thiseas2

Ένα τραγούδι σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου και στίχους του Δημήτρη Βάρου. Το ερμηνεύουν ο Παύλος Σιδηρόπουλος και η Μαρία Φωτίου. Ο Ηλεκτρικός Θησέας είναι ο σύγχρονος Θησέας. Αυτός που παλεύει ξανά για να σκοτώσει το Μινώταυρο, όμως η Αριάδνη αυτή τη φορά δεν μπορεί να τον βοηθήσει. Έτσι, ο Θησέας αποδύεται σε έναν αγώνα αδιέξοδο και καταδικασμένο εκ των προτέρων. Είναι ο ύμνος ενός λαού που χρόνια τώρα ζει μέσα σε μία πλάνη, ελπίζοντας και εξαπατούμενος συνεχώς από επίδοξους σωτήρες, χωρίς ο ίδιος να προσπαθεί να κάνει κάτι. Φταίνε, λαέ μου, αυτοί που κάνουν κουμάντο, φταις όμως κι εσύ που δεν κάνεις τίποτα. Και όπως καταλήγει το τραγούδι «Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου, ή βγες ξανά στο δρόμο της φωτιάς!»

 

Με κάτασπρο πανί ένα καράβι απ’ το πενήντα έχει να φανεί
και συ βιδώθηκες μες στο λιμάνι με ανθοδέσμη που `χει μαραθεί.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί
ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι η Αριάδνη έχει μουγκαθεί.

Σε εδίκασαν να σπαταλάς τα χρόνια σε μια ζωή χωρίς προοπτική.
Χάνεσαι σαν τον γλάρο στην Ομόνοια και όταν ψάχνεις λύση στην φυγή,
πληρώνεις όσο όσο τα διόδια και κομματιάζεσαι στην εθνική.
Ηλεκτρικός Θησέας σε πηγάδι κι Αριάδνη έχει μουγκαθεί.
 

 

notreasurebuthope02

Είναι γνωστή η ιδιαίτερη σχέση που έχουν οι Άγγλοι Tindersticks με την Ελλάδα, όπως είναι γνωστή και η μεγάλη απήχηση που έχουν στη χώρα μας. Μάλιστα, στον πρόσφατο δίσκο τους που κυκλοφόρησε τον περασμένο Δεκέμβριο, φροντίζουν αυτή τη σχέση να την αναβαθμίσουν. Στο εξώφυλλο του τελευταίου τους δίσκου «No treasure but hope”, φιγουράρει ένας χάρτης του Ιονίου, με την Ιθάκη στο κέντρο του, ενώ το videoclip του τραγουδιού "Pinky in the Daylight" είναι γυρισμένο στην Ιθάκη, εκεί όπου έχει το καλοκαιρινό του καταφύγιο ο τραγουδιστής του συγκροτήματος Stuart Staples με τη χαρακτηριστική βαριά φωνή. Το videoclip είναι γυρισμένο σε film Super-8 δίνοντας την εντύπωση ότι οι εικόνες του είναι τραβηγμένες στη δεκαετία του ’60.

Πανέμορφα αποτυπώνεται η Ιθάκη στο videoclip , πανέμορφο όμως είναι και το "Pinky in the Daylight". Όπως δήλωσε ο Stuart Staples : «Η μουσική του "Pinky in the Daylight" ήρθε σε μένα μέσα από τη σκιά του ήλιου στο κατάστρωμα ενός παλιού μπλε ferry boat που έφευγε από το νησί - μια σπάνια στιγμή ευχαρίστησης και ηρεμίας. Ήθελα να κάνω μια ταινία που να παρουσιάζει την ομορφιά του νησιού και την ομορφιά της Suzanne. Μια ερωτική επιστολή λοιπόν σε Super 8 film».

 

mikis 

Μια ανάρτηση του Avopolis μας έδωσε το ερέθισμα να θυμηθούμε μερικά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη που έκαναν διεθνή καριέρα με την ερμηνεία διάσημων καλλιτεχνών. Τα τραγούδια που επιλέξαμε δεν προέρχονται από την αστείρευτη δεξαμενή των πολιτικών τραγουδιών του Μίκη, που ως γνωστόν είχαν μια τεράστια διεθνή απήχηση. Αντίθετα, επιλέξαμε να ακούσουμε τραγούδια της λυρικής πλευράς του συνθέτη, που ερμήνευσαν η Edith Piaf, η Sirley Bassey, οι Beatles και οι Walkabouts

Ξεκινώντας ανάποδα, οι Walkabouts, το 2000, ερμήνευσαν το "The Train Leaves At Eight" (Το τραίνο φεύγει στις οκτώ). Οι Βeatles ερμήνευσαν το "Honeymooon Song" (Αν θυμηθείς τ’ όνειρό μου). H Shirley Bassey το "Life goes on” (Το γελαστό παιδί) και η Edith Piaf το “Les amants de Teruel” (Όμορφη πόλη)

 

 

maoytxaoyzen

Ίσως το ωραιότερο μουσικό έργο για το Ολοκαύτωμα που γράφτηκε ποτέ. Τα τέσσερα τραγούδια, που αποτελούν τη Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν, βασίζονται σε γεγονότα που βίωσε ο συγγραφέας Ιάκωβος Καμπανέλλης - ως πολιτικός κρατούμενος - στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν. Στίχοι του Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Ένα από τα τραγούδια του δίσκου που κυκλοφόρησε το 1966, είναι το συγκλονιστικό  «Άσμα Ασμάτων»

Τι ωραία που είν’ η αγάπη μου
με το καθημερνό της φόρεμα
κι ένα χτενάκι στα μαλλιά.
Κανείς δεν ήξερε πως είναι τόσο ωραία.

Κοπέλες του Άουσβιτς,
του Νταχάου κοπέλες,
μην είδατε την αγάπη μου;

Την είδαμε σε μακρινό ταξίδι,
δεν είχε πια το φόρεμά της
ούτε χτενάκι στα μαλλιά.

 

arbeit

 

Σαν σήμερα, πριν από 75 χρόνια, ο σοβιετικός στρατός απελευθερώνει το Άουσβιτς, το μεγαλύτερο κολαστήριο των Ναζί, εκεί όπου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, στη μεγάλη πλειοψηφία τους Εβραίοι

Από αυτή τη φρίκη είναι εμπνευσμένο το πασίγνωστο τραγούδι του Leonard Cohen “Dance me to the end of love”. Γιατί το τραγούδι αυτό δεν είναι ένα τραγούδι για εραστές. Είναι ένα τραγούδι που κρύβει μέσα του όλη τη φρίκη ενός επιστημονικά οργανωμένου εγκλήματος, τόσο οργανωμένου και τόσο ψυχρού που το κάνει ακόμη πιο φρικτό. Όπως διηγήθηκε κάποτε ο Leonard Cohen « ... το συγκεκριμένο τραγούδι ήρθε για μένα επειδή γνώριζα ή άκουγα ότι δίπλα στα κρεματόρια, σε κάποια στρατόπεδα θανάτου υπήρχε μία ομάδα μουσικών, που αποτελούνταν από ένα κουαρτέτο εγχόρδων, οι οποίοι υποχρεώνονταν να παίζουν κάθε φορά που εξελισσόταν η διαδικασία αυτής της φρίκης. Και αυτούς τους ανθρώπους που έπαιζαν, τους περίμενε η ίδια τρομακτική μοίρα. Και υποχρεώνονταν να παίζουν κλασική μουσική, την ώρα που οι συγκρατούμενοί τους θανατώνονταν και καίγονταν …»

 

Μέσα στους πρώτους επτά μήνες του 2019, 246 άνθρωποι είχαν βρει το θάνατο και 979 τραυματίσθηκαν κατά τη διάρκεια ένοπλων επιθέσεων στις ΗΠΑ, σύμφωνα με το Stanford Data Project, που καταμετρά όσες επιθέσεις έχουν πάνω από τέσσερα θύματα (νεκρούς και τραυματίες, εκτός των δραστών) σε ένα σημείο και σε συγκεκριμένο ελάχιστο χρόνο. Κατά μέσο όρο, ο αριθμός αυτός ισοδυναμεί με πάνω από έναν νεκρό την ημέρα. Η πιο αιματηρή επίθεση είναι αυτή που σημειώθηκε τον Οκτώβριο του 2017 σε συναυλία στο Λας Βέγκας με 59 νεκρούς και 489 τραυματίες. Εκτιμάται πως στη χώρα κυκλοφορούν πάνω από 350 εκατομμύρια όπλα σε συνολικό πληθυσμό 327 εκατομμυρίων κατοίκων, είναι περισσότερα δηλαδή τα όπλα από τους ανθρώπους.

Στο νέο του album που κυκλοφόρησε σήμερα, ο Eminem κάνει παρέμβαση κατά της οπλοκατοχής. Το συγκλονιστικό βίντεο του τραγουδιού «Darkness» αναπαριστά επίθεση με πυροβόλα όπλα κατά τη διάρκεια συναυλίας, που παραπέμπει στην αιματηρή επίθεση στο Λας Βέγκας. Στο τέλος του βίντεο, ο Eminem καλεί τους πολίτες της Αμερικής να πάνε να ψηφίσουν στις εκλογές ώστε να αλλάξει ο νόμος για τα όπλα.

«Πότε θα τελειώσουν όλα αυτά; Όταν θα υπάρξουν αρκετοί άνθρωποι που θα ενδιαφερθούν. Γραφτείτε στους εκλογικούς καταλόγους. Κάντε τη φωνή σας να ακουστεί και βοηθήστε να αλλάξει ο νόμος για τα όπλα στην Αμερική».

 

Σαν σήμερα, στις 7 Δεκεμβρίου του 1948, γεννήθηκε ο Λάκης Παπαδόπουλος ή ο Λάκης με τα ψηλά ρεβέρ όπως αυτοσυστηνόταν κάποτε. Ένας δημιουργός με πολύ μεγάλο έργο και με μια μεγάλη ικανότητα να μεταπηδά από το ένα μουσικό ύφος σε άλλο. Έχει γράψει rock, rock&roll, μπαλάντες, έντεχνα, ποπ ακόμη και λαϊκά. Εκατοντάδες τραγούδια, τα περισσότερα από τα οποία τα έδωσε σε άλλους τραγουδιστές να τα ερμηνεύσουν. Ευαίσθητος, χιουμορίστας και αξεπέραστος performer, ο Λάκης Παπαδόπουλος είναι μάλλον αδικημένος σε σχέση με την προσφορά του στο ελληνικό τραγούδι

Εμείς επιλέξαμε να ακούσουμε μερικά αγαπημένα μας τραγούδια από την πολυετή καριέρα του Λάκη. «Και θα χαθώ» με την Ισιδώρα Σιδέρη από το 1981, τον «Κουρσάρο» με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου από το 1982, «τα ήσυχα βράδια» με την Αρλέτα από το 1984, την «Ανεμώνα του Σικάγου» με τον ίδιο από το 1988, «το βαλς της γειτονιάς» με τον ίδιο από το 1993, «της νύχτας τα ηχεία» με τον Δημήτρη Μητροπάνο από το 2008 και τα "μικρά μπαλκόνια" από το 2014 που το ερμηνεύει μαζί με το Διονύση Σαββόπουλο

Καλή ακρόαση!