HeilBW

 

Δεν πέσαμε από τα σύννεφα όταν πήρε έναν κόφτη και πήγε με ύφος αδιαμφισβήτητου δυνάστη και ιδιοκτήτη του τόπου, να κόψει τις αλυσίδες που έβαλαν οι μαθητές του Γυμνασίου στο Πικέρμι στις 6/12/18 στην εξώθυρα του σχολείου, για να προστατέψουν την κατάληψή τους.

Δεν μας έπεσε  το στερέωμα της γελοιότητας που έχει εγκαταστήσει στον υπό διάλυση τόπο, στο κεφάλι, με όλα αυτά τα πλήγματα που έχει καταφέρει στον τόπο με χειραγωγημένες και κατασκευασμένες αποφάσεις δημοτικών συμβουλίων και διαφόρων εξευτελισμένων και απαξιωμένων πια, επιτροπών.

Ούτε η ξεφτίλα μας ξένισε, με την βαρβαρότητα και την απανθρωπιά που βασίλευαν στα κατ’ ευφημισμό αποκαλούμενα «δημοτικά καταφύγια ζώων»

Ακόμα και όταν άρχισε να διαδίδει ψευτικες ειδήσεις, αυτός και οι κολαούζοι του, προσβλητικές για τους μαθητές της περιοχής που είχε την ατυχία να πέσει στα νύχια του.

Ούτε όταν, κρυμμένος πίσω από θάμνους, τράβηξε φωτογραφία έναν πατέρα που έπαιζε μπάλα με το μικρό γιο του σε ένα από τα ανοιχτά γήπεδα του δήμου και την κοινοποίησε δημόσια, ως καταδότης, με τη μέγιστη κατηγορία πως αυτοί οι δύο άνθρωποι παραβιάζουν τα μέτρα για την πρόληψη της πανδημίας

 

RoufDion

 

Δεν μας εξέπληξε ούτε και η χωροφυλακίστικη απαγόρευση της μπάλας στην πλατεία, την οποία φρόντισε να διαδώσει το βασικό φερέφωνο, το οποίο μας επεσήμανε με περισσό ζήλο την ...πινακίδα του "Βοναπάρτη της Ραφήνας"

 

ballaferefono

Comic1

 

Τοπικιστικό Ιμπεριαλισμό,  χαρακτηρίζει ο αρχαιολόγος της Εφορίας Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής, Β. Νικολόπουλος τη στάση του συλλόγου Κρητών Ραφήνας, στο θέμα της ονοματοθεσίας της πλατείας Ταχυδρομείου και του ιστορικού φορτίου που κουβαλά για τον τόπο. Και δεν μπορεί να φέρει κανείς αντίρρηση. Ούτε στην περιγραφή της ιστορικής λαθροχειρίας που επιχειρείται στο όνομα μικροπολιτικών  του εκλογικού δημοπρατηρίου ούτε και στην ισχύ των δεσμών των προσώπων, με την τοπική ιστορία.

Ακόμα και ο ίδιος ο Ελ. Βενιζέλος –αν ζούσε- έχοντας την αίσθηση του μέτρου της Ιστορίας και της Πολιτικής, θα αισθανόταν αμήχανα για την ερήμην της βούλησης του ίδιου, μετατροπή του σε γραφική φιγούρα, οδών και  πλατειών. Αλλά αυτά θα τα αισθανόταν ο ίδιος ο Ελ. Βενιζέλος ή όποιο άλλο ιστορικό πρόσωπο χαρακτηριζόταν από την αντίληψη του περί του μέτρου. Όχι ο κάθε πρόεδρος, γραμματέας ή ταμίας του κάθε συλλόγου Κρητών, Νεοχωριτών ή Βοστιτσιάνων, για παράδειγμα. Αν είχαν αίσθηση του μέτρου, μπορεί και να μην ήταν πρόεδροι των συλλόγων τους και να ασχολούνταν με χρησιμότερα για την κοινωνία,  πράγματα.

Δημοσιεύουμε αυτούσια την ανάρτηση του αρχαιολόγου κ. Νικολόπουλου από το προφίλ του στα ΜΚΔ (μέσα κοινωνικής δικτύωσης) και ακολουθεί η ανακοίνωση των επαϊόντων Κρητών Ραφήνας, στην οποία απαντά ο κ. Νικολόπουλος

Ακολουθεί η ανάρτηση του κ. Β. Νικολόπουλου στο προφίλ του στο facebook

Ο Σύλλογος Κρητών Ραφήνας - Πικερμίου, ως άλλος κατακτητής και βανδαλιστής της τοπικής ιστορικής μνήμης, κατηγορεί για ψεύτες τους πραγματικούς γνώστες της αλήθειας και αντιστρέφει κάθε έννοια λογικής, για να στηρίξει τις δικές του μικροπολιτικές επιδιώξεις.

Pic1

Του Αντώνη Λαζαρή (καθηγητή Μ.Ε.)

 

Η πλατεία Δημήτρη Ρ. Θεοχάρη, δίπλα στο ταχυδρομείο της Ραφήνας, αποτελεί ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα σύγχρονης νεοελληνικής τρέλας. Οι φωτογραφίες που πήραμε από το φωτογραφικό αρχείο του Μουσείου Μπενάκη αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα για το ανασκαφικό έργο του Θεοχάρη στον οικισμό της Ραφήνας. Τις φωτογραφίες αυτές τις πήραμε ως 1ο Γενικό Λύκειο Ραφήνας το 2017.

Πήγαμε στο Μουσείο Μπενάκη μαζί με τον μαθητή Θεμιστοκλή Λαζαρή και με την βοήθεια των εξαιρετικών συνεργατών του Μουσείου, ανακαλύψαμε έναν μεγάλο θησαυρό. Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι μία από τις πολλές φωτογραφίες από το Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη, τραβηγμένες από τον Νικόλαο Τομπάζη.

Ο μεγάλος Σκυριανός αρχαιολόγος ξεκινά την ανασκαφή του πρωτοελλαδικού οικισμού της Ραφήνας το 1952. Ανακαλύπτει εξαιρετικά ευρήματα. Η συγκίνηση είναι μεγάλη. Αλλά δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη.

Με παρέμβαση κάποιων Ραφηνιωτών η ανασκαφή θα σταματήσει. Το μέχρι πού πρόλαβε να σκάψει ο Θεοχάρης μπορεί κανείς να το καταλάβει από τις φωτογραφίες και τις μαρτυρίες  όσων έζησαν αυτήν την εποχή.

Ο Θεοχάρης ξεκίνησε την ανασκαφή από τον χώρο όπου σήμερα βρίσκεται η οδός που οδηγεί στο λιμάνι («Βασιλέως Παύλου») και επεκτάθηκε προς τον χώρο της σημερινής πλατείας Δημήτρη Ρ. Θεοχάρη. Και τότε η ανασκαφή θα σταματήσει.

Ο Θεοχάρης πρέπει να είχε προλάβει να σκάψει ένα μέρος της σημερινής πλατείας Θεοχάρη. Σύμφωνα με μαρτυρίες που συλλέξαμε με τους μαθητές του σχολείου μεσολάβησε ακόμα και η αστυνομία για τη διακοπή της ανασκαφής.

 

sargos11

 

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; Αυτή η σκέψη μας κυρίευσε χθες, αναλογιζόμενοι πως η μεγάλη ηλεκτρονική ψηφοφορία της attica voice έληξε και με τη λήξη της τα κυριακάτικα απογεύματά μας έγιναν πιο άδεια και πιο μελαγχολικά. Επειδή όμως σε μας δεν αρμόζει η μελαγχολία, αποφασίσαμε να καθιερώσουμε μια μόνιμη κυριακάτικη στήλη με την είδηση της εβδομάδας που μας έκανε εντύπωση από τον μικρό και διασκεδαστικό τόπο στον οποίο ζούμε

Και μπορεί εμείς, ως attica voice, να μην έχουμε πρόσβαση στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και στους αξιοσέβαστους διοικητικούς θεσμούς αυτού τόπου, έχουν όμως άλλα μέσα, πιο σοβαρά, πιο έγκυρα και πιο ενημερωμένα από εμάς, όπως είναι το i-rafina, το rpn, το i-selida και άλλα ων ουκ εστι αριθμός.

Θα παρακολουθούμε λοιπόν αυτά τα μέσα, όπως άλλωστε κάνει και το μεγάλο πλήθος των ανήσυχων συμπολιτών μας που θέλει να έχει έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση και  κάθε Κυριακή θα έχουμε την είδηση της εβδομάδας, έτσι για να γελάσει λίγο και το χειλάκι μας

Η σημερινή δημοσίευση βέβαια γίνεται Δευτεριάτικα, γιατί η ιδέα μας γεννήθηκε χθες το βράδυ, εκεί που ακούγαμε πως ο πρωθυπουργός και η υπουργός Πολιτισμού δεν είχαν ακούσει τίποτα για τις προτιμήσεις του κυρίου Λιγνάδη

Να μην σας ζαλίζουμε άλλο, όμως και ας δούμε την είδηση της εβδομάδας

 

JCB

Από την  Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας και την  Ανεξάρτητη Πρωτοβουλία Πολιτών «Δασαμάρι S.O.S.»  λάβαμε το ακόλουθο δελτίο τύπου για την εκχέρσωση που εκτέλεσε ο δήμος Ραφήνας,  σε δασική περιοχή δίπλα στπ γήπεδο της Διώνης Πεντέλης

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - 6/2/2021

Εκχερσώσεις (επιχωματώσεις και ισοπεδώσεις) σε δασική έκταση πέριξ του γηπέδου της Διώνης 

 

Παραμονές της Πρωτοχρονιάς του 2021, ο Δήμος Ραφήνας ξεκίνησε επιχωμάτωση (μπάζωμα)  στον εξωτερικό χώρο των γηπέδων μπάσκετ και ποδοσφαίρου της Διώνης, στο Πικέρμι. Στο χώρο που επιχωματώθηκε (μπαζώθηκε) φύονταν δέντρα και θάμνοι, που καλύφθηκαν από τα χώματα και τα αδρανή. O χώρος όπου γίνονται οι επιχωματώσεις είναι στο σύνολο του ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ και εκτός ορίων οικισμού. Εκεί υπάρχουν και δασικές λωρίδες γης εκτός από εκτάσεις άλλων χρήσεων. Οι προστατευόμενες λωρίδες γης είναι χαρακτηρισμένες ΔΑΣΙΚΕΣ (ΔΔ και ΑΔ). Θα όφειλε, συνεπώς, ο χωματουργός Δήμος να έχει πάρει άδεια από το Δασαρχείο Πεντέλης για να προχωρήσει στις εργασίες στην περιοχή.

Συλλογικότητες της περιοχής («ΩΚΕΑΝΙΣ - Σύνδεσμος Μονίμων Κατοίκων Διώνης» και «Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξης του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας») προχώρησαν σε σχετικές αναφορές στο Δασαρχείο Πεντέλης (α.π. 164/4-1-2021) και στο Αστυνομικό Τμήμα Ραφήνας. Ανάλογη αναφορά έκανε ξεχωριστά και η πρωτοβουλία «Δασαμάρι S.O.S.» στις 7/1/2021 στο Δασαρχείο Πεντέλης και στην Δ/νση Δασών Αν. Αττικής (α.π. 2631/12-1-2021). Μετά την υποβολή των αναφορών, ακολούθησε αυτοψία από δασοφύλακα, ο οποίος διαπίστωσε την εκχέρσωση στην περιοχή. Συγκεντρώθηκε φωτογραφικό αποδεικτικό υλικό και οι αυτόπτες μάρτυρες συμφώνησαν να καταθέσουν τη μαρτυρία τους για τα περαιτέρω.

To Δασαρχείο Πεντέλης προχώρησε στην υποβολή «μηνυτήριας αναφοράς κατά του Νόμιμου Εκπροσώπου του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου», ο οποίος Δήμος ήταν αυτός που εκτέλεσε την «παράνομη επιχωμάτωση» στη Διώνη. Η μηνυτήρια αναφορά έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου 10235/29-1-2021.

Benny

Όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν καλά στην αρχή. Ο δήμαρχος, πάντα υπερφίαλος, έβλεπε τους δημότες να τον προκρίνουν ως υποψήφιο, του οποίου η κεφαλή θα στόλιζε το υπέρκομψο βάθρο από τσιμέντο και πλάκα επενδύσεων, που δημοτικός του σύμβουλος καμάρωνε επί μέρες, περνώντας από την πλατεία.

Πως να μη καμαρώνει ο σύμβουλος, πως να μην επαίρεται (κρυφά πάντα) ο δήμαρχος; Αν κάποιο κεφάλι έπρεπε να μπει πάνω σε ένα τόσο ωραίο και ψηλό βάθρο, αυτό θα ήταν το δικό του.

Και άσε τους άλλους να λένε», σκεφτόταν με κρυφή ικανοποίηση ο δήμαρχος.

Δηλαδή ποιο κεφάλι να μπει πάνω στο βάθρο, σε έναν αρχαιολογικό χώρο; Του Βενιζέλου; Που ούτε Ραφηνιώτης ήταν, ούτε και ψηφοφόρος μου;»

Αυτές οι σκέψεις στριφογύριζαν στον νου του δημάρχου, ενώ πήγαινε να πάρει ένα κοστούμι με click-away έχοντας ζηλέψει την διαφημιστική ενέργεια του Άδωνι, ο οποίος ήταν και ανταγωνιστής του, στην ψηφοφορία που είχε οργανώσει μία ηλεκτρονική επιθεώρηση, η οποία είχε έδρα μέσα στην επικράτεια του.

Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι και αναγνωρίζουν αυτό που οι φίλοι μου και ψηφοφόροι μου δεν αναγνώρισαν. Ότι δηλαδή και το δικό μου κεφάλι μπορούσε να στολίσει το υπέροχο βάθρο, από τσιμέντο και πλάκα επενδύσεων»   

Αυτό ήταν το ζητούμενο της ψηφοφορίας που είχε οργανώσει η ηλεκτρονική επιθεώρηση. Αφού οι εκλέκτορες της μάζεψαν υποψηφιότητες από τον απλό κόσμο της Ραφήνας (και του Πικερμίου αλλά αυτοί ήταν μάλλον απρόθυμοι στο να προτείνουν)  για το άγαλμα ή την προτομή που θα έμπαινε πάνω στο βάθρο της πλατείας Θεοχάρη, άνοιξε την ηλεκτρονική ψηφοφορία για τον κόσμο, ο οποίος καλούταν να ψηφίσει μεταξύ των 8 επικρατέστερων. Αυτοί ήταν

-Ο ίδιος ο δήμαρχος

-Ο ίδιος ο περιφερειάρχης Πατούλης μαζί  με την απαστράπτουσα σύζυγο του, την αποκαλούμενη και Πατούλαινα

-Ο Γιάννης ο Γαλάτης, το «δικό μας παιδί». Ο άνθρωπος που γεφυρώνει τη Μύκονο με τη Ραφήνα, χωρίς καράβια, χωρίς φέρι μπόουτ. Μόνο με το χαμόγελο του. Ο άνθρωπος σύμβολο

Comic1

 

Η κατάρα για έναν τόπο είναι να παράγει ήρωες, εθνάρχες, ηγέτες, γιατί με την ίδια ευκολία που τους αναδεικνύει, καταφέρνει να εκθρέψει και μία άλλη κατηγορία «επαγγελματιών». Εκείνων του εμπορίου της μνήμης και της Ιστορίας.

Δεν είναι τυχαίο το ότι χώρες με μικρότερη αναλογία ηρώων/εθναρχών/ηγετών κλπ προς τον πληθυσμό τους, βρίσκονται σε ανώτερο πολιτισμικό στάδιο.  Ας δούμε την Ελλάδα του 20ου αιώνα, με Μακεδονικό αγώνα, Βαλκανικούς πολέμους, παγκόσμιους πολέμους, άσχετους πολέμους, χαμένους πολέμους, εκστρατείες, αλλαγές συνόρων. Μία Ελλάδα με πυκνή σύγχρονη Ιστορία, μέσα από την οποία ξεπήδησαν ευκαιρίες για ανάδειξη προσωπικοτήτων και ας τη συγκρίνουμε με τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ισπανία, τη Ρωσία, αλλά και με το Ισραήλ, την Τουρκία, την Αίγυπτο, οποιαδήποτε αραβική χώρα.  Χώρες με εξίσου πυκνή ή και πολύ πυκνότερη σε μεγάλα γεγονότα, Ιστορία. Μετρώντας προσωπικότητες και αγάλματα μπορεί κανείς να βρει το όριο που χωρίζει την Ανατολή από τη Δύση.

Αγαπάμε την ανάθεση της μοίρας μας σε άλλους. Θέλουμε ήρωες για να τους την αναθέσουμε. Έχουμε ανάγκη από ήρωες και τα αγάλματα τους, αφού δεν μπορούμε να γίνουμε εμείς αυτοί που θα πάμε την κοινωνία μας ένα βήμα πιο μπροστά. Αντίθετα την πάμε πολλά βήματα πιο πίσω και μάλιστα σε κάθε μας απόφαση, σε κάθε μας ενέργεια. Έχουμε ανάγκη από ήρωες και για έναν άλλο λόγο, πολύ πιο μικροπρεπή. Για να τους χρησιμοποιήσουμε ως στοιχεία ταυτότητας. Της ταυτότητας που έχουμε προ πολλού χάσει. Ειδικά εκείνοι που θεωρούν πως η ταυτότητα κάποιου είναι το φολκλόρ, τα πρόσωπα και η μεταφερθείσα από τις προηγούμενες γενιές, μνήμη.  Αυτοί είναι που σταμάτησαν να έχουν ταυτότητα και βασίζονται σε ότι τους είπε κάποιος, κάποτε πως τους χαρακτηρίζει.