Το λοιμοκαθαρτήριο Σύρου, γνωστό ως Λαζαρέτα, είναι το κτίριο που θεμελιώθηκε το 1839 σε σχέδια και επίβλεψη του Βαυαρού αρχιτέκτονα του Όθωνα, Βίλχελμ φον Βάιλερ (Wilhelm von Weiler). Εκεί υποβάλλονταν σε υγειονομική κάθαρση οι επιβάτες και τα εμπορεύματα που έρχονταν από την ανατολή, πριν συνεχίσουν το ταξίδι τους στη Δύση.  Παρέμεναν για περίπου μία εβδομάδα, οι ταξιδιώτες που προέρχονταν από την Τουρκία ή την Αίγυπτο προκειμένου να αποφευχθεί η πιθανότητα μετάδοσης σοβαρών ασθενειών όπως η πανούκλα.

Τα Λαζαρέτα, λειτούργησαν από το 1840 έως το 1961 με ποικίλες χρήσεις. Σε αυτά τα 120 ταραγμένα χρόνια της ελληνικής ιστορίας, χρησιμοποιήθηκαν: ως λοιμοκαθαρτήριο, ως καταφύγιο για τους πρόσφυγες της Κρήτης, ως φυλακή για εγκληματίες και πολύ αργότερα για πολιτικούς κρατούμενους και τέλος ως ψυχιατρείο.

Τα ερειπωμένα κτίρια που στέκονται εκεί στο νότιο άκρο της Σύρου μαρτυρούν τις συνήθειες και τις κακουχίες μιας άλλης εποχής. Σε πολλά ταξιδιωτικά ημερολόγια της εποχής αναφέρονται και περιγράφονται λεπτομερώς οι συνθήκες διαβίωσης των φιλοξενούμενων του Λοιμοκαθαρτηρίου που έφταναν στην Ερμούπολη ψάχνοντας την περιπέτεια και άλλους ορίζοντες ή απλώς για επαγγελματικούς λόγους.

Σήμερα το μνημείο αυτό της νεότερης ιστορίας που καταρρέει εγκαταλειμμένο από όλους τους υπεύθυνους διαχειριστές του, είναι το αντικείμενο της μικρής ταινίας που κοινοποιούμε και σας παρουσιάζουμε εδώ. Για την ταινία συνεργάστηκαν: Τέος Ρόμβος, Χαρά Πελεκάνου, Φανή Ναλμπάντη.

Μπορείτε να επισκεφθείτε σχετικά και το Ελληνικό Ινστιτούτο Ναυτικής Ιστορίας, την ιστοσελίδα ΟΜΙΛΩ