Στο παρακάτω άρθρο, ο Γιώργος Μαργαρίτης υποστηρίζει ότι η Ιστορία δείχνει πως κάθε νέα πολεμική τεχνολογία προκαλεί υπερβολικές προσδοκίες, χωρίς όμως να καταφέρνει να αλλάξει από μόνη της τη φύση του πολέμου.

Ο καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ξεκινά με ένα ιστορικό παράδειγμα από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η εμφάνιση της τορπίλης δημιούργησε την εντύπωση ότι θα κατέστρεφε την κυριαρχία των μεγάλων θωρηκτών. Οι ναυτικές δυνάμεις όμως ανασχεδίασαν τα πλοία τους, επένδυσαν σε νέα αντίμετρα και έτσι η τορπίλη δεν αποδείχθηκε το «υπερόπλο» που πολλοί προέβλεπαν, αλλά απλά ενσωματώθηκε ως ένα ακόμη όπλο στο συνολικό οπλοστάσιο των ναυτικών

Με αφορμή αυτό το ιστορικό παράδειγμα, ο συγγραφέας συγκρίνει την τότε συζήτηση για τις τορπίλες με τη σημερινή συζήτηση για τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, σκάφη και υποβρύχια (drones) και διαπιστώνει ότι και σήμερα πολλοί ειδικοί και πολιτικοί αντιμετωπίζουν τα drones με έναν «φετιχισμό», δηλαδή τους αποδίδουν υπερβολικές δυνατότητες, θεωρώντας ότι θα αλλάξουν ριζικά τη μορφή του πολέμου.

---------------------------------------------

Στη δεκαετία του 1880 ο πόλεμος στην θάλασσα άλλαζε καταιγιστικά μορφή. Ο ατμός είχε πλέον επικρατήσει πλέον απόλυτα σε βάρος των ιστίων ως κινητήρια δύναμη των πλοίων με μόνο μειονέκτημα τον δραματικό περιορισμό της αυτονομίας των πολεμικών πλοίων. Το ξύλο, ως υλικό κατασκευής, είχε αντικατασταθεί από τον χάλυβα -με μία μικρή παρεκβολή του σιδήρου.

Τα πλοία έγιναν πιο σταθερά με το νέο υλικό και προπαντός πιο ελαφριά, γεγονός που επέτρεπε την αύξηση του μεγέθους, των υλικών και των όπλων που μπορούσαν να μεταφέρουν. Οι ταχύτητες των στόλων πέρασαν γρήγορα από τους 6-7 κόμβους των παλιών ιστιοφόρων στους 8-10 κόμβους των πρώτων ατμοπλοίων (του αμερικανικού εμφυλίου) και, αμέσως μετά, στους 16-18 κόμβους, ταχύτητα ικανοποιητική ως τις παραμονές του πρώτου παγκόσμιου πολέμου.

Τα πυροβόλα ακολούθησαν την εξέλιξη. Το μέγεθος και το βάρος τους περιόρισε τους αριθμούς τους, η ισχύς όμως του ατμού επέτρεψε την εγκατάστασή τους σε περιστρεφόμενους πύργους, επιτρέποντας βολές προς κάθε κατεύθυνση. Το εκτόπισμα από τους 2-3.000 τόνους των ιστιοφόρων πλοίων γραμμής πέρασε στις 4-5.000 τον καιρό του Αμερικανικού Εμφυλίου και του Σουέζ και αμέσως μετά πέρασε το όριο των 10.000 τόνων. Στα 1900 τα βασικά πλοία των μεγάλων στόλων είχαν ήδη εκτόπισμα 16-18.000 τόνων.

Έπειτα εμφανίστηκε η τορπίλη. Πειραματική στον Αμερικανικό Εμφύλιο, γνώρισε δόξες στις δύο επόμενες δεκαετίες αν και καμία σύγκρουση ανάμεσα στους ισχυρούς στόλους της εποχής δεν επισημοποίησε την πραγματική της ισχύ. Ο φόβος όμως που προκάλεσε ήρθε για να μείνει. Ξαφνικά η αύξηση του μεγέθους και της διαμέτρου των πυροβόλων δεν ήταν ασφαλές κριτήριο για την ισχύ των μεγάλων στόλων. Ένα ασήμαντο, διακριτικά μικρό σκάφος, μια ατμάκατος ικανή να μεταφέρει τορπίλες έθετε σε αμφισβήτηση όλη την αρχιτεκτονική των στόλων μάχης. Ούτε το μέγεθος, ούτε η ισχύς των πυροβόλων, ούτε οι θώρακες γύρω από την ίσαλο γραμμή αποτελούσαν πλέον επαρκείς εγγυήσεις για τις μάχιμες δυνατότητες των πλοίων μάχης.

Νέες τεχνολογίες-νέα όπλα

Οι νέες απειλές προκάλεσαν ατελείωτες συζητήσεις τις οποίες τροφοδοτούσαν συνεχών οι πρόοδοι της τεχνολογίας: οι εφαρμογές του ηλεκτρισμού ήταν το τότε πεδίο εντυπωσιακών εξελίξεων. Τα αντίμετρα απέναντι στον «ύπουλο» νέο εχθρό εμφανίστηκαν και εξαπλώθηκαν σχεδόν αμέσως. Τα ισχυρά πλοία πριν ακόμα παγιώσουν την νέα διάταξη του οπλισμού τους – ένας πύργος με ένα ή δύο βαριά πυροβόλα στην πλώρη και ένας αντίστοιχος στην πρύμνη – βρέθηκαν στην ανάγκη να επιστρέψουν σε προγενέστερες μορφές.

Ο πλευρικός οπλισμός επανεμφανίστηκε θριαμβευτικά. Όσο οι φόβοι μεγεθύνονταν τόσο ο «δευτερεύων» οπλισμός πολλαπλασιαζόταν. Σε πύργους ή σε θυρίδες εμφανίστηκαν πλήθος πλευρικά πυροβόλα κάθε είδους, διαμετρήματος και ταχυβολίας. Εκεί γύρω στα 1880 τα μεγάλα πλοία μάχης άρχισαν να θυμίζουν βαριά «δίκροτα» ή «τρίκροτα» ιστιοφόρα της ναπολεόντειας εποχής.  Οι θυρίδες στα πλευρά τους πολλαπλασιάστηκαν, τα «ταχυβόλα» πλημμύρισαν τα καταστρώματά τους και οι θώρακες κατέβηκαν κάτω από την ίσαλο γραμμή. Τα πλοία της γενιάς αυτής θύμιζαν πλωτά φρούρια ή μάλλον «πλωτά ξενοδοχεία» (hotels flottants) όπως τα ονόμασαν οι ευφυείς Γάλλοι.

Οι μικροί αναθάρρησαν. Κάθε δευτερεύον ή τριτεύον ναυτικό στον κόσμο (δεν υπήρχαν και πολλά σε καιρούς οικουμενικής αποικιοκρατίας) έσπευσε να αποκτήσει μερικούς στολίσκους τορπιλοβόλων. Θα έπρεπε να περιμένουμε του Βαλκανικούς πολέμους για να δούμε πραγματικό πλήγμα από τορπιλοβόλο σε κύριο πλοίο μάχης (τα βουλγαρικά τορπιλοβόλα έπληξαν τα τουρκικά «θωρηκτά» στην Μαύρη θάλασσα και ένα ελληνικό αντίστοιχο έπληξε το παροπλισμένο/πλωτή αποθήκη «Φετίχ Μπουλέντ» στη Θεσσαλονίκη).

Όλη η περίπλοκη όσο και θεαματική νέα αρχιτεκτονική των πλοίων ως αντίμετρα κατά των νέων όπλων αποδείχθηκε άνευ αντικειμένου. Η τορπίλη θα αποδείκνυε την αξία της πολύ αργότερα διαμέσου των υποβρυχίων και των αεροπλάνων. Τα τορπιλοβόλα έμειναν ως μικρής αξίας βοηθητικά πλοία στους στόλους των φτωχών ειδικά. Το παράξενο είναι ότι ο τύπος των πλοίων που γεννήθηκε από την ανάγκη αντιμετώπισής τους παρέμεινε και παραμένει ως βασικό στοιχείο σε κάθε πολεμικό ναυτικό: τα αντιτορπιλικά συνέχισαν να υπάρχουν μετά των τέλος των τορπιλοβόλων τα οποία επρόκειτο να καταδιώξουν.

Και ξαφνικά επήλθε η τομή. Γύρω στα 1906 όλες οι φοβίες που είχε γεννήσει η τορπίλη αιφνίδια ξεχάστηκαν. Το νέο είδος πολεμικού πλοίου ήταν το «Δρεδνώτ», του οποίου κύριο χαρακτηριστικό ήταν ο εξοπλισμός του με ένα και μοναδικό τύπο βαρέως πυροβόλου σε πολλαπλούς μάλιστα πύργους που μπορούσαν να στρέψουν τις κάννες σε οποιαδήποτε κατεύθυνση επιθυμούσαν. Ήταν φτιαγμένο για μονομαχίες πυροβολικού, θωρηκτό εναντίον θωρηκτού, πλοίο «μάχης» ενάντια σε ισότιμο πλοίο «μάχης». Τα πλευρικά πυροβόλα που στόχευαν με αλλεπάλληλους φραγμούς στην απόκρουση τορπιλικών επιθέσεων εξαφανίστηκαν για λίγο καιρό. Επανήλθαν με άλλη μορφή αργότερα.

Το δευτερεύον πυροβολικό γνώρισε στη συνέχεια μεγάλες δόξες – ο εχθρός του όμως πλέον ήταν τα αεροπλάνα, όχι τα τορπιλοβόλα.  Στην Γιουτλάνδη οι τορπίλες χρησιμοποιήθηκαν μόνο για να υποχρεώσουν την αντίπαλη γραμμή παραγωγής (μάχης) να ελιχθεί, να σπάσει τη συνοχή της και να ξοδέψει χρόνο για να ανασυνταχθεί. Οι τορπίλες δεν εξαφανίστηκαν από το οπλοστάσιο των ναυτικών όπλων. Έπαψαν όμως να είναι κάτι το ξεχωριστό, ικανό να εκβιάσει το αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

Αλλαγή της μορφής του πολέμου

Η μακρά ετούτη ιστορική εισαγωγή ήρθε να υπενθυμίσει μια από τις πολλές συζητήσεις που έχουν ως τώρα γίνει, πάνω στα νέα όπλα, στα νέα τεχνολογικά επιτεύγματα και στην εκπορευόμενη από τις απειλές που αντιπροσωπεύουν αλλαγή της μορφής του πολέμου.  Η σημερινή συζήτηση για τα «μη επανδρωμένα» οχήματα, εναέρια, θαλάσσια ή υποβρύχια, «αυτοκτονίας» ή μη και όλη την εκπορευόμενη «ρομποτική» μορφή και διάσταση του πολέμου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την παθιασμένη συζήτηση του προ-περασμένου αιώνα πάνω στις τορπίλες και την επίδραση τους στο ναυτικό πόλεμο.

Οι «ειδικοί» του πολέμου θαμπωμένοι από την υποτιθέμενη αποτελεσματικότητα και την προσιτή τιμή -σε σχέση με τις χαλύβδινες πλωτές πυροβολαρχίες των πλοίων μάχης- υπέθεσαν ότι ο πόλεμος θα άλλαζε μορφή: θα προσαρμοζόταν στις δυνατότητες του νέου όπλου. Έγινε το αντίθετο: η τορπίλη προσαρμόστηκε στα δεδομένα του πολέμου και έγινε μία ακόμα παράμετρος σε ένα οπλοστάσιο που συνεχώς εξελισσόταν. 

Τα «μη επανδρωμένα» γέννησαν πλήθος προσδοκίες με την εμφάνισή τους. Πάνω σε αυτά οικοδομήθηκε η εικόνα του μελλοντικού πολέμου όπου μηχανή θα πολεμά τη μηχανή και όπου οι πολεμιστές θα χειρίζονται κονσόλες όπως τα παιδιά στα video-game. Ετούτη η πεποίθηση απλώθηκε ακαταμάχητη ενισχυμένη από το γεγονός ότι τα «μη επανδρωμένα» μεταδίδουν εύκολα «εικόνα» - εικόνα από τα έργα και τη δράση τους.

Καμία οβίδα πυροβολικού δεν μπορεί να κάνει κάτι παρόμοιο. Οι εικόνες πιστοποίησαν ότι οι «δρόνοι»  σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά! Κανονικά αυτό δεν θα έπρεπε να εντυπωσιάσει. Στον πόλεμο όλα τα όπλα σκοτώνουν ανθρώπους και καταστρέφουν υλικά. Επιπλέον δεν γνωρίζουμε τίποτα σχετικό με την «φονικότητά» τους. Αν δηλαδή σκοτώνουν και καταστρέφουν σε μεγαλύτερο βαθμό από τις «χαζές» οβίδες ή από όποιο άλλο οπλικό σύστημα. Οι σχετικές στατιστικές απουσιάζουν εκκωφαντικά από το πλούσιο σε άλλες πληροφορίες διαδίκτυο.

Οι ισοπεδωμένες πόλεις, οι σωροί των ερειπίων, τα χιλιοτρυπημένα από βλήματα πεδία των μαχών δεν οφείλουν την εικόνα τους σε δρόνους και «μη επανδρωμένα». Οι οβίδες του πυροβολικού, οι ρουκέτες, οι βόμβες των αεροπλάνων, οι πύραυλοι, είναι προφανώς τα εργαλεία του ολέθρου στην περίπτωση αυτή. Σε τελευταία δε ανάλυση οι πόλεμοι εξακολουθούν να μετριόνται με «σημαίες στο έδαφος», με παρουσία στρατιωτών δηλαδή. Την επιτυχία, τη νίκη την ορίζει η παρουσία ανθρώπων, όχι μηχανών.

Υπερκατανάλωση “δρόνων”

Ο ενθουσιασμός της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του ημέτερου υπουργείου Άμυνας ως προς τη «νέα μορφή του πολέμου» βρίσκεται μέσα στο πνεύμα των καιρών. Σε γερασμένες κοινωνίες είναι οπωσδήποτε γοητευτική η ιδέα να πολεμούν μηχανές στη θέση των ανθρώπων. Από αυτό το σημείο όμως ως την επαγγελλόμενη «αλλαγή της μορφής του πολέμου» η απόσταση είναι τεράστια. Τα «μη επανδρωμένα» κάθε είδους και μορφής έκαναν με την εμφάνισή τους περισσότερο περίπλοκο το πεδίο της μάχης δεν έδειξαν όμως ικανά να κερδίσουν έναν πόλεμο.

Είναι αμφίβολο εάν η υπερκατανάλωση «δρόνων» έχει επηρεάσει τον πόλεμο στην Ουκρανία περισσότερο από ότι η καταχρηστική προσφυγή στο κλασσικό πυροβολικό στις πρώτες φάσεις του πολέμου. Η στασιμότητα στα μέτωπα του πολέμου αυτού δεν οφείλεται σε όποιες καινοτομίες αλλά σε κάτι που από καιρό γνωρίζει η στρατιωτική ιστορία: οι αντίπαλοι δεν επιθυμούν να «καταναλώσουν» -υπέρμετρα και πολιτικά επώδυνα- το μόνο «υλικό» που κερδίζει πολέμους: ανθρώπινες ζωές δηλαδή.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην Δυτική Ασία. Το Ισραήλ έχει προσφύγει σε γενοκτονία, έχει καταστρέψει και ισοπεδώσει το γύρω του σύμπαν. Δεν μπορεί όμως να πετύχει αποφασιστική νίκη καθώς δεν είναι πρόθυμο να «καταναλώσει» «δικό του» ανθρώπινο δυναμικό. Σε αυτό δε το αδιέξοδο ουδείς «δρόνος» μπορεί να πάρει την θέση των αναλώσιμων πολεμιστών.

Πηγή: 

Ο φετιχισμός των νέων όπλων Του Γιώργου... - Γιώργος Μαργαρίτης | Facebook

του Γιώργου Μαργαρίτη

καθηγητή Σύγχρονης Πολιτικής και Κοινωνικής Ιστορίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Παραθέτω από σχετική ανακοίνωση του Πρωθυπουργού:

" Μπορεί να πέρασαν 81 χρόνια από την απελευθέρωση του Αουσβιτς. Ωστόσο η μνήμη των 6.000.000 Εβραίων που υπέφεραν και εξοντώθηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα παραμένει ζωντανή. Μαζί της, και η θύμηση χιλιάδων Ελλήνων, καθώς η πατρίδα μας πλήρωσε, τότε, βαρύ τίμημα, χάνοντας μεγάλο μέρος του εβραϊκού πληθυσμού της.

Κοινότητες που άνθιζαν επί αιώνες στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στα Ιωάννινα, στη Ρόδο και σε πολλές ακόμη πόλεις, εξολοθρεύθηκαν μέσα σε λίγους μήνες. Μία πληγή που δεν έχει ακόμη επουλωθεί, καλώντας κάθε πολιτισμένο άνθρωπο να μην ξεχνά το παρελθόν και να προστατεύει την αλήθεια μέσα στον χρόνο.

Γιατί το Ολοκαύτωμα δεν είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός με ξεχωριστό βάρος. Είναι και μια διαρκής προειδοποίηση ότι η μισαλλοδοξία, ο ρατσισμός και ο αντισημιτισμός δεν έχουν θέση στις κοινωνίες μας. Γι’ αυτό και παραμένουμε σε εγρήγορση απέναντι στις δυνάμεις του μίσους και του διχασμού.

Στην εποχή μας, άλλωστε, οι αξίες του ανθρωπισμού, της διεθνούς νομιμότητας και της Δημοκρατίας δοκιμάζονται και πάλι σε πολλά πεδία. Εχουμε χρέος, συνεπώς, να τις υπερασπιζόμαστε, αποκαλύπτοντας τους πολλούς και διαφορετικούς εχθρούς της προόδου – με όποιο προσωπείο και αν αυτοί εμφανίζονται.

Δεν μπορούμε να αλλάξουμε το παρελθόν. Αλλά είναι στο χέρι μας να χτίσουμε ένα καλύτερο μέλλον. Ας κάνουμε, λοιπόν, το «Ποτέ Ξανά» σύνθημα αυτής της διαρκούς προσπάθειας. Ενα διαχρονικό και συλλογικό κάλεσμα να μετατρέπουμε τη μνήμη σε συνειδητή δράση. Και τις εμπειρίες του χθες, σε ζωντανές ελπίδες του αύριο"

Σχολιάζω:

1.- Η εξόντωση των Εβραίων της Ελλάδας έγινε με την ποικιλόμορφη σύμπραξη του κράτους της Ελληνικής Πολιτείας, παράγοντες και στελέχη του οποίου βρίσκονται ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη του κόμματος του κου Μητσοτάκη (Ράλλης, Έβερτ κλπ.)

2.- Όσοι επωφελήθηκαν από την καταστροφή των εβραϊκών κοινοτήτων όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν από τις μεταπολεμικές κυβερνήσεις αλλά έστησαν περιουσίες - έγιναν άρχουσα τάξη δια πυρός και σιδήρου - στη συνέχεια. Ο πολιτικός χώρος του κου Μητσοτάκη κάλυψε απόλυτα και συνέδραμε αυτήν την εξέλιξη.

3.- Όσοι στην Ελλάδα κινδύνεψαν για να διασώσουν Εβραίους συμπολίτες μας -το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η Εθνική Αλληλεγγύη- διώχθηκαν και εξοντώθηκαν από το μεταπολεμικό κράτος προϊόν του οποίου είναι και ο κος Μητσοτάκης.

4.- Τον αντισημιτισμό τον καλλιέργησε η ελληνική εθνικοφροσύνη, η αστική τάξη, με φανατισμό. Τον καταδίκασε μόνο όταν το Ισραήλ της έδωσε στήριξη, "δουλειές" και φαντασιώσεις ισχύος. Ο αντισημιτισμός, όποτε εμφανιστεί πάλι στο προσκήνιο, από την ίδια αστική τάξη θα προέλθει και από τις ρατσιστικές της θεωρίες.

5.- Το "ποτέ ξανά" δεν περιλαμβάνει προφανώς την Γενοκτονία στην Γάζα. Δεν περιλαμβάνει κανένα από τα εγκλήματα του "δυτικού κόσμου". Κατά την ελληνική άρχουσα τάξη οι άνθρωποι χωρίζονται εμφανώς σε "ανώτερους" και "κατώτερους". Εμμονή και πίστη στις "ανθρωπολογικές" φυλετικές θεωρίες του Τρίτου Ράϊχ - και της αποικιοκρατίας. Ο πολιτικός εκφραστής των θεωριών αυτών είναι στην πράξη το κόμμα του κου Μητσοτάκη και οι ακροδεξιές αποφύσεις του.

Οι Σιωνιστές αποφάσισαν πως είναι περίπου κάτι σαν τον Οδυσσέα ο οποίος, μετά από απίστευτες περιπέτειες και κακουχίες, επέστρεψε στην πατρίδα του, την Ιθάκη. Μόνο που ο Οδυσσέας έκανε είκοσι χρόνια, και όχι δύο χιλιάδες

Είναι γνωστό πως οι Ισραηλινοί έχουν επενδύσει στην αποκάλυψη αρχαιολογικών ευρημάτων που να συνδέουν τη γη της Παλαιστίνης με τους Εβραίους κατοίκους της, δύο χιλιάδες χρόνια πριν, με προφανή στόχο την νομιμοποίηση της ιδεολογίας του Μεγάλου Ισραήλ

Ένας από τους πρωτοπόρους αυτών των προσπαθειών είναι ο Gabriel Danzig, πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Σωκρατικών Μελετών και Ισραηλινός πανεπιστημιακός. Ο Gabriel Danzig κατοικεί στο Efrat, σε έναν οικισμό ισραηλινών εποίκων που οικοδομήθηκε το 1983 πάνω στη γη τεσσάρων παλαιστινιακών χωριών της, κατεχόμενης από το Ισραήλ, Δυτικής Όχθης όπου διεξάγει παράνομες ανασκαφές

Ο κύριος αυτός παραλληλίζει την επιστροφή των Εβραίων στην Παλαιστίνη με την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. όπως γράφει χαρακτηριστικά στην εφημερίδα Times of Israel σε άρθρο με τίτλο “Odysseus the Zionist” (Ο Οδυσσέας Σιωνιστής):

«Αυτή η ιστορία [του Οδυσσέα] παρουσιάζει μια υπέροχη εικόνα της επιστροφής του εβραϊκού λαού από την εξορία. […] Αφού πολέμησαν έναν πόλεμο επιβίωσης, χωρίς όμως να σκοτώσουν τους εισβολείς, οι Εβραίοι μπόρεσαν να αναγνωρίσουν τα σημάδια της προηγούμενης ζωής τους εδώ: τα ερείπια της Μασάντα, την Καισάρεια και το Ηρώδειο […]. Όπως έγινε και με το σημάδι του Οδυσσέα [που αναγνώρισε η Πηνελόπη], οι εξετάσεις DNA έχουν επανειλημμένα αποδείξει ότι ακόμη και οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί Εβραίοι είναι πράγματι απόγονοι των αρχαίων Εβραίων του Ισραήλ. […] Όπως και με την επιστροφή του Οδυσσέα, το εβραϊκό κράτος νομιμοποιείται τόσο από το δικαίωμα της αρχικής κατοχής όσο και από το δικαίωμα της κατάκτησης»

Θα μπορούσαμε να προσπεράσουμε με χλευασμό τις παραπάνω απόψεις, αν δεν μαθαίναμε πως το τετραήμερο συνέδριο «Socratica VI» της Διεθνούς Εταιρείας Σωκρατικών Μελετών που έχει προγραμματιστεί για την ερχόμενη εβδομάδα (19-23/10) στο Ρέθυμνο, έχει ως συνδιοργανωτές το Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και το Πανεπιστήμιο Μπαρ-Ιλάν του Ισραήλ, με βασικό ομιλητή τον Gabriel Danzig  

Όπως γράφει ο Τάσος Κωστόπουλος στην Εφημερίδα των Συντακτών:

«Ας ξεκινήσουμε με το Πανεπιστήμιο Μπαρ-Ιλάν. Πρόκειται για ίδρυμα με θεοκρατικές ρίζες και διακηρυγμένο σκοπό «την καλλιέργεια της νέας γενιάς ηγετών στον εβραϊκό κόσμο», οι Εβραίοι φοιτητές του οποίου είναι υποχρεωμένοι –όποια κι αν είναι η ειδικότητά τους– να περάσουν πέντε μαθήματα εθνοθρησκευτικής κατήχησης («εβραϊκών σπουδών»), με ξεχωριστά θεολογικά αναγνωστήρια για τα δύο φύλα και ειδικό πρόγραμμα για «ομογενείς» από το εξωτερικό, προϋπόθεση για την εγγραφή των οποίων αποτελεί η συστατική επιστολή κάποιου ραβίνου. Το Μπαρ-Ιλάν συνεργάζεται στενά στο ερευνητικό πεδίο με τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις και τις υπηρεσίες ασφαλείας και πραγματοποιεί παράνομες (κατά το διεθνές δίκαιο) αρχαιολογικές ανασκαφές στα κατεχόμενα, τα ευρήματα των οποίων δεν γίνονται γι’ αυτόν τον λόγο δεκτά προς δημοσίευση από τα διεθνή περιοδικά του κλάδου. Εξ ου κι έχει μπει στη μαύρη λίστα ευρωπαϊκών ιδρυμάτων, όπως το Πανεπιστήμιο Ερασμος του Ρότερνταμ (το οποίο, σημειωτέον, είναι αντίθετο σ’ ένα γενικό μποϊκοτάζ των ισραηλινών ΑΕΙ), το αρμόδιο τμήμα του οποίου ζήτησε τον περασμένο Μάιο την απόρριψη ή διακοπή κάθε συνεργασίας μαζί του»

Ο Gabriel Danzig  είν επίσης ο ιδρυτής και διευθυντής του «Κλασικού Φόρουμ Σύγχρονων Ζητημάτων» που χρησιμοποιεί τον παραπλανητικό τίτλο «Μια σωκρατική εξερεύνηση των εγκοσμίων».

Χαρακτηριστική εικονογράφηση της ιστοσελίδας του «Κλασικού Φόρουμ για Σύγχρονα Ζητήματα», ενδεικτική της αισθητικής και της προσέγγισης

Όπως αναφέρει ο Τάσος Κωστόπουλος, στη σχετική ιστοσελίδα αναφέρεται πως  «Το Φόρουμ σχηματίστηκε την επαύριο των αντιισραηλινών διαδηλώσεων που σάρωσαν την ακαδημαϊκή κοινότητα ως αντίδραση στη σφαγή των Εβραίων την 7η Οκτωβρίου 2023 και την απάντηση του Ισραήλ. Αποσκοπεί να παράσχει ένα αντίβαρο στις πολυάριθμες αντιισραηλινές οργανώσεις που κυριαρχούν τώρα στον ακαδημαϊκό λόγο. Απαρτιζόμενο από πανεπιστημιακούς κλασικών και συναφών σπουδών, όπως η ιστορία, η φιλοσοφία και η πολιτική επιστήμη, […] παρέχει μια μοναδική ευκαιρία για την ανάσχεση των αντιισραηλινών αφηγημάτων εκεί απ’ όπου πηγάζουν: μέσα στην ίδια την ακαδημαϊκή κοινότητα. Ενώ πολλές οργανώσεις επιδίδονται σε δημόσια διπλωματία, το δικό μας φόρουμ έχει ορίσει ως διακριτή θέση του να επηρεάσει τον ακαδημαϊκό λόγο προωθώντας σεβαστούς λογίους και χρησιμοποιώντας υφιστάμενους θεσμικούς διαύλους. Καθώς αποτελείται από καθηγητές τόσο Εβραίους όσο και μη Εβραίους, παρέχει την ευκαιρία της ενδυνάμωσης συμμαχιών με τη σιωπηρή πλειοψηφία των μη Εβραίων που δεν αποτελούν μέρος του ευαγγελικού κόσμου»

Δραστηριότητες του Φόρουμ, σύμφωνα πάντα με τον ιστότοπό του, είναι η «δημοσίευση ακαδημαϊκής έρευνας για μια ποικιλία σιωνιστικών θεμάτων»· η χρηματοδότηση «έντονα στρατευμένων πανεπιστημιακών υποστηρικτών για ν’ ακολουθήσουν σιωνιστικά ερευνητικά προγράμματα στο Ισραήλ με σκοπό να επηρεάσουν την ακαδημαϊκή συζήτηση»· τέλος, «εξερευνητικές αποστολές για πανεπιστημιακούς του εξωτερικού» προκειμένου «να φέρει φίλους και συμμάχους στο Ισραήλ για 10 ημέρες μάθησης κι εξερεύνησης», με σκοπό «να παράσχει τις δεξιότητες που απαιτούνται για τη συνηγορία υπέρ του Ισραήλ».

Είναι κάτι περισσότερο από προφανές πως η συμμετοχή του Gabriel Danzig  εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο του επηρεασμού του ακαδημαϊκού λόγου και της δημιουργίας εξωτερικών υποστηρικτών της εθνοκαθαρτήριας πολιτικής του Ισραήλ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Τη συνδιοργάνωση του συνεδρίου καταγγέλλουν με ανακοίνωσή τους οι Ενιαίοι Φορείς Διδασκόντων των Σχολών Κοινωνικών Επιστημών, Φιλοσοφικής και Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Κρήτης, προειδοποιώντας πως η συνεργασία μαζί τους «εκθέτει το ακαδημαϊκό κύρος του Πανεπιστημίου Κρήτης και επιπλέον προσβάλλει τόσο τη φοιτητική κοινότητα όσο και την τοπική κοινωνία».

Το δε Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, στην προσπάθειά του να δικαιολογήσει αυτή τη συνδιοργάνωση έσπευσε να μιλήσει για ακαδημαϊκές ελευθερίες, καταδίκασε τις αντιδράσεις των παραπάνω φορέων,  τους κατηγόρησε για χειραγώγηση των φοιτητών και απείλησε πως σε περίπτωση που συμβεί ο,τιδήποτε κατά τη διεξαγωγή του συνεδρίου, θα θεωρήσει αυτούς υπεύθυνους

Στην ανακοίνωσή του αναφέρει

«Το Τμήμα Φιλοσοφίας, τιμώντας την ακαδημαϊκή ελευθερία και ευθυκρισία των μελών του, δεν ασκεί περιοριστικό έλεγχο στις επιστημονικές δράσεις τους εφόσον αυτές τηρούν τον Κώδικα Δεοντολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και είναι, επιπλέον, σύμφωνες με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Διοίκησης και της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κρήτης.....

Ο Gabriel Danzig ΔΕΝ είναι «συν-διοργανωτής» του SOCRATICA VI.

Ο Gabriel Danzig είναι ο νυν εκλεγμένος Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Σωκρατικών Μελετών και με αυτή την ιδιότητα μετέχει στην οργανωτική επιτροπή του SOCRATICA VI. Εξελέγη το 2023, δηλαδή πριν την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης του Ισραήλ στη Γάζα και προτού εκφράσει δημόσια τις απόψεις που αναφέρει η ανακοίνωση των Ενιαίων Φορέων.

Στο συνέδριο SOCRATICA VI θα γίνουν εκλογές για την παύση της Προεδρίας του Gabriel Danzig και την ανάδειξη του/της επόμενου/ης Προέδρου της Διεθνούς Εταιρείας Σωκρατικών Μελετών......

...Υπενθυμίζουμε το άρθρο 1.3 του Κώδικα Δεοντολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, το οποίο είναι δεσμευτικό για το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας: “Κατά την επιτέλεση του ακαδημαϊκού έργου πρέπει να αποφεύγεται οποιαδήποτε μορφή διάκρισης που επιφέρει άνιση μεταχείριση, στη βάση της εθνικότητας, της φυλής, της καταγωγής, της γλώσσας, του φύλου, της θρησκείας, των πολιτικών και κοινωνικών πεποιθήσεων, των επιλογών της ιδιωτικής ζωής, του γενετήσιου προσανατολισμού, της σωματικής ικανότητας και της οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης”

Τα μέλη του Τμήματος Φιλοσοφίας εκφράζουμε δε την έντονη ανησυχία μας για το γεγονός ότι οι Ενιαίοι Φορείς Διδασκόντων της Φιλοσοφικής Σχολής, της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών και της Σχολής Επιστημών Αγωγής του Πανεπιστημίου Κρήτης:

Αποφάσισαν με τόση ευκολία να λοιδορήσουν ένα Τμήμα του Πανεπιστημίου Κρήτης σε όλον τον ακαδημαϊκό χώρο και στον τύπο της χώρας, δίχως μάλιστα να έχουν ζητήσει διαβούλευση με αυτό το Τμήμα ή έστω ενημέρωση από αυτό το Τμήμα.

Χειραγωγούν το αίσθημα των φοιτητών/τριών του Πανεπιστημίου Κρήτης και των πολιτών του Ρεθύμνου, ενημερώνοντάς τους για την «προσβολή» τους, κινώντας έτσι εμμέσως σε επιθετικές κινητοποιήσεις που απειλούν την ασφάλεια και των ίδιων των φοιτητών/τριών και των διεθνών συνέδρων.

Με την ελπίδα ότι η ελευθερία και η δικαιοσύνη έχουν θέση και εντός των Ενιαίων Φορέων Διδασκόντων των Σχολών του Ρεθύμνου, το Τμήμα Φιλοσοφίας καλεί τους Ενιαίους Φορείς να ανακαλέσουν με δημόσια ανακοίνωση που θα αποστείλουν ομοίως – αν δεν το πράξουν, η ευθύνη για ό,τι ενδεχομένως συμβεί κατά τη διεξαγωγή του Συνεδρίου θα είναι αποκλειστικά δική τους».

Κλείνουμε με τη σημείωση του γνωστού ιστορικού και πανεπιστημιακού Γιώργου Μαργαρίτη

«Το να υπάρχει ακαδημαϊκός των ανθρωπιστικών σπουδών και μάλιστα της φιλοσοφίας και μάλιστα της Σωκρατικής φιλοσοφίας που είναι πρόθυμος να υποδεχθεί αρχαγγέλους μίσους και θανάτου - που έχουν προκαλέσει 100.000 θανάτους-δολοφονίες βάσει προγράμματος και ιδεολογίας- και να τους τιμήσει επιπλέον.

Χαρακτηρίζει έντονα την ηθική -ας αφήσουμε την επιστημονική- ποιότητα του ακαδημαϊκού αυτού.

Ντροπή, ντροπή, ντροπή και αίσχος. Τι διδάσκουν στους φοιτητές αυτού του είδους οι ακαδημαϊκοί;»

Πηγές

https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/487575_itan-o-sokratis-kai-o-odysseas-sionistes

https://www.facebook.com/gmargar