Στο δίσκο «Βρώμικο ψωμί» του 1972, ο Διονύσης Σαββόπουλος, πάνω σε μια μελωδία του Bob Dylan, τραγούδησε για τον «Άγγελο Εξάγγελο» και για την τύχη που του επεφύλαξαν οι εθελοτυφλούντες συνάνθρωποί του:

" Άγγελος εξάγγελος μας ήρθε από μακριά
γερμένος πάνω σ’ ένα δεκανίκι
δεν ήξερε καθόλου μα καθόλου να μιλά
και είχε γλώσσα μόνο για να γλείφει

Τα νέα που μας έφερε ήταν όλα μια ψευτιά
μα ακούγονταν ευχάριστα στ’ αυτί μας
γιατί έμοιαζε μ’ αλήθεια η κάθε του ψευτιά
κι ακούγοντάς τον ησύχαζε η ψυχή μας

Και πέρασε ο χειμώνας κι ήρθε η καλοκαιριά
κι ύστερα πάλι ξανάρθανε τα κρύα
ώσπου κάποιο βραδάκι βρε τι του `ρθε ξαφνικά
κι άρχισε να φωνάζει με μανία

Τα πόδια μου καήκανε σ’ αυτή την ερημιά
η νύχτα εναλλάσσεται με νύχτα
τα νέα που σας έφερα σας χάιδεψαν τ’ αυτιά
μα απέχουνε πολύ απ’ την αλήθεια

Αμέσως καταλάβαμε τι πήγαινε να πει
και του `παμε να φύγει μουδιασμένα
αφού δεν είχε νέα ευχάριστα να πει
καλύτερα να μην μας πει κανένα"

 

 

Ο Άγγελος εξάγγελος μάλλον τυχερός φάνηκε, αν κρίνουμε από την αντίστοιχη τύχη που είχε ο «μάγος» στο δίσκο «Αγροκτηνοτροφικά & Μητροπολιτικά» των Χαΐνηδων του 2011

 

 

Στις 14 Ιουλίου 1921, οι Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti, αναρχικοί Ιταλοί μετανάστες στις ΗΠΑ, καταδικάζονται σε θάνατο κατηγορούμενοι – άδικα όπως αποδείχθηκε πολύ αργότερα και αναγνώρισε δημόσια το 1977, ο τότε κυβερνήτης της Μασαχουσέτης Μάικλ Δουκάκης - για τη δολοφονία ενός ταμία και ενός φύλακα εργοστάσιου στη Μασαχουσέτη και την κλοπή 15.000 δολαρίων

Οι Sacco και Vanzetti κρίνονται ένοχοι και καταδικάζονται σε θάνατο, μετά από μία αμφιλεγόμενη δίκη επτά εβδομάδων στην οποία ήταν απροκάλυπτη η εχθρότητα και η μεροληψία των αρχών κατά των αναρχικών μεταναστών. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο πρόεδρος του δικαστηρίου απευθυνόμενος στους ενόρκους κατά τη διάρκεια της δίκης είπε: «Αυτός ο άνδρας, (ο Vanzetti) αν και μπορεί να μην διέπραξε το έγκλημα που του αποδίδεται, είναι παρόλα αυτά ένοχος, επειδή είναι εχθρός των θεσμών μας» 

 

Γέλα, γέλα πουλί μου γέλα

γέλα, κι είν’ η ζωή μια τρέλα

 

Ήταν Μάρτιος του 1985 όταν κυκλοφόρησαν τα «Ζεστά ποτά», ο πρώτος δίσκος των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα. Ένας δίσκος που περιφερόταν για χρόνια από τη μία δισκογραφική εταιρεία στην άλλη και που χρειάστηκε τη διορατικότητα του Μανώλη Ρασούλη, ώστε η Minos-EMΙ να πειστεί τελικά να τον κυκλοφορήσει. Ο δίσκος αυτός σημείωσε αμέσως τεράστια επιτυχία ξεπερνώντας σε ένα χρόνο τις 100.000 πωλήσεις. Ακόμη, όμως, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την τεράστια επίδραση που θα ασκούσε στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι.

Στην πραγματικότητα, ο δίσκος αυτός με τα νέα στοιχεία που έφερνε – κυρίως το συνταίριασμα της ελληνικής με τη δυτική μουσική παράδοση – άνοιξε το δρόμο σε μια ολόκληρη γενιά τραγουδοποιών-ερμηνευτών δημιουργώντας αυτό που αργότερα ονομάστηκε έντεχνο ελληνικό τραγούδι, άσχετα με το πόσο δόκιμος είναι αυτός ο όρος. Εύκολα λοιπόν μπορεί να αντιληφθεί κανείς γιατί τα «Ζεστά Ποτά» θεωρούνται ένας από τους πιο σημαντικούς δίσκους για το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι.

 

Αυτό το μήνα συμπληρώνονται 50 χρόνια από την κυκλοφορία ενός εμβληματικού album των Beatles, του «White album”. Με την ευκαιρία αυτή, κυκλοφόρησε πρόσφατα στην αγορά μια επετειακή έκδοση του album. Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει τα 30 τραγούδια της αρχικής έκδοσης, αλλά και 27 ακουστικά ντέμο και 50 ηχογραφήσεις, οι περισσότερες από τις οποίες δεν είχαν ποτέ κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Ευκαιρία, όμως, αποτελεί και για εμάς να θυμηθούμε ένα από τα album που έγραψαν οι Βeatles στην κορύφωση της ωριμότητάς τους.

Το «White album” κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1968. Ήταν το 9ο album των Σκαθαριών και είχε τίτλο “The BEATLES”. Πολύ σύντομα, όμως, καθιερώθηκε ως  "The White Album". Το album αυτό ηχογραφήθηκε από το Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1968, αφού το συγκρότημα των Beatles είχε μόλις επιστρέψει από ένα δίμηνο ταξίδι πνευματικών αναζητήσεων στην Ινδία.

Στη δεκαετία του 1980, όταν εδραιώθηκαν πια οι κολοσσοί της μουσικής βιομηχανίας, οδεύοντας σύμφωνα με τις επιταγές της παγκόσμιας οικονομίας (δηλαδή της Αμερικανικής)  οι μεγαλύτερες δισκογραφικές αποτελούσαν ομάδα στις παγκόσμιες  επιχειρηματικές αναφορές. Ήταν η ομάδα με το όνομα «The Big 6». Η ομάδα αποτελούταν από τις Sony, EMI, Polygram, BMG, MCA και τη WEA.

Επειδή ο καπιταλισμός απαιτεί μεγέθυνση και κατανάλωση της σάρκας των πιο αδύναμων μέσω εξαγορών,  η παρέα άλλαξε και μετά την ένωση της Polygram με την Universal Music Group στα τέλη της ίδιας δεκαετίας,  η ομάδα ονομάστηκε «The Big 5».

Το 2012, με τις ίδιες διαδικασίες  η ομάδα άλλαξε πάλι σε  «The Big 4» (Ένωση Universal και EMI) και σήμερα (2018) φτάσαμε στην παρέα των τριών. Έτσι τρεις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις:

Αυτοί οι στίχοι του Άλκη Αλκαίου είναι που έδωσαν τον τίτλο στην διαδικτυακή μας απόπειρα να μοιραστούμε  τις αγωνίες μας για όσα βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας και με αφορμή τους στίχους αυτούς παρουσιάζουμε έναν κλασσικό πλέον δίσκο της ελληνικής δισκογραφίας , το «Εμπάργκο».