Ο Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε σήμερα με την πρέσβειρα των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως ο ίδιος μας ενημερώνει από ανάρτησή του στο facebook. Στη συνάντηση αυτή ο πρώην πρωθυπουργός προσήλθε με την παλαιστινιακή μαντίλα που είχε φορέσει στο Σύνταγμα το 2014 και την οποία βρήκε τυχαία στη ντουλάπα του πριν από ένα μήνα όταν κατέβαζε τα καλοκαιρινά. Από την άλλη μεριά, η Κίμπερλι εμφανίστηκε με ένα απλό casual ντύσιμο για όλες τις περιστάσεις

Ο συντάκτης της RAF WEST, Βαγγέλης Δεμεχέζης, με πάντα έγκυρο και διασταυρωμένο ρεπορτάζ, μας μεταφέρει πως η Κίμπερλι –που συν τοις άλλοις ήταν ξενυχτισμένη από μακρά ολονυχτία στο πολιτιστικό κέντρο του Κωνσταντίνου Αργυρού - αιφνιδιάστηκε από τον ιδιαίτερα αυστηρό τόνο του συνομιλητή της. Όπως όμως δήλωσε στον συντάκτη μας αργότερα, τα σκληρά αγόρια είναι που της αρέσουν

Ο συντάκτης μας μεταδίδει επίσης πως ο Αλέξης Τσίπρας 

• Κατήγγειλε την αμερικανική στρατιωτική επέμβαση στο Ιράν και τη στρατιωτική –και όχι μόνο- βοήθεια που δίνουν οι ΗΠΑ στο Ισραήλ. Κάλεσε δε τις ΗΠΑ να επέμβουν άμεσα ώστε να σταματήσει η γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα
• Ζήτησε την άμεση απελευθέρωση του προέδρου της Βενεζουέλας, καταγγέλλοντας τη ληστρική -όπως τη χαρακτήρισε- απαγωγή του Νικολά Μαδούρο και της γυναίκας του
• Απαίτησε να πάψει το εμπάργκο στην Κούβα και προειδοποίησε πως οποιαδήποτε σκέψη των ΗΠΑ για στρατιωτική επέμβαση στην Κούβα θα τον βρει απέναντι
• Τέλος, δήλωσε σε ιδιαίτερα αυστηρό τόνο πως όταν εκλεγεί πρωθυπουργός θα απαγορεύσει να χρησιμοποιούνται οι αμερικανικές βάσεις στη χώρα μας για βομβαρδισμούς άλλων χωρών, θα σταματήσει τη στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ και θα συλλάβει τον Νετανιάχου αν αυτός βρεθεί στην Ελλάδα

Αυτά από τον Βαγγέλη Δεμεχέζη και όποιος θέλει τα πιστεύει

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη 

Το γεγονός ότι ένα αμερικανικό πολιτικό-προπαγανδιστικό ντοκιμαντέρ, προβάλλεται όχι σε πρεσβεία ή φεστιβάλ, αλλά σε μπουζουξίδικο όπου τραγουδά ο Κωνσταντίνος Αργυρός, δεν είναι απλώς γελοίο. Είναι συμβολικά ακριβές.

Εκεί συναντιούνται η αμερικανική soft power, η ελληνική ανάγκη επίδειξης και η λαϊκή διασκέδαση ως σκηνικό υποδοχής της εξουσίας.

Όλο μαζί δεν είναι «εξευτελισμός της σοβαρότητας».

Είναι η αποικιακή της/μας κανονικότητα.

Κι αυτό σημαίνει για την πατρίδα μας κάτι πολύ πιο βαρύ από ένα κακόγουστο event.

Σημαίνει ότι στην Ελλάδα η εξουσία δεν χρειάζεται πια ούτε κύρος ούτε θεσμικό σκηνικό για να νομιμοποιηθεί. Μπορεί να ενσωματωθεί άνετα μέσα στο θέαμα. Να καθίσει δίπλα στο μπουκάλι, στο πανέρι με τα γαρίφαλα, στη «φάση». Και αυτό να θεωρηθεί κανονικότητα.

Το μπουζούκι δεν είναι εδώ «λαϊκός πολιτισμός».

Είναι χώρος απονεύρωσης. Η πολιτική μεταμφιέζεται σε event.

Η προπαγάνδα σε lifestyle. Η ισχύς σε χαβαλέ. Και έτσι δεν προκαλεί αντίσταση, αλλά συνενοχή.

Η χώρα έχει συνηθίσει να μην υπερασπίζεται τον εαυτό της ως χώρο νοήματος. Να μην πιστεύει ότι δικαιούται σοβαρότητα με τους δικούς της όρους. Να αποδέχεται ότι ο ρόλος της είναι να φιλοξενεί, να διασκεδάζει, να προσφέρει σκηνικό.

Αυτό δεν είναι αθώο.

Είναι πολιτισμική παραίτηση.

Όχι γιατί «χάσαμε την αξιοπρέπειά μας»- αυτή είναι εύκολη ρητορική.

Αλλά γιατί χάσαμε την προσδοκία ότι μπορούμε να ορίσουμε τι αξίζει σεβασμό.

Και εκεί ακριβώς η γελοιότητα παύει να είναι αστεία και γίνεται τρόπος διακυβέρνησης.