της Μαρίας Νάτση

Οι νέοι δεν σταματούν να διαδηλώνουν στους δρόμους της Γαλλίας. Παρά τη βάναυση κρατική καταστολή, παρά την ασταμάτητη προπαγάνδα που εστιάζει περισσότερο στη σπασμένη βιτρίνα παρά στη σπασμένη γνάθο ενός δεκατετράχρονου, νέοι, μαθητές, φοιτητές και άνθρωποι που διατηρούν ακόμη ένα υπόλειμμα συνείδησης και το σαράκι της ευθύνης βρίσκονται στους δρόμους.

Η Γάζα έχει πλέον υπερβεί τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Έχει γίνει σύμβολο ενός δίκαιου αγώνα, αλληλεγγύης, αντίστασης και αφετηρία αφύπνισης.

«Λεφτά για την παιδεία, όχι για τη γενοκτονία». «Να σπουδάσουμε ή να επιβιώσουμε;» «Ο κόσμος μας ανήκει».

Συνθήματα, φαντασία, χοροί, τραγούδια. «Θέλουμε να μετατρέψουμε την οργή σε χαρά», λένε οι μουσικοί της Orchestre du Nouveau Monde (Ορχήστρα του Νέου Κόσμου).

Η ορχήστρα αποτελείται από επαγγελματίες και ερασιτέχνες κλασικούς μουσικούς, βιολιστές, τσελίστες και άλλους οργανοπαίκτες, που κατεβαίνουν στους δρόμους με τα όργανά τους, συνοδεύοντας τις πορείες της νεολαίας και των συνδικάτων.

Η φιλοσοφία τους είναι να βρίσκεται η αντίσταση παντού. Να ντύσουν την κοινωνική εξέγερση με τον πολιτισμό και τη δύναμη της κλασικής μουσικής. Στόχος τους, όπως λένε οι ίδιοι, είναι να δημιουργήσουν ένα δίκτυο μουσικών με πολιτική και κοινωνική δράση. Και φαίνεται πως το καταφέρνουν, καθώς το παράδειγμά τους εμπνέει τη δημιουργία αντίστοιχων μουσικών σχημάτων και σε άλλες πόλεις της Γαλλίας.

Δεν διστάζουν να μιλούν για επανάσταση. Δεν διστάζουν να φωνάζουν τη λέξη «επανάσταση», μια λέξη που τρομάζει τη δική μου γενιά, που την έχει κρύψει βαθιά στο ντουλάπι.

Δεν διστάζουν να είναι γενναίοι. Σε αντίθεση με εμάς, που μάθαμε να βολευόμαστε.

Δεν θέλουν, όπως λένε, να μείνουν στον θυμό. Θέλουν να τον κάνουν τραγούδι, να τον μετατρέψουν σε δημιουργία, σε επανάσταση, σε αλλαγή.

«J’ai deux passions : la fanfare, la révolution».

«Δύο πάθη έχω: την μπάντα και την επανάσταση.

Να αλληλοϋποστηριζόμαστε, να χτίζουμε το όνειρο»

Και μια Γαλλίδα γράφει στους νέους μουσικούς:

«Σας ευχαριστούμε, μουσικοί.

Όταν φοβόμαστε, εσείς παίζετε. Όταν είμαστε κουρασμένοι, μας κάνετε να χορεύουμε. Όταν θέλουμε να τα παρατήσουμε, η μουσική σας μάς σηκώνει ξανά όρθιους.

Δεν έχετε όπλα, έχετε μουσικά όργανα. Και αυτά είναι πολύ πιο δυνατά.

Όσο θα υπάρχει μια μπάντα στους δρόμους, ο αγώνας μας θα παραμένει ανθρώπινος, χαρούμενος και γεμάτος ελπίδα.

Παίξτε πιο δυνατά. Είμαστε μαζί σας!»

Παίξτε πιο δυνατά, λοιπόν. Γιατί κάπου ανάμεσα στις νότες, στα συνθήματα , εκεί στους δρόμους, ξαναγεννιέται η ελπίδα.