gada01

 

«Έδειξα την ταυτότητά µου, σε δευτερόλεπτα έφτασε δίπλα µου ένα αυτοκίνητο χωρίς πινακίδες και ενώ ήταν εν κινήσει, µε πέταξαν στο καπό. Με έδεσαν πισθάγκωνα µε χειροπέδες, µου φόρεσαν κουκούλα και µε έβαλαν στο αυτοκίνητο µε μπουνιές και κλοτσιές. Μέχρι εκείνη την ώρα δεν ήξερα αν έχω να κάνω µε αστυνομικούς ή µε μαφιόζους. Απ’ ό,τι αποδείχθηκε, ίσως ήταν καλύτερο να έχω να κάνω µε μαφιόζους. Μέσα από την κουκούλα μπορούσα να διακρίνω αμυδρά, αλλά µε χτυπούσαν όποτε σήκωνα το κεφάλι

… Συνέχιζα να είμαι δεμένος πισθάγκωνα και να φοράω κουκούλα, σαν αιχμάλωτος πολέμου. Από το γραφείο αυτό δεν ξέρω πόσοι πέρασαν, μάλλον όλη η αστυνομική δύναμη ανεβοκατέβαινε για να με δέρνει. Άλλοι με χτυπούσαν χωρίς να μιλάνε, άλλοι με έβριζαν, μου ζητούσαν επανειλημμένα να πω ποιας ομάδας είμαι οπαδός. Τους εξηγούσα ότι δεν είμαι ούτε οπαδός ούτε χούλιγκαν και πήρα την απάντηση: “Στ’ αρχίδια μας, θα πεις μια ομάδα”. Κάποια στιγμή έσβησαν τα φώτα και τότε το μόνο φως που μπορούσα να διακρίνω ήταν όταν ανοιγόκλεινε η πόρτα για να μπει κάποιος να με χτυπήσει. Για ένα πεντάλεπτο με άφησαν να πάρω ανάσα. Τότε κοπανάγανε τα θρανία και άκουγα ήχους εργαλείων και φερμουάρ και να με ρωτάνε “είσαι έτοιμος;”. Απαντούσα αρνητικά, ήταν σαν περιβάλλον εικονικής εκτέλεσης. Ένας κοπάνησε με βία το πρόσωπό μου στο θρανίο».

Αυτά δηλώνει επώνυμα στην Εφημερίδα των Συντακτών  ο Άρης Παπαζαχαρουδάκης, για όσα βίωσε στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής μία μέρα μετά τα επεισόδια στη Νέα Σμύρνη

Ένας άλλος, δεκαεννιάχρονος αυτή τη φορά, καταθέτει πάλι στην ΕΦΣΥΝ :

«Λίγα λεπτά πριν από τη σύλληψή μου, μηχανή της ομάδας ΔΡΑΣΗ έπεσε πάνω μου και αυτό έχει καταγραφεί σε βίντεο. Χτυπήθηκα με κλομπ στο κεφάλι, με έβριζαν, μου τράβαγαν τα μαλλιά και την ώρα που με οδηγούσαν στην κλούβα μού έλεγαν “πουτανάκι, αδερφή, θα δεις τι θα πάθεις μέσα”

 

elas

 

Στις στρατιωτικές και στις αστυνομικές σχολές, το καψόνι είναι θεσμός. Ανεπίσημος μεν, όμως είναι θεσμός τον οποίο όλοι ακολουθούν και όλοι σέβονται. Οι δόκιμοι του τελευταίου έτους έχουν το δικαίωμα να κάνουν καψόνια σε νεοσύλλεκτους δόκιμους. Όποιοι δεν αντέξουν, φεύγουν από τον πρώτο καιρό. Όσοι αντέξουν, θα σφίξουν τα δόντια και θα περιμένουν τη σειρά τους να γίνουν αυτοί οι επόμενοι που θα κάνουν τα καψόνια στους νεοσύλλεκτους. Έτσι γεννιέται ο φασισμός. Μέσα από τις σχολές. Όταν ο πρώην δόκιμος, βγει στο δρόμο, έχει ήδη υποστεί κακό και έχει ήδη προκαλέσει κακό σε άλλους. Ένας νέος υπερήφανος φασίστας έχει γεννηθεί

Ακολουθεί αναδημοσίευση από tvxs.gr

 

Η καθηγήτρια Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου «Παρί 11», Αναστασία Τσουκαλά, αποκάλυψε τα όσα αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια διαλέξεων στη Σχολή Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας τον Μάρτιο του 2013. «Είμαστε φασίστες και υπερήφανοι. Υπάρχει πρόβλημα;» της είπε ένας τριτοετής δόκιμος της σχολής κατά τη διάρκεια της διάλεξης, ο οποίος καταχειροκροτήθηκε.

Η Αναστασία Τσουκαλά μιλώντας στον Real Fm και την εκπομπή των Κ. Ακριβοπούλου και Ν. Μπογιόπουλου διηγήθηκε την εμπειρία της από τη Σχολή Αξιωματικών της ΕΛΑΣ με τους τριτοετείς δόκιμους, οι οποίοι πλέον έχουν αποφοιτήσεις. «Τον Μάρτιο του 2013 έδωσα από δύο τετράωρες διαλέξεις ανά έτος, στο δεύτερο, τρίτο και τέταρτο έτος με θέμα τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Ήταν η πρώτη φορά που εισάγονταν διαλέξεις αυτού του τύπου στη σχολή αξιωματικών της αστυνομίας.

Στο τέταρτο έτος, επειδή για παιδαγωγικούς λόγους το μάθημα βιντεοσκοπείται, δεν υπήρξαν αντιδράσεις ή σχόλια. Ωστόσο όταν επανέλαβα ουσιαστικά την ίδια διάλεξη, ελαφρά πιο απλουστευμένη στο τρίτο έτος, ολοκλήρωσα το πρώτο δίωρο και παραχώρησα ένα τέταρτο ομιλίας στους δόκιμους για να γίνει μια συζήτηση. Πήρε λοιπόν ένας δόκιμος το λόγο και μου είπε πως διαφωνούσε ριζικά με την ουσία της διάλεξης, ότι δηλαδή εξομοίωνα τους Έλληνες με τους αλλοδαπούς διότι αυτός θεωρούσε πως μια τέτοια εξομοίωση ήταν εξ ορισμού αδιανόητη.

Αντέδρασα παιδαγωγικά και είπα πως είναι αδιανόητο για μένα να θεωρούμε πως υπάρχουν ανώτεροι άνθρωποι και υπάνθρωποι και ότι σε τελευταία ανάλυση αυτού του τύπου ο διαχωρισμός παραπέμπει σε φασιστικά καθεστώτα. Τότε ο δόκιμος μου απάντησε: ‘Μα είμαστε φασίστες και είμαστε περήφανοι που είμαστε φασίστες. Υπάρχει κανένα πρόβλημα;’. Ακολούθησε το θυελλώδες χειροκρότημα των υπόλοιπων δοκίμων, ενώ οι εκπαιδευτές που ήταν παρόντες δεν αντέδρασαν.

Pic3

Ένα βίντεο από το μέλλον που έγινε ήδη παρόν.

Στο βίντεο βλέπουμε 30 άτομα να επιτίθενται σε αστυνομικούς και να τους δέρνουν αλύπητα. Έτσι τουλάχιστον μεταδίδουν η Καθημερινή, ο ΣΚΑΪ, το Πρώτο Θέμα, το capital.gr, o Ελεύθερος τύπος, o enikos.gr.

Τι; Δεν τους πιστεύετε ;;

Από κοντά και όλα τα αποκαλούμενα «τοπικά μέσα», της ανατολικής Αττικής, τα οποία ως συνήθως αντιγράφουν τα υποτιθέμενα «μεγάλα» και ολισθαίνουν μαζί τους στον βούρκο της ανυποληψίας (όχι ότι ήταν ποτέ ευυπόληπτα).

Έτσι, όλος ο κόσμος που έχει αναθέσει την ενημέρωση του σε εξαγορασμένα και χειραγωγημένα «μέσα» ακολουθεί ως κοπάδι τον τσοπάνη του στο σκοτάδι (και όχι βέβαια στον «σκοταδισμό» που λέει και ο γνωστός αγοραστής «μέσων» και γνώμης).

Στο σκοτάδι της άγνοιας όλα είναι εύκολα για τις εξουσίες. Οι εξουσίες πληροφορούν, οι εξουσίες ελέγχουν, οι εξουσίες εκτελούν.

Άσχετα με το τι θα επιλέξει ο καθένας να κάνει, θα πρέπει να έχει στον νου του πως ζούμε σε μία προβληματική δημοκρατία. Μία συγκαλυμμένη δικτατορία που η δύναμη της είναι η εξαγορασμένη «ενημέρωση», το ρουσφέτι και οι «διευκολύνσεις» και όπου αυτά δεν αρκούν, λόγω κλίμακας, η δύναμη της είναι η στυγνή αστυνομοκρατία*

Αν δεν σας ενδιαφέρει αυτή η κατάφορη ισοπέδωση  δικαιωμάτων και νομιμότητας σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης, από την ψευδώς ονομαζόμενη «τοπική αυτοδιοίκηση» μέχρι την ανάπηρη ελληνική δημοκρατία, να σας ενημερώσουμε πως θα πρέπει να μη σας ενδιαφέρει και μετά.

Όταν οι εκτελεστικοί βραχίονες της εξουσίας θα μπουν στο σπίτι σας, θα σφίξουν το κεφάλι του παιδιού σας και θα πατήσουν τον ίδιο, τον δικό σας τον λαιμό.

Όταν θα σας εξαφανίσουν την παραίσθηση ποιότητας, που νομίζετε πως έχει η φτωχοποιημένη ζωή σας, που θα φτωχοποιηθεί έτι περαιτέρω.

 

 

Dikaiosyni

Εικόνα από το Βαθύ Κόκκινο

 

Ο νόμος είναι όπως ο ιστός της αράχνης. Τα μικρά έντομα τα συλλαμβάνει, τα μεγάλα διαφεύγουν

(παλιό σύνθημα αναρχικών)

 

Οι βασικοί κανόνες (για το καλό σας)

Αν είστε νομοταγείς και σοβαροί, δεν θα διεκδικείτε στους δρόμους. Το Κράτος ξέρει τις ανάγκες σας και φροντίζει γι’ αυτές.

Αν δεν είστε νομοταγείς και σοβαροί και δημιουργείτε επεισόδια, θα αναλάβει η αστυνομία

Αν κάτι δεν πάει καλά, δεν φταίει η κυβέρνηση αλλά εσείς που θέλετε πράγματα που δεν γίνονται. Δεν μπορείτε να ζητάτε για παράδειγμα, οχτάωρο και αξιοπρεπή μισθό, αφού έχετε ενημερωθεί και ξέρετε πως «κανείς στον κόσμο δεν τα παίρνει αυτά». Πως έχετε το θράσος να τα ζητάτε εσείς; Αν όμως τα ζητήσετε, να το κάνετε συντεταγμένα, χωρίς παρακώλυση της κυκλοφορίας και χωρίς φωνές.

Αν δεν είστε σοβαροί και υπεύθυνοι, θα αναλάβει η αστυνομία

Αν πιστεύατε πως η συνταγματική δημοκρατία είναι πολίτευμα που σέβεται τον καταστατικό του χάρτη, δηλαδή το Σύνταγμα, νομοθετεί με γνώμονα αυτό και δεν το καταστρατηγεί, μάλλον έχετε πέσει θύματα παραπληροφόρησης.

Αυτό σημαίνει πως κάποια στιγμή θα βγείτε στους δρόμους, άρα πάλι θα αναλάβει η αστυνομία.

Αν πιστεύετε στην ισονομία και στα ίσα δικαιώματα των πολιτών, μεταξύ τους και  ενώπιον του νόμου, εκτός από επικίνδυνοι είστε και γελασμένοι αφού δεν έχετε καταλάβει πως στην ταξική μας κοινωνία,  οι ανώτερες τάξεις (τα κριτήρια ανωτερότητας τα ορίζουν εκείνοι και όχι εσείς) έχουν διαφορετικά δικαιώματα από εσάς.

Αν επιμένετε πως έχετε δικαιώματα, είστε επικίνδυνοι, άρα πάλι θα αναγκαστεί να επέμβει η αστυνομία.

Αν θέλετε να ζήσετε σε ένα περιβάλλον υγιές, καθαρό και δεν θέλετε ρύπανση και υποβάθμιση, αυτό σημαίνει πως είστε εχθροί της ανάπτυξης άρα πάλι θα επέμβει η αστυνομία

 Θέλετε δεν θέλετε, η αστυνομία θα επεμβαίνει πάντα.

Τόσους ανθρωποφύλακες προσέλαβε η κυβέρνηση. Μείωσε και την ανεργία, μείωσε και τον αριθμό αυτών που ίσως κάποτε καταλάβαιναν και ενδεχομένως θα βρίσκονταν απέναντι της.

Όποιος δεν το καταλαβαίνει,  πάλι θα επέμβει η αστυνομία για να τον κάνει να καταλάβει.

 

hungerstrike06

 

Αυτό που δεν θα τολμούσε να κάνει ούτε ο σκληρός δεξιός Σαμαράς, φαίνεται πως είναι αποφασισμένος να πράξει ο χαζοχαρούμενος Κυριάκος. Να έχει, δηλαδή, υπό την πρωθυπουργία του, ένα θάνατο απεργού πείνας μέσα στις φυλακές. Αυτός θα είναι ο μόνος Ευρωπαίος μετά τη μισητή Μάργκαρετ Θάτσερ, που μετά το θάνατό της στήθηκαν αυτοσχέδια πάρτυ σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία. Αυτό θα είναι και το κοινό στοιχείο που θα τον ενώνει για πάντα με το δικτάτορα Ερντογάν. Αυτός, ο Κυριάκος δηλαδή, η Θάτσερ και ο Ερντογάν θα είναι οι ηγέτες που η θητεία τους θα έχει στιγματιστεί για πάντα από το θάνατο ενός απεργού πείνας. Όποιος και αν είναι αυτός. Ο σύγχρονος νομικός πολιτισμός τα έχει λήξει αυτά τα ζητήματα, μόνο που η συντηρητική παράταξη της Νέας Δημοκρατίας επιμένει να μένει προσκολλημένη σε προηγούμενους αιώνες

Πέρα από το ανθρωπιστικό μέρος του ζητήματος και πέρα από το ότι μια δημοκρατία δεν μπορεί να εκδικείται επιλεκτικά, ίσως ο ανέμελος ταξιδιώτης που έχουμε εκλέξει ως πρωθυπουργό δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι ετοιμάζεται να ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου. Ασκούς που έχουν γεμίσει από τη διάχυτη αίσθηση που πλανάται στην κοινωνία πως μια μικρή ελίτ είναι που κάνει κουμάντο σ’ αυτό τον τόπο. Μια ελίτ που κάνει ό,τι γουστάρει και λογαριασμό δε δίνει σε κανέναν. Και πως αν κάποιος από την ελίτ αυτή, πιαστεί με τη γίδα στην πλάτη, είναι βέβαιο πως θα την βγάλει απολύτως καθαρή

Μια τέτοια αίσθηση ήταν αυτή που γέννησε τη 17η Νοέμβρη. Όταν κάποιοι είδαν πως από τους χουντικούς πραξικοπηματίες, ελάχιστοι ήταν αυτοί που τιμωρήθηκαν. Όταν είδαν πως οι βασανιστές της χούντας κυκλοφορούσαν ελεύθεροι και αλώβητοι. Και ήταν η δεύτερη φορά στη σύγχρονη ιστορία αυτού τόπου που η κοινωνία έβλεπε πως δεν υπήρχε τιμωρία. Ούτε οι δοσίλογοι συνεργάτες των Γερμανών τιμωρήθηκαν ποτέ και ούτε αργότερα αυτοί που κατέλυσαν με τα όπλα τη δημοκρατία και βασάνισαν χιλιάδες συμπολίτες μας

Το εξοργιστικό είναι πως ακόμη και αυτά τα λόγια θεωρούνται απαγορευμένα από την κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης που ταΐζει. Λόγια που ερμηνεύουν τη γέννηση της 17ης Νοέμβρη, αλλά και λόγια που εξηγούν την αποδοχή της δράσης της από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, ειδικά τα πρώτα χρόνια της δράσης της οργάνωσης.