Δημοσιεύουμε μία επιστολή του εκπαιδευτικού Αντώνη Λαζαρή, ο οποίος δεν ζητά τίποτε περισσότερο από το αυτονόητο, τίποτε περισσότερο από την εφαρμογή του νόμου. Αν ο νόμος δεν αρέσει στους κυβερνώντες, ας τον καταργήσουν. Αν, πάλι, θεωρούν πως οι μαθητές της Ραφήνας και της Νέας Μάκρης δεν εμπίπτουν στις διατάξεις του σχετικού νόμου, ας το δηλώσουν. Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν επιτρέπεται – δεκαπέντε ημέρες πριν από την καταληκτική ημερομηνία συμπλήρωσης του μηχανογραφικού δελτίου από τους μαθητές της Γ’ Λυκείου – να μην παίρνει το Υπουργείο Παιδείας μία επίσημη και οριστική θέση, αφήνοντας έτσι ξεκρέμαστους τους συγκεκριμένους μαθητές. Πότε περιμένουν να το κάνουν; Μετά τη συμπλήρωση του μηχανογραφικού δελτίου; Δεν μπορούν να αντιληφθούν πως η σωστή συμπλήρωση του μηχανογραφικού δελτίου προϋποθέτει πλήρη γνώση των δεδομένων από πλευράς των μαθητών; Δυστυχώς, για μια ακόμη φορά, το αυτονόητο γίνεται ζητούμενο στη χώρα αυτή. Ας διαβάσουμε, όμως, την επιστολή αυτή

Ραφήνα, 27 Ιουνίου 2019

Μία ημέρα πριν την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των Πανελλαδικών Εξετάσεων 2019

Έντεκα μήνες μετά τη νύχτα της Κολάσεως του Δάντη που έζησε η περιοχή στις 23 Ιουλίου 2018.

Η περιοχή δοκιμάστηκε σκληρά και συνεχίζει να δοκιμάζεται σκληρά.

Τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Όλα έχουν αλλάξει.

 

Στο editorial της προηγούμενης εβδομάδας, είχαμε τοποθετηθεί αναφέροντας ποιους υποψηφίους δε θα θέλαμε να εκλεγούν. Ως επιβεβαίωση της ρήσης του Μπρεχτ που χρησιμοποιούμε στην προμετωπίδα του site μας, τα αποτελέσματα ήταν αντιστρόφως ανάλογα των προσδοκιών και της επιθυμίας μας. Έτσι, στο δήμο Ραφήνας-Πικερμίου είδαμε το δήμαρχο της φωτιάς Ε. Μπουρνού, να σημειώνει άνετη νίκη με 43%. Όχι μόνο δεν αποδοκιμάστηκε για την ολέθρια απραξία του και την χωρίς ίχνος ευαισθησίας και αυτοκριτικής παραμονή του στο δημαρχιακό θώκο, αλλά επιβραβεύθηκε από τους αγαπητούς μας συμπολίτες με ένα επιβλητικό ποσοστό, αφήνοντας κατά πολύ πίσω τους υπόλοιπους υποψηφίους και κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε για ακόμη μια φορά σχετικά με το δείκτη της πολιτικής ωριμότητας ενός μεγάλου μέρους του εκλογικού κοινού.

 

Επειδή κουραστήκαμε να βλέπουμε την αυταρέσκεια με την οποία μας συστήνονται οι υποψήφιοι δήμαρχοι Ραφήνας-Πικερμίου, είπαμε να τους δούμε και λίγο διαφορετικά και παράλληλα, να πούμε και μερικά λόγια για τον καθένα, άλλα σοβαρά και άλλα χιουμοριστικά. Άλλωστε το σοβαρό στη χώρα μας μπερδεύεται ουκ ολίγες φορές με το γελοίο και το αποτέλεσμα είναι ένας μακρόσυρτος και διαχρονικός κλαυσίγελως. Ποια χώρα σοβαρή θα μπορούσε να έχει στο κοινοβούλιο της έναν Βασίλη Λεβέντη, έναν Άδωνι Γεωργιάδη, μία Θεοδώρα Μεγαλοοικονόμου; Και αυτές που μόλις αναφέραμε, είναι οι βαριές περιπτώσεις. Αν πιάσουμε και τις λιγότερο βαριές, θα χάσουμε το μέτρημα

Παρουσιάζουμε, λοιπόν, τους υποψηφίους για μια ακόμη φορά, με έναν ελαφρώς διαφορετικό τρόπο. Όπως θα δείτε, δεν αντιμετωπίζουμε όλους τους υποψηφίους με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχουν υποψήφιοι που είναι περισσότερο συμπαθείς και άλλοι που είναι λιγότερο (για να μην πούμε αντιπαθείς). Υπάρχουν υποψήφιοι που είναι περισσότερο σοβαροί και άλλοι που είναι λιγότερο (για να μην πούμε αστείοι). Φυσικά και δεν είναι όλοι το ίδιο. Εμείς, όμως, ζητάμε πολλά

Ας παρακολουθήσουμε, όμως, την παρουσίαση των υποψηφίων

 

  1. Ευάγγελος Μπουρνούς

Τα έχουμε πει πολλές φορές γι’ αυτόν. Μεγάλος παίχτης και άσσος στην ντρίμπλα. Όπου μπορεί, συνεργάζεται με άλλους και καταφέρνει να πλασαριστεί σε ευνοϊκή γι΄αυτόν θέση. Συνεργάζεται με το ΣΥΡΙΖΑ και, παράλληλα, λέει πως δεν επιθυμεί τη στήριξή του από αυτόν, μήπως και αρπάξει ψήφους και από αλλού. Περηφανεύεται γι αυτά που λέει πως έκανε, όμως δεν μιλάει καθόλου γι’ αυτά που δεν έκανε το βράδυ της φονικής πυρκαγιάς και αποσείει τις ευθύνες από πάνω του. Με λίγα λόγια, άνθρωπος χωρίς αιδώ και χωρίς συναίσθηση ευθύνης. Συμπέρασμα: Mακριά και αλάργα !

Γράφει ο Jason Carow

Αγαπητέ δημοτικέ σύμβουλε της καταστροφικής παράταξης του απερχόμενου Δημάρχου Ραφήνας-Πικερμίου

Αφού διαβάσεις ετούτη την επιστολή και ενημερωθείς, μετά έχεις την δυνατότητα απέχοντας της εκλογικής διαδικασίας, να κερδίσεις την μέγιστη αναγνώριση του κόσμου της Ραφήνας και του Πικερμίου αλλά και των πυρόπληκτων αυτού του δήμου κι όχι μόνο.

Έκατσες ποτέ να σκεφτείς τι ζει ένας άνθρωπος που έχει χάσει το μισό δέρμα από την πύρινη τραγωδία; Που έχει χάσει το σπίτι του και μένει σε κατασκήνωση του στρατού; Που φόρεσε μεταχειρισμένα ρούχα από μπούγιο; Που κοιμάται σε μεταχειρισμένο στρώμα ξενοδοχείου; Αυτοί οι άνθρωποι είναι εδώ, έλα να τους γνωρίσεις!

Μίλα τους… μάθε πώς είναι να ζεις σε ένα δωμάτιο σκεπασμένο από μπάζα και αποκαΐδια, να παρακαλάς να έρθει μηχάνημα του Δήμου, να σε κοροϊδεύουν για 2 μήνες και τελικά να σε βοηθούν εθελοντές από την εκκλησία και ιδιωτικές επιχειρήσεις.

Γνώρισε τους ανθρώπους, που στάζουν τα ταβάνια τους, που το χειμώνα είχαν απλωμένες κουβέρτες στο πάτωμα να απορροφούν τα νερά, χωρίς θέρμανση και να βλέπουν να δίνονται 136.000 για μηχανογράφηση στην KAΠΑ-research!

Έλα να μιλήσεις με την Κατερίνα και το Πέτρο, να ρωτήσεις ανθρώπινα, έχετε αλοιφές, απαραίτητες γάζες και φάρμακα; Άκου τι θα σου πουν και αμέσως μετά σκέψου τα 5.500 ευρώ που δίνονται ως ενοίκιο για να στεγάζει μακαρόνια και φρυγανιές, σ’ ένα από τα ακριβότερα ενοικιαζόμενα κτήρια της Ραφήνας!

 Σοβαρότητα: μάταιη προσπάθεια μικρού ανθρώπου να αποκτήσει μεγαλείο (George Bernard Shaw) 

Στην πορεία προς τις εκλογές για το δήμο Ραφήνας – Πικερμίου, το σοβαρό μπερδεύεται με το αστείο και η γελοιογραφία με την πραγματικότητα. Πρώτος και καλύτερος ο νυν δήμαρχος Ευάγγελος Μπουρνούς, που αποτελεί μια φυσιογνωμία-καρικατούρα από μόνη της. Αν προσθέσουμε, δε, τις πράξεις και τα λεγόμενά του, μπορούμε να φτιάξουμε ένα ξεκαρδιστικό λεύκωμα. Ας τον παρακολουθήσουμε καρέ-καρέ μέσα από πέντε χαρακτηριστικά περιστατικά, δηλωτικά της ψυχοσύνθεσής του

Νούμερο 1. Ο Μπουρνούς παίρνει το νόμο στα χέρια του

bournous 01

(Υπότιτλος: Το "παραθαλάσσιο" Πικέρμι)

Το διαχρονικό δίλημμα επανεμφανίστηκε: Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος

Τελευταία και ξεκινώντας από το δημοσίευμα της Marathon Press στις 21/1/2019 και την ανάρτηση της στη σελίδα της atticavoice στο  FB στις 22/1/2019, αλλά και τις συνεχείς αναδημοσιεύσεις στους υπόλοιπους ιστοτόπους που εδρεύουν στην ανατολική Αττική, που ακολούθησαν, η κίνηση περί το ζήτημα της αναδιάταξης των δήμων, των συνενώσεων και των διαχωρισμών, είναι εντονότατη.

Μάλιστα ξεκίνησαν και οι «αυθόρμητες» αντιδράσεις συγκεκριμένων συλλόγων, οι οποίοι βαφτίστηκαν «οι σύλλογοι του Πικερμίου» που λένε όχι σε σενάρια μετακίνησης της δημοτικής ενότητας Πικερμίου. Προφανώς ένας ή δυο σύλλογοι, με δεδομένο προσανατολισμό και επιδιώξεις, εκφράζουν αυθαίρετα όλους τους συλλόγους του Πικερμίου, ή σε μία υπερρεαλιστική (και όχι υπερβατική) λογική, όλους τους κατοίκους του Πικερμίου. Ας αφήσουμε όμως τις αστειότητες και ας σοβαρευτούμε

Από έρευνες που έγιναν προέκυψε πως σενάρια συνένωσης δήμοτικών ενοτήτων με άλλο τρόπο εκτός του παρόντα,  δεν υπάρχουν. Είναι το πιο λογικό, τουλάχιστον αυτή την ώρα. Επικειμένων των εκλογών, κάθε απόπειρα αναδιάταξης θα ήταν όχι απλά παράλογη αλλά κυρίως ΠΑΡΑΝΟΜΗ και ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ.

Στη Ραφήνα, στο Μάτι και στον Νέο Βουτζά το φετινό καλοκαίρι εξελίχθηκε μία τραγωδία που όμοιά της οι κάτοικοι τούτης της περιοχής δεν είχαν ποτέ ξαναζήσει.

Μια τραγωδία που ξεκίνησε στις 23 Ιουλίου 2018 και συνεχίζεται αβάσταχτη από τότε μέχρι σήμερα.

Τα θύματα της τραγωδίας είναι πολλά, πάρα πολλά.

Υπάρχουν ενενήντα εννέα νεκροί επίσημα καταγεγραμμένοι μέχρι σήμερα.

Υπάρχουν εκατοντάδες σπίτια κατεστραμμένα ολοσχερώς.

Υπάρχουν εκατοντάδες σπίτια κατεστραμμένα μερικώς.