mme

Από τη μαθητική εφημερίδα "Μαθουτοπία" του  ΠΑΛΛΑΤΙΔΕΙΟ ΓΕΛ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟΥ

Ο SARS- CoV2 είναι πια παντού στη χώρα. Άλλωστε το φθινόπωρο είναι η εποχή των ιώσεων πάσης φύσεως. Ανοίγουν τα σχολεία, τα παιδιά έρχονται σε συστηματική επαφή και οι ιώσεις κάνουν πάρτι. Ειδικά αν σφίξουν και λίγο τα κρύα.

Mega mououou

Μία σχολική αίθουσα με 25 παιδιά, δημοτικού ή γυμνασίου, «αποτελεί υγειονομική βόμβα» κατά τους γνώστες ή τους παντογνώστες επιδημιολόγους. Η ίδια σχολική αίθουσα, με τα ίδια παιδιά, δεν αποτελεί «υγειονομική βόμβα», αν τα παιδιά φοράνε μάσκες. Ιατρικές ή μη, δεν έχει καμία σημασία, κατά τους ίδιους επαΐοντες. Άσχετα με το γεγονός πως από τον Μάρτιο μέχρι σήμερα,  όλες οι απόψεις των επαϊόντων ακολουθούν πράξεις και εφαρμογή πολιτικών, τις οποίες τελικά προσπαθούν να καλύψουν με ένα πέπλο επιστημοσύνης. Η λογική, παντρεμένη με τον φόβο και το ένστικτο αυτοσυντήρησης, μας οδηγούν στην εφαρμογή των σχετικών μέτρων, όσο απίθανα και αν μοιάζουν ή ακούγονται.

Το κλείσιμο μικρών εστιατορίων και ταβερνών στις 12 τη νύχτα, η ποικιλία περιορισμών ανά δραστηριότητα και τόπο, με απίθανες δικαιολογίες, είναι ενδεικτικά. Την ίδια ώρα, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, μασκοφόροι και προσωπιδοφόροι στριμώχνονται για να πάνε ή να γυρίσουν από τη δουλειά τους, σε μία απόλυτα ταξική μεταχείριση των «μη προνομιούχων» από την χάσκουσα και παλινωδούσα εξουσία.

Εκεί που το πράγμα παίρνει μεγαλύτερες και πιο επικίνδυνες διαστάσεις είναι στην σύγκληση συμβουλίων πάσης φύσεως. Διοικητικών, δημοτικών, περιφερειακών, ακόμα και στο κοινοβούλιο το ίδιο.

Η επίκληση της πανδημίας γέννησε απαράδεκτα νομοθετήματα, τα οποία κατέστησαν την ελληνική δημοκρατία ακόμα πιο ανάπηρη απ’ ότι είναι. Η πράξη νομοθετικού περιεχομένου του υπουργού Θεοδωρικάκου, που τα στερνά του γελοιοποίησαν τα πρώτα του, είναι το πρώτο μελανό σημείο. Με την επίκληση της «έκτακτης ανάγκης, η διοίκηση ασκείται με τους πολίτες στο απόλυτο σκοτάδι και με τους κατά τόπους αρχηγίσκους να σαρώνουν και να αποφασίζουν όπως θέλουν και για ότι θέλουν. Σκοτεινές διαδικασίες, βαρβαριστί προσδιοριζόμενες ως συμβούλια «δια περιφοράς», εφαρμόζονται ετσιθελικά. Βεβαιώνονται ελεγχόμενες απαρτίες. Ψήφοι στο παρασκήνιο έχουν θέση ψήφου ενώπιον του λαού.

Στη βουλή, όπου η ξεφτίλα έχει ένα όριο -έστω και προσχηματικά πολλές φορές- υιοθετήθηκε η «θωράκιση» των διαβουλευόμενων είτε με την τήρηση αποστάσεων ασφαλείας, που κι αυτές διαρκώς επαναπροσδιορίζονται, ή με τη χρήση μάσκας, ασπίδας, plexiglass διαχωριστικού.

plex01
 
Στη Ραφήνα δε χρειάζεται να περιμένουν το εμβόλιο της Astra Zeneca ή το ρώσικο εμβόλιο του Πούτιν. Η ομάδα Πολιτικής Προστασίας του Δήμου κατόρθωσε με ένα πρωτοποριακό πείραμα να εγκλωβίσει τον κορονοϊό και να τον αδρανοποιήσει. Στη φωτογραφία μπορούμε να δούμε τον ιό αμήχανο και εγκλωβισμένο ανάμεσα στα θαυματουργά πλεξιγκλάς 
 
plex02
 
Αξίζει να σημειωθεί πως ο συγκεκριμένος ιός είχε καταφέρει να διαφύγει της θερμικής πύλης, της πρώτης ασπίδας προστασίας που είχε εγκαταστήσει ο Δήμος. Μια του κλέφτη, όμως, δυο του κλέφτη, τρεις και την κακή του μέρα , λέει ο σοφός λαός
 
Από κει και πέρα η σύλληψη του ιού ήταν θέμα χρόνου. Όπως βλέπουμε στην επόμενη φωτογραφία, ο ιός έχει συλληφθεί από την ειδική πράκτορα, έχει φιμωθεί και αδρανοποιηθεί
 
 

plex05

 

 Fence Surreal 2

Στις 26/8/2020, ο δήμαρχος Ραφήνας, διακατεχόμενος από «ιερή αγανάκτηση», ανάρτησε στο facebook την παρακάτω φωτογραφία, συνοδευμένη με σχετικό σχόλιο, στο οποίο έκανε λόγο για «προσωπική επιλογή» μέτρων που έλαβε,  αλλά «με ευθύνη της διοίκησης» !!!!

 JPGPersonalresponsibility

Αρχικά να σημειώσουμε εδώ,  πως μας εκπλήσσει η «μεταφυσική» αντίστιξη, όπου ένας δήμαρχος επιλέγει προσωπικά τα μέτρα που θα λάβει, δίχως όμως να φέρει την ευθύνη, ούτε για αυτά τα ίδια ούτε για την υλοποίηση τους. Την ευθύνη φέρει (κατά τον ανεύθυνο κατά δήλωση του) δήμαρχο, η απρόσωπη «διοίκηση». Έτσι, υπεύθυνη και αρμόδια, είναι κάποια απρόσωπη και απροσδιόριστη δύναμη, με το ασαφές όνομα «διοίκηση». Ο (ανεύθυνος κατά δήλωση του) δήμαρχος, ούτε είναι μέρος της διοίκησης, ούτε και φέρει ευθύνη για όσα αυτή πράττει (!!!). Ούτε βέβαια και για τις προσωπικές του επιλογές.

Streetview

Πλατεία Πικερμίου. Διαθέσιμη πια μόνο σε Street View από την Google

Η βαρβαρότητα, η ανυπαρξία ήθους και δημοκρατικών ευαισθησιών, είναι τα βασικότερα χαρακτηριστικά μίας δημοτικής αρχής και του επικεφαλής της, ο οποίος έχει βαλθεί να επιβάλλει την ασχήμια ως μέτρο της τοπικής αισθητικής, και  τον αυταρχισμό ως μέσο διοίκησης. Επίσης το ψέμα ως μέσο επικοινωνίας και τη διασπορά «ψιθύρων» από έμμισθα όργανα του, για τη δημιουργία κλίματος.

Ζόφος, που τον ζούμε καθημερινά, σε διάφορες όψεις της τοπικής καθημερινότητας μας. Όπως χθες, στην πλατεία στο Πικέρμι, όταν -έτσι ξαφνικά- έφτασαν συνεργεία του δήμου για να ξεριζώσουν τη Magnolia grandiflora που είχε φυτευτεί πριν δεκαετίες στο «πρόσωπο» της πλατείας προς τη Λ. Μαραθώνος. Για να εγκαταστήσουν κάδο της εταιρείας Ανταποδοτική Ανακύκλωση ΑΕ. Σε ένα μέρος στο οποίο, όταν υπήρχαν μπλε κάδοι ανακύκλωσης (ΕΕΕΑ) , είχε καταντήσει αληθινή χωματερή και «καθάρισε» όταν οι κάδοι μεταφέρθηκαν αλλού.

Δημοτικοί σύμβουλοι -της μάλλον περιποιητικής  και άνευρης-  αντιπολίτευσης που ήταν παρόντες στην βαρβαρότητα, διαμαρτυρήθηκαν υπερασπιζόμενοι τη λογική και την νομιμότητα. Χαρακτηριστική είναι η διαμαρτυρία της Αγγ. Ξηντάρα, η οποία εστίαζε -πέρα από το θέμα αισθητικής της πλατείας- στο γεγονός πως,  «ενώ η επιτροπή ποιότητας ζωής συνεδριάζει για αυτό το θέμα την Τρίτη 1η Σεπτεμβρίου 2020, ο δήμαρχος από ότι φαίνεται διατάζει (την υλοποίηση της παρέμβασης) χωρίς απόφαση»

MAgnolia Banner060

ωτο απο https://dasamarisos.blogspot.com/2015/06/blog-post_36.html]

 

Τα κλαδιά της κράτησαν κάποτε ένα πανό.

Eνα απ' τα δικά μας πανό

που λένε για τη γη... που δεν είναι εμπόρευμα.

Κάποιοι δεν της το συγχώρησαν ποτέ.

 

Μία μανόλια (Magnolia grandiflora) μεγάλωνε στο Πικέρμι. Σημείο χαρακτηριστικό, κάτι σαν τοπόσημο, σαν landmark θα λέγαμε υιοθετώντας μία πιο τουριστική γλώσσα. Μαζί με το φοινικοειδές, την πανύψηλη Washingtonia robusta που μεγαλώνει πολλά-πολλά χρόνια, δίπλα στον φούρνο «Πρίφτη», ίσως και με τα δύο τεράστια πλατάνια της πλατείας, να αποτελούσαν δέντρα – ταυτότητες του τόπου.

Σήμερα, 29/8/2020, η Μανόλια η μεγανθής δεν υπάρχει πια. Η μεγανθής έπεσε θύμα των μικρόθυμων και μικροπρεπών. Αυτών που σχεδιάζουν βλέποντας τι τους βολεύει, ή τι τους μειώνει τις δαπάνες ή ακόμα και έτσι, χωρίς άλλη σκέψη, αλλά επιπόλαια και βιαστικά «για να ξεμπερδεύουν».

sxoleio

 

Το Λύκειο της Ραφήνας προβάλλει ως ένας εξαιρετικά φιλόξενος, για τον SARS-CoV2 και την πανδημία που προκάλεσε και πήρε το όνομα COVID 19.

Σε αντίστιξη με τα μέτρα ου λαμβάνονται σε άλλες χώρες, που πήραν το μάθημα τους πέρυσι, όπου τα σχολεία ετοιμάζονται να ανοίξουν με εφαρμογή σειράς ειδικών μέτρων αποφυγής της εξαπλωσης, εδώ έχουμε έναν τοπικό και ιδιαίτερα γραφικό «χαβά».

Στην Ιταλία που έμαθε τι σημαίνει COVID-19, νέες αίθουσες, καθαρές, νέα θρανία, περισσότερα τμήματα και περισσότεροι εκπαιδευτικοί, καθώς  και μία σειρά μέτρων που ευνοούν την τήρηση αποστάσεων ασφαλείας μεταξύ των μαθητών, ήταν τα πρώτα μέτρα

Σε αντίθεση με όσα αναφέραμε παραπάνω,  στην Ελλάδα οι παλινωδίες περισσεύουν. Σε κυβερνητικό αλλά και σε αυτοδιοικητικό επίπεδο. Ας δούμε το πιο κοντινό μας παράδειγμα, το οποίο θα μας κληροδοτήσει τις συνέπειες των σφαλμάτων αυτών που αποφασίζουν ελαφρά τη καρδία και με πρωτοφανή ωχαδερφισμό

Στο Λύκειο της Ραφήνας υπάρχουν τρεις ή τέσσερις αίθουσες (η αίθουσα «10», η αίθουσα «11», η αίθουσα «Βιβλιοθήκη» και η αίθουσα 13 που είναι αίθουσες πολύ μικρές, με λίγα παράθυρα και ανεπαρκή αερισμό.

Οι «αίθουσες» αυτές δημιουργήθηκαν από το 2011 και μετά για την κάλυψη των ολοένα και μεγαλύτερων εκπαιδευτικών αναγκών.

Σε καμία περίπτωση οι αίθουσες αυτές δεν μπορούν να θεωρηθούν κανονικές αίθουσες.