hungerstrike03

 

(Διασκευή του ρεμπέτικου ΣΕΡΣΕ ΛΑ ΦΑΜ)

 

Κι αν οι μπάτσοι με ταράζουν στα χαστούκια

κι αν στα μάγουλα το δάκρυ κάνει λούκια

κι αν δε βγαίνω πια να πάω στα μπουζούκια

και πικρό καφέ ντελίβερι ρουφάμ’

κι ούτε να φαμ’, κι ούτε να φαμ’

 

Κι αν γυρίζω όλη τη μέρα μέσ’ στο σπίτι

καραντίνα, στο κλουβί σαν τον Τουίτι

κι όταν βγαίνω στα κλεφτά σαν τον αλήτη

και σε φίλους δεν κοτάμε πια να παμ’

άστα να παν’, άστα να παν’

 

Κι αν πουλάνε παραμύθι οι ειδήσεις

κρούσματα και μούφα οι πιο πολλές μετρήσεις

κι αν τα εμβόλια προβάλλουνε σα λύσεις

και με μάσκες κι έσεμες κυκλοφοράμ’

για πού το παν’, για πού το παν’

 

Ξεκουμπίδια, μας ζαλίσατε τα πρέκια

αϊσιχτίρι, μας τα κάνατε τσουρέκια

ήρθε η ώρα να σας κάνουμε μπιφτέκια

και τη σχάρα που αργοψήνεστε κοιτάμ’

Βρε θα σας φαμ’, βρε θα σας φαμ’

 

Κάνουμε εξάσκηση στο αυθεντικό και συνεχίζουμε με τους στίχους του Τεό 

 

 

kerameos

(Διασκευή του άσματος Ο ΜΑΘΗΤΗΣ του Γιώργου Ζαμπέτα)

 

Ο μέσος όρος μαθητών / δεκαεφτά ανά τάξη

– χα – χα – χα – χα!

και για τον κορωνοϊό / τίποτα δε θα αλλάξει

 

ΡΕΦΡΑΙΝ: Η πιο καλή η υπουργός /

η Κεραμοσκεπέως

– ω – ω – ω – ω

μα από καλός σα μαθητής / έμεινα μετεξεταστέος

 

Κολλέγια για τα παιδιά / Εκάλης και Γλυφάδας

– ω – ω – ω – ω

μα για Αμφιάλη, Ταύρο, Ρουφ /

ΧΥΤΥ, ΧΥΤΑ, Καιάδας

 

ΡΕΦΡΑΙΝ ………………………………

 

Υποδοχή πρωτοετών / απ’ την αστυνομία

– α – α – α – α

της κυρα-Νίκης το όραμα /

αυτό ειν’ για την παιδεία

 

ΡΕΦΡΑΙΝ …………………………………

 

Για εισαγωγή στα ΑΕΙ / Δέκα ο βαθμός καβάντζα

– ω – ω – ω – ω

και τηλεκπαίδευση εσαεί /

μέχρι να κάψεις φλάντζα

 

ΡΕΦΡΑΙΝ …………………………

 

Κι όλους τους εκπαιδευτικούς / θα αξιολογήσει

– ι – ι – ι – ι

και σαν τους κορωνοϊούς / θα καταπολεμήσει

 

ΡΕΦΡΑΙΝ ………………………………………………

 

Κάνουμε εξάσκηση στο αυθεντικό και συνεχίζουμε με τους στίχους του Τεό 

mendoni

 

(Διασκευή του λαϊκού Ο ΚΥΡ-ΑΛΕΚΟΣ του Γιώργου Ζαμπέτα)

 

Κυρα-Λίνα απ’ το υπουργικό / στάσου δύο κουβέντες να σου πω

Κυρα-Λίνα, μανταμ-Λίνα / κει που κάθεσ’ ήταν η Μελίνα

Κυρα-Λίνα, μανταμ-Λίνα / τώρα τι κατάντια, είναι κρίμα

 

Το σκηνοθέτη το γνωστό / όνομα και μη χωριό

Φιλαράκι απ’ τα παλιά σου / παλουκάκι τώρα στα στερνά σου  

Κυρα-Λίνα, μίσις-Λίνα / φίλη ήσουν με μια καβαλίνα

 

Και για τ’ αρχαία τι να πω / ναυάγιο μοιάζει στον Τιτανικό

Που τα έβγαλες στη γύρα / κλαίει η Αφροδίτη η κακομοίρα

Τσιμεντώνει, βρε τσιμεντώνει / την Ακρόπολη η κυρα-Μενδώνη

 

Κι όλο τον κόσμο τον καλλιτεχνικό/έχεις αφήσει δίχως φράγκο τσακιστό

Κυρα-Λίνα, αχ κυρα-Λίνα / τους κατηγορείς για μαύρο χρήμα

Κύρα-Λίνα, αρίστη Λίνα / που ποτέ δε γνώρισες την πείνα

 

Και όσα λες αφ’ υψηλού / έχουνε γραφτεί στα κιτάπια του λαού

Κυρα-Λίνα, αρίστη Λίνα / χάλασε, είναι κρίμα, η βιτρίνα

Κυρα-Λίνα, αρίστη Λίνα / μου φέρνεις στο μυαλό τη γκιλοτίνα

 manos

                  

(Διασκευή του ρεμπέτικου: Μια βραδυά στην Αμφιάλη)

 

Μια βραδυά απ’ την Εκάλη - του την είπαν του Μιχάλη

                                                                 (δις αντιστρόφως)

Βάζει ο Στέφανος μαγκάλι – δίχως ρεύμα κι η Εκάλη

                                                                 (δις αντιστρόφως)

Και την Εθνική την κλείνει – βρε Μιχάλη, τι ευθύνη!

                                                                 (δις αντιστρόφως)

Έριξε χιονούρα η Μήδεια – κι όλα τάκαναν  …ρχίδια

                                                                   (δις αντιστρόφως)

Τα μνημόνια φταιν Μιχάλη – πας αδιάβαστος και πάλι

                                                                 (δις αντιστρόφως)

Που διαλύσανε το κράτος – και μας έφυγεν ο πάτος

                                                              (δις αντιστρόφως)

Ποιος του φταίει του Μιχάλη – ο λαός για η Εκάλη

                                                                 (δις αντιστρόφως)

Δύο κι ένα κάνουν τρία – να μη χέσω αριστεία

                                                              (δις αντιστρόφως)    

 

Για όποιον δεν θυμάται το σκοπό, ακούει το original και σιγοτραγουδάει τους στίχους του Τεό

 

 

o magos

 

Θυμάμαι την πρώτη φορά που πρωτάκουσα αυτό το δίσκο. Ήταν ένα μουντό πρωϊνό κι εγώ ήμουν στριμωγμένος σα σαρδέλα, σε ένα τρόλεϊ που πάσχιζε να προχωρήσει σε μια μποτιλιαρισμένη Πατησίων. Δεν υπήρχαν βέβαια τα smartphones, υπήρχαν όμως τα θρυλικά walkman και δεκάδες ραδιοφωνικοί σταθμοί που έπαιζαν καλή μουσική

Ήταν το «Μ’ αρέσει να μη λέω πολλά» το τραγούδι που με πήρε και μ' έκανε να πετάξω πάνω από την πόλη εκείνο το άχαρο πρωϊνό. Θυμάμαι και την ημέρα που αγόρασα το δίσκο αυτό. Αυτή τη φορά ήταν ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στην Πανεπιστημίου. Ο δίσκος ήταν «Ο μάγος κοιτάζει την πόλη», ο πρώτος – και καλύτερος δίσκος – των Υπόγειων Ρευμάτων.

Ο δίσκος αυτός στάθηκε ένας από τους πιο επιτυχημένους της ελληνικής ροκ σκηνής της δεκαετίας του ’90. Ο άνθρωπος που τους “ανακάλυψε” ήταν ο μουσικός παραγωγός Δημήτρης Χατζόπουλος ο οποίος, προλογίζοντας το δίσκο που κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1994, γράφει: « Υπόγεια Ρεύματα σημαίνει μουσικές αναζητήσεις που ξεκινούν από τον προσωπικό κόσμο πέντε παιδιών, συγκροτούνται στο κέντρο της πόλης (περιοχή Ψυρρή, αν αρέσκεσθε στις λεπτομέρειες) και για πρώτη φορά καταγράφονται για να ταξιδέψουν στην πόλη και πέραν αυτής. Αγαπάμε την ποίηση, αγαπάμε τη μουσική … τώρα προσπαθούμε ν’ αγαπήσουμε και τους εαυτούς μας. Παιδιά καλό ταξίδι, υπόγεια και υπέργεια …»

Οι στίχοι των τραγουδιών είναι δικοί τους, εκτός από δύο ποιήματα, τα «Ανδρείκελα» του Κώστα Καρυυωτάκη και η «Βροχή» του Χ.Λ. Μπόρχες. Καλή ακρόαση!

 

mahalia jackson

 

«Sometimes I feel like a motherless child, a long way from my home» … Ένα παραδοσιακό νέγρικο τραγούδι (spiritual) που αφηγείται το παράπονο ενός ξεριζωμένου μαύρου που νιώθει σαν ορφανό παιδί μακρυά από τη γη που τον  γέννησε. Στα σκλαβοπάζαρα του Αμερικανικού Νότου, οι αγοραστές, κυρίως ιδιοκτήτες φυτειών βαμβακιού, διάλεγαν συνήθως τα νεότερα μέλη μιας οικογένειας και τα παιδιά αυτά δεν έβλεπαν ποτέ ξανά τους γονείς τους. Αυτά ήταν τα «παιδιά χωρίς μάνα», βίαια χωρισμένα από τη μάνα τους, τον πατέρα τους, την πατρίδα τους. Προορισμένα να ζήσουν σαν σκλάβοι και που οι απόγονοί τους στις ΗΠΑ, στην πλειοψηφία τους, ακόμη αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας

Οι ρίζες του τραγουδιού αυτού  χάνονται  στην ιστορία, όπως γίνεται σε όλα τα παραδοσιακά τραγούδια, στην προκειμένη περίπτωση, των Aφροαμερικάνων σκλάβων. Έχει ηχογραφηθεί με διάφορες τροποποιήσεις στίχων, ενώ η παλιότερη καταγεγραμμένη επίσημα εκτέλεση του τραγουδιού έρχεται 146 χρόνια πριν, από την χορωδία του Πανεπιστημίου Φισκ, με έδρα το Νάσβιλ του Τενεσί. Εδώ το ακούμε από τη Mahalia Jackson, μια από τις πιο σημαντικές τραγουδίστριες gospel και spirituals

 

metanastes

στίχοι Τάσου Λειβαδίτη, μουσική Μίκη Θεοδωράκη

 

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,

τη λάμπα κρατώ ψηλά,

να δούνε της γης οι θλιμμένοι,

να 'ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

 

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,

σταμνί για να πιει ο καημός

κι ανάμεσά μας θα στέκει

ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

 

Να βρούνε γωνιά ν' ακουμπήσουν,

σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός

κι εκεί, καθώς θα μιλάμε,

θα’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός