Η υπόθεση της Πόπης Μέλλιου δείχνει πολλά για το μέγεθος της αστυνομικής αυθαιρεσίας στην Ελλάδα. Μια αυθαιρεσία η οποία, εν πολλοίς εδράζεται, στην επίγνωση από πλευράς των αστυνομικών της πλήρους ασυλίας και ατιμωρησίας τους

Δείχνει επίσης πως εάν κάποιος θέλει να βρει το δίκιο του στη χώρα της αυθαιρεσίας και της διαπλοκής των θεσμών, θα πρέπει να απευθυνθεί σε θεσμούς έξω από αυτήν. Κάτι βέβαια που συνεπάγεται πολλαπλάσιο κόπο και έξοδα

Έτσι ακριβώς έγινε με την Πόπη Μέλλιου. Μετά από 13 χρόνια ταλαιπωρίας και εξόδων, η Πόπη Μέλλιου δικαιώθηκε τελικά από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για την ταπείνωση και την εξευτελιστική αντιμετώπιση που της επιφύλαξε η Ελληνική Αστυνομία χωρίς η ίδια να έχει διαπράξει κάτι παράνομο, χωρίς καν να έχει κατηγορηθεί για κάτι. Απλά επειδή η Ελληνική Αστυνομία θεώρησε ότι έπρεπε να τιμωρηθεί για το θάρρος της και για το μήνυμα που εξέπεμψε ότι και οι ίδιοι οι αστυνομικοί πρέπει να ελέγχονται από τους πολίτες

Στη Μέλλιου επιδικάστηκαν τελικά 10.000 ευρώ για ηθική βλάβη και 875 ευρώ για δικαστικά έξοδα και δαπάνες. Η ίδια η Μέλλιου δήλωσε ότι αφιερώνει τη νίκη της αυτή σε όσους κατά καιρούς βασανίστηκαν στα κρατητήρια της Ελληνικής Αστυνομίας.

Πόσοι άλλοι όμως έχουν υποστεί την ίδια ταπεινωτική και εξευτελιστική μεταχείριση και δεν είχαν τις αντοχές και τα απαραίτητα εφόδια για να κινήσουν τις απαιτούμενες διαδικασίες;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή

Το βράδυ της 27ης Φεβρουαρίου 2013 η Πόπη Μέλλιου, φωτορεπόρτερ με πολιτική δράση, επέστρεφε στο σπίτι της στα Εξάρχεια, όταν συνάντησε τέσσερις αστυνομικούς της ομάδας ΔΕΛΤΑ σε μοτοσυκλέτες. Θεωρώντας ότι είχε προηγηθεί κάποιο βίαιο επεισόδιο ή αυθαίρετη αστυνομική ενέργεια, σημείωσε τους αριθμούς των πινακίδων. Οι αστυνομικοί, μόλις την αντιλήφθηκαν, τη σταμάτησαν, της ζήτησαν ταυτότητα και την μετέφεραν με περιπολικό στην Υποδιεύθυνση Ασφαλείας της ΓΑΔΑ, στον έκτο όροφο, για εξακρίβωση στοιχείων

Στην Υποδιεύθυνση της αφαιρέθηκε το κινητό, της ζητήθηκε η ταυτότητα, ερωτήθηκε για το περιστατικό και της ζητήθηκε να παραδώσει το σημείωμα με τους αριθμούς κυκλοφορίας. Στη συνέχεια, ο αξιωματικός υπηρεσίας κάλεσε γυναίκα αστυνομικό και, χρησιμοποιώντας χυδαίο λεξιλόγιο, της έδωσε οδηγίες ως προς την έκταση της έρευνας. Η αστυνομικός διέταξε την Πόπη Μέλλιου να αφαιρέσει όλα τα ρούχα της, συμπεριλαμβανομένων των εσωρούχων, και πραγματοποίησε οπτικό έλεγχο. Αφού στη συνέχεια ντύθηκε, πήρε πίσω τα προσωπικά της αντικείμενα και αφέθηκε ελεύθερη

Στις 25 Απριλίου 2013 η Πόπη Μέλλιου υπέβαλε μήνυση και στις 22 Δεκεμβρίου 2014 ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά του προϊσταμένου της Υποδιεύθυνσης, του αξιωματικού υπηρεσίας και της αστυνομικού που διενήργησε την έρευνα

Με την υπ’ αριθ. 19158/2015 απόφαση της 30ής Απριλίου 2015 το Πλημμελειοδικείο Αθηνών αθώωσε την αστυνομικό και καταδίκασε τους δύο αξιωματικούς σε φυλάκιση τριών ετών με αναστολή για σοβαρή προσβολή της αξιοπρέπειας. Έκρινε ότι καθώς η προσφεύγουσα είχε επιδείξει ταυτότητα κατά την άφιξή της, δεν είχε συλληφθεί ούτε κατηγορηθεί, μια απλή ψηλάφηση από γυναίκα αστυνομικό θα αρκούσε. Έκρινε συνεπώς πως η έρευνα, που διενεργήθηκε σε έντονα φωτισμένο γραφείο με παράθυρο προς τον δρόμο και ανοιχτά στόρια, απέβλεπε αποκλειστικά στον εκφοβισμό και την τιμωρία της.

Κατόπιν έφεσης των αξιωματικών, το Εφετείο Αθηνών, με τις υπ’ αριθ. 5465α/2017, 6041α/2017 και 256/2018 αποφάσεις της 15ης Ιανουαρίου 2018, δέχθηκε ότι η προσφεύγουσα παρέδωσε τα στοιχεία της και το σημείωμα μόνον όταν πληροφορήθηκε ότι θα διωχθεί με την αυτόφωρη διαδικασία για ψευδή ανωμοτί κατάθεση, ότι υπήρχαν σοβαρές υπόνοιες εμπλοκής της σε προπαρασκευή τρομοκρατικής πράξης και ότι, επειδή είχε εισέλθει στο κτίριο χωρίς να περάσει από σαρωτή σώματος ή ανιχνευτή μετάλλων, η έρευνα ήταν αναγκαία ως προληπτικό μέτρο.

Το Εφετείο δέχθηκε επίσης ότι η έρευνα διήρκεσε περίπου πέντε λεπτά, πραγματοποιήθηκε σε κλειστό γραφείο με κατεβασμένα στόρια, παρουσία μόνο μίας γυναίκας αστυνομικού, χωρίς σωματική επαφή και χωρίς σωματική ή λεκτική βία κατά την ίδια τη διεξαγωγή της. Έκρινε ότι η οδηγία του αξιωματικού υπηρεσίας συνιστούσε εξύβριση, έπαυσε όμως την ποινική δίωξή του λόγω παραγραφής και αθώωσε τον προϊστάμενο

Οι αποφάσεις καταχωρίσθηκαν στο ειδικό βιβλίο στις 10 Σεπτεμβρίου 2018, ημερομηνία από την οποία η προσφεύγουσα μπορούσε να λάβει επικυρωμένο αντίγραφο. Ήταν αμετάκλητες κατά το εθνικό δίκαιο, καθώς η προσφεύγουσα δεν διέθετε δικαίωμα άσκησης αναίρεσης

Κατόπιν αυτού, η προσφεύγουσα προσέφυγε στο Στρασβούργο επικαλούμενη τα άρθρα 3 και 8 ΕΣΔΑ που αφορούν στην απαγόρευση των βασανιστηρίων και της απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης το πρώτο και στο δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής το δεύτερο

Τελικά, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ομόφωνα ότι η μεταχείριση αυτή συνιστούσε παραβίαση του Άρθρου 3 και επιδίκασε 10.000 ευρώ αποζημίωση στην Πόπη Μέλλιου για ηθική βλάβη καθώς και 875 ευρώ για δικαστικά έξοδα της εθνικής διαδικασίας

Η απόφαση αυτή θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς αποτελεί σημαντικό δεδικασμένο για τα όρια της αστυνομικής αυθαιρεσίας, ξεκαθαρίζοντας ότι η υποχρεωτική γύμνωση και η πλήρης σωματική έρευνα προσώπων που έχουν απλώς προσαχθεί και δεν θεωρούνται ύποπτοι ή συλληφθέντες συνιστούν εξευτελιστική μεταχείριση.

Η υπόθεση Μέλλιου παρέχει ισχυρό έρεισμα για αυστηρότερη εφαρμογή των γενικών αρχών του άρθρου 3 και ενθαρρύνει μελλοντικά θύματα της αστυνομικής αυθαιρεσίας να διεκδικήσουν με ισχυρές πιθανότητες τη δικαίωσή τους

Λεπτομέρειες για τη δικαστική απόφαση και το νομικό σκεπτικό εδώ