sargos11

 

Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; Αυτή η σκέψη μας κυρίευσε χθες, αναλογιζόμενοι πως η μεγάλη ηλεκτρονική ψηφοφορία της attica voice έληξε και με τη λήξη της τα κυριακάτικα απογεύματά μας έγιναν πιο άδεια και πιο μελαγχολικά. Επειδή όμως σε μας δεν αρμόζει η μελαγχολία, αποφασίσαμε να καθιερώσουμε μια μόνιμη κυριακάτικη στήλη με την είδηση της εβδομάδας που μας έκανε εντύπωση από τον μικρό και διασκεδαστικό τόπο στον οποίο ζούμε

Και μπορεί εμείς, ως attica voice, να μην έχουμε πρόσβαση στα κέντρα λήψης των αποφάσεων και στους αξιοσέβαστους διοικητικούς θεσμούς αυτού τόπου, έχουν όμως άλλα μέσα, πιο σοβαρά, πιο έγκυρα και πιο ενημερωμένα από εμάς, όπως είναι το i-rafina, το rpn, το i-selida και άλλα ων ουκ εστι αριθμός.

Θα παρακολουθούμε λοιπόν αυτά τα μέσα, όπως άλλωστε κάνει και το μεγάλο πλήθος των ανήσυχων συμπολιτών μας που θέλει να έχει έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση και  κάθε Κυριακή θα έχουμε την είδηση της εβδομάδας, έτσι για να γελάσει λίγο και το χειλάκι μας

Η σημερινή δημοσίευση βέβαια γίνεται Δευτεριάτικα, γιατί η ιδέα μας γεννήθηκε χθες το βράδυ, εκεί που ακούγαμε πως ο πρωθυπουργός και η υπουργός Πολιτισμού δεν είχαν ακούσει τίποτα για τις προτιμήσεις του κυρίου Λιγνάδη

Να μην σας ζαλίζουμε άλλο, όμως και ας δούμε την είδηση της εβδομάδας

 

JCB

Από την  Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξη του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας και την  Ανεξάρτητη Πρωτοβουλία Πολιτών «Δασαμάρι S.O.S.»  λάβαμε το ακόλουθο δελτίο τύπου για την εκχέρσωση που εκτέλεσε ο δήμος Ραφήνας,  σε δασική περιοχή δίπλα στπ γήπεδο της Διώνης Πεντέλης

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - 6/2/2021

Εκχερσώσεις (επιχωματώσεις και ισοπεδώσεις) σε δασική έκταση πέριξ του γηπέδου της Διώνης 

 

Παραμονές της Πρωτοχρονιάς του 2021, ο Δήμος Ραφήνας ξεκίνησε επιχωμάτωση (μπάζωμα)  στον εξωτερικό χώρο των γηπέδων μπάσκετ και ποδοσφαίρου της Διώνης, στο Πικέρμι. Στο χώρο που επιχωματώθηκε (μπαζώθηκε) φύονταν δέντρα και θάμνοι, που καλύφθηκαν από τα χώματα και τα αδρανή. O χώρος όπου γίνονται οι επιχωματώσεις είναι στο σύνολο του ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ και εκτός ορίων οικισμού. Εκεί υπάρχουν και δασικές λωρίδες γης εκτός από εκτάσεις άλλων χρήσεων. Οι προστατευόμενες λωρίδες γης είναι χαρακτηρισμένες ΔΑΣΙΚΕΣ (ΔΔ και ΑΔ). Θα όφειλε, συνεπώς, ο χωματουργός Δήμος να έχει πάρει άδεια από το Δασαρχείο Πεντέλης για να προχωρήσει στις εργασίες στην περιοχή.

Συλλογικότητες της περιοχής («ΩΚΕΑΝΙΣ - Σύνδεσμος Μονίμων Κατοίκων Διώνης» και «Κίνηση για την Προστασία και Ανάδειξης του Μεγάλου Ρέματος Ραφήνας») προχώρησαν σε σχετικές αναφορές στο Δασαρχείο Πεντέλης (α.π. 164/4-1-2021) και στο Αστυνομικό Τμήμα Ραφήνας. Ανάλογη αναφορά έκανε ξεχωριστά και η πρωτοβουλία «Δασαμάρι S.O.S.» στις 7/1/2021 στο Δασαρχείο Πεντέλης και στην Δ/νση Δασών Αν. Αττικής (α.π. 2631/12-1-2021). Μετά την υποβολή των αναφορών, ακολούθησε αυτοψία από δασοφύλακα, ο οποίος διαπίστωσε την εκχέρσωση στην περιοχή. Συγκεντρώθηκε φωτογραφικό αποδεικτικό υλικό και οι αυτόπτες μάρτυρες συμφώνησαν να καταθέσουν τη μαρτυρία τους για τα περαιτέρω.

To Δασαρχείο Πεντέλης προχώρησε στην υποβολή «μηνυτήριας αναφοράς κατά του Νόμιμου Εκπροσώπου του Δήμου Ραφήνας-Πικερμίου», ο οποίος Δήμος ήταν αυτός που εκτέλεσε την «παράνομη επιχωμάτωση» στη Διώνη. Η μηνυτήρια αναφορά έλαβε αριθμό πρωτοκόλλου 10235/29-1-2021.

Benny

Όλα έμοιαζαν να πηγαίνουν καλά στην αρχή. Ο δήμαρχος, πάντα υπερφίαλος, έβλεπε τους δημότες να τον προκρίνουν ως υποψήφιο, του οποίου η κεφαλή θα στόλιζε το υπέρκομψο βάθρο από τσιμέντο και πλάκα επενδύσεων, που δημοτικός του σύμβουλος καμάρωνε επί μέρες, περνώντας από την πλατεία.

Πως να μη καμαρώνει ο σύμβουλος, πως να μην επαίρεται (κρυφά πάντα) ο δήμαρχος; Αν κάποιο κεφάλι έπρεπε να μπει πάνω σε ένα τόσο ωραίο και ψηλό βάθρο, αυτό θα ήταν το δικό του.

Και άσε τους άλλους να λένε», σκεφτόταν με κρυφή ικανοποίηση ο δήμαρχος.

Δηλαδή ποιο κεφάλι να μπει πάνω στο βάθρο, σε έναν αρχαιολογικό χώρο; Του Βενιζέλου; Που ούτε Ραφηνιώτης ήταν, ούτε και ψηφοφόρος μου;»

Αυτές οι σκέψεις στριφογύριζαν στον νου του δημάρχου, ενώ πήγαινε να πάρει ένα κοστούμι με click-away έχοντας ζηλέψει την διαφημιστική ενέργεια του Άδωνι, ο οποίος ήταν και ανταγωνιστής του, στην ψηφοφορία που είχε οργανώσει μία ηλεκτρονική επιθεώρηση, η οποία είχε έδρα μέσα στην επικράτεια του.

Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι και αναγνωρίζουν αυτό που οι φίλοι μου και ψηφοφόροι μου δεν αναγνώρισαν. Ότι δηλαδή και το δικό μου κεφάλι μπορούσε να στολίσει το υπέροχο βάθρο, από τσιμέντο και πλάκα επενδύσεων»   

Αυτό ήταν το ζητούμενο της ψηφοφορίας που είχε οργανώσει η ηλεκτρονική επιθεώρηση. Αφού οι εκλέκτορες της μάζεψαν υποψηφιότητες από τον απλό κόσμο της Ραφήνας (και του Πικερμίου αλλά αυτοί ήταν μάλλον απρόθυμοι στο να προτείνουν)  για το άγαλμα ή την προτομή που θα έμπαινε πάνω στο βάθρο της πλατείας Θεοχάρη, άνοιξε την ηλεκτρονική ψηφοφορία για τον κόσμο, ο οποίος καλούταν να ψηφίσει μεταξύ των 8 επικρατέστερων. Αυτοί ήταν

-Ο ίδιος ο δήμαρχος

-Ο ίδιος ο περιφερειάρχης Πατούλης μαζί  με την απαστράπτουσα σύζυγο του, την αποκαλούμενη και Πατούλαινα

-Ο Γιάννης ο Γαλάτης, το «δικό μας παιδί». Ο άνθρωπος που γεφυρώνει τη Μύκονο με τη Ραφήνα, χωρίς καράβια, χωρίς φέρι μπόουτ. Μόνο με το χαμόγελο του. Ο άνθρωπος σύμβολο

Comic1

 

Η κατάρα για έναν τόπο είναι να παράγει ήρωες, εθνάρχες, ηγέτες, γιατί με την ίδια ευκολία που τους αναδεικνύει, καταφέρνει να εκθρέψει και μία άλλη κατηγορία «επαγγελματιών». Εκείνων του εμπορίου της μνήμης και της Ιστορίας.

Δεν είναι τυχαίο το ότι χώρες με μικρότερη αναλογία ηρώων/εθναρχών/ηγετών κλπ προς τον πληθυσμό τους, βρίσκονται σε ανώτερο πολιτισμικό στάδιο.  Ας δούμε την Ελλάδα του 20ου αιώνα, με Μακεδονικό αγώνα, Βαλκανικούς πολέμους, παγκόσμιους πολέμους, άσχετους πολέμους, χαμένους πολέμους, εκστρατείες, αλλαγές συνόρων. Μία Ελλάδα με πυκνή σύγχρονη Ιστορία, μέσα από την οποία ξεπήδησαν ευκαιρίες για ανάδειξη προσωπικοτήτων και ας τη συγκρίνουμε με τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Αγγλία, την Ισπανία, τη Ρωσία, αλλά και με το Ισραήλ, την Τουρκία, την Αίγυπτο, οποιαδήποτε αραβική χώρα.  Χώρες με εξίσου πυκνή ή και πολύ πυκνότερη σε μεγάλα γεγονότα, Ιστορία. Μετρώντας προσωπικότητες και αγάλματα μπορεί κανείς να βρει το όριο που χωρίζει την Ανατολή από τη Δύση.

Αγαπάμε την ανάθεση της μοίρας μας σε άλλους. Θέλουμε ήρωες για να τους την αναθέσουμε. Έχουμε ανάγκη από ήρωες και τα αγάλματα τους, αφού δεν μπορούμε να γίνουμε εμείς αυτοί που θα πάμε την κοινωνία μας ένα βήμα πιο μπροστά. Αντίθετα την πάμε πολλά βήματα πιο πίσω και μάλιστα σε κάθε μας απόφαση, σε κάθε μας ενέργεια. Έχουμε ανάγκη από ήρωες και για έναν άλλο λόγο, πολύ πιο μικροπρεπή. Για να τους χρησιμοποιήσουμε ως στοιχεία ταυτότητας. Της ταυτότητας που έχουμε προ πολλού χάσει. Ειδικά εκείνοι που θεωρούν πως η ταυτότητα κάποιου είναι το φολκλόρ, τα πρόσωπα και η μεταφερθείσα από τις προηγούμενες γενιές, μνήμη.  Αυτοί είναι που σταμάτησαν να έχουν ταυτότητα και βασίζονται σε ότι τους είπε κάποιος, κάποτε πως τους χαρακτηρίζει.

NaftikiEllas

 του   Α ν τ ώ ν η   Λ α ζ α ρ ή

Βιολόγου, καθηγητή Μ.Ε.

 

Το λιμάνι της Ραφήνας πριν από πενήντα έξι χρόνια.

Το «ΡΕΝΑ» απέχει πολύ από τα πλοία της Ραφήνας της σημερινής εποχής.

Με εξαίρεση την τελευταία χρονιά, το λιμάνι της Ραφήνας εξελίχθηκε σε «μήλον της έριδας» για τις ακτοπλοϊκές εταιρείες. Η θέση της Ραφήνας στα ανατολικά της Αττικής διευκολύνει το πέρασμα στα νησιά. Η ιδιαιτερότητα της Ραφήνας είναι πως το λιμάνι βρίσκεται στην καρδιά της πόλης και η λειτουργία του επιβαρύνει σημαντικά τη ζωή της πόλης.

Από το 1965 η Ραφήνα χτίστηκε σε μεγάλο βαθμό ακολουθώντας το παράδειγμα της υπόλοιπης Αττικής. Το Πανόραμα στη φωτογραφία είναι αδόμητη περιοχή. Το πώς δημιουργήθηκαν οι πολυώροφες πολυκατοικίες είναι λίγο πολύ γνωστό.

Από τη δεκαετία του ‘80 και μετά η σχέση λιμανιού και πόλης γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Από το 2000 και μετά η σχέση γίνεται ασφυκτική.

agalma04

 

Η μεγάλη ηλεκτρονική ψηφοφορία της atticavoice συνεχίζεται και αυτή την εβδομάδα. Με αμείωτο ρυθμό οι συμπολίτες μας  σπεύδουν και φηφίζουν για την προτομή της καρδιάς τους. Για τη φάτσα που θέλουν να έχουν δίπλα τους στο παγκάκι, την ώρα που αγναντεύουν το πέλαγο και τα καράβια που τραβούν για τα νησιά. Η Δημοκρατία πανηγυρίζει για την αθρόα συμμετοχή των πολιτών, γιορτάζει για το γεγονός αυτό και έχει κάθε λόγο να αισιοδοξεί για το μέλλον.

Στο θέμα μας, τώρα : Μέχρι στιγμής έχουν ψηφίσει 923 συμπολίτες μας σε αυτή τη μοναδική γιορτή της Δημοκρατίας και όπως όλα δείχνουν, την επόμενη εβδομάδα ίσως γίνει η μεγάλη ανατροπή και τεθεί επικεφαλής της κούρσας ο δικός μας άνθρωπος, ο Γιάννης ο Γαλάτης.

Τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα έχουν ως εξής :

 

Ζεύγος Πατούλη: 250 ψήφοι

Ευάγγελος Μπουρνούς: 231 ψήφοι

Γιάννης Γαλάτης : 230 ψήφοι

Ραχήλ Μακρή: 128 ψήφοι

Ζεύγος Κούγια-Μπέου: 58 ψήφοι

 

Οι υπόλοιποι υποψήφιοι έχουν καταποντιστεί. 

Όπως όλα δείχνουν, οι τρεις πρώτοι υποψήφιοι θα παλέψουν σκληρά για την πρώτη θέση. Ίσως το πιο δίκαιο θα ήταν να τοποθετηθούν οι προτομές και των τριών πρώτων υποψηφίων στη μικρή πλατεία, η οποία θα μπορούσε να ονομαστεί και πλατεία Ηρώων και εκεί να γίνεται και η κατάθεση στεφάνων στις ονομαστικές τους εορτές. 

Αλλά και οι άλλοι δύο υποψήφιοι, η Ραχήλ Μακρή και το ζεύγος Κούγια-Μπέου πρέπει με κάποιο τρόπο να ανταμειφθούν για την προσφορά τους στον τόπο. Ίσως την επόμενη φορά, σε κάποιο άλλο μέρος που θα βρεθούν πάλι αρχαία και θα τα σκεπάσουν, να βάλουν και αυτών τις προτομές

Κάποτε ένας φίλος, με κάθε σοβαρότητα και χωρίς διάθεση αστεϊσμού, μου είπε πως η Γερμανία, σε αντίθεση με μας, δεν έχει εθνικούς ήρωες. Μάλλον γι αυτό βρίσκεται σ αυτό το χάλι. Σε αντίθεση με μας, που λέει ο φίλος

Όσοι δεν έχετε ψηφίσει ακόμη, σηκωθείτε από τους καναπέδες, μπείτε εδώ και ψηφίστε τον εκλεκτό σας 

Ακολουθεί η ανάλυση των αποτελεσμάτων με τα ειδικά γραφήματα που έχουν επιμεληθεί οι ειδικοί εκλογολόγοι της atticavoice

 

καλή

του Θεμιστοκλή Λαζαρή

 

Σαν τις αλογόμυγες στης άνοιξης την πλάτη

Τώρα χάσκουν αδειανά

Τα πολυβολεία.

 

Οχυρό: ένα καλά φυλαγμένο μυστικό της Ραφήνας. Ένας δασωμένος λόφος που αγναντεύει την πόλη, την Πεντέλη, τη θάλασσα. Γνωστός στους περισσότερους κατοίκους της περιοχής για τις αθλητικές εγκαταστάσεις και τα σχολεία στην ανατολική πλευρά του. Για λίγους ίσως, κάτι πολύ περισσότερο: ένας ερειπιώνας που θυμίζει μια πονεμένη, όχι και τόσο μακρινή ιστορία αυτού του τόπου: τη Γερμανική Κατοχή.

Αρκετές γενιές παιδιών και νέων γαλουχήθηκαν εξερευνώντας τα μυστικά του, πάντα κάτω από το γοητευτικό φάσμα του άγνωστου κινδύνου, απόλυτα υπαρκτού τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’50, με διάσπαρτα πυρομαχικά ακόμη ενεργά, κατά βάση μυθικού στην αυγή του 21ου αιώνα. Οι πρώτοι επίδοξοι εξερευνητές έβλεπαν τον χώρο με άλλα μάτια: εκείνοι είχαν ακόμα νωπές τις μνήμες του τί σήμαινε αυτή η θέση, για τρία χρόνια απτό σύμβολο της ξένης κυριαρχίας. Οι επόμενοι κάτι είχαν ακούσει από γονείς, παππούδες ύστερα... Σήμερα πια, το Οχυρό είναι ένα κομμάτι θρύλου, το φιλικό δάσος καλύπτει ξεχασμένο πόνο και ιστορίες ανακατεμένες με τη φαντασία που χαρίζει η απόσταση.

Ναι, για όλους αυτούς τους λόγους η ανάδειξη αυτού του μνημειακού συνόλου της σύγχρονης ιστορίας ήταν για χρόνια στο στόμα πολλών, ως όνειρο ή επιδίωξη. Σήμερα ωστόσο, όταν φαίνεται πως έφτασε πια η ώρα, τα σχέδια που απλώνονται στο χαρτί ξενίζουν αρκετά: πρώτα για την αισθητική, έπειτα για τα μέσα, και πάνω απ’ όλα για την ουσία.