Ο Τάκης Πολίτης είναι Καθηγητής, πρώην Κοσμήτορας της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Εδώ και πέντε μήνες ο Τάκης Πολίτης ζει στην Κούβα και εργάζεται στο πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα.

Στο παρακάτω κείμενο αναφέρει μερικά μόνο από τα πράγματα διεθνιστικής ανθρωπιστικής αλληλεγγύης που έχει επιδείξει κατά καιρούς αυτή η μικρή, αλλά τόσο περήφανη χώρα

Ως αντάλλαγμα, αυτή τη στιγμή το νησί της Κούβας βρίσκεται κυριολεκτικά περικυκλωμένο από αμερικανικά πολεμικά πλοία που εμποδίζουν την παροχή πετρελαίου στη χώρα, προσπαθώντας να την στραγγαλίσουν ενεργειακά

Αλήθεια, πού είναι το φιλότιμο και η αλληλεγγύη της Ιταλίας που τόσο πρόθυμα δέχτηκε τη γενναιόδωρη κουβανική βοήθεια όταν πληττόταν από τον Covid και τώρα αδιαφορεί εντελώς για τη θηλειά που έχουν βάλει οι Αμερικανοί στο λαιμό της χώρας;

Ακολουθεί το κείμενο του Τάκη Πολίτη 

--------------------------------------------------

2014-Έμπολα: Όταν ο Έμπολα εμφανίστηκε, και πολύ γρήγορα άρχισε να εξαπλώνεται στις χώρες της Δυτικής Αφρικής θερίζοντας καθημερινά δεκάδες ανθρώπους, όταν οι ισχυρές και προηγμένες χώρες του κόσμου εξαντλούσαν την συνεισφορά τους σε αποστολή ιατρικού και υγειονομικού υλικού, εκείνη την κρίσιμη πρώτη περίοδο της θανατηφόρας επιδημίας, η Κούβα πήρε μια απόφαση που καμία άλλη χώρα δεν τόλμησε να πάρει. Έστειλε πρώτη και την μεγαλύτερη κρατική ιατρική αποστολή.

Εκατοντάδες Κουβανοί και Κουβανές γιατροί και νοσηλευτές, στο πλαίσιο της Ταξιαρχίας Henry Reeve -μια εξειδικευμένη ομάδα ιατρικής και ανθρωπιστικής βοήθειας που ίδρυσε το 2005 ο Φιντέλ Κάστρο- έφτασαν εθελοντικά στη Γουινέα, τη Σιέρα Λεόνε και τη Λιβερία για να σώσουν συνανθρώπους μας. Χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν από τον ιό, όμως πολλαπλάσιες χιλιάδες άλλοι σώθηκαν από τις υπηρεσίες των Κουβανών γιατρών που δυστυχώς πολλοί από αυτούς δεν γύρισαν ποτέ στο νησί.

Σήμερα, στις τρεις προαναφερόμενες αφρικανικές χώρες, κλινικές έχουν πάρει ονόματα Κουβανών γιατρών που πέθαναν εκεί προσβεβλημένοι από τον ιό, προσφέροντας έμπρακτα και ανιδιοτελώς την αλληλεγγύη τους, θυσιάζοντας χωρίς κανένα δισταγμό την ίδια τους τη ζωή, βάζοντας την ανθρωπιά πάνω από όλα.

2020-Covid: Τον Μάρτιο ο Covid εμφανίστηκε στην Ευρώπη, το Μπέργκαμο έγινε η πόλη-αναφορά της σφοδρότητας της αρχικής φάσης της πανδημίας. Τον ίδιο μήνα κατέφθασαν στην Ιταλία -πριν από κάθε άλλη διεθνή αποστολή βοήθειας- δεκάδες Κουβανοί γιατροί εντατικολόγοι, λοιμωξιολόγοι, πνευμονολόγοι και εξειδικευμένοι νοσηλευτές μονάδων εντατικής θεραπείας της Ταξιαρχίας Henry Reeve. Επί μήνες έμειναν στο Μπέργκαμο προσφέροντας τις υπηρεσίες τους, σώζοντας ανθρώπινες ζωές μαζί με τους Ιταλούς συναδέλφους τους.

Τον ίδιο μήνα, τον Μάρτιο του 2020, το βρετανικό κρουαζιερόπλοιο MS Braemar, με 1000 περίπου επιβαίνοντες, βρισκόταν στην Καραϊβική με επιβεβαιωμένα κρούσματα Covid. Καμιά χώρα δεν δεχόταν τον ελλιμενισμό του πλοίου και την ιατρική περίθαλψη των προσβληθέντων. Το έκανε μια χώρα που δεν ήταν καν στη διαδρομή του πλοίου, η Κούβα. Το πλοίο έδεσε στο λιμάνι του Mariel, δυτικά της Αβάνα, ιατρική ομάδα με υψηλά πρωτόκολλα ασφαλείας παρέλαβε και περιέθαλψε σε πρώτο χρόνο τους ασθενείς πριν επιστρέψουν στην πατρίδα τους.

Ένα χρόνο αργότερα, το καλοκαίρι του 2021, όταν ο Covid έπληξε και το νησί, η χώρα -παρόλο που είχε ήδη αναπτύξει τα δικά της εμβόλια- αντιμετώπισε το πιο θανατηφόρο κύμα της πανδημίας λόγω έλλειψης συρίγγων εξ αιτίας του αμερικανικού εμπάργκο.

2026: Αυτήν την μικρή μοναδική χώρα, με την τεράστια ηθική αξία, με το μοναδικό της παράδειγμα ανιδιοτέλειας, με αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που επανειλημμένα έχουν δείξει έμπρακτα ότι ο ανθρωπισμός και η αλληλεγγύη δεν γνωρίζουν σύνορα, δεν επιλέγουν φυλή, θρησκεία και χρώμα, αλληλεγγύη που προσφέρουν απλόχερα στις πιο σκοτεινές γωνιές του κόσμου, αυτό τον υπερήφανο λαό, προσπαθεί σήμερα η αμερικανική κυβέρνηση να στραγγαλίσει.

Στους δρόμους της Αβάνα και της Σάντα Κλάρα που περπατάω, στις κουβέντες που ανοίγω με απλούς ανθρώπους, η εικόνα αντοχής και αξιοπρέπειας αυτού του λαού είναι ξεκάθαρη στα μάτια μου.

Αλλά, πέρα από τις αντοχές του κουβανικού λαού, η δική μας υποχρέωση, η υποχρέωση όλων εμάς των δυτικών που αυτοπροσδιοριζόμαστε ως δημοκράτες, είναι να βρούμε τρόπους να σταματήσουμε το σφίξιμο της θηλειάς γύρω από το λαιμό του κουβανικού λαού.

Όταν η Κούβα ασφυκτιά, μαζί της ασφυκτιά και η ανθρωπιά. Και την ανθρωπιά αυτού του κόσμου οφείλουμε να την σώσουμε.

"Είθε οι δυσκολίες αυτών των καιρών να μην μας κάνουν να χάσουμε την τρυφερότητα στις καρδιές μας"

Ο Τάκης Πολίτης είναι Καθηγητής, πρώην Κοσμήτορας της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Είναι γνωστός για την ακαδημαϊκή του δράση, τη συμμετοχή του σε ανθρωπιστικές αποστολές (π.χ. Γάζα) και την έντονη ακτιβιστική του δράση, ενώ έχει βρεθεί αντιμέτωπος με απαγορεύσεις εισόδου από τις ΗΠΑ λόγω της πολιτικής του στάσης.

Εδώ και τέσσερεις μήνες ο Τάκης Πολίτης ζει στην Κούβα και εργάζεται στο πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα. Στο παρακάτω κείμενο περιγράφει την κατάσταση αυτή τη στιγμή στην Κούβα, λόγω της ασφυκτικής πίεσης που υφίσταται από τους «γρίνγκος», όπως υποτιμητικά και απαξιωτικά αποκαλούν τους κατοίκους των Ηνωμένων Πολιτειών οι Ισπανόφωνοι Αμερικάνοι. Ήδη πάντως το Μεξικό αποφασίζει να σπάσει τον αποκλεισμό που επιβάλλουν οι γκρίνγκος και στέλνει στο περήφανο νησί της Κούβας δύο πλοία με 800 τόνους τρόφιμα, φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης

Ακολουθεί το κείμενο του Τάκη Πολίτη

-------------------------------------------------------------------------------------------

Από σήμερα Δευτέρα 9/2 η πανεπιστημιακή εκπαίδευση στην Κούβα αλλάζει τρόπο υλοποίησης. Προχθές Παρασκευή, το Υπουργείο Ανώτατης Εκπαίδευσης εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρει την ανάγκη συνέχισης του εκπαιδευτικού έργου, παρά την κλιμάκωση του οικονομικού και ενεργειακού πολέμου που επιβάλλουν οι ΗΠΑ στη χώρα, και τεκμηριώνει την αναγκαία αναδιοργάνωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με αποκέντρωση των πανεπιστημιακών δραστηριοτήτων και την ορθολογική χρήση των ενεργειακών πόρων.

Η εκπαιδευτική διαδικασία, λοιπόν, μετατρέπεται σε ημιδιαζώσης, δηλ. τα μαθήματα που θα συνεχίσουν να γίνονται δια ζώσης θα είναι μόνο αυτά που η φυσιογνωμία τους το απαιτεί (πχ μαθήματα χειρουργικής της Ιατρικής Σχολής). Οι κύριοι τρόποι εργασίας θα είναι η εξ αποστάσεως εργασία και η τηλεργασία, όπου αυτό είναι δυνατό. Οι αλλαγές αυτές -που είχαν εφαρμοστεί και στην περίοδο του Covid- αφορούν μόνο στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ενώ τα μαθήματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης συνεχίζονται κανονικά με φυσική παρουσία των μαθητών στα σχολεία.

Η αναγκαία αυτή τροποποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας προέρχεται από τα πολύ περιορισμένα αποθέματα καυσίμων που διαθέτει πλέον η χώρα, μετά την απόφαση Τραμπ να κάνει ό,τι μπορεί για να εμποδίσει την εισαγωγή πετρελαίου στην Κούβα, σε συνδυασμό με την κρατική πρόνοια για δωρεάν μεταφορά στα ανώτατα ιδρύματα -με χρήση κρατικών λεωφορείων- φοιτητών, καθηγητών και προσωπικού, οι οποίοι στην πλειονότητά τους ζουν στην ίδια περιφέρεια, αλλά όχι και στην πόλη που εδρεύει το πανεπιστήμιο.

Στη Σάντα Κλάρα, το Universidad Central “Matra Abreu” de Las Villas -το πανεπιστήμιο που ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα τον Τσε και που έχω την τιμή να διδάσκω φέτος ως προσκεκλημένος καθηγητής- από την προηγούμενη Πέμπτη διέκοψε τη χρήση των πανεπιστημιακών λεωφορείων για την μεταφορά φοιτητών, καθηγητών και προσωπικού στο πανεπιστημιακό campus που βρίσκεται 9 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Θα ήθελα να υπενθυμίσω μια θερμή παράκληση που απεύθυνα πριν από 2 μήνες περίπου σε φίλους και φίλες που καταρχάς νοιώθουν αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες με την Κούβα, που εργάζονται σε φορείς του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα που αντικατέστησαν πρόσφατα (ή πρόκειται να αντικαταστήσουν σύντομα) υπολογιστές τους και που μπορούν να αναλάβουν εκ μέρους του φορέα τους την απόφαση δωρεάς των μεταχειρισμένων αυτών υπολογιστών στο κουβανικό πανεπιστήμιο, να μου στείλουν σχετικό mail στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η Κούβα πιέζεται, πιέζεται από τις ΗΠΑ, τον ιμπεριαλισμό, την αμερικάνικη νεοαποικιοκρατική αντίληψη και πρακτική. Πιέζεται σήμερα από έλλειψη καυσίμων, πιθανόν να πιεστεί αύριο και από έλλειψη τροφίμων. Όμως η Κούβα ανθίσταται, το φρόνημα του κουβανικού λαού είναι σταθερά υψηλό, «οι γκρίνγκος δεν θα υποτάξουν ποτέ το λαό μας» ακούω σε κάθε κουβέντα που ανοίγω εδώ.

Η Κούβα περνά tiempos difíciles, ίσως πιο δύσκολους και από αυτούς που ακολούθησαν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, όπως είπε την περασμένη Πέμπτη ο Προέδρος της χώρας Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ σε συνέντευξή του σε διεθνή και εθνικά ΜΜΕ. Είναι η ώρα που η χώρα του Φιντέλ χρειάζεται, από κοντά ή από μακριά, την με κάθε τρόπο υποστήριξη και αλληλεγγύη μας, τουλάχιστον όσων από εμάς θεωρούμε ότι οι λαοί εξακολουθούν να έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν το μέλλον τους και να μην το μαθαίνουν από λίστες τύπου Έπστιν.