" Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν Τίποτα παραπάνω από το ότι Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό Και από τους θεατές περιμένουμε Τουλάχιστον να ντρέπονται"
Ο Bruce Springsteen έγραψε και ηχογράφησε το κομμάτι μέσα σε λίγες ημέρες, αντιδρώντας στη βία που άσκησαν ομοσπονδιακοί πράκτορες του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας (ICE / DHS) στην πόλη — περιστατικά που οδήγησαν στο θάνατο δύο κατοίκων, της Renee Good και του Alex Pretti.
Είναι τραγούδι διαμαρτυρίας ενάντια στην καταστολή, την αστυνομική και ομοσπονδιακή βία και τις πολιτικές του αμερικανικού κράτους, του Τραμπικού κράτους που στην καταστολή και στα ψέμματα είναι μήτρα αναπαραγωγής για όλα τα παρακολουθήματα του. Του μητσοτακικού κράτους συμπεριλαμβανομένου.
Το κομμάτι το παρουσιάζουμε με το επίσημο βίντεο στο YouTube που κυκλοφόρησε μόλις προχθές, στις 26 Ιανουαρίου 2026
Streets of Minneapolis
Through the winter’s ice and cold Down Nicollet Avenue A city aflame fought fire and ice ‘Neath an occupier’s boots King Trump’s private army from the DHS Guns belted to their coats Came to Minneapolis to enforce the law Or so their story goes Against smoke and rubber bullets By the dawn’s early light Citizens stood for justice Their voices ringing through the night And there were bloody footprints Where mercy should have stood And two dead left to die on snow-filled streets Alex Pretti and Renee Good
Oh our Minneapolis, I hear your voice Singing through the bloody mist We’ll take our stand for this land And the stranger in our midst Here in our home they killed and roamed In the winter of ’26 We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis
Trump’s federal thugs beat up on His face and his chest Then we heard the gunshots And Alex Pretti lay in the snow, dead Their claim was self defense, sir Just don’t believe your eyes It’s our blood and bones And these whistles and phones Against Miller and Noem’s dirty lies
Oh our Minneapolis, I hear your voice Crying through the bloody mist We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis
Now they say they’re here to uphold the law But they trample on our rights If your skin is black or brown my friend You can be questioned or deported on sight
In chants of ICE out now Our city’s heart and soul persists Through broken glass and bloody tears On the streets of Minneapolis
Oh our Minneapolis, I hear your voice Singing through the bloody mist Here in our home they killed and roamed In the winter of ’26 We’ll take our stand for this land And the stranger in our midst We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis
Σε μια ιδανική κοινωνία, οι αστυνομικοί θα ήταν αχρείαστοι. Είναι προφανές ότι δεν ζούμε σε μια ιδανική κοινωνία και, προφανώς, η ύπαρξη των αστυνομικών είναι απαραίτητη. Έχει μεγάλη σημασία όμως ο τρόπος που μια κοινωνία εκπαιδεύει τους αστυνομικούς της. Αν τους εκπαιδεύει σαν μαντρόσκυλα, τότε κι αυτοί θα φέρονται κατ’ αυτό τον τρόπο και θα θελήσουν να διεκδικήσουν τη θέση τους στην αγέλη. Θα έχουν τυφλή υπακοή στον αρχηγό της αγέλης όπως και στους ανώτερους στην ιεραρχία, ενώ για τους κατώτερους στην ιεραρχία, μαύρο φίδι που τους έφαγε.
Η ταξικότητα της κοινωνίας και η εκπαίδευση των αστυνομικών σαν μαντρόσκυλα είναι που δημιουργεί φαινόμενα όπως αυτό στη Μινεάπολη. Για όσους σοκαρίστηκαν, όμως, από τις εικόνες της αστυνομικής βαρβαρότητας στις ΗΠΑ, καλό είναι να πέσουν από το συννεφάκι τους και να αντιληφθούν πως οι δικοί μας αστυνομικοί δεν είναι καλύτεροι.
Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, το «μυστηριώδη» θάνατο μετανάστη στο αστυνομικό τμήμα του Αγίου Παντελεήμονα, τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισαν τον ανήμπορο και ετοιμοθάνατο Ζακ Κωστόπουλο, αλλά και τον ανέντιμο και άνανδρο τρόπο με τον οποίο ξυλοκοπούν ανθρώπους που έχουν ήδη συλληφθεί
Οι παρακάτω φωτογραφίες δεν είναι από τις ΗΠΑ, αλλά από κάπου πιο κοντά. Κάποιοι ίσως πουν πως αυτή είναι η δουλειά των αστυνομικών. Ίσως κάποια στιγμή τη νιώσουν στο πετσί τους και καταλάβουν πως δεν είναι αυτή ακριβώς. Γιατί, όμως, θα πρέπει κάποιος να βιώσει ο ίδιος τη βαρβαρότητα προκειμένου να την καταδικάσει;