blood

 

Σύμφωνα με τον Σωφρονιστικό κώδικα και το δεύτερο άρθρο του, (Νομιμότητα στη μεταχείριση, δικαιώματα και υποχρεώσεις των κρατουμένων)

  • Παράγραφος 1. Κατά τη μεταχείριση των κρατουμένων διασφαλίζεται ο σεβασμός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των δικαιωμάτων τους……
  • Παράγραφος 2. Κατά την εφαρμογή των κανόνων του παρόντος κώδικα σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 1 δεν περιορίζεται κανένα άλλο ατομικό δικαίωμα των κρατουμένων εκτός από το δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία. Η λήψη των αναγκαίων μέτρων για την άσκηση των δικαιωμάτων που τους αναγνωρίζει ο νόμος, αυτοπροσώπως ή με αντιπρόσωπο, αποτελεί ουσιώδη υποχρέωση της διοίκησης.
  • Παράγραφος 7. Ο έλεγχος της νομιμότητας στη μεταχείριση των κρατουμένων ασκείται από τον αρμόδιο δικαστικό λειτουργό και από το Δικαστήριο Έκτισης Ποινών.

Στην Ελλάδα, τη χώρα που κυβερνιέται μέσω των ΜΜΕ και των καλοπληρωμένων  -από κάποιον Πέτσα ή από τον εκάστοτε διαχειριστή του μηντιακού μπεζαχτά- «διαμορφωτών γνώμης», ο σωφρονιστικός κώδικας, σαφώς και δεν ισχύει. Ή ισχύει κατά περίπτωση και κατ’ επιλογή της -υπέρ τον νόμο- εξουσίας. Αν δε, η «περίπτωση» βρίσκεται στο στόχαστρο της οικογένειας που τρέφεται και μεγαλώνει, από τη στέρηση, το αίμα και τον ιδρώτα των 10.000.000 κατοίκων της χώρας, τότε πρόκειται για την περίπτωση που θα συγκεντρώσει όλες τις παραμορφώσεις και το σύνολο των παραβιάσεων, του σωφρονιστικού κώδικα. Πάντα προς τη δυσμενέστερη για τον κρατούμενο, κατεύθυνση.

FylakesAnilikon

Ο Πέτρος Δαμιανός δεν είναι ένας κοινός άνθρωπος, που κάνει μια απλή δουλειά σαν όλους μας, λιγότερο ή περισσότερο. Ο Πέτρος Δαμιανός είναι ο διευθυντής του σχολείου του «ειδικού καταστήματος κράτησης νέων» και για συντομία, των φυλακών Αυλώνα.

Ο Πέτρος Δαμιανός δεν είναι απλά ένας διευθυντής σχολείου, ένας διεκπεραιωτής των σχολικών χρόνων των μαθητών του. Πέρα από τα μαθήματα που διευθύνει, οργανώνει προγραμματίζει ή διδάσκει, έχει δείξει σε πολλούς νέους, παραβατικούς και φυλακισμένους, τον δρόμο που οδηγεί από το κελί, απευθείας στο πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Δεν είναι λίγες άλλωστε οι φορές, που ο δάσκαλος και το έργο του βρέθηκαν στο επίκεντρο της δημοσιότητας, ως θετικά πάντα παραδείγματα δασκάλου και της  φροντίδας του για την κοινωνικοποίηση νέων, που βρέθηκαν στο σκληρό περιθώριο. Σε άλλους καιρούς βέβαια, αλλά το έργο αυτό, ακόμα και μέσα στις αντιξοότητες, συνεχίζεται.

Πρόσφατα, πριν από μόλις δέκα μέρες, διαβάσαμε μία δήλωση του Πέτρου Δαμιανού σε ένα ύφος που δεν μας έχει συνηθίσει, ο συνήθως πράος και ψύχραιμος διευθυντής.

Μιλώντας στην Ευγενία Λουπάκη, δημοσιογράφο του Ρ/Σ «Στο Κόκκινο 105,5», ο κ. Δαμιανός είπε, μεταξύ άλλων:

 

  • Για τις συνθήκες διαβίωσης των νέων – Συνωστισμός στο κατάστημα

«…Το καταγγέλλω και είμαι θυμωμένος και με την κυβέρνηση αλλά και με την αντιπολίτευση. Τον Μάρτιο είχαμε 110 κρεβάτια για 280 παιδιά και σήμερα έχουμε 130. Τα κελιά είναι στενά με κουκέτες διπλές και ο χώρος στη μέση δεν φτάνει καν για δύο στρώματα. Κι έτσι άλλοι κοιμούνται στο πάτωμα κι άλλοι δυο - δυο στο ίδιο κρεβάτι ή με βάρδιες!

«Θα πω μονάχα πως το κορύφωμα που `χε το αλλόκοτο τούτο δράμα
στρίγγλιζε κλαίγοντας ο δικαστής στα διαλείμματα φώναζε μάνα
φώναζε μάνα σαν το φουκαρά που χθες καταδίκασε για ληστεία
και για κοινό παραδειγματισμό τον αποκεφάλισε στην πλατεία»