μία από το ΕΛΚΕΘΕ και τον κύριο ερευνητή του, Δρ. Σταμάτη Ζόγκαρη.

Στη Ραφήνα που τα ψέματα διαμορφώνουν γνώμες και μάλιστα αποτυπώνονται  και ως "δεσμεύσεις με υπογραφή", τώρα εμφανίζονται και με την εγκυρότητα ενός δημοσίου εγγράφου. Και εις κατώτερα λοιπόν και ας μη μείνει ούτε πράσινο φύλλο για τις γενιές που έρχονται. 

Καταρρίπτονται τα ψέματα για τα δέντρα της Ραφήνας

του Τάσου Σαραντή - Εφημερίδα των Συντακτών 22/1/2024

Κομμένη και ραμμένη  στα μέτρα των απαιτήσεων του αντιεπιστημονικού και αντιπεριβαλλοντικού έργου της «διευθέτησης – οριοθέτησης» του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας αποδεικνύεται η αυτοψία της Διεύθυνσης Δασών Ανατολικής Αττικής του ΥΠΕΝ με την οποία χαρακτήρισε  ψευδώς 143 δέντρα «ξερά - στρεβλά – ασθενικά – καχεκτικά και κεκλιμένα επικινδύνως προς το οδικό δίκτυο». Έτσι ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την κοπή τους. Αυτό αποδεικνύεται από δύο διαφορετικές αυτοψίες  που πραγματοποίησαν επιστήμονες του WWF και του ΕΛΚΕΘΕ

Τα αποτελέσματα των πρόσφατων αυτοψιών  των επιστημόνων επιβεβαιώνουν περίτρανα  προγενέστερη αυτοψία που είχαν πραγματοποιήσει εθελοντές της «Κίνησης για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας» παρουσία γεωπόνου αλλά και σχετικό δημοσίευμα της «Εφ.Συν.» («Έβγαλαν στρεβλά και ασθενικά 143 δέντρα για να τα κόψουν!» 12.01.24). Βάσει της αναληθούς αυτοψίας της Διεύθυνσης Δασών, το δασαρχείο Πεντέλης χορήγησε έγκριση υλοτομίας των 143 δέντρων  -των πρώτων  εκ των 2.000 που προγραμματίζεται να κοπούν στο πλαίσιο του έργου διευθέτησης του ποταμού- ικανοποιώντας το σχετικό αίτημα υλοτόμησης τους από την ΙΝΤΡΑΚΑΤ , την ανάδοχο εταιρία του έργου.

Η αυτοψία

Κατόπιν σχετικών δημοσιευμάτων για την υπόθεση, δύο έγκριτοι επιστήμονες του WWF (Νίκος Γεωργιάδης,  Δρ Δασολογίας και Γιώργος Αθανασάκης, δασοπόνος MSc)  διενήργησαν αυτοψία στις 15/1 στη ζώνη επέμβασης και διαπίστωσαν ότι «κανένα από τα δέντρα που βρίσκεται εντός της περιοχής της μελετημένης επαρέμβασης δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ασθενικό ή καχεκτικό και κανένα από αυτά δεν παρατηρήθηκε να έχει επικίνδυνη κλίση, είτε προς το οδόστρωμα είτε προς την κοίτη του ρέματος».

Σύμφωνα με το WWF, η βεβαίωση της Διεύθυνσης Δασών ανατολικής Αττικής «δεν στηρίζεται σε αντικειμενικά επιστημονικά κριτήρια βάσει της δασολογικής επιστήμης και δεν τεκμηριώνει την απομάκρυνση δασικής βλάστησης για λόγους ασφαλείας.  Ως εκ τούτου κατά κανέναν τρόπο δεν μπορεί να αποτελέσει βάση για την έγκριση και υλοποίηση του εν λόγω πίνακα υλοτομίας καθώς και για την ορθή ενημέρωση των εμπλεκόμενων φορέων και των κατοίκων της περιοχής» αναφέρει.

Βάσει αυτών, το WWF Ελλάς με επιστολή του προς την ηγεσία των δασικών διευθύνσεων του ΥΠΕΝ που κοινοποίησε στις αρμόδιες δασικές υπηρεσίες και στον δήμο Ραφήνας – Πικερμίου, ζητά την ανάκληση/ακύρωση της εγκριτικής απόφασης για την υλοτομία των δέντρων.

Τρεις μέρες αργότερα (18/1) ακολούθησε νέα αυτοψία από τον δρα Σταμάτη Ζόγκαρη, κύριο ερευνητή του ΕΛΚΕΘΕ (Ινστιτούτο Θαλάσσιων Βιολογικών Πόρων και εσωτερικών Υδάτων – Τομέας Εσωτερικών Υδάτων) με ειδικότητα στη Διαχείριση Βιοποικιλότητας των Λεκανών Απορροής Ποταμών. Και αυτός διαψεύδει τη βεβαίωση της Διεύθυνσης Δασών ανατολικής Αττικής, αφού κατόπιν σχετικής αυτοψίας διαπίστωσε ότι «όλα τα δέντρα στη ζώνη επέμβασης είναι υγιή, σε καλή ανάπτυξη και πολλά από αυτά σε ώριμη ηλικία. Κανένα από τα δέντρα δεν παρατηρήθηκε να έχει επικίνδυνη κλίση είτε προς το οδόστρωμα, είτε προς την κοίτη του ρέματος» όπως  είχαν διαπιστώσει και οι δύο δασολόγοι του WWF.

Η βεβαίωση της Διεύθυνσης Δασών ανατολικής Αττικής «είναι επιστημονικά ατεκμηρίωτη, δεν αποδίδει την αληθινή κατάσταση και οδηγεί στη λήψη εσφαλμένων αποφάσεων. Κατά συνέπεια η έγκριση υλοτομίας που χορηγήθηκε βάσει της βεβαίωσης αυτής είναι προϊόν πλάνης περί τα πράγματα και δεν πρέπει να υλοποιηθεί για την αποφυγή μη αναστρέψιμης περιβαλλοντικής βλάβης στον προστατευόμενο υγρότοπο Α΄ προτεραιότητας του Σχεδίου Διαχείρισης Λεκάνης Απορροής Ποταμών Αττικής (ΣΔΛΑΠ Αττικής)»  αναφέρει. Εξάλλου κατά τον ερευνητή, η φύτευση δέντρων σε άλλα σημεία του έργου ή της ευρύτερης περιοχής δεν αντισταθμίζει άμεσα τα δέντρα και το πράσινο που ήδη υπάρχει κοντά στα υγρουοπικά ενδιαιτήματα της κοίτης. «απαιτείται η λήψη χωρίς υπαίτια καθυστέρηση των απαραίτητων μέτρων για την πρόληψη της επαπειλούμενης πρόκλησης περιβαλλοντικής ζημίας καθώς και για την αποκατάσταση της ζημίας που έχει ήδη προκληθεί στο πλαίσιο των ήδη αρξάμενων εργασιών», αναφέρει ο ίδιος σε σχετική επιστολή του προς την ηγεσία των δασικών διευθύνσεων του ΥΠΕΝ, με κοινοποίηση στις αρμόδιες υπηρεσίες.

Η καταγγελία

Δεδομένων αυτών, παραμένει άξιο απορίας  για το πως το ΥΠΕΝ θα συνεχίσει να δίνει το πράσινο φως για την κοπή των 143 δέντρων, αντί να ελέγξει ως οφείλει, το ψευδές της αυτοψίας της Διεύθυνσης Δασών Ανατολικής Αττικής. Ιδιαίτερα τη στιγμή που ο Μηχανισμός Καταγγελιών της  Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) γνωστοποίησε στις 16/1 στην ιστοσελίδα της Τράπεζας την από 15/11/2023 καταγγελία για το έργο διευθέτησης του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας  που είχε υποβληθεί από την περιβαλλοντική οργάνωση «ΟΖΟΝ», την Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας,  την κίνηση πολιτών «Ρεματτική- Φορείς και Κινήσεις για την Προστασία των Ρεμάτων» και ένα φυσικό πρόσωπο, κάτοικο Ραφήνας. Στις 26/12/2023 πραγματοποιήθηκε αυτοψία στο έργο από εμπειρογνώμονα του μηχανισμού καταγγελιών της ΕΤΕπ  με την έκθεση συμπερασμάτων να αναμένεται το επόμενο διάστημα.

Η ΕΤΕπ χρηματοδοτεί το μεγαλύτερο μέρος (36,6 εκατομμύρια ευρώ) του συνολικού προϋπολογισμού του έργου (101,5 εκατομμύρια ευρώ) ενώ μικρότερα ποσά προέρχονται από την Αναπτυξιακή Τράπεζα του Συμβουλίου της Ευρώπης (CEB) το ΕΣΠΑ και εθνικούς πόρους. Μάλιστα σε αντίστοιχη καταγγελία για τον ποταμό Ερασίνο, η ΕΤΕπ διαπίστωσε την αντίθεση του έργου στις Ενωσιακές οδηγίες για τα ύδατα, τα Πουλιά και τους Οικοτόπους και πάγωσε την χρηματοδότηση του έργου μέχρι τον ανασχεδιασμό του με λύσεις βασισμένες ατη Φϋση (Nature Based Solutions)

πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών 22/1/2024 (έντυπη έκδοση)