tsexof 1

 

Πέρασε ο πρώτος, όπως όλα δείχνουν, γύρος της πανδημίας του κορονοϊού και μετράμε ήδη δεκάδες χιλιάδες απολυμένους. Εκατοντάδες ακόμη χιλιάδες περιμένουν με αγωνία να δουν εάν θα χωρέσουν στο νέο πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί. Ένα πλαίσιο που αναμένεται εξόχως εκβιαστικό από την πλευρά των αφεντικών-επιχειρηματιών

Αυτές τις σκέψεις κάναμε, όταν πέσαμε πάνω στο σύντομο αφήγημα του Άντον Τσέχωφ «Ένας αριθμός». Η δεσποινίς Ιουλία αντιπροσωπεύει τον άβουλο άνθρωπο που δεν τολμά να διεκδικήσει τα δικαιώματά του. Μια ατολμία όμως που δεν είναι σίγουρο πως οφείλεται μόνο σε δειλία, αλλά φαίνεται πως κρύβει μέσα της συστολή, ευγένεια χαρακτήρα και προπαντός μια απέχθεια για συγκρούσεις. Δυσδιάκριτα, έτσι κι αλλιώς, τα όρια ανάμεσα στα παραπάνω χαρακτηριστικά. Το μόνο βέβαιο είναι πως καμία Ιουλία δε θα μπορούσε ποτέ να γίνει αφεντικό, αλλά και πως κανένα αφεντικό δεν θα τη συμπονέσει

 

Tις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.

– Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα ‘χεις ανάγκη από χρήματα και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου… Λοιπόν… Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια το μήνα…

– Για σαράντα.

– Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις δασκάλες… Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ…