Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο ΚακόΑρχίζοντας την 4η Φεβρουαρίου, η χώρα βυθίστηκε ακόμα μία φορά. Σαν βρικόλακας που πνίγεται, πεθαίνει ανασταίνεται και ξανατρέφεται με αίμα, αίμα που τον πνίγει για να ξαναπεθάνει και να ξανασηκωθεί στο ζωογόνο για βρικόλακες, σκοτάδι των καιρών μας.
Μαύρη μέρα, γκρίζα μέρα η νύχτα που σηκώθηκε και απ' όλα όσα γράφτηκαν νιώθουμε την ανάγκη να αναδημοσιεύσουμε το σύντομο κείμενο του συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη που ακολουθεί.
Τίποτα άλλο για την ώρα, για τη νύχτα, για το αίμα. Μόνο ξύλινοι τίτλοι. Κενοί και άδειοι από την αγγελία του θανάτου ανθρώπων αφού "ποιοι είναι αυτοί για να θεωρούντια άνθρωποι;"
ΠΟΣΟΙ ΕΝ ΤΕΛΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΙ ΣΤΟ ΜΕΡΣΙΝΙΔΙ ΤΗΣ ΧΙΟΥ;
Κι άλλοι δολοφονημένοι άνθρωποι εχθές το βράδυ. Κι άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι. Αυτή τη φορά στην θάλασσα της Χίου, στο Μερσινίδι, πολύ κοντά σε μια από τις πιο γνωστές παραλίες. Δολοφονημένοι από τα Pushback. Από ένα πλοίο του Ελληνικού Λιμενικού που εμβόλισε την βάρκα των μεταναστών. Από την Κυβέρνηση των δολοφόνων. Από τους νεοναζί υπουργούς. Από τα πληρωμένα λαδικά της.
Δολοφονημένοι από την Ελλάδα. Από μια χώρα που ψηφίζει τους δολοφόνους και ανέχεται τους δολοφόνους.
Και πόσοι στ' αλήθεια είναι οι νεκροί; Πόσοι; Οι αναφορές μιλούν για 15 ανθρώπους: μιλάμε για 15 ανθρώπους που βρέθηκαν τα πτώματά τους; Πόσοι είναι αυτοί που δεν βρέθηκαν; Στην μαζική δολοφονία του πλοίου Αντριάνα της Πύλου τον Ιούνιο του 2023 τα πτώματα που βρέθηκαν ήταν 82 - μα οι δολοφονημένοι ήταν περίπου 650.
Ποιος θα πει την αλήθεια; Ποιος θα φωνάξει για το νέο έγκλημα - και για το καθημερινό έγκλημα εδώ και πέντε χρόνια; Το διαρκές έγκλημα της εξόντωσης των μεταναστών;
Ανάμεσα σε αυτούς που βρέθηκαν βαριά τραυματισμένοι στην θάλασσα και δύο έγκυες. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε πως τα έμβρυα τους που κυοφορούσαν είναι νεκρά. Θα υπολογιστούν αυτά τα δύο νεκρά έμβρυα στους δολοφονημένους;
Ολάκερη η Δύση έχει κάνει σημαία της την δολοφονία των μεταναστών. Αυτή είναι η απόληξη του δήθεν τρανού πολιτισμού μας. Έχουμε γίνει ένας πολιτισμός δολοφόνων. Από τις ΗΠΑ του Τραμ και του ICE μέχρι την Ελλάδα του Μητσοτάκη και του νεοναζί Πλεύρη. Ποιος θα μετρήσει τους νεκρούς; Ποιος θα σταθεί απέναντι στην προπαγάνδα της κυβέρνησης; Ποιος θα σταθεί απέναντι στα πληρωμένα λαδικά;
Ποιοι ποιητές θα γράψουν για τους δολοφονημένους; Ποιοι συγγραφείς, ποιοι φιλόσοφοι, ποιοι δημοσιογράφοι; Ποιοι πολίτες θα φωνάξουν; Ποιοί θα μιλήσουν για τα δύο νεκρά έμβρυα; Ποιοι θα σταθούν απέναντι στον παρακρατικό μηχανισμό των πληρωμένων καθαρμάτων που προσπαθεί να πείσει πως οι φόνοι δεν είναι φόνοι αλλά "ιστορική νομοτέλεια";
Φωνάξτε με κάθε τρόπο. Από όπου είσατσε και όπως μπορείτε. Με όποια δύναμη έχει η φωνή σας. Αντισταθείτε με κάθε τρόπο στην θανατοπολιτική που γίνεται στο όνομα ναρκωμένων κοινωνιών και διεφθαρμένων πλειοψηφιών.
Και επιμένετε στο ερώτημα: Θα υπολογιστούν τα δύο νεκρά έμβρυα στους δολοφονημένους;
Θανάσης Τριαρίδης, 04-2-02026
Του Γιώργου Μπάλια, δικηγόρου - Αναπληρωτή Καθηγητή στο Τμήμα Γεωγραφίας του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου
Αναδημοσιεύουμε ανάρτηση του έγκριτου νομικού Γ. Μπάλια για τη συμφωνία Mercosur και τις επιμέρους συμφωνίες που αυτή περιλαμβάνει. Είναι η καλύτερη, πιο πλήρης και συμπυκνωμένη παρουσίαση της συμφωνίας από έναν άνθρωπο που ξέρει καλά τι λέει και τι γράφει. Εμείς μόνο θα θέλαμε να προσθέσουμε και την πρόσθετη -μεταξύ των πολλών άλλων- αντίφαση που υπάρχει στο να συνδέεται η Ε.Ε. η οποία έχει θεσπίσει νόμους που απαγορεύουν την παιδική εργασία, με την αποκαλούμενη "Νότια Κοινή Αγορά" στην οποία η παιδική εργασία όχι μόνο δεν είναι παράνομη αλλά αποτελεί κανόνα και ραχοκοκαλιά της αγροτικής παραγωγής στις χώρες που αποτελούν αυτή την "Κοινή Αγορά". Για τις υπόλοιπες αντιφάσεις και την κατανόηση της δυστοπίας στην οποία μεταμορφώνεται η Ευρώπη σας παραπέμπουμε στο κείμενο του Γ. Μπάλια.
Για τη συμφωνία σύνδεσης ΕΕ - Mercosur και την ενδιάμεση συμφωνία εμπορίου
Υπογράφεται σήμερα(17/1/2026) στην Παραγουάη η συμφωνία μεταξύ ΕΕ-MERCOSUR. - Βασικές παράμετροι της συμφωνίας περιλαμβάνονται στο κείμενο μου (Γ. Μπάλιας) που ακολουθεί:
Εισαγωγικά στοιχεία
Η συμφωνία Mercosur περιλαμβάνει δύο ειδικότερες συμφωνίες: Τη συμφωνία σύνδεσης (ΕΕ- EU-Mercosur Partnership Agreement) [EMPA] και την ενδιάμεση συμφωνία (Interim Trade Agreement) [iTA].
Η πρώτη είναι η καθολική συμφωνία και περιλαμβάνει τον πολιτικό διάλογο και τη συνεργασία σε διάφορους τομείς. Περιλαμβάνει, επίσης τον πυλώνα για το εμπόριο και τις επενδύσεις. Η εφαρμογή της θα αρχίσει με την υπογραφή της από τα δύο μέρη, τη σχετική απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και την κύρωσή της από τα εθνικά κοινοβούλια.
Η δεύτερη συμφωνία (iTA) αποτελεί τον πυλώνα της πρώτης (ΕΜΡΑ) σχετικά με την απελευθέρωση του εμπορίου και των επενδύσεων και, επιπλέον, εφαρμόζεται από μόνη της μέχρι τη θέση σε ισχύ της πρώτης. Περιλαμβάνουν τις ίδιες ρυθμίσεις σχετικά με τις μειώσεις δασμών και το άνοιγμα σε νέες αγορές για πολλά προϊόντα και υπηρεσίες (γεωργικά προϊόντα, αυτοκίνητα, φαρμακευτικά και χημικά προϊόντα κλπ). Η συμφωνία iTA ανήκει στην αποκλειστική αρμοδιότητα της ΕΕ και δεν χρειάζεται επικύρωση από τα κοινοβούλια των κρατών μελών. Η συζήτηση που άνοιξε μετά από τις σφοδρές αντιδράσεις των ευρωπαίων αγροτών αφορά την εν λόγω συμφωνία. Τέλος, η θετική απόφαση της 9ης Ιανουαρίου 2026 από τα κράτη μέλη αφορά και τις δύο συμφωνίες.
Βασικές ρυθμίσεις της συμφωνίας
Θεσπίζεται η πλήρης απελευθέρωση των εμπορικών ανταλλαγών μεταξύ των δύο μερών για προϊόντα και υπηρεσίες. Προβλέπει μείωση δασμών ανάλογα με τα προϊόντα και προοδευτικά την πλήρη κατάργησή τους.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της συμφωνίας εντοπίζεται στον τομέα των αγροτικών προϊόντων καθόσον εγκαθιδρύεται ένας αθέμιτος ανταγωνισμός μεταξύ ευρωπαίων και νοτιοαμερικανών αγροτών που θα έχει σαν αποτέλεσμα να κατρακυλήσουν οι τιμές των αγροτικών προϊόντων και έτσι να πληγούν ανεπανόρθωτα οι ευρωπαίοι αγρότες. Αυτό έχει να κάνει με το ότι οι κανόνες παραγωγής στις δύο πλευρές του Ατλαντικού είναι πολύ διαφορετικοί. Π.χ., στην περιοχή της Mercosur γίνεται υπερβολική χρήση φυτοφαρμάκων τα οποία απαγορεύονται στην ΕΕ (κανονισμός 1907/2009). Η ως άνω υπερβολική χρήση των φυτοφαρμάκων σε συνδυασμό με το μικρό κόστος (όπως προκύπτει από τα στοιχεία των εξαγωγών της Γαλλίας, Γερμανίας, Ιταλίας και ΗΠΑ προς τις χώρες αυτές) έχει ως συνέπεια να υπάρχει μεγάλη και φτηνή παραγωγή αγροτικών προϊόντων στις χώρες MERCOSUR. Επίσης, η παραπάνω χρήση προκαλεί και προσβολή της υγείας των εργαζομένων. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι πολλά αγροτικά προϊόντα των χωρών της Mercosur είναι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί (ΓΤΟ) και θα εισέλθουν στην ευρωπαϊκή αγορά χωρίς την κατάλληλη επισήμανση, καθώς δεν υπάρχει τέτοια πρόβλεψη στις χώρες αυτές σε αντίθεση με αυτό που ισχύει στην ΕΕ.
Το ίδιο ισχύει και για τα κτηνοτροφικά προϊόντα καθώς και σε αυτόν τον τομέα οι κανόνες παραγωγής διαφέρουν σημαντικά. Η κτηνοτροφική παραγωγή η οποία στηρίζεται στην ευρεία χρήση αυξητικών ορμονών και αντιβιοτικών στα βοοειδή, όπως επίσης και η παραγωγή χλωριούχων πουλερικών στη Mercosur (απαγορεύονται και τα δύο στην ΕΕ) συνιστούν αθέμιτο ανταγωνισμό καθώς μειώνουν το κόστος παραγωγής.
Αντίθετα, στην ΕΕ υπάρχουν άλλες ρυθμίσεις. Σύμφωνα με τον κανονισμό 178/2002 (και τους άλλους κανονισμούς που τον συμπληρώνουν) θεσπίζεται υψηλού επιπέδου προστασία της υγείας των καταναλωτών, πράγμα που οδηγεί στην υιοθέτηση αυστηρών στάνταρντς που δεν επιτρέπουν να υπάρχει φτηνή παραγωγή στην ΕΕ. Επιπλέον, η μεγαλύτερη κτηνοτροφική και γεωργική παραγωγή στις χώρες Mercosur, ως συνέπεια του ανοίγματος στην αγορά της ΕΕ, θα επιφέρει περαιτέρω καταστροφή των δασών του Αμαζονίου αφού θα χρειάζονται μεγαλύτερες εκτάσεις για την κτηνοτροφία και την καλλιέργεια σόγιας.
Να σημειωθεί ότι στις 5.1.2025, το moratorium για την απαγόρευση επέκτασης της καλλιέργειας σόγιας που προστάτευε τα δάση του Αμαζονίου στη Βραζιλία από την εκχέρσωση ανακλήθηκε, τη στιγμή που η ΕΕ έχει θεσπίσει κανονισμό για την προστασία των δασών από τρίτες χώρες που εισάγουν προϊόντα σε αυτή (Καν. 2023/1115). Από τα παραπάνω προκύπτει ότι η νομοθεσία της ΕΕ για το περιβάλλον, τη δημόσια υγεία και την προστασία των εργαζομένων εξασφαλίζει υψηλό επίπεδο προστασίας, κάτι που δεν συμβαίνει με τη Mercosur.
Αντί να αντιμετωπίζονται οι ως άνω διαφοροποιήσεις με νομικά δεσμευτικούς κανόνες που θα εξασφαλίζουν τον υγιή ανταγωνισμό, η μόνη ρύθμιση που υπάρχει είναι αυτή «του μηχανισμού εξισορρόπησης» (άρθρα 21.4 iTA και 29.4 ΕΜΠΑ). Ο εν λόγω μηχανισμός επιτρέπει σε ένα συμβαλλόμενο μέρος να ζητήσει αποζημίωση εάν η ακολουθούμενη πολιτική από το άλλο «επηρεάζει δυσμενώς το εμπόριο» Με άλλα λόγια, εάν η ΕΕ αποφασίσει να υιοθετήσει πιο προστατευτικούς κανόνες, π.χ. στα ζιζανιοκτόνα, κάτι που θα βλάψει τα εμπορικά συμφέροντα των κρατών της Mercosur, τα τελευταία μπορούν να ζητήσουν αποζημίωση. Είναι πολύ πιθανό να επιτύχουν την αιτούμενη αποζημίωση δεδομένου ότι όλα τα μέρη δεσμεύονται από τις συμφωνίες του ΠΟΕ, οι οποίες καλύπτουν πλήρως την ελευθερία των ανταλλαγών εις βάρος του περιβάλλοντος. Να θυμίσουμε ότι η ΕΕ καταδικάστηκε στο παρελθόν από το δικαιοδοτικό όργανο του ΠΟΕ στις υποθέσεις των ορμονούχων κρεάτων και των ΓΤΟ.
Οι ρήτρες διασφάλισης
Η ΕΕ, προκειμένου να κάμψει τις ισχυρές αντιδράσεις των ευρωπαίων αγροτών, πρότεινε ένα κανονισμό που προβλέπει «ρήτρες διασφάλισης». Στις 16.12.2025 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ψήφισε υπέρ της ως άνω πρότασης, θεωρώντας ότι προστατεύει την αγορά της ΕΕ από τις αθρόες εισαγωγές. Προβλέπονται κατώφλια εισαγωγής για ορισμένα προϊόντα, όπως το βόειο κρέας, η ζάχαρη, το ρύζι, η σόγια ή τα εσπεριδοειδή. Συγκεκριμένα, εάν οι τιμές πέσουν περισσότερο από 5% ή οι εισαγωγές από τη Mercosur αυξηθούν πάνω από 5%, η ΕΕ έχει το δικαίωμα να προβάλει αντιρρήσεις ή άρνηση. Ωστόσο, οι εν λόγω ρήτρες διασφάλισης δεν μπορούν να εφαρμοστούν αποτελεσματικά διότι οι προϋποθέσεις ενεργοποίησης τους είναι τόσο περιοριστικές που δίνουν απλώς την εντύπωση προστασίας των προϊόντων καθόσον ο μηχανισμός δεν μπορεί να ενεργοποιηθεί παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και εφόσον αποδειχθεί ότι οι εισαγωγές από τα κράτη της Mercosur προκαλούν σοβαρή οικονομική ζημία στην ΕΕ, κάτι εξαιρετικά δυσαπόδεικτο έως αδύνατο. Επιπλέον, για να χρυσώσει το χάπι η Επιτροπή, πρότεινε την αποδέσμευση 45 δις Ευρώ για να πληρωθούν οι αγρότες το 2028 ως αποζημίωση για τυχόν ζημίες από την εφαρμογή της συμφωνίας. Επίσης, η Επιτροπή τόνισε ότι το επόμενο χρονικό διάστημα θα εξειδικεύσει τα προϊόντα που θα τύχουν προστασίας (κυρίως ΠΟΠ) και θα απαγορεύσει την έγκριση πέντε δραστικών ουσιών που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή φυτοφαρμάκων.
Επειδή, όμως, τα ζητήματα που θέτει η συμφωνία Mercosur είναι δομικής φύσης, επιβάλλεται να υιοθετηθούν πιο φιλόδοξα και πιο αποτελεσματικά μέτρα. Τέτοια μπορεί να είναι τα μέτρα παρακολούθησης και διαφάνειας, όπως η θέσπιση μηχανισμών στα κράτη μέλη και, κυρίως, η εισαγωγή ενός νέου κεφαλαίου για το εμπόριο και τη βιώσιμη ανάπτυξη που θα είναι νομικά δεσμευτικό καθόσον έτσι θα περιοριστούν σημαντικά οι αρνητικές επιπτώσεις από την εφαρμογή της συμφωνίας Mercosur. Ωστόσο, δεν διαφαίνεται μια τέτοια προοπτική από την ΕΕ. Εάν η συμφωνία παραμείνει ως έχει θα προκαλέσει έντονες δικαστικές αμφισβητήσεις, διότι δεν είναι συμβατή με τις δεσμεύσεις της ΕΕ για το κλίμα, το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία κλπ, καθώς τέτοιες δεσσμεύσεις λείπουν παντελώς από τη συμφωνία. Έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα, ανήκει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να ψηφίσει σχετικά με την εν λόγω συμφωνία, με βάση το δίκαιο της ΕΕ και κυρίως τα συμφέροντα των ευρωπαίων αγροτών, καταναλωτών και εργαζομένων. Επειδή η εφαρμογή της ενδιάμεσης συμφωνίας απαιτεί να ληφθεί απόφαση του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου, δίνεται η δυνατότητα, έστω και σε αυτό το στάδιο, να αξιολογηθούν όλες οι πλευρές της συμφωνίας Mercosur από το δημοκρατικά νομιμοποιημένο θεσμικό όργανο της ΕΕ.
Σε κάθε περίπτωση, επειδή τίθενται πολλά ζητήματα συμβατότητας της συμφωνίας Mercosur με το δίκαιο της ΕΕ, μπορεί να ζητηθεί η γνώμη του Δικαστηρίου της ΕΕ. Ειδικότερα, το Άρθρο 218(11) της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ προβλέπει ότι «ένα κράτος μέλος, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,, το Συμβούλιο, ή η Επιτροπή μπορεί να ζητήσει από το Δικαστήριο να γνωμοδοτήσει εάν η σχεδιαζόμενη συμφωνία είναι συμβατή με τις Συνθήκες. Εάν η γνώμη του Δικαστηρίου είναι αρνητική, η σχεδιαζόμενη συμφωνία μπορεί να τεθεί σε ισχύ μόνο εφόσον τροποποιηθεί ή εάν αναθεωρηθούν οι Συνθήκες». Είναι κοινή συνείδηση στη συντριπτική πλειοψηφία των ευρωπαίων πολιτών, ότι βρισκόμαστε σε μια ιστορική στιγμή όπου ολοένα και περισσότερο μειώνεται η εμπιστοσύνη στη διακυβέρνηση της ΕΕ, στο πολιτικό σύστημα που τη στηρίζει και στον έλεγχο ή τη λειτουργία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η αντιμετώπιση της συμφωνίας Mercosur από τα ευρωπαϊκά όργανα και από τα κράτη μέλη στη βάση των συμφερόντων των ευρωπαίων πολιτών και του δικαίου της ΕΕ μπορεί να είναι καθοριστική για την τύχη τους.
Μπορεί, επίσης, να είναι σημαντική και για την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η οποία βρίσκει την ευκαιρία να προωθήσει την επικίνδυνη πολιτική της εθνικής αναδίπλωσης.
Πρωτοχρονιά του 2026 και μέσω των σύγχρονων τεχνολογιών -που όμως τα αιώνια μηνύματα είναι αυτά που τους προσδίδουν ουσία- έφτασε η ανάρτηση του δικηγόρου Θανάση Καμπαγιάννη, που περιείχε την αναδημοσίευση του κειμένου της Ρόζας Λούξεμπουργκ, από την Πρωτοχρονιά του 1912, στα ΕΝΘΕΜΑΤΑ της εφημερίδας ΑΥΓΗ της 18ης Ιανουαρίου 2009, μεταφρασμένο από τη συγγραφέα και ιστορικό Έλενα Πατρικίου. Αναδημοσιεύουμε την ανάρτηση αυτούσια, με το εισαγωγικό κείμενο του Θ. Καμπαγιάννη αφού δεν πιστεύουμε πως θα μπορούσαμε να προσθέσουμε κάτι περισσότερο εκτός από τις ευχές μας για καλή χρονιά, ακόμα και αν οι εποχές και αυτοί που έχουν τον τίτλο του ιδιοκτήτη της χώρας, όσο είναι στο χέρι τους, μόνο δυσοίωνους και δίσεκτους καιρούς ετοιμάζουν.
Θανάσης Καμπαγιάννης 1/1/2026 περί ώρα 8η εσπερινή (fb)
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ έγραψε αυτό το συγκλονιστικό κείμενο για την πρωτοχρονιά του 1912, απόδειξη του πόσο σύγχρονη υπήρξε η σκέψη της, εδώ αναμετρώμενη με τις - ήδη υπαρκτές στη γερμανική κοινωνία των αρχών του 20ου αιώνα - διαφορές ανάμεσα στους φτωχούς των πόλεων και τη συνδικαλισμένη εργατική τάξη. Καλή χρονιά να έχουμε με την πάντα επίκαιρή κατάληξη του κειμένου: Κάτω το αισχρό κοινωνικό καθεστώς που γεννά τέτοια φρίκη!
Στο νυχτερινό άσυλο
της Ρόζας Λούξεμπουργκ
Η γιορτινή ατμόσφαιρα που βασίλευε στην πρωτεύουσα του Ράιχ ταράχθηκε απότομα. Οι τρόφιμοι ενός δημοτικού νυχτερινού ασύλου έπεσαν θύματα μαζικής δηλητηρίασης: ο εμποροϋπάλληλος Γιόζεφ Γκάιχε, 21 ετών· ο εργάτης Καρλ Μέλχιορ, 47 ετών· ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, 65 ετών. Κάθε μέρα ο κατάλογος μεγάλωνε. Ο θάνατος τους βρήκε παντού: στο άσυλο, στη φυλακή, απλώς πεσμένους στον δρόμο ή κουβαριασμένους σε κάποια αποθήκη. Πριν προλάβουν οι κωδωνοκρουσίες να αναγγείλουν την είσοδο του νέου έτους, 150 άστεγοι ξεψυχούσαν, 70 είχαν ήδη εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο.
Ποια ήταν λοιπόν η αιτία αυτών των μαζικών δηλητηριάσεων; Επρόκειτο για επιδημία ή για δηλητηρίαση που προεκλήθη από την κατανάλωση χαλασμένων τροφών; Η αστυνομία έσπευσε να καθησυχάσει τους πολίτες: δεν επρόκειτο για μεταδοτική ασθένεια. Οι καθώς πρέπει άνθρωποι δεν διέτρεχαν ουδένα κίνδυνο.
Αυτή η εκατόμβη δεν ξεπερνούσε τον κύκλο των “συνήθων τροφίμων του νυχτερινού ασύλου”, χτυπούσε μόνον εκείνους που είχαν αγοράσει για τα Χριστούγεννα φτηνές παστές ρέγκες ή νοθευμένη ρακή. Αλλά από πού τις πήραν αυτοί οι άνθρωποι τις σάπιες ρέγκες; Τις είχαν αγοράσει από κάποιον παράνομο έμπορο ή τις μάζεψαν στην κεντρική αγορά, απ’ τα σκουπίδια; Αυτή η υπόθεση απορρίφθηκε εξαιτίας ενός αναντίρρητου λόγου: στην Δημόσια Κεντρική Αγορά τα κατάλοιπα δεν αποτελούν επουδενί, όπως φαντάζονται τα επιφανειακά πνεύματα που στερούνται οικονομικής παιδείας, ένα εγκαταλελειμμένο αγαθό, που ο πρώτος τυχών άστεγος μπορεί να ιδιοποιηθεί. Αυτά τα απορρίμματα συγκεντρώνονται και πωλούνται σε μεγάλες επιχειρήσεις εκτροφής χοίρων. Οι επαγρυπνούσες υπηρεσίες της Αγορανομίας καταβάλλουν προσπάθειες ώστε να μην μπορεί οποιοσδήποτε αλήτης να υπεξαιρέσει παρανόμως από τα γουρούνια την τροφή τους για να την καταβροχθίσει. Επομένως, η Αστυνομία αναζητεί τον “παράνομο ιχθυοπώλη” ή τον κάπελα που πούλησε στους αστέγους τη δηλητηριασμένη ρακή.
Όσο ήταν ζωντανοί ο Γιόζεφ Γκάιχε, ο Καρλ Μελχιόρ ή ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι, οι ταπεινές υπάρξεις τους δεν είχαν αποτελέσει ποτέ αντικείμενο τέτοιας προσοχής. Τώρα, ιατρικές κορυφές εντρυφούν στα σπλάχνα τους. Το περιεχόμενο του στομαχιού τους, για το οποίο ο κόσμος αδιαφορούσε παντελώς μέχρι σήμερα, το εξετάζουν προσεκτικά και το συζητούν στις εφημερίδες. Δέκα επιστήμονες εργάζονται για να απομονώσουν τον βάκιλο που ευθύνεται για τον θάνατό τους. Ο Λουσιάν Στσυπτιερόβσκι έγινε ξαφνικά μια σημαντική προσωπικότητα: σίγουρα θα φούσκωνε από ματαιοδοξία αν δεν κείτονταν, αηδιαστικό πτώμα, στο τραπέζι του νεκροτομείου. Ως κι ο Κάιζερ ενημερώθηκε, ενώ η ευγενής σύζυγός του ζήτησε να εκφράσουν τα συλλυπητήριά της στον Δήμαρχο, ο οποίος χαίρει άκρας υγείας, αλλά, τέλος πάντων, σε ποιον θέλετε να διατυπωθούν τα συλλυπητήρια, αφού κανείς δεν γνωρίζει τις πενθούσες οικογένειες; Πώς να τις ψάξουμε στα καταγώγια, στα ορφανοτροφεία, στα εργοστάσια ή στα ορυχεία; [...]
Όλη αυτή η υπόθεση αποτέλεσε μια εξόφθαλμη παραφωνία. Συνήθως η κοινωνία μας δείχνει να σέβεται την ευπρέπεια: κηρύσσει την αξιοπρέπεια, την τάξη και τα χρηστά ήθη. Ασφαλώς, δεν είναι όλα τέλεια στην λειτουργία του κράτους, αλλά κι ο ήλιος ακόμα έχει κηλίδες! Οι ίδιοι οι εργάτες –ειδικώς αυτοί που παίρνουν τους υψηλότερους μισθούς, που αποτελούν μέλη μιας οργάνωσης– πιστεύουν πως, σε τελική ανάλυση, τόσο η ύπαρξη όσο και ο αγώνας του προλεταριάτου εξελίσσονται μέσα στον σεβασμό των κανόνων της αξιοπρέπειας και της ορθότητας. Κανείς δεν αγνοεί πως υπάρχουν άσυλα, ζητιάνοι, πόρνες, μυστική Αστυνομία, εγκληματίες και άνθρωποι που προτιμούν το σκοτάδι από το φως. [...] Αλλά ανάμεσα στους τίμιους εργάτες και αυτούς τους αποκλεισμένους ορθώνεται ένα τείχος, και σπάνια σκέφτεται κανείς την αθλιότητα που σέρνεται στη λάσπη από την άλλη μεριά. Και ξαφνικά συμβαίνει ένα γεγονός που αναστατώνει τα πάντα. Ξαφνικά, το τρομαχτικό φάντασμα της αθλιότητας τραβάει από το πρόσωπο της κοινωνίας μας την μάσκα της αξιοπρέπειας και αποκαλύπτει πως αυτή η ψευτοαξιοπρέπεια δεν είναι παρά το κοκκινάδι μιας πουτάνας. Ξαφνικά, κάτω από τα επιπόλαια και μεθυστικά προσχήματα του πολιτισμού μας ανακαλύπτουμε τη χαίνουσα άβυσσο της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας. Ανθρώπινα πλάσματα ψάχνουν τους σκουπιδοντενεκέδες, κουλουριάζονται από τους πόνους ψυχορραγώντας, ξεψυχούν αφήνοντας την τελευταία μολυσμένη πνοή τους.
Ποιοι είναι αυτοί οι τρόφιμοι του ασύλου, τα θύματα της χαλασμένης ρέγκας; Ένας υπάλληλος, ένας οικοδόμος, ένας μηχανικός: εργάτες, εργάτες, μόνον εργάτες. Δεν υπάρχει εργάτης ασφαλής απέναντι στο ενδεχόμενο του ασύλου, της χαλασμένης ρέγκας, της νοθευμένης ρακής.
Έτσι κλείνει ο κύκλος της ύπαρξης του προλετάριου μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Ο προλετάριος είναι αρχικά ένας εργάτης ικανός και ευσυνείδητος, που, από τα παιδικά του χρόνια, κοπιάζει υπομονετικά για να καταβάλλει την καθημερινή του συνεισφορά στο κεφάλαιο. Οι εργάτες, γκρίζα, σιωπηλή, σκοτεινή μάζα, βγαίνουν κάθε βράδυ από τα εργοστάσια όπως ακριβώς μπήκαν το χάραμα: αιωνίως άθλιοι, κουβαλώντας αιωνίως κάθε πρωί στην αγορά το μόνο αγαθό που κατέχουν: το σώμα τους.
Πότε-πότε ένα ατύχημα, μια έκρηξη, τους θερίζει ανά δεκάδες ή εκατοντάδες στα βάθη ενός ορυχείου — ένα άρθρο στις εφημερίδες, ένα αριθμός που δηλώνει την καταστροφή. Σε λίγες μέρες έχουν ξεχαστεί, σε λίγες μέρες δεκάδες ή εκατοντάδες εργάτες έχουν πάρει τη θέση τους κάτω από τον ζυγό του κεφαλαίου.
Πότε-πότε έρχεται μια κρίση: βδομάδες και μήνες ανεργίας, απελπισμένου αγώνα ενάντια στην πείνα. Κι ύστερα, ο εργάτης καταφέρνει να ξαναχωθεί στα γρανάζια, ευτυχισμένος που μπορεί πάλι να τεντώσει τους μυς και τα νεύρα του για το κεφάλαιο.
Αλλά σιγά-σιγά οι δυνάμεις του τον προδίδουν. Μια μεγαλύτερη περίοδος ανεργίας, ένα ατύχημα, τα γεράματα — κι αναγκάζεται να αρπάξει όποια δουλειά του τύχει. Η ύπαρξη του προλετάριου εξαρτάται πια από την τύχη. Ο αυτοσεβασμός του φθίνει — και να τον μπροστά στην πόρτα του νυχτερινού ασύλου ή της φυλακής.
Έτσι, κάθε χρόνο, χιλιάδες υπάρξεις γλιστράνε έξω από τις κανονικές συνθήκες ζωής του προλεταριάτου για να πέσουν στη νύχτα της αθλιότητας. Πέφτουν σιωπηλά, σαν λάσπη που κατακάθεται στα βάθη της κοινωνίας: στοιχεία φθαρμένα, άχρηστα, από τα οποία το κεφάλαιο δεν έχει πια ούτε σταγόνα να στραγγίξει, ανθρώπινα απορρίματα που τα σαρώνει μια σιδερένια σκούπα.
“Τόσο οι άνεργοι όσο και οι εργαζόμενοι εργάτες”, λέει ο Καρλ Μαρξ στο Κεφάλαιο, “είναι εξίσου απαραίτητοι, αυτές οι δύο κατηγορίες ρυθμίζουν την ύπαρξη της καπιταλιστικής παραγωγής και την ανάπτυξη του πλούτου. [...] Αλλά όσο περισσότερο αυτό το απόθεμα των ανέργων αυξάνεται συγκριτικά με τον ενεργό στρατό της εργασίας τόσο αυξάνεται ο υπερπληθυσμός των φτωχών. Να ο γενικός απόλυτος νόμος της καπιταλιστικής συσσώρευσης”.
Ο Λούσιαν Στσυπτιερόβσκι, που τελείωσε τη ζωή του στον δρόμο, δηλητηριασμένος από μια σάπια ρέγκα, είναι μέρος του προλεταριάτου ακριβώς όπως και οποιοσδήποτε ειδικευμένος εργάτης που αμείβεται τόσο καλά ώστε να αγοράζει ευχετήριες κάρτες για τη νέα χρονιά και μία επίχρυση αλυσίδα για το ρολόι του. Το νυχτερινό άσυλο για τους άστεγους και οι έλεγχοι της αστυνομίας είναι στύλοι της σημερινής κοινωνίας, όπως ακριβώς η Καγκελαρία του Ράιχ και η Ντόυτσε Μπανκ. Οι κύριοι ιατρικοί σύμβουλοι μπορούν να ψάχνουν όσο θέλουν στο μικροσκόπιο το θανατηφόρο μικρόβιο μέσα στα σπλάχνα των δηλητηριασμένων: ο πραγματικός βάκιλος που προκάλεσε τον θάνατο των τροφίμων του βερολινέζικου ασύλου είναι η καπιταλιστική κοινωνική τάξη.
Κάθε μέρα, άστεγοι καταρρέουν, νικημένοι από την πείνα και το κρύο. Κανείς δεν συγκινείται, το μόνο που τους μνημονεύει είναι το βιβλίο συμβάντων της Αστυνομίας. Αυτό που έκανε αίσθηση τούτη τη φορά στο Βερολίνο ήταν ο μαζικός χαρακτήρας του φαινομένου. Ο προλετάριος δεν μπορεί να τραβήξει πάνω του την προσοχή της κοινωνίας παρά ως μάζα που σέρνει το βάρος της αθλιότητάς της.
Την επομένη των οδοφραγμάτων της 18ης Μαρτίου 1848, οι βερολινέζοι εργάτες σήκωσαν τα πτώματα των νεκρών της εξέγερσης και τα μετέφεραν μπροστά στα Ανάκτορα, εξαναγκάζοντας τον δεσποτισμό να δείξει τον σεβασμό του στα θύματα. Σήμερα πρέπει να υψώσουμε τα δηλητηριασμένα πτώματα των άστεγων του Βερολίνου, που είναι σάρκα από τη σάρκα και αίμα από το αίμα μας, πάνω σε χιλιάδες χέρια προλεταρίων, και να τα μεταφέρουμε σ’ αυτή την νέα χρονιά αγώνων φωνάζοντας: Κάτω το αισχρό κοινωνικό καθεστώς που γεννά τέτοια φρίκη!
(Ενθέματα Κυριακάτικης Αυγής, 18/01/2009, μετάφραση: Έλενα Πατρικίου)
Ο ιστότοπος https://info-war.gr παρατήρησε και δημοσίευσε με τις απαραίτητες διευκρινιστικές εικόνες, πως το πρωτοσέλιδο της χθεσινής ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, της Κυριακής 3ης Αυγούστου 2025, κυκλοφόρησε σε δύο "εκδοχές". Μεταξύ τους υπήρχε μία διαφορά, ουδόλως αμελητέα, που λογικά κάνει τον υπογράφοντα το σχετικό άρθρο να αναρωτιέται για το αν υπήρξε Ισραηλινή παρέμβαση για την αλλαγή αυτή.
Αναδημοσιευουμε το άρθρο του INFOWAR γιατί αν όντως υπήρξε Ισραηλινή παρέμβαση, αυτό δεν τιμά διόλου την εφημερίδα η οποία -τουλάχιστον μέχρι πρότινος- θεωρούνταν σχετικά αξιόπιστη και παρά τη συγγένεια της με τον εξόφθαλμα αναξιόπιστο ΣΚΑΪ. Επίσης, το άρθρο που αφαιρέθηκε από το πρωτοσέλιδο δεν είναι απλά ένα άρθρο γνώμης που ανήκει σε κάποιον συντάκτη της αλλά είναι κείμενο του Ομέρ Μπαρτόβ, ο οποίος είναι διακεκριμένος Ισραηλινός ιστορικός, ειδικός στο Ολοκαύτωμα και στις μελέτες γενοκτονίας.
Ακολουθεί το άρθρο με τη σημαντική παρατήρηση του INFOWAR. Τα δύο πρωτοσέλιδα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ τα βλέπετε στην εικόνα που συνοδεύει το παρόν
INFOWAR 03/08/2025 - KEIMENA Newsletter
Ένα θέμα που ασκούσε κριτική στο Ισραήλ αναφέροντας ότι ευθύνεται για τον αντισημιτισμό εξαφανίστηκε ως δια μαγείας από το πρωτοσέλιδο της κυριακάτικης έκδοσης της Καθημερινής.
Στον αρχικό σχεδιασμό του εξωφύλλου, στο επάνω δεξιά τμήμα της σελίδας, υπήρχε η εξής φράση του Ομέρ Μπαρτόβ, διακεκριμένου Ισραηλινού ιστορικού που ειδικεύεται στο Ολοκαύτωμα και τις μελέτες γενοκτονίας: «Τον αντισημιτισμό τον προκαλεί το ίδιο το Ισραήλ». Αυτό το σχέδιο της πρώτης σελίδας δημοσίευσαν και οι περισσότερες ιστοσελίδες που παρουσιάζουν τα εξώφυλλα εφημερίδων, όπως η Ναυτεμπορική, η sport FM κ.α.
Στο εξώφυλλο που παρουσιάζει όμως η εφημερίδα στη δική της ιστοσελίδα αλλά και σε pdf που έχουν εταιρείες αποδελτιοποίησης, το συγκεκριμένο θέμα έχει αφαιρεθεί τελείως από την πρώτη σελίδα και στη θέση του τοποθετήθηκε ένα θέμα για τα θαλάσσια πάρκα.
Η αρχική σελίδα τυπώθηκε και κυκλοφόρησε και το θέμα υπάρχει στις εσωτερικές σελίδες, τουλάχιστον στην πρώτη έκδοση της εφημερίδας. Ύστερα όμως μπορούμε να υποθέσουμε ότι άρχισαν να χτυπάνε τα τηλέφωνα στο γραφείο της διεύθυνσης.
Α.Χ
Σε έκακτη έκδοση το 902.gr ενημερώνει πως εκατοντάδες διαδηλωτές, μέλη Σωματείων της Αττικής πραγματοποιούν παράσταση διαμαρτυρίας εκφράζοντας την οργή και την αγανάκτηση του λαού για την προσπάθεια συγκάλυψης του εγκλήματος των Τεμπών, για την προσπάθεια φίμωσης των αγώνων, όπως φάνηκε πρόσφατα με την απαράδεκτη στάση της Διοίκησης της ΕΡΤ στα συγκλονιστικά συλλαλητήρια για τα Τέμπη.
Συνδικάτα και Φοιτητικοί Σύλλογοι έχουν στολίσει μάλιστα με γιγαντοπανό την κεντρική πρόσοψη του ραδιομεγάρου της ΕΡΤ στέλνοντας το μήνυμα «Όχι στην συγκάλυψη, όχι στο μαύρο της ΕΡΤ απέναντι σε εργατικούς και λαϊκούς αγώνες».
«ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Νέα Δημοκρατία, το έγκλημα αυτό έχει ιστορία» και «Η δίψα για κέρδη φτιάχνει νέα Τέμπη», φωνάζουν οι διαδηλωτές.
πηγή: 902.gr
Εκδήλωση τη Δευτέρα το απόγευμα στην ΕΣΗΕΑ. Οι προκλήσεις για τη δημοσιογραφία, οι αγωγές SLAPP και οι ευθείες επιθέσεις
Mια σημαντική εκδήλωση για τις προκλήσεις, αλλά και τις απαντήσεις της δημοσιογραφίας στη σύγχρονη εποχή πραγματοποιεί η Συσπείρωση Δημοσιογράφων «Δούρειος Τύπος» τη Δευτέρα.
«Η δημοσιογραφία στον καιρό μας αντιμετωπίζει προκλήσεις πρωτοφανείς, σε μέγεθος και ένταση. Οι ρυθμοί της μετάβασης είναι καταιγιστικοί. Δουλειά όλων μας, να μην είναι και σαρωτικοί. Η Συσπείρωση Δημοσιογράφων – Δούρειος Τύπος, η παράταξη που επιδιώκει με όλες της τις δυνάμεις, στην ΕΣΗΕΑ και αλλού, μια Ενημέρωση με αξιοπιστία πλουραλισμό και δικαιώματα οργανώνει εκδήλωση – συζήτηση για τα εναλλακτικά εγχειρήματα που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια και πρωτοστατούν στην δημοσιογραφική έρευνα
Σε μια περίοδο μάλιστα που αγωγές (SLAPPs), ευθείες επιθέσεις, οικονομική ασφυξία ακόμη και παρακολουθήσεις δημοσιογράφων δημιουργούν συνθήκες δίωξης της δημοσιογραφίας. Συναντάμε δημοσιογραφικά εγχειρήματα που επιμένουν στο ρεπορτάζ και την υπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος, που αντιστέκονται στις πιέσεις και τις σειρήνες κάθε είδους, που πειραματίζονται πάνω σε νέους τρόπους ανάπτυξης του δημοσιογραφικού περιεχομένου, που υπερασπίζονται την ανεξαρτησία τους εφαρμόζοντας εναλλακτικά μοντέλα χρηματοδότησης με σκοπό την οικονομική βιωσιμότητα. Αναζητούμε διέξοδο από την μονομέρεια και την έλλειψη αξιοπιστίας. Διερευνούμε εργαλεία οικονομικής βιωσιμότητας πέρα από κυβερνητικές λίστες, το πατρονάρισμα της επιχειρηματικής ολιγαρχίας και την εμπορευματοποίηση της είδησης. Αλληλοστηριζόμαστε για μια πλουραλιστική ενημέρωση που ελέγχει την εξουσία και υπηρετεί τη Δημοκρατία»Αναδημοσιεύουμε από την Εφημερίδα των Συντακτών άρθρο σχετικά με την κατάπτυστη αγωγή SLAPP κατά της εφημερίδας και άλλων ΜΜΕ από τον αποπεμφθέντα γενικό γραμματέα του Μαξίμου και ανιψιό του Κυριάκου Μητσοτάκη, Γρ. Δημητριάδη, η οποία εκδικάζεται την άλλη εβδομάδα. Είναι ενδεικτικό της καταρράκωσης της χώρας το ότι η ερευνητική και έντιμη δημοσιογραφία χτυπιέται από αγωγές την ίδια ώρα που τα φερέφωνα και οι τελάληδες των προκατασκευασμένων δελτίων τύπου και των non papers της αστυνομίας και κάθε εξουσίας, επιβραβεύονται. Από το άρθρο που αναδημοσιεύουμε μαθαίνουμε πως διεθνές κύμα στήριξης των διωκόμενων από τον Δημητριάδη έχει ξεσηκωθεί και περιλαμβάνει δημοσιογραφικές οργανώσεις και άλλους φορείς. Για τα mainstream φερέφωνα, τους κατάπτυστους κήρυκες των επιθυμιών της εξουσίας ούτε λόγος. Αυτοί ούτε είδαν ούτε άκουσαν τίποτα. Αντίθετα, ενδεχομένως και να στέκονται ως πιστά σκυλιά στο πλάι των αφεντικών τους.
Ακολουθεί το άρθρο της ΕΦΣΥΝ 18/1/2024
Διεθνές κύμα στήριξης σε «Εφ.Συν.» και Reporters United ενόψει της εκδίκασης αγωγής Δημητριάδη
Κατηγορία: MEDIA 18.01.24
«Αντί να στοχοποιούνται με αγωγές που κοστίζουν οικονομικά και ψυχολογικά η «Εφ.Συν.» και οι Reporters United αξίζουν εύσημα για τα ρεπορτάζ τους»
Tην επόμενη εβδομάδα είναι προγραμματισμένη η αγωγή SLAPP του πρώην γενικού γραμματέα του πρωθυπουργού κατά της εφημερίδας μας και άλλων ελληνικών ΜΜΕ.
Η εκδίκαση είναι προγραμματισμένη για τις 25 Ιανουαρίου, με το IPI να ζητά την απόσυρση της αγωγής, χαρακτηρίζοντάς την ως SLAPP, με στόχο να «φιμώσει» την ερευνητική δημοσιογραφία για τη διασύνδεση του ανιψιού του πρωθυπουργού με το σκάνδαλο των υποκλοπών και του Predator.
Η ανακοίνωση ανάμεσα σε άλλα αναφέρει: Η αγωγή από τον κ. Δημητριάδη, ο οποίος ανήκει στην πανίσχυρη οικογένεια Μητσοτάκη, κατατέθηκε στις 5 Αυγούστου 2022 κατά της «Εφημερίδας των Συντακτών» και της ερευνητικής ιστοσελίδες Reporters United και κατά των δημοσιογράφων Νικόλα Λεοντόπουλου και Θοδωρή Χρονδρογιάννου, αλλά και κατά του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη. Απαιτεί αποζημίωση 250.000 από την «Εφ.Συν.», 150.000 ευρώ από τους Reporters United και τους δημοσιογράφους τους. Ο Δημητριάδης επίσης απαιτεί από τον Κουκάκη, δημοσιογράφος – θύμα spyware, να κατεβάσει τις σχετικές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αποζημίωση 150.000 ευρώ. Συνολικά 550.000 ευρώ.
Η αγωγή για συκοφαντική δυσφήμηση κατατέθηκε την ημέρα που ο Δημητριάδης παραιτήθηκε από τη θέση του ως γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη. Την προηγούμενη ημέρα η «Εφ.Συν.» και οι Reporters United έκαναν αποκαλύψεις για τη σύνδεση του Δημητριάδη με το σκάνδαλο παρακολούθησης, την περίοδο που επέβλεπε την ΕΥΠ. Στις 3 Ιουνίου μια ακόμη κοινή έρευνα είχε αποκαλύψει στοιχεία πως ο Δημητριάδης συνδεόταν με έναν δίκτυο επιχειρηματιών και εταιρειών που συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με τον επιχειρηματία Φέλιξ Μπίτζιο, πρώην αναπληρωτή διευθυντή και μέτοχο της εταιρείας Intellexa που εμπορεύεται το Predator, το οποίο αποκαλύφθηκε ότι χρησιμοποιήθηκε για την παρακολούθηση πολλών πολιτικών και δημοσιογράφων. Μετά την κατάθεση της αγωγής πολλοί από τους οργανισμούς μας τη χαρακτήρισαν ως ξεκάθαρο παράδειγμα SLAPP και προσπάθεια να φιμωθεί η ερευνητική δημοσιογραφία για ένα θέμα μεγάλου δημόσιου ενδιαφέροντος. Αυτή η εκτίμηση υποστηρίχθηκε και από την Coalition Against SLAPPs in Europe (CASE). Ενάμισι χρόνο αργότερα η μήνυση παραμένει, ενώ περαιτέρω αποκαλύψεις έχουν δώσει περαιτέρω στήριξη στα όσα αποκαλύφθηκαν από την έρευνα. Αντι να στοχοποιούνται με αγωγές που κοστίζουν οικονομικά και ψυχολογικά η «Εφ.Συν.» και οι Reporters United αξίζουν εύσημα για τα ρεπορτάζ τους».
«Οι οργανισμοί μας θα συνεχίσουν να παρακολουθούν από κοντά την κατάσταση και να καταγράφουν περαιτέρω επιθέσεις στην ελευθερία του Τύπου στην Ελλάδα τόσο στους διεθνείς οργανισμούς όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση» υπογραμμίζεται στην ανακοίνωση.
Οι οργανώσεις που υπογράφουν:
πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών
SLAPP = Strategic Lawsuits Against Public Participation (Στρατηγικές αγωγές κατά της συμμετοχής του κοινού στα όσα συμβαίνουν (μηνύσεις και αγωγές - φίμωτρα όπως αυτό που θέλησαν να φορέσουν στην Attica Voice κάποτε αλλά απέτυχαν οικτρά)
Για τους παλιούς, φανατικούς ή απλά εθισμένους, αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας η στήλη «Απόψεις¨» του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου ήταν κάτι σαν το πέπλο της νύφης. Όχι αναγκαίο αλλά συμβολικό της αγνότητας της ερχόμενης εις γάμου κοινωνία, παρθένου. Ήταν μία αγαπημένη στήλη, τόσο για το περιεχόμενο όσο και για τη γλώσσα του συντάκτη της. Μπορούσε κάλλιστα να λάβει τη δεύτερη (και άκρως τιμητική) θέση στο διάδημα της εφημερίδας, ίσως κάτω από τον «Ιό» και βέβαια κάτω από τους παλαιότερους και λαμπρούς συντάκτες της. Ήταν μία πολύ ωραία στήλη.
Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος κάπου στα 2008 έγινε εκδότης της LiFO, εφημερίδα που χρειάστηκε χρόνο για να αποκτήσει το μέγεθος του εκδότη της αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως το πέτυχε. Είναι μερικοί άνθρωποι που γράφουν με τέτοιο τρόπο που εθίζουν τον αναγνώστη τους στα ακριβά. Και είναι λίγοι αυτοί. Λίγοι αλλά ευτυχώς υπάρχουν και δρέπουν την εκτίμηση ακόμα και αυτών που βρίσκονται στο απέναντι πεζοδρόμιο. Όχι, δεν μας ήρθε ξαφνικά η ανάγκη να εκφράσουμε θαυμασμό για τον συγκεκριμένο συντάκτη και εκδότη αλλά διαβάζοντας (από κακή τύχη) πονήματα συντακτών της αποκαλούμενης «τοπικής δημοσιογραφίας», κάτι σαν πικρή ανάμνηση άρχισε να γεμίζει τα κελιά της μνήμης μας. Είναι πραγματικά τρομερό. Άλλα να διαβάζεις και άλλα να εμφανίζονται στην οθόνη του μυαλού σου. Για να μη το επεκτείνουμε περισσότερο, αυτή ήταν μία εισαγωγή σε ένα παιχνίδι. Ένα παιχνίδι για τους αναγνώστες μας που είχαν την ίδια κακή τύχη με εμάς να διαβάσουν ηλεκτρονικό τύπο της γειτονιάς μας, δηλαδή της Ραφήνας.
Το παιχνίδι μας αυτό καλεί τους αναγνώστες μας να εντοπίσουν τα μέλη της τοπικής αυλής των μέσων εξημέρωσης, όπως την έχει ορίσει και εγκαταστήσει η τοπική εξουσία με το ελάχιστο μέγεθος της. Μέγεθος που έχει ανάγκη το παραμορφωτικό πρίσμα των μέσων για να δείξει πιο μεγάλη. Μία σχέση δούναι και λαβείν που της επιτρέπουμε να υπάρχει χάρις την ανοχή μας, για να μη πούμε και την αδιαφορία μας.
Στις 15/7/2019 έγραψε ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος μετέφερε στη LiFO ένα άρθρο με τίτλο «Ο δημοσιογράφος που γλείφει χειρουργικά την εξουσία». Το αναδημοσιεύουμε αφού η κακή μας τύχη, της ανάγνωσης δοξολογιών σε τοπικό «μέσο» δεν έπαψε στιγμή να μας θυμίζει αυτόν τον κομψό, δίκαιο και δικαιολογημένο λίβελλο ενός εραστή της γραφής.
«Ο δημοσιογράφος που γλείφει χειρουργικά την εξουσία»
Εμφάνιση: Λιμοκοντόρου που ξεροσταλιάζει κάτω από τα φωτισμένα παράθυρα της εξουσίας (παντός είδους). Πάνω μαίνεται η γιορτή, κάτω οργιάζουν οι φαντασιώσεις και τα συμπλέγματα. Ευελπιστεί ότι κάποια μέρα θα ανέβει κι αυτός, να του δώσουν ένα μεζεδάκι. Να του πετάξουν στον αέρα ένα κόκκαλο - Όρμα Τζακ!
Χαϊδευτικό: Ρία Κούρτη (της δημοσιογραφίας). Ικέτης του παντεσπανιού.
Προς τι τόση χολή; Είναι υπαίτιος για την κρυπτογαμία δημοσιογραφίας και δημοσίων σχέσεων. Σ’ αυτά που γράφει είναι αδύνατον να διακρίνεις το ρουσφέτι από την προσωπική κρίση, την κρίση από την «ισορροπία του (υπολογιστικού) τρόμου», τον έπαινο από το γλείψιμο. Η φτωχοπροδρομική εικόνα του, είναι η πιο θλιβερή εκδοχή δημοσιογραφίας και ένας από τους βασικούς λόγους που το επάγγελμα διασύρεται ιστορικά.
Χρόνια συμπτώματα: Πακτωλός κοσμητικών επιθέτων, ενθουσιασμός που αφρίζει και τρέχει απ' τα μπατζάκια για ψύλλου πήδημα, ούρα με τη σέσουλα ― μια γενική ακράτεια χειροκροτημάτων ως προς εκείνα τα σημεία που θα χαϊδέψουν τα αυτιά του «στόχου» και θα τον κάνουν τύφλα (κυριολεκτικά) από αυτοθαυμασμό, μια φρενήρης προσπάθεια να γνωρίσει τον έναν και τον άλλον για να του πει δια ζώσης πόσο τον εκτιμά και πόσο θα ήθελε να δουλέψει στο Υπουργείο του, προσφέροντας τον εμετό της γνώσης του, εξόφθαλμος βρογχοκήλη από το πολύ γούρλωμα των ματιών. Κάτι σκυφτό που υποδύεται το άνετο. Κάτι φτωχό που υποδύεται το περπατημένο. Κάτι πεινασμένο που υποδύεται το χορτάτο. Κάτι λυπηρό εντέλει που μόλις βολεύεται, κορδώνεται και δίνει πόνο σε όσους ομόσταυλους δεν βολεύτηκαν ακόμα (με πλατύ χαμόγελο).
Δοξασία No 1: Ο δημοσιογράφος που χρησιμοποιεί με στοχοπροσήλωση τη δημοσιογραφία με μάτι αλλήθωρο, για να γραπωθεί από την πολιτική, τα Ιδρύματα, τα υπουργικά γραφεία, το Δημόσιο, τα φανερά και αφανέρωτα payroll, είναι ένα όνειδος για την δημοσιογραφία και θα έπρεπε να εξορίζεται από τους κόλπους της μια ώρα αρχύτερα.
Αρχαιολογία: Ερείπια πολλά σε στήλες και στηλίτσες. Ο Ίακχος και ο Τήλεφος ήταν μπροστάρηδες. Η «Μαντάμ φακελάκι». Μη πικράνουμε κόσμο ονομαστικά.
Γιατί έχει όμως τόση πέραση; Γιατί η δημοσιογραφία δεν έχει τόσο χρήμα, όσο θέλουν ορισμένοι. Γιατί είναι τεμπέλης, βαριέται να δουλεύει και θέλει τη ζωάρα του παράγοντα― ταξίδια, αραλίκι, ρουσφετάκια. Γιατί εφάπτοντας την εξουσία, νομίζει ότι γίνεται κι αυτός σημαντικός.
Μα υπάρχουν άνθρωποι που επιβραβεύουν τόση γλίτσα; Φυσικά. Οι άνθρωποι της δύναμης χάνουν συχνά την ευθυκρισία και το μέτρο, ζώντας σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Θέλουν την κολακεία και υπάκουες αμοιβάδες στην αυλή τους. Κορδώνονται όταν διαβάζουν ένα χαλκευμένο έπαινο για κατορθώματα που δεν έκαναν, αγαθοεργίες που τελικά δεν έγιναν, βραβεία που δεν πήραν. Δεν έχουν χρόνο για κριτική, συμβουλές και αλήθεια. Θέλουν η σπονδυλική στήλη να είναι νερουλή και τα μάτια έκθαμβα μπροστά στη σαπιοκοιλιά τους.
Ο δημοσιογράφος που γλείφει χειρουργικά και δαγκώνει αδιακρίτως κάθε εχθρό είναι ο άνθρωπος που ονειρεύονται, ο άνθρωπος -σκυλί τους. Βυθίζονται αγκαλιά στην ανυποληψία, κουφοί κι ευτυχισμένοι, ενώ το σύμπαν γύρω τους καγχάζει και τους περιφρονεί.
Δοξασία No 2: Ο δημοσιογράφος που γλείφει χειρουργικά δεν είναι δημοσιογράφος. Είναι ένας υβριδικός απατεώνας που χρησιμοποιεί τις εφημερίδες ως ιδιωτικό κοπρώνα.
Κι οι εφημερίδες δεν φταίνε; Φυσικά. Δική τους είναι η κύρια ευθύνη. Αλλά συνήθως η κατεργαριά είναι κοινή, συμφωνημένη. Οικονομικοί επιφυλλιδογράφοι δουλεύουν ταυτόχρονα σε Τράπεζες, καλλιτεχνικοί συντάκτες πωλούν την ευαισθησία τους σε Υπουργεία Πολιτισμού.
Τι θά 'πρεπε να γίνει: Τίποτα. Ο καθένας έχει την κόλαση που τού αξίζει.
Ελευθεροτυπία, 1999. Στήλη Επιλογές
Το ξέραμε πριν ακόμα κυκλοφορήσουν οι έρευνες του Ινστιτούτου Reuters, του πανεπιστημίου της Οξφόρδης (βλ. διαΝΕΟσις) ή των Δημοσιογράφων χωρίς Σύνορα) πως ο Τύπος στην Ελλάδα βρίσκεται στην πιο άθλια περίοδο του. Και όχι μόνο σε ό,τι αφορά την αξιοπιστία του αλλά ακόμα και σε ό,τι αφορά στην ποιότητα του λόγου που χρησιμοποιεί ή την επιλογή των θεμάτων με τα οποία καταπιάνεται. Με λίγα λόγια στην Ελλάδα ΔΕΝ υπάρχει ενημέρωση. Υπάρχει άφθονη προπαγάνδα και μάλιστα στην υπηρεσία της μίας μόνο άποψης. Εκείνης που πληρώνει είτε γιατί έχει τους δικούς της πόρους είτε γιατί διαχειρίζεται δημόσιους ή δημοτικούς πόρους, δηλαδή κοινούς πόρους όλων των πολιτών που ακούσια χρηματοδοτούν την αποχαύνωση τους (βλ. Λίστα Πέτσα, διαφημιστική προβολή δήμων κλπ). Αν ένας επισκέπτης από άλλη χώρα ή από άλλο πλανήτη (!) έπεφτε στην Ελλάδα και διάβαζε έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο για μία μόνο μέρα, θα καταλάβαινε πως "κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας" κατά την Σαιξπηρική. Τη δεύτερη μέρα ανάγνωσης, ο υποθετικός επισκέπτης μας θα αναχωρούσε αηδιασμένος.
Αφορμές για την παρούσα ανάρτηση ήταν δύο δημοσιεύματα (μπορεί και παραπάνω). Κυρίως ήταν ένα που αποδίδεται στην ΕΣΗΕΑ που καλεί σε στήριξη του έντυπου Τύπου, δημοσίευμα που αναπαράχθηκε με πάθος κυρίως από μικρά τοπικά free press και ιστοτόπους. Ήταν όμως και το δημοσίευμα της διαΝΕΟσις που αναφέρεται πιο πάνω. Μαζί μπορούμε να πούμε πως αποτέλεσαν αφορμές και οι έρευνες των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα που κατέτασσαν την Ελλάδα στις θέσεις 108 πέρυσι και 107 φέτος ως προς την ελευθερία του Τύπου στη χώρα. Το ερώτημα που τίθεται αυτόματα είναι ένα: Με τι μούτρα μπορούν να ζητάνε οι υπηρέτες της αποδεδειγμένα ελεγχόμενης ενημέρωσης, να τους εμπιστευτούμε; Και αν τα μεγάλα ΜΜΕ το κάνουν με θράσος μία φορά, τα τοπικά ΜΜΕ διαθέτουν αυτό το θράσος επί 100 αφού λειτουργούν ως διαφημιστικά φυλλάδια όπως τα γνωστά που μοιράζουν τα σούπερ μάρκετ ή τα πολυκαταστήματα
Αναδημοσιεύουμε από την Εφημερίδα των Συντακτών της 14/6/2023 άρθρο με τίτλο "Κατρακυλά η εμπιστοσύνη των Ελλήνων προς τα ΜΜΕ" προς περαιτέρω επίρρωση των παραπάνω.
Κατρακυλά η εμπιστοσύνη των Ελλήνων προς τα ΜΜΕ
Η μεγαλύτερη μείωση εμπιστοσύνης σημειώθηκε ανάμεσα στους ερωτηθέντες που αυτοπροσδιορίζονται ως δεξιοί που μπορεί να οφείλεται εν μέρει στη συζήτηση σχετικά με την ελευθερία του Τύπου ή με την κάλυψη της υπόθεσης των υποκλοπών η οποία αφορούσε και δημοσιογράφους.
Ενδιαφέροντα στοιχεία παρουσιάζει η ετήσια έκθεση για την Ενημέρωση στο Διαδίκτυο (Digital News Report) του Ινστιτούτου Reuters για τη Μελέτη της Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης που δημοσιεύει η διαΝΕΟσις.
Η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση, μεταξύ 46 χωρών, σε ό,τι αφορά στην εμπιστοσύνη των πολιτών προς τα ΜΜΕ, ενώ την ίδια στιγμή το 57% του δείγματος απαντά πως αποφεύγει ενεργά μερικές φορές ή συχνά την ενημέρωση.
Ανάμεσα στις 46 χώρες του δείγματος, η Ελλάδα έχει το χαμηλότερο ποσοστό ερωτηθέντων που απαντούν πως εμπιστεύονται «τις περισσότερες ειδήσεις τις περισσότερες φορές» (19%). Σε σχέση με τη μέτρηση του 2022, υπάρχει μείωση 8 ποσοστιαίων μονάδων.
Τα χαμηλότερα ποσοστά εμπιστοσύνης παρατηρούνται διαχρονικά στους ερωτηθέντες οι οποίοι αυτοπροσδιορίζονται ως αριστεροί ή σε αυτούς που δεν θέλουν ή δεν γνωρίζουν πώς να τοποθετηθούν στον πολιτικό άξονα (αριστερά/δεξιά) -κατά κανόνα πολίτες με χαμηλό ενδιαφέρον για την πολιτική.
Η μεγαλύτερη όμως μείωση σημειώθηκε ανάμεσα στους ερωτηθέντες που αυτοπροσδιορίζονται ως δεξιοί (από 42% το 2022 σε 28% το 2023). H μείωση στην εμπιστοσύνη μπορεί να οφείλεται εν μέρει στη συζήτηση σχετικά με την ελευθερία του Τύπου με αφορμή την έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα ή με την κάλυψη της υπόθεσης των υποκλοπών η οποία αφορούσε και δημοσιογράφους.
Αποφυγή ενημέρωσης
Αρκετά υψηλά είναι και τα ποσοστά αποφυγής ενημέρωσης. Το 57% του δείγματος στην Ελλάδα απαντά πως αποφεύγει ενεργά μερικές φορές ή συχνά την ενημέρωση, το μεγαλύτερο ποσοστό στο δείγμα 46 χωρών μαζί με τη Βουλγαρία.
Στη φετινή έρευνα ρωτήθηκαν αυτοί που αποφεύγουν τις ειδήσεις: α) ποια θέματα συνήθως αποφεύγουν και β) τι είδους ειδήσεις.
Τα θέματα με τα μεγαλύτερα ποσοστά αποφυγής έχουν να κάνουν με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία (38%) και τα αθλητικά (35%). Ακολουθούν ειδήσεις που σχετίζονται με το αστυνομικό ρεπορτάζ και εγκλήματα (34%), τη στιγμή που έχει αυξηθεί ο χώρος που αφιερώνεται σε αυτές τις ειδήσεις στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Τα θέματα με τη λιγότερη ενεργή αποφυγή σχετίζονται με την επιστήμη και την τεχνολογία (7%) και τις τοπικές ειδήσεις (7%). Τα ευρήματα δεν σημαίνουν πως αυτά τα θέματα είναι απαραίτητα και τα πιο δημοφιλή, αλλά πως είναι λιγότερο πιθανό να τα αποφεύγει ενεργά το κοινό.
Το μέρος του δείγματος που αποφεύγει ενεργά την ενημέρωση ενδιαφέρεται λιγότερο για τις ειδήσεις σχετικά με τις εξελίξεις της ημέρας (47%) και περισσότερο για θετικές ειδήσεις (64%), ειδήσεις για ανθρώπους σαν και εκείνους (59%), και δημοσιογραφία που προτείνει λύσεις σε προβλήματα (58%) (solutions journalism), η οποία δεν έχει αναπτυχθεί ιδιαίτερα στην Ελλάδα.
Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης
Η αδιαμεσολάβητη ενημέρωση απευθείας από τις ιστοσελίδες και τις εφαρμογές μέσων ενημέρωσης έχει μειωθεί πολύ τα τελευταία χρόνια, ενώ έχει αυξηθεί η ενημέρωση μέσω ψηφιακών πλατφορμών, όπως τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και οι μηχανές αναζήτησης. Μόλις το 20% των χρηστών του διαδικτύου άνω των 35 ετών προτιμούν να ενημερώνονται διαδικτυακά απευθείας από τα μέσα ενημέρωσης (με επίσκεψη στην κεντρική τους σελίδα ή στην εφαρμογή τους), ενώ στους νεότερους χρήστες (18-35 ετών) αυτό το ποσοστό έχει μειωθεί στο 8% από το 24% του 2016.
Τα στοιχεία βασίζονται σε μια μεγάλη διαδικτυακή δημοσκόπηση δείγματος μεγαλύτερου των 2.000 ατόμων ανά χώρα. Το δείγμα είναι αντιπροσωπευτικό του πληθυσμού κάθε χώρας που διαθέτει σύνδεση στο διαδίκτυο (στην Ελλάδα το ποσοστό αυτό είναι 79%) και όχι αντιπροσωπευτικό του συνολικού πληθυσμού. Στην Ελλάδα το δείγμα φέτος ήταν 2.023 άτομα.
H δημοσκόπηση πραγματοποιήθηκε από τα μέσα του Ιανουαρίου μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου του 2023. Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου στην επικαιρότητα βρίσκονταν οι προεκλογικές συζητήσεις, η πτώση του αεροπλάνου Φάντομ, ο θάνατος του τέως βασιλιά Κωνσταντίνου και ο σεισμός στην Τουρκία. Η δημοσκόπηση ολοκληρώθηκε πριν από το δυστύχημα των Τεμπών και πριν από την προκήρυξη των εκλογών της 21ης Μαΐου.
► Αναλυτικά η έρευνα
Αναδημοσιεύουμε άρθρο του Τάσου Σαραντή στην Εφημερίδα των Συντακτών (8/5/2023) για το υπό εξέταση αίτημα έκδοσης προσωρινής διαταγής παύσης των εργασιών κατασκευής του ακραία επικίνδυνου για την πόλη και ψευδεπίγραφα αντιπλημμυρικού, έργου. Εργασίες που καταστρέφουν το ποτάμι της πόλης. Το αίτημα υπέβαλλε η Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας, μαζί με συλλόγους και κατοίκους της περιοχής.
Το δημοσίευμα έχει και την ιδιαίτερη σημασία του αφού διαψεύδει ευθέως τον οχετό ψευδών ισχυρισμών περί λήξης της δικαστικής διαδικασίας.
Στο ΣτΕ για προσωρινή διακοπή εργασιών στο Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας
του Τάσου Σαραντή - ΕΦΣΥΝ 8/5/2023
Σε αναμονή έκδοσης απόφασης από το Συμβούλιο της Επικρατείας στο αίτημα προσωρινής διαταγής που έχει καταθέσει η Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος και σύλλογοι της Ραφήνας βρίσκονται οι κάτοικοι της περιοχής, αλλά και της Αττικής, που αγωνίζονται εδώ και δύο εβδομάδες να αποτρέψουν οποιαδήποτε νέα επέμβαση στο Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας.
Η απόφαση αναμένεται να εκδοθεί στις αρχές αυτής της εβδομάδας και θα είναι κρίσιμη για την αποφυγή ανεπανόρθωτης περιβαλλοντικής καταστροφής, που ήδη επιτελέστηκε εν μέρει με την πλήρη αποψίλωση περίπου 300 μέτρων στις 24/4/2023 που ξεκίνησε το έργο διευθέτησης του ρέματος Ραφήνας («Μπουλντόζες καταστρέφουν το Μεγάλο Ρέμα στη Ραφήνα», 24/4/2023).
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία «οποιαδήποτε παρέμβαση και ιδιαίτερα αυτήν την εποχή, θα προκαλέσει σημαντική και μη-αντιστρεπτή βλάβη στο οικοσύστημα του ρέματος Ραφήνας και ειδικότερα στα είδη της ορνιθοπανίδας που φωλιάζουν στη συγκεκριμένη περιοχή». Κάποια μάλιστα εξ αυτών περιλαμβάνονται στον κατάλογο του «Παραρτήματος Ι» της ευρωπαϊκής Οδηγίας περί της διατήρησης των άγριων πτηνών (2009/147/ΕΚ).
«Οποιαδήποτε νέα επέμβαση , ειδικά στον οριοθετημένο υγρότοπο της εκβολής και μάλιστα σε αναπαραγωγική περίοδο για όλα τα είδη, θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη στο εξαιρετικά ευαίσθητο οικοσύστημα του ποταμού. Γι’ αυτό ο κόσμος καθημερινά στέκεται στην είσοδο του εργοταξίου της ΙΝΤΡΑΚΑΤ που έχει αναλάβει το έργο διευθέτησης του Μεγάλου Ρέματος για λογαριασμό του υπουργείου Υποδομών, μέχρι να βγει απόφαση για τα ασφαλιστικά μέτρα που καταθέσαμε στο ΣτΕ με τα οποία ζητάμε την αναστολή των εργασιών μέχρι την εκδίκαση της προσφυγής που έχουμε καταθέσει από το 2019 κατά του Προεδρικού Διατάγματος οριοθέτησης που παραβιάζει κατάφωρα την Εθνική και Ενωσιακή νομοθεσία», δήλωσε η Εμμανουέλα Τερζοπούλου, εκπρόσωπος της Κίνησης για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας.
Εντωμεταξύ, το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών (ΕΛΚΕΘΕ), στα πλαίσια έρευνας για τη βιοποικιλότητα που υλοποιεί στο Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας, πραγματοποίησε δειγματοληψία πάνω από το σημείο επέμβασης στο ποτάμι, λίγες ημέρες μετά την ισοπέδωση τμήματος του οριοθετημένου υγροτόπου της εκβολής. Στο βίντεο, εκτιμάται ότι «το έργο διευθέτησης και εκχερσώσεων βλάστησης που συντελείται αυτή την εποχή θα προκαλέσει σοβαρή ζημιά στους πληθυσμούς υδρόβιας πανίδας και στους οικοτόπους της περιοχής».
Υπενθυμίζεται ότι την επέμβαση στο Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας καταδίκασαν με κοινή τους ανακοίνωση οι οργανώσεις ΑΝΙΜΑ, Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρία, Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης, Ελληνική Εταιρία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, ΟΖΟΝ, Καλλιστώ, ΡΟΗ-Πολίτες υπέρ των Ρεμάτων, iSea, MedINA, ενώ την ανακοίνωση συνυπογράφουν και 50 ακόμη συλλογικότητες και τοπικοί σύλλογοι που ζητούν να σταματήσουν άμεσα οι καταστρεπτικές επεμβάσεις στον υγρότοπο της εκβολής του Μεγάλου Ρέματος και να επανεξεταστεί η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, λαμβάνοντας υπόψη τα όσα επιτάσσει η ενωσιακή και εθνική περιβαλλοντική νομοθεσία («Μαζική καταδίκη της παράνομης επέμβασης στο Μεγάλο Ρέμα Ραφήνας», 28/4/2023).
Μία αναδημοσίευση από τη στήλη "Οπτική γωνία" της LIFO, ενός άρθρου του Ν. Σεβαστάκη, καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, μεταφραστή και λογοτέχνη. Καταδεικνύει ξεχωριστά τη νεοελληνική αντίληψη για το «κοινό», το δημόσιο, οτιδήποτε το «εξωτερικό» του οικιακού και στενά ατομικού καταφυγίου, το οποίο θεωρείται -από την πλειονότητα των νεοελλήνων- αδιάφορο, ουδέτερο, ανάξιο φροντίδας.
ΕΔΩ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ δέχεται κριτική η κλασική άποψη που έβλεπε μια ελληνική ιδιαιτερότητα ως ένα είδος λοξού ή «υπανάπτυκτου» χαρακτήρα μέσα στην Ευρώπη. Η κοινωνιολογική και ιστορική ερμηνεία προχώρησε σε πιο σύνθετες υποθέσεις που αντιστέκονται στο απλουστευτικό σχήμα «από εδώ η “παρωχημένη Ελλάδα”, από εκεί η “προηγμένη Ευρώπη”».
Νομίζω πως αυτή η αναθεώρηση ενός παλιού σχήματος μάς έδωσε μια πιο ισορροπημένη κατανόηση της ελληνικής περιπέτειας μέσα στον χρόνο. Έχουμε φύγει από το άσπρο-μαύρο περί εθνικής κακοδαιμονίας, από το αιώνιο παράπονο για τον μισερό, εθνικό μας χαρακτήρα. Στο φως αυτής της αναδυόμενης αυτογνωσίας δεν προσεγγίζουμε με εξιδανικεύσεις ούτε την ευρωπαϊκή Δύση, αν και αναγνωρίζουμε τη σημασία που είχαν οι τομές του μοντέρνου αστικού πολιτισμού.
Παρ’ όλα αυτά, έχω την εντύπωση πως απομένει πάντα ένα ελληνικό πρόβλημα. Όσο χρήσιμη κι αν είναι μια πανοραμική θέαση της ελληνικής Ιστορίας, υπάρχουν επιμέρους δεινά που επιμένουν. Ένα, λοιπόν, από τα πιο επίμονα προβλήματα της χώρας είναι η ασέβεια/αδιαφορία για τον δημόσιο χώρο και τα αγαθά του. Δεν το συναντάς αλλού αυτό, όχι πάντως σε χώρες με συγγενή (ας το πω έτσι) οικονομικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά.
| Είμαστε η πιο αντι-οικολογική χώρα της Δύσης. Μια χώρα όπου ως οίκος εννοείται μόνο η ιδιωτική κατοικία και ένας περιφραγμένος οικογενειακός χώρος. Οτιδήποτε «εξωτερικό» του οικιακού και στενά ατομικού καταφυγίου γίνεται αδιάφορο, ουδέτερο, ανάξιο φροντίδας. |
Από μια άποψη, είμαστε η πιο αντι-οικολογική χώρα της Δύσης. Μια χώρα όπου ως οίκος εννοείται μόνο η ιδιωτική κατοικία και ένας περιφραγμένος οικογενειακός χώρος. Οτιδήποτε «εξωτερικό» του οικιακού και στενά ατομικού καταφυγίου γίνεται αδιάφορο, ουδέτερο, ανάξιο φροντίδας.
Προφανώς, ο κανόνας έχει εξαιρέσεις και κάποιες ατομικές και συλλογικές στάσεις που τον διαψεύδουν. Τα τελευταία χρόνια, σε τμήματα των νεότερων ηλικιακά ανθρώπων από τη μεσαία τάξη των πτυχιούχων, παρατηρεί κανείς και μια αντίστροφη τάση. Κυρίως για λόγους ατομικής υγείας ή ανησυχίας για την υγεία των παιδιών τους, κάποιες (σχετικά εύπορες) οικογένειες επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους με τη φύση. Νέα ζευγάρια ή και μεγαλύτεροι δείχνουν μια άλλη κατανόηση αυτής της ανάγκης.
Όμως η βαθιά δομή της ατομικότητας και της ελληνικής οικογενειακής λογικής παραμένει αμετανόητη. Δεν αντιλαμβάνεται τον χώρο και τα πράγματα εκτός οικογενειακού οίκου ως σημαντικά. Το ελληνικό βλέμμα παραμένει πάντα και σε μεγάλο βαθμό απαθές και εσωστρεφές, σαν να φέρει μέσα του μια ιδιαίτερη μορφή παθητικότητας. Υπερδραστηριοποιείται για τα «δικά του» και αδρανεί για οτιδήποτε λίγο πιο έξω. Και ακόμα και η οικεία επίκληση του κράτους έχει εδώ έναν χαρακτήρα παθητικής ικεσίας και ακατέργαστου ψόγου: δεν είναι η ενεργητική και πολιτικά αξιοπρεπής απαίτηση για κρατική προστασία αλλά μια αποσπασματική και ασυνεπής ζήτηση ενός «αναλγητικού» της στιγμής.
Το ελληνικό πρόβλημα (ή ένα από τα βασικά προβλήματα, για να είμαι ακριβής) είναι εν τέλει μια στάση ψυχρής και μικροπρεπούς αντιμετώπισης πολλών δημόσιων αγαθών. Ακόμα και η γενικόλογη και ρητορική αντίθεση στις «πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων» δεν συνοδεύεται από μια κουλτούρα πραγματικού σεβασμού στα δημόσια αγαθά.
Μπορεί, φυσικά, να απαλύνει κανείς τα ενοχλητικά συμπεράσματα, ανατρέχοντας σε διάφορους παράγοντες που αθωώνουν τη χώρα: τις υλικές στερήσεις παλαιότερων εποχών, τις δυσκολίες να χειριστούμε τα βάσανα μιας καθημερινής επιβίωσης με μπαλώματα, την έλλειψη χρόνου ενός σύγχρονου τρόπου ζωής που δεν αφήνει περιθώρια αναστοχασμού. Πολλά όμως από αυτά τα εμπόδια υπήρξαν και σε άλλες κοινωνίες, ακόμα και οι δικτατορίες, οι πολιτικές λιτότητας ή άλλα τραύματα που συνήθως τα επικαλούνται διάφοροι για να ελαφρύνουν τα δικά μας κρίματα.
Εξακολουθώ έτσι να πιστεύω πως το πρόβλημα μιας διάχυτης αδιαφορίας για τον δημόσιο χώρο δεν μπορεί να εξηγηθεί ούτε από τη φτώχεια, ούτε από τις πολιτικές ανωμαλίες του παρελθόντος, ούτε από κάποια μοιρολατρία «ανατολίτικη» που τάχα έχει σφραγίσει «το DNA της φυλής». Πολλές συμβατικές απαντήσεις της αριστεράς και της δεξιάς φαίνονται απλώς ως προσπάθειες συλλογικής κολακείας.
Είπαμε στην αρχή ότι είναι ευτυχές γεγονός η αναθεώρηση μιας αντίληψης που έβλεπε παντού μια ελληνική ιδιαιτερότητα μειονεξίας και υστέρησης, μια πατρίδα σημαδεμένη από αποτυχίες. Νομίζω όμως πως σε σχέση με τον σεβασμό στον περιβάλλοντα χώρο και σε οτιδήποτε δημόσιο πέραν της οικίας θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ανοιχτά μια ελληνική παθολογία. Και ίσως είναι αυτό ένα από τα ελαττώματα που οι επόμενοι, οι νεότερες γενιές, μπορούν να τα υπερβούν, αν φυσικά βρουν κάτι μη καταπατημένο για να στήσουν μια καλύτερη Ελλάδα.
Το να νοιάζεσαι για πράγματα που εκτείνονται έξω από την «αυλή σου», για κάτι σχετικώς μακρινό, αλλά ουσιαστικό κοινό και συλλογικό είναι υπόθεση δύσκολη. Χρειάζεται συναισθηματική και πολιτική ενθάρρυνση, μια άλλη εκπαίδευση μακριά από τον ρηχό παροντισμό και τη λατρεία του «άμεσου». Σε άλλες χώρες έχουν καλλιεργήσει περισσότερο μια σχετική συνείδηση. Το ελληνικό πρόβλημα είναι τελικά πως δεν έχουμε συναίσθηση ότι υπάρχει ένας κόσμος και έξω από την περίφραξη.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μαζί με άλλες αριστερές οργανώσεις και φορείς, καλεί σε συγκέντρωση στα γραφεία της HellenicTrain (Λ. Συγγρού 41 & Πετμεζά 13) σήμερα το απόγευμα στις 6.30 μ.μ. και στη συνέχεια πορεία προς τη Βουλή.
Το καταπληκτικό Σκόιλ Ελικικού, σύμβολο των Μητσοτάκειων ελληνικών προγραμμάτων επιμόρφωσης, επέστρεψε "Δημήτριο" όπως αρμόζει σε μία ίδιας ποιότητας απόδοση του όρου "δριμύτερο". Μας πληροφορεί η Εφημερίδα των Συντακτών σχετικά, σε σημερινό της άρθρο (της Διαλεκτής Αγγελή -22/2/2023) όπου μας παρουσιάζει τα νέα κατορθώματα των φωστήρων της εθνικής μας επιμόρφωσης. Αναδημοσιεύουμε και εσείς απλά απολαύστε:
Η θριαμβευτική επιστροφή του Σκοιλ Ελικικου
της Διαλεκτής Αγγελή από την ΕΦΣΥΝ
Το αλήστου μνήμης Σκοιλ Ελικικου φαίνεται ότι συνοδεύει κάθε πρωτοβουλία της κυβέρνησης για επιμόρφωση. Τότε ήταν τα εκπαιδευτικά προγράμματα για όσους επιστήμονες ήθελαν να λάβουν το επίδομα των 600 ευρώ, σήμερα είναι οι επιμορφώσεις του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής του υπουργείου Παιδείας που απευθύνονται στους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς.
Κακομεταφρασμένα κείμενα και η χρήση του αυτόματου συστήματος υποτιτλισμού μέσω Microsoft Teams για κωφούς/βαρήκοους παράγουν διαμάντια, όπως «το τακτοποιημένο φρικιό», που δεν είναι τίποτα άλλο από το control freak («τελειομανής»), ο «πρωκτικός συγκρατητής» (ακριβής μετάφραση του anal retentive που όμως στα ελληνικά μεταφράζεται ως «ο ψείρας», αυτός δηλαδή που δίνει υπερβολική προσοχή στη λεπτομέρεια σε σημείο που να γίνεται εκνευριστικός) αλλά και το παντελώς ακατανόητο «Επήγαινα γαμήσι Παθολογίας»! Το δυστύχημα είναι ότι το υλικό της επιμόρφωσης το υπογράφουν ακαδημαϊκοί, ενώ, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του προέδρου του ΙΕΠ, αυτό «δοκιμάστηκε και διορθώθηκε». Φανταστείτε να μην είχε διορθωθεί...
ΣτΣ Ο ερευνητής της Attica Voice Χρ. Φακιόλης εντόπισε και σας παρουσιάζει το τακτοποιημένο φρικιό (δεξιά) μαζί με τον πρωκτικό συγκρατητή (αριστερά)
Αναδημοσιεύουμε το κάλεσμα της "Ταξικής Αντεπίθεσης" για συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τους σεισμόπληκτους λαούς σε Τουρκία - Συρία - Κουρδιστάν. Σας προτρέπουμε στην ενδεχόμενη επίσκεψη σας το Σάββατο στο κέντρο της Αθήνας, να μη ξεχάσετε να περάσετε από την οδό Καλλιδρομίου 49 στα ΅Εξάρχεια για να αφήσετε κι εσείς αυτό που μπορείτε (δείτε τα απαιτούμενα είδη πρώτης ανάγκης στο κάλεσμα της οργανώτριας συλλογικότητας). Οι λαοί σώζουν τους λαούς και στις κρίσιμες στιγμές η αλληλεγγύη μας με τους πάσχοντες πρέπει να εκφραστεί και να πραγματωθεί με κάθε δυνατό τρόπο.
Ταξική Αντεπίθεση - Ομάδα Αναρχικών και Κομμουνιστ(ρι)ών: Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών.
Ο πολιτικός χώρος της Ταξικής Αντεπίθεσης καλεί σε συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης για τους σεισμόπληκτους λαούς της Τουρκίας -Συρίας -Κουρδιστάν
Η συλλογή θα γίνει στον χώρο της Ταξικής Αντεπίθεσης Καλλιδρομίου 49 στα Εξάρχεια, το Σάββατο 11/2 15:00-18:00
Εφόδια που συγκεντρώνονται Κουβέρτες - Sleeping Bag, γάλα σε σκόνη, πάνες, γάζες, παυσίπονα, φακούς κλπ.
Kι αυτή η Αττική η γη, η πάνσοφη κι ωραία το καύχημα, το κόσμημα, τ΄ άνθος όλου του κόσμου
μέλλει κι αυτή να ερημωθεί κι η στάθμη της να πέσει από τ' άγρια κύματα κι από τη συμφορά
(Νοστράδαμου Προφητείες αποδ. Alan Wistful μτφ Π. Νικολαϊδης V.31)
atticavoice@gmail.com
