Μία ιστορική ημέρα ξημερώνει αύριο για τη Ραφ Τάουν. Μετά από δεκαετίες ολονυκτιών, παρακλήσεων και δεήσεων ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να έρθει η αστική συγκοινωνία στην ευσεβή πόλη της Ανατολικής Αττικής

Λαμπρή αναμένεται να είναι αύριο η υποδοχή του πρώτου αστικού λεωφορείου με πλήθος συλλογικοτήτων και φορέων να έχουν δηλώσει τη συμμετοχή τους σε αυτήν. Σύμφωνα με το πρόγραμμα των εκδηλώσεων, στην κεφαλή της πορείας θα βρίσκεται η Φιλαρμονική της Ραφ Τάουν ακολουθούμενη από το Σύλλογο Τριγλιανών, το Σύλλογο Κρητών, τον Οργανισμό Λιμένα, το Λύκειο Ελληνίδων, τη Raf West Journal και τους υπόλοιπους εξωραϊστικούς-εκπολιτιστικούς συλλόγους του τόπου

Τον πανηγυρικό της ημέρας θα εκφωνήσει ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. Μετά το πέρας της τελετής υποδοχής θα ακολουθήσει λαϊκό γλέντι με μπύρες και σουβλάκια

Η Raf West Journal εξασφάλισε αποκλειστικά πλάνα από τις πρόβες υποδοχής και σας τα μεταφέρει.

του Δ.Μανιά από το iloveithaki.gr

Ωραία τα σχέδια για περισσότερους επισκέπτες, αλλά πρώτα πρέπει να μπορεί να ζήσει ο μόνιμος κάτοικος στο Θιάκι

Αφορμή για το σημερινό σχόλιο είναι το δημοσίευμα του Αθηναϊκού–Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων: «Ιθάκη: Περισσότεροι επισκέπτες εκτός αιχμής, νέες υποδομές και ένα διαφορετικό μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης»

Στο Ναυτικό μάς σέρβιραν πατάτες γιαχνί χωρίς ίχνος κρέατος και τις λέγαμε ειρωνικά «γλάρο γιαχνί». Το όνομα υποσχόταν κάτι περισσότερο, αλλά το πιάτο είχε μόνο πατάτες.

Κάπως έτσι ακούγεται σήμερα και η κουβέντα για τη «φέρουσα ικανότητα» της Ιθάκης. Μεγάλες λέξεις, ωραία σχέδια και αισιόδοξες περιγραφές. Όταν όμως ψάξεις τις υποδομές που θα στηρίξουν αυτή την ανάπτυξη, πολλές φορές βρίσκεις μόνο τις πατάτες.

Το δημοσίευμα παρουσιάζει την προσπάθεια της Ιθάκης να προσελκύσει περισσότερους επισκέπτες την άνοιξη και το φθινόπωρο, να αναπτύξει τον περιπατητικό και θαλάσσιο τουρισμό και να αποφύγει τον υπερτουρισμό.

Όλα αυτά είναι σωστά και επιθυμητά. Κανείς δεν αρνείται ότι ο τουρισμός κρατά οικονομικά πολλές οικογένειες στο νησί. Ούτε αμφισβητούμε την προσπάθεια του δημάρχου, ο οποίος διεκδικεί έργα και χρηματοδοτήσεις περισσότερο από πολλούς άλλους δημάρχους.

Αλλά στο ίδιο δημοσίευμα διαβάζουμε ότι η Ιθάκη «δεν έχει φτάσει στα όρια της φέρουσας ικανότητάς της» και ότι οι υποδομές της βρίσκονται σε πολύ καλή κατάσταση.

Εδώ αρχίζει το «γλάρο γιαχνί».

Τα αυτοκίνητα πού θα τα βάλουμε;

Τον Αύγουστο το Βαθύ ασφυκτιά. Κάτοικοι, εργαζόμενοι και επισκέπτες γυρίζουν γύρω από την παραλία αναζητώντας λίγα μέτρα για να αφήσουν το αυτοκίνητο.

Σε λίγο θα τα κρεμάμε από τις κολώνες του φωτισμού.

Αν δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τη σημερινή κίνηση, με ποια στοιχεία αποφασίζουμε ότι υπάρχει χώρος για ακόμη μεγαλύτερη;

Ακτοπλοΐα με ημερομηνία λήξης

Ένα νησί δεν κρίνεται μόνο από το πόσο εύκολα φτάνει ο επισκέπτης τον Αύγουστο. Κρίνεται και από το αν μπορεί να ταξιδέψει ο μόνιμος κάτοικος τον Ιανουάριο.

Τον χειμώνα η γραμμή Πάτρα–Σάμη–Ιθάκη διακόπτεται για μεγάλο διάστημα λόγω της ετήσιας συντήρησης του μοναδικού πλοίου που την εξυπηρετεί. Η διακοπή της σύνδεσης από τις 9 Ιανουαρίου 2026 άφησε ξανά την Ιθάκη και την Κεφαλονιά χωρίς απευθείας σύνδεση με την Πάτρα.

Και όταν σηκώνει κακοκαιρία, δεν μιλάμε για τουριστική ανάπτυξη. Κατουριόμαστε επάνω μας μήπως το νησί αποκοπεί. Αναρωτιόμαστε αν θα φτάσει ο γιατρός, το φάρμακο, το εμπόρευμα ή ο άνθρωπος που πρέπει επειγόντως να πάει στην απέναντι στεριά.

Αυτή είναι η πραγματική φέρουσα ικανότητα ενός νησιού.

Τουρισμός δίπλα στα λύματα

Η Ιθάκη εξακολουθεί να περιμένει ολοκληρωμένο βιολογικό καθαρισμό. Το έργο χαρακτηρίζεται εδώ και χρόνια «έργο πνοής» για το Βαθύ, αλλά ακόμη συζητάμε για μελέτες, χωροθετήσεις και λύσεις.

Την ίδια ώρα, υπάρχουν αυγουστιάτικα βράδια που κάθεσαι να φας δίπλα στη θάλασσα και η δυσοσμία των λυμάτων σκεπάζει το λιμάνι.

Θέλουμε περισσότερους επισκέπτες, αλλά δεν έχουμε ακόμη λύσει το βασικότερο ζήτημα δημόσιας υγείας και προστασίας της θάλασσάς μας.

Νερό με μπαλώματα

Το δίκτυο ύδρευσης παρουσιάζει συνεχώς βλάβες, ιδιαίτερα το καλοκαίρι, όταν η κατανάλωση πολλαπλασιάζεται. Σωλήνες σπάνε, δρόμοι ανοίγουν, συνεργεία τρέχουν και νερό χάνεται προτού φτάσει στις βρύσες.

Η νέα μονάδα αφαλάτωσης για Βαθύ και Περαχώρι, δυναμικότητας 500 κυβικών μέτρων ημερησίως, είναι αναγκαίο και θετικό έργο. Η ίδια όμως η χρηματοδότησή της με 330.000 ευρώ αποδεικνύει ότι το πρόβλημα του νερού είναι πραγματικό και όχι γκρίνια των κατοίκων.

Δεν αρκεί να παράγουμε περισσότερο νερό. Πρέπει και το δίκτυο να μπορεί να το μεταφέρει χωρίς να χάνεται μέσα στη γη.

Σπίτια για τουρίστες, όχι για γιατρούς και καθηγητές

Κάθε καλοκαίρι επαναλαμβάνεται το ίδιο παράλογο. Υπάρχουν κλίνες για επισκέπτες, αλλά δεν υπάρχουν σπίτια για τους ανθρώπους που κρατούν ανοιχτό το Κέντρο Υγείας και τα σχολεία.

Το στεγαστικό πρόβλημα έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε εκπαιδευτικοί και γιατροί να δυσκολεύονται ακόμη και να αποδεχθούν τη θέση τους. Το πρόβλημα έχει καταγραφεί και σε ρεπορτάζ για τους «άστεγους» εκπαιδευτικούς της Ιθάκης.

Η ανακατασκευή του πρώην Οικοτροφείου, με χρηματοδότηση 4,5 εκατομμυρίων ευρώ και πρόβλεψη για 19 δωμάτια και 40 κλίνες, είναι σημαντική κατάκτηση. Αλλά είναι ένα έργο που πρόκειται να γίνει. Δεν αποτελεί λύση που υπάρχει σήμερα.

Μέχρι να ολοκληρωθεί, ο καθηγητής, ο γιατρός, ο νοσηλευτής και ο εποχικός εργαζόμενος συνεχίζουν να ψάχνουν σπίτι.

Οι δρόμοι και οι παραλίες

Το οδικό δίκτυο είναι γεμάτο λακκούβες και μπαλώματα. Πολλές από τις ομορφότερες παραλίες της νοτιοανατολικής Ιθάκης παραμένουν δύσκολα ή καθόλου προσβάσιμες.

Μιλάμε για τουριστική ανάπτυξη, αλλά σε πολλά σημεία δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε ασφαλή πρόσβαση ούτε για τους κατοίκους ούτε για τους επισκέπτες.

Και κάθε καλοκαίρι τα ίδια προβλήματα μεγαλώνουν μαζί με τον πληθυσμό του νησιού.

Και ο μόνιμος κάτοικος;

Η φέρουσα ικανότητα δεν μετριέται μόνο από τα δωμάτια, τις αφίξεις, τα ιστιοπλοϊκά και τα τραπέζια των εστιατορίων.

Μετριέται από το αν υπάρχει νερό στη βρύση, αν λειτουργεί η αποχέτευση, αν υπάρχει γιατρός στο Κέντρο Υγείας, καθηγητής στο σχολείο, καράβι τον χειμώνα και σπίτι για τον εργαζόμενο.

Μετριέται κυρίως από το αν ο νέος μπορεί να βρει μόνιμη εργασία και να φτιάξει τη ζωή του στην Ιθάκη ή αν είναι αναγκασμένος να φύγει.

Αυτό είναι το πραγματικό όριο που πρέπει να μας απασχολεί: όχι πόσους ακόμη επισκέπτες χωράει το Θιάκι, αλλά πόσους ακόμη μόνιμους κατοίκους κινδυνεύει να χάσει.

Ο τουρισμός πρέπει να υπηρετεί την κοινωνία και όχι η κοινωνία να υπάρχει μόνο για να υπηρετεί τον τουρισμό.

Ναι στην επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου. Ναι στα μονοπάτια, στον θαλάσσιο τουρισμό, στον πολιτισμό και στην προστασία του χαρακτήρα της Ιθάκης.

Ναι και στην προσπάθεια του δημάρχου, που διεκδικεί όσα μπορεί με τα περιορισμένα μέσα ενός μικρού Δήμου.

Αλλά ας μη βαφτίζουμε τις εξαγγελίες «υποδομές» και τις ελλείψεις «φέρουσα ικανότητα».

Η ευθύνη ανήκει κυρίως στο κράτος, το οποίο θυμάται τα νησιά ως τουριστικές βιτρίνες, αλλά προσφέρει ψίχουλα για την επιβίωση των ανθρώπων τους τον χειμώνα.

Βιώσιμη Ιθάκη δεν είναι εκείνη που μπορεί να υποδεχτεί περισσότερους τουρίστες. Είναι εκείνη που μπορεί πρώτα να κρατήσει ζωντανούς, ασφαλείς και αξιοπρεπείς τους μόνιμους κατοίκους της.

Όλα τα υπόλοιπα είναι γλάρος γιαχνί.

Η ταινία  «Μάθε παιδί μου γράμματα» αποτελεί μια από τις πιο εύστοχες πολιτικές κριτικές της μετεμφυλιακής και μεταπολεμικής Ελλάδας και πολλά από τα ζητήματα που θίγει εξακολουθούν να είναι επίκαιρα και άλυτα μέχρι και σήμερα

Η ταινία κλείνει πλέον σαρανταπέντε χρόνια ζωής. Γυρίστηκε το 1981 στην Αρκαδία (τα περισσότερα γυρίσματα έγιναν στη Στεμνίτσα) σε σενάριο και σκηνοθεσία του Θόδωρου Μαραγκού

Μέσα από τις συγκρούσεις ενός συντηρητικού δασκάλου με την οικογένειά του και μέσα από την κατάρρευση των βεβαιοτήτων του -που προκαλεί τελικά και την κατάρρευση του ιδίου-, ο σκηνοθέτης καταφέρνει με μοναδική οξύνοια και χιούμορ να καυτηριάσει τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, όπως την αστυφιλία, τη γραφειοκρατία, την ημιμάθεια, τη στεγνή και αναποτελεσματική παιδεία, τη διαφθορά, την κυριαρχία της εκκλησίας, την ανεργία. Αλλά και ένα κράτος ημετέρων που επί δεκαετίες βύθισε στη σιωπή ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας  και πλούτισε πουλώντας πατριωτισμό και θρησκεία

Η ταινία καταφέρνει να ισορροπήσει αριστοτεχνικά ανάμεσα στην πικρή κωμωδία και τον κοινωνικό προβληματισμό, αποτυπώνοντας την πάλη του παλιού με το νέο και το συλλογικό τραύμα μιας κοινωνίας που μένει στο περιθώριο αλλά και μιας επαρχίας που ερημώνει

Η ταινία, όσο καυστική είναι, άλλο τόσο είναι απολαυστική, ως κωμωδία. Εξαιρετικοί ηθοποιοί όπως ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Νίκος Καλογερόπουλος δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Ο Κώστας Τσάκωνας επίσης, σε έναν από τους πιο μεγάλους ρόλους της καριέρας του, προσφέρει αξέχαστες ατάκες αλλά και έναν «ιστορικό» μονόλογο που είναι σαν να γράφτηκε ήμερα, αποδεικνύοντας την πλήρη αποτυχία του συστήματος. Ή ίσως της επιτυχίας του, υπό την έννοια ότι το σύστημα παραμένει ακόμη κραταιό και ελέγχει με τον ίδιο τρόπο την παιδεία, την παραγωγή, την αγορά εργασίας,  τους μισθούς, … τις ζωές μας τις ίδιες

Σήμερα, Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου 2026, αίθουσα ΚΑΠΗ Πικερμίου, Αγίου Χριστοφόρου 8 Πικέρμι, στις 20:00

της Μαρίας Νάτση

Τα τροχαία, λέει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, δεν είναι «ατυχήματα», αλλά αποτέλεσμα Πολιτισμού και αποτέλεσμα Πολιτικής. Η ποιότητα της πόλης μετριέται από το πώς ζουν οι πεζοί στον δημόσιο χώρο, αν υπάρχει ισότητα στη χρήση του δημόσιου χώρου και αν υπάρχει σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και, ειδικά, στις ευάλωτες ομάδες. Και ποια είναι, άλλωστε, η ύψιστη υποχρέωση της Πολιτείας, αν όχι το να διαφυλάττει τη ζωή του ευάλωτου πληθυσμού και, ειδικά, των παιδιών και των εφήβων;

 Όμως στον δικό μας τόπο, η ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει τίποτα.

Η ζωή των εφήβων και των παιδιών είναι ένα σκουπίδι πεταμένο στην άκρη μιας υποτιθέμενης λεωφόρου, με ανύπαρκτα φανάρια, ανύπαρκτα πεζοδρόμια και ανύπαρκτες διαβάσεις.

Είναι παιδιά ανώνυμα, που δεν χωράει η φροντίδα τους στην πολιτική ατζέντα.

Είναι παιδιά μιας φαβελοποιημένης πόλης, που τους αρνείται έναν στοιχειωδώς ασφαλή δρόμο για να πάνε σχολείο, βόλτα, στο άθλημά τους.

Με μια πολιτική που, εν μια νυκτί, αποφάσισε να υπερδιπλασιάσει τον αριθμό των πλοίων του δεύτερου σε κίνηση λιμανιού της χώρας, αυξάνοντας την ίδια ώρα την πιθανότητα τραυματισμού, αναπηρίας ή θανάτου των πεζών εφήβων.

Υπάρχουν όμως κι άλλες συνοικίες, που μάλλον εκεί, υπάρχει άλλος Θεός.

Στο Ψυχικό, τα πεζοδρόμια είναι μεγάλα, σκιερά από ψηλά δέντρα, γεμάτα θορυβώδη παπαγαλάκια. Εκεί ο πεζός δεν περπατάει απλά με ασφάλεια, αλλά με αξιοπρέπεια.

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Μα γιατί αυτοί που μένουν εκεί δεν ανέχονται τίποτα λιγότερο και όσοι διοικούν δεν τολμούν να τους δώσουν τίποτα λιγότερο.

Όμως στον δικό μας τόπο, η ζωή των παιδιών αξίζει όσο μια φωτογραφία σε τοπικά περιοδικά.

Περιχαρείς βουλευτίνες, βουλευτές, αντιπεριφερειάρχες δίνουν το «παρών» σε περιφορές Επιταφίων, κοπές πίτας, συναυλίες, Αναστάσεις, γιορτές, γενέθλια, κηδείες, βαφτίσια, κόλλυβα και είναι η παρουσία τους στον τόπο μας καλοδεχούμενη, αρκεί να είναι και λίγο χρήσιμη.

Είναι καιρός να μάθουν ότι τα  παιδιά μας, πηγαίνουν σε δημόσια σχολεία, δεν έχουμε σοφέρ, ούτε ιδιωτικά σχολικά λεωφορεία, δεν έχουμε καν την πολυτέλεια να τα μεταφέρουμε εμείς, καθώς δουλεύουμε για να τα μπορέσουμε να τα μεγαλώσουμε.

Θα πρέπει όμως να ξέρουν ότι δεν είναι τρίτης κατηγορίας πολίτες, δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού, ούτε αναλώσιμα, για να δεχόμαστε τον κίνδυνο να σκοτωθούν στον δρόμο κι εμείς να σιωπούμε.

Η επικίνδυνη αυτή κατάσταση πλέον, δεν είναι ανεκτή.

Για τον λόγο αυτό έχει ήδη αποσταλεί αίτημα προς τον Δήμο Ραφήνας–Πικερμίου, να τεθεί το ζήτημα στο Δημοτικό Συμβούλιο και να συζητηθούν οι προτάσεις επίλυσης του προβλήματος.

Η πρόταση αφορά να προχωρήσει άμεσα ο Δήμος σε επίσημη εισήγηση προς την Περιφέρεια, το αρμόδιο Υπουργείο και τους συναρμόδιους φορείς για τη δημιουργία τεσσάρων ελεγχόμενων σημείων ασφαλούς διέλευσης στη Λεωφόρο Φλέμινγκ, με την ΑΜΕΣΗ κατασκευή πεζοδρομίων και την εγκατάσταση τεσσάρων φωτεινών σηματοδοτών:

Τρεις φωτεινοί σηματοδότες για πεζούς, με κομβίο ενεργοποίησης, ώστε ο πεζός να μπορεί να ζητά ασφαλή διέλευση και να διασχίζει τη Λεωφόρο με ελεγχόμενο τρόπο, και ένας φωτεινός σηματοδότης στην έξοδο του 2ου Δημοτικού Σχολείου, με λειτουργία κατά τις ώρες προσέλευσης και αποχώρησης των μαθητών.

Επίσης, όσον αφορά τον υψηλής επικινδυνότητας δρόμο της Μεγάλου Αλεξάνδρου–Ήλιδος, θα πρέπει να εξεταστεί από τον Δήμο η διάνοιξη παράπλευρης διαδρομής πεζών, παράλληλα με τον υφιστάμενο δρόμο.

Εάν δεν είναι εφικτή άμεσα μια μόνιμη λύση, ας διανοιχθεί, ως προσωρινή λύση, ένα χωμάτινο, βατό και ασφαλές μονοπάτι, όπου αυτό είναι τεχνικά και νομικά εφικτό.

Αναμένουμε πλέον τις ενέργειες των Δημοτικών Συμβούλων, ώστε το θέμα να τεθεί προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο και να περάσουμε από τη διαπίστωση του προβλήματος στη λύση του.

Αναμένουμε επίσης τη συμπαράσταση των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων, αλλά και των τοπικών συλλόγων της περιοχής. Η ασφάλεια των παιδιών και των πεζών είναι υπόθεση όλων μας και χρειάζεται τη φωνή και τη στήριξη ολόκληρης της τοπικής κοινωνίας.

Παρακάτω, παραθέτουμε το έγγραφο που απέστειλε η Μαρία Νάτση προς τη Δήμαρχο Ραφήνας–Πικερμίου, την Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου Ραφήνας–Πικερμίου, τους/ τις Αντιδημάρχους Ραφήνας - Πικερμίου και τους/τις Δημοτικούς Συμβούλους Ραφήνας–Πικερμίου

Αίτημα προς τη Δήμαρχο και τους Δημοτικούς Συμβούλους για την άμεση εισαγωγή του θέματος προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο – Ασφάλεια πεζών, παιδιών και εφήβων στη Λεωφόρο Φλέμινγκ και στη διαδρομή Μεγάλου Αλεξάνδρου–Ήλιδος

Τι θα γινόταν εάν αύριο, όλοι οι ξένοι που μένουν μόνιμα και εργάζονται στην Ελλάδα, έφευγαν και πήγαιναν στη χώρα τους,  όπως πολλοί Έλληνες «πατριώτες» τους προτρέπουν να κάνουν; Τι θα άφηναν πίσω τους; Μια χώρα «ελεύθερη και καθαρή»  ή μια χώρα που δε θα μπορεί να σταθεί στα πόδια της;

Ένας Γάλλος κάθισε και το σκέφτηκε – για λογαριασμό της δικής του χώρας βέβαια - και γύρισε ένα απολαυστικό βίντεο. Μπορεί να υπάρχουν διαφορές από χώρα σε χώρα, αλλά ένα είναι το βέβαιο: Πως αν όλοι οι ξένοι έφευγαν αύριο, ο παραγωγικός ιστός κάθε δυτικής χώρας θα κατέρρεε

Κυκλοφόρησε, ηλιοκαμένο και μαζουτοκαπνισμένο, το φύλλο #157 της RAF-WEST Journal της νέας σεζόν 2026-2027

Διαβάστε:

ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΛΙΜΑΝΙ - Η ΡΑΦ ΤΑΟΥΝ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΑ ΚΕΡΔΗ: Με μεγάλα πλεονάσματα μαζούτ, καυσαερίων και αιωρούμενων σωματιδίων, όλα αποτελέσματα της μεγάλης καλοκαιρινής ανάπτυξης, υποδέχεται η Ραφ Ταουν το φθινόπωρο και μας υπόσχεται πως «κάθε χρόνο και χειρότερα»

ΟΙ ΜΠΑΓΛΑΜΑΔΕΣ ΤΗΣ ΡΑΦΗΝΑΣ: Το επικό ποίημα της Ραφ Τάουν συνεχίζεται.  Αναζητούνται ραψωδοί για τη διάδοσή του.

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Πόρτα στον Άγιο Νικόλαο βάζει ο Οργανισμός Λιμένα Ραφήνας. Με εισιτήριο θα μπορούν πλέον οι επισκέπτες να απολαμβάνουν τις εκπομπές καυσαερίων από το λιμάνι. Η Οσία Αθετούσα απειλεί με αφορισμό 

ΔΡΑΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ - ΜΕΙΩΝΕΤΑΙ Η ΤΙΜΗ ΤΟΥ ΚΑΛΑΜΠΟΚΙΟΥ: Την πολυαναμενόμενη μείωση στην τιμή του καλαμποκιού ανακοίνωσε από το βήμα της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Έσπευσε μάλιστα να ταΐσει ο ίδιος τις κότες που αμέσως τον περιέβαλλαν ευγνωμονούσες. Φωτογραφία εντός

Διαβάστε σήμερα, 12/9/2026, το μαζουτοκαπνισμένο φύλλο #157 της RAF-WEST Journal

Στη δανέζικη ταινία του Thomas Vinterberg «Το κυνήγι», ένα παιδικό ψέμα έρχεται να μετατρέψει τη ζωή του Lucas σε εφιάλτη. Η μικρή Klara, η κόρη του καλύτερου φίλου του, θα τον κατηγορήσει για σεξουαλική παρενόχληση.

Από κει και πέρα, η ζωή του Lucas μετατρέπεται σε κόλαση. Το παιδικό ψέμα υιοθετείται άκριτα από τους υπεύθυνους του παιδικού σταθμού και αρχίζει να εξαπλώνεται σαν μεταδοτικός ιός. Ο Lucas μένει σχεδόν μόνος του να παλέψει για τη ζωή και την αξιοπρέπειά του. Μόνο ο γιος του και η οικογένεια ενός φίλου του στέκονται δίπλα του, ενώ ο υπόλοιπος πληθυσμός της μικρής πόλης πέφτει σε κατάσταση μαζικής υστερίας

Η ταινία διαπραγματεύεται την ταχύτατη εξάπλωση ενός ψέματος, την υστερία που μπορεί να καταλάβει μια κοινωνία αλλά και τη σκληρότητα που μπορεί να επιδείξει αυτή στον αποδιοπομπαίο τράγο. Το μυστικό που ψιθυρίζεται στόμα με στόμα γίνεται κτήμα των πολλών και τότε είναι που μετατρέπεται σε «αλήθεια». Είναι πιο βολικό να πιστεύεις την αλήθεια των πολλών, παρά να αμφιβάλλεις για αυτήν. Είναι ο ευκολότερος τρόπος να ανήκεις. Αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αντιδρά η κοινωνία είναι εντυπωσιακά σκληρός και εκδικητικός.

Αυτή η ταινία ήρθε αμέσως στο μυαλό μας, μόλις ακούσαμε για την πρόσφατη καταγγελία για βιασμό και την τρομακτική έκταση που απέκτησε στο Διαδίκτυο. Και, εμείς, μονίμως σκεπτικιστές, κόντρα στο ρεύμα του Διαδικτύου, έτοιμοι να υποστούμε και τις συνέπειες του σκεπτικισμού μας, τολμήσαμε να σκεφτούμε: «Και αν,  ο μη γένοιτο, δεν είναι αλήθεια;»

Δυστυχώς, η πρόσφατη ιστορία ανέδειξε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο ένα πλήθος παθογενειών που χαρακτηρίζουν το δημόσιο λόγο και την κοινωνική παιδεία αλλά και την τρομακτική δύναμη του Διαδικτύου

Ανέδειξε, πρώτα απ’ όλα, το πόσο εύκολα μια ανώνυμη καταγγελία μπορεί να καταστρέψει κυριολεκτικά τη ζωή ενός ανθρώπου. Ακόμη και αν τελικά αποδειχθεί ότι η καταγγελία ήταν αβάσιμη, το στίγμα της κοινωνικής απαξίωσης θα τον συνοδεύει για πάντα.

Ανέδειξε, επίσης, το πόσο εύκολα και άκριτα υιοθετείται μια καταγγελία και πόσο γρήγορα γύρω από αυτήν συντάσσονται φανατικοί υποστηρικτές της, έτοιμοι να εξαπολύσουν έναν ανελέητο διαδικτυακό πόλεμο με ύβρεις και αναθέματα εναντίον όσων τολμούν να εκφράσουν επιφυλάξεις ή σκεπτικισμό.

Ανέδειξε το πόσο εύκολα, σε μια κοινωνία που έχει μετατρέψει τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε λαϊκό δικαστήριο, όποιος θέτει ένα ερώτημα ή εκφράζει την παραμικρή επιφύλαξη, χαρακτηρίζεται αυτομάτως από τις «Μαινάδες του Διαδικτύου» ως υποστηρικτής βιαστών και κακοποιητών.

Αλλά, για να πάμε και στην άλλη πλευρά, ανέδειξε τα δύο μέτρα και σταθμά που ισχύουν σε μεγάλη μερίδα των συμπολιτών μας οι οποίοι αποφασίζουν  και αυτοί άκριτα  - να  κρίνουν μια πράξη όχι με βάση την ίδια την πράξη, αλλά με βάση το ποιος τη διέπραξε

Και, δυστυχώς, αν η καταγγελία είναι αληθινή, θα αναδείξει εμφατικά την υποκρισία πολλών εξ ημών, που εμφανίζουμε άλλο πρόσωπο στη δημόσια σφαίρα και άλλο, εντελώς αντίθετο, έχουμε στην ιδιωτική προσωπική μας ζωή

Πλήθος άρθρων γράφτηκαν επί του θέματος – τα περισσότερα με υπερβάλλοντα φανατισμό και απίστευτες βεβαιότητες. Ένα από τα πιο ψύχραιμα και ισορροπημένα κείμενα που ξεχωρίσαμε ήταν αυτό του Θανάση Χειμωνά, το οποίο και παραθέτουμε:

------------------------------------------------------------------

O "M" είναι πασίγνωστος. Δεν πρόκειται απλώς για μια εξέχουσα φυσιογνωμία του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος. Δεν είναι ένας τυχάρπαστος αΧτιβιστής. Ο τύπος έχει μια συγκεκριμένη ιδιότητα, ασκεί ένα συγκεκριμένο επάγγελμα και είναι κορυφή σε αυτό. Μέχρι προχθές δεν είχε ακουστεί τίποτα κακό γι΄αυτόν. Άλλωστε ούτε τοξικός ήταν, ούτε έμπλεκε σε διαδικτυακά ξεκατινιάσματα. Από προχθές βέβαια όλα άλλαξαν...

Δε γνωρίζω φυσικά αν ο "Μ" είναι ένοχος. Αν έχει διαπράξει όλα αυτά για τα οποία κατηγορείται. Δεν έχω λόγο να τον υπερασπιστώ- δεν τον έχω δει ποτέ από κοντά, δεν τον γνωρίζω.  Το ότι ήταν αγωνιστής και καλός στη δουλειά του δεν αποκλείει στην προσωπική του ζωή να ήταν ένα ρεμάλι και μισό. Υπάρχουν άπειρα τέτοια παραδείγματα.

 Αυτό όμως που μου προκαλεί τρόμο, είναι το γεγονός ότι ο "Μ" βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα λόγω της δημοσίευσης ενός ανώνυμου κειμένου στο ίντερνετ. Προσοχή! Ουσιαστικά δεν έχουμε να κάνουμε με ανώνυμη καταγγελία. Δε μιλάμε για κάποια που τον κατηγόρησε πίσω από ένα προφίλ με ψευδώνυμο στα σόσιαλ, που μίλησε μπροστά σε μια κάμερα με "μωσαϊκό" στο πρόσωπο ή με γυρισμένη πλάτη. Δεν τηλεφώνησε κάποια άγνωστη στη αστυνομία ούτε δημοσιεύτηκε η εν λόγω "καταγγελία" σε κάποιο ΜΜΕ με την υποσημείωση "Τα στοιχεία της καταγγέλουσας βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας". Απλώς, κάποι@ (εδώ ταιριάζει το "παπάκι" που κολλάνε οι πολιτικορθάκηδες) στάθηκε μπροστά σε ένα υπολογιστή (ή πιο πιθανά πήγε σε ένα ίντερνετ καφέ) και έγραψε ό,τι έγραψε. Μπορεί να ήταν όντως μια βασανισμένη και κακοποιημένη γυναίκα. Μπορεί όμως και μια γυναίκα με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα που ενδεχομένως να μην είχε καν συναντήσει ποτέ της τον "Μ". Ή και ένας άντρας που ίσως να είχε στην μπούκα τον "Μ" για λόγους που δεν μπορούμε να φανταστούμε. Το σίγουρο πάντως είναι πως το κείμενο αυτό,  που μέσα σε λίγες ώρες έγινε viral, γκρέμισε έναν άνθρωπο από τον Όλυμπο στα τάρταρα. Γιατί ο "Μ" δε περιγράφεται μόνο ως κακοποιητής και βιαστής. Παρουσιάζεται επίσης ως γεροφαφούτης, βρομιάρης, μπαταχτσής. Ως "μερακλής" που του βάζουν δάχτυλα από πίσω. Ο "Μ" έχει τελειώσει για πάντα. Ακόμα και αν αποδειχτεί πως η "καταγγελία" έγινε από κάποιον φαρσέρ ή κάποιο τρολ που θέλησε να κάνει ένα (σούπερ επιτυχημένο) κοινωνικό πείραμα, θα παραμείνει για πολλούς ένας βρομερός βιαστής.

Η "καταγγελία" αυτή (η οποία, επαναλαμβάνω, δεν αποκλείεται και να ισχύει στο 100%) έγινε αμέσως Ιερό Κείμενο στα χέρια ενός αφιονισμένου όχλου πρώην συντρόφων του "Μ", ξέρετε, εκείνους τους  "προοδευτικούς"- αυτούς που, κατά τα άλλα, αγωνίζονται για τα αΘρώπινα δικαιώματα. Αντιμετωπίστηκε ως Ευαγγέλιο, ως σούρα του Κορανίου. Κανείς δεν είχε το δικαίωμα να το αμφισβητήσει.  Ό,τι αναφερόταν σε αυτό συνέβη ακριβώς έτσι και η γυναίκα (όποιος το έγραψε τέλος πάντων) έλεγε την αλήθεια και μόνο. Όποιος τολμούσε να αμφισβητήσει έστω και ένα κόμμα από αυτό ήταν συνένοχος, θιασώτης της "Κουλτούρας του βιασμού". Ο τρόπος που όλοι αυτοί "άδειασαν" με τέτοιο εκκωφαντικό τρόπο και μέσα σε δευτερόλεπτα έναν άνθρωπο που μέχρι τότε είχαν σαν πρότυπο πραγματικά σοκάρει. Αλλά έτσι είναι ο κόσμος σήμερα. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει.

 Δεν ξέρω αν θα μάθουμε ποτέ αν ο "Μ" είναι όντως βιαστής. Αυτό που ξέρουμε όμως είναι πως το 2026 αρκεί πλέον ένα ανώνυμο κείμενο στο ίντερνετ για να καταστραφεί ολοκληρωτικά ένας άνθρωπος. Δε χρειάζονται στημένες δίκες, πλαστά στοιχεία, ψευδομάρτυρες. Μια ασφαλής σύνδεση στο διαδίκτυο αρκεί.

Υ.Γ. Εννοείται πως ΓΕΛΑΜΕ με εκείνους τους "άλλους" συντρόφους του "Μ" που μόλις θίχτηκε ένας φίλος τους ανακάλυψαν το κάνσελ κάλτσουρ και τη γουόκ κουλτούρα.

Στις 15 Σεπτεμβρίου αναμένεται να αποφυλακιστεί ο Ηλίας Κασιδιάρης και, όπως όλα δείχνουν, ένα κομμάτι της Μαύρης Ελλάδας θα είναι έξω από τις φυλακές Δομοκού εκείνη τη μέρα για να μας υπενθυμίσει ότι το Μίσος είναι αθάνατο και έτοιμο να σκορπίσει ξανά και συντεταγμένα τον τρόμο και το θάνατο – όπως έκανε στον Άγιο Παντελεήμονα, στην πλατεία Αττικής, στα Πετράλωνα, στο Πέραμα, στο Κερατσίνι

Το πιο θλιβερό και εξόχως ανησυχητικό είναι ότι ο λόγος του Κασιδιάρη έχει διείσδυση σε νέα παιδιά που - γοητευμένα από την τυφλή δύναμη και ελλείψει πολιτικής ή άλλης παιδείας – αδυνατούν να κοιτάξουν ψηλά και να δουν τους πραγματικούς υπαίτιους των αδιεξόδων της κοινωνίας μας

Αντί αυτού, επιλέγουν να κοιτάξουν χαμηλά και να στοχοποιήσουν τους μετανάστες, τους gay και όλους τους απόκληρούς της κοινωνίας, μη αντιλαμβανόμενοι ότι είναι το ίδιο θύματα με αυτούς στον άγριο πόλεμο που έχει στήσει με την ανθρωπότητα ο καπιταλισμός

Στο πλαίσιο αυτό και με αφορμή το άνοιγμα των σχολείων, το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας επιχειρηματολογεί γιατί ο φασιστικός λόγος δεν μπορεί να έχει θέση στο σχολείο και γιατί δεν μπορεί να επικαλείται την ελευθερία του λόγου και της άποψης προκειμένου να διαδοθεί. Γιατί η ελευθερία του λόγου σταματάει εκεί ακριβώς που αρχίζει η ρητορική μίσους

------------------------------------------------

"Καλά τα λέει ο Κασιδιάρης", "οι λάθρο πρέπει να βυθίζονται", "καλύτερα νεκρός παρά gay".

Αυτές, και άλλες παρόμοιες, ειναι φράσεις που ακούμε μέσα στις σχολικές αίθουσες.

Ποια η στάση μας ως εκπαιδευτικοί; Συνδιαλεγόμαστε με αυτές τις "απόψεις"; Συνυπάρχουμε στην τάξη με τη σβάστικα τη ζωγραφισμένη στο θρανίο ή στον τοίχο;

Ως Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας, έχουμε ξεκάθαρη θέση. Οι εκπαιδευτικοί οφείλουμε να συζητάμε όλες τις απόψεις με τους μαθητές μας. Να φωτίζουμε άλλες οπτικές, να κάνουμε πιο ευρείς τους ορίζοντες,  να δίνουμε λεκτική διέξοδο στις σκέψεις. Όλα αυτά, όμως, αφού προηγουμένως έχουμε κάνει καθαρή τη διάκριση ανάμεσα στην άποψη και τον φασιστικό λόγο.

Ο δεύτερος αφορά στοχοποίηση ομάδων και δη για χαρακτηριστικά τους που δεν επέλεξαν (χρώμα, σεξουαλικό προσανατολισμό, καταγωγή), είναι ρητορική μίσους και, μέσω της απανθρωποποίησης, ("είναι σκουπίδια, παράσιτα, μιάσματα") παύει να είναι περιγραφικός και γίνεται προάγγελος φυσικής βίας.

Είναι, λοιπόν, παιδαγωγικό μας καθήκον να μην επιτρέπουμε τέτοια ρητορική μέσα στις σχολικές αίθουσες.

Αντιθέτως, οφείλουμε να εξηγούμε στους μαθητές μας τι συνιστά αυτός ο λόγος και γιατί δεν είναι  επιτρεπτός. Ότι η ελευθερία του λόγου προστατεύεται μεν, δεν είναι απεριόριστη δε και σταματά εκεί που ξεκινά η ρητορική μίσους. Ότι η δημοκρατία έχει υποχρέωση να αυτοπροστατεύεται από τους ιδεολογικά συγγενείς αυτών  που στο παρελθόν την εργαλειοποίησαν για να ανέλθουν στην εξουσία. Και τι έκαναν τότε; Την κατάργησαν, επέβαλαν λογοκρισία, έκαψαν βιβλία, δίωξαν όσους διαφωνούσαν και, τελικά, οδήγησαν σε εκατόμβες νεκρών.

Εκατομμύρια νεκρούς, αρκετούς, ώστε σήμερα να μη χρειάζεται να ξανακάνουμε τη συζήτηση για το ανεκτόν του φασιστικού λόγου.

Πέρα από τη θεωρία, όμως, υπάρχει και η πραγματικότητα του έμψυχου υλικού των τάξεών μας. Κάθε φασιστική ιαχή φτάνει στα αυτιά του παιδιού στο διπλανό θρανίο. Που μπορεί να είναι παιδί μεταναστών και, εκείνη τη στιγμή, να ακούει ότι τους γονείς του έπρεπε να τους είχαν πυροβολήσει στα σύνορα. Που μπορεί να είναι gay και να ακούει ότι η ζωή του δεν έχει αξία. Ως εκπαιδευτικοί, δεν μπορούμε να τηρούμε ουδετερότητα ανάμεσα στον θύτη και το θύμα της λεκτικής βίας και είναι παιδαγωγικό, αλλά και θεσμικό μας καθήκον η προστασία του δεύτερου.

Φυσικά, ο φασιστικός λόγος στα σχολεία, ειδικά όταν έχει επαναληψιμότητα, είναι πρόβλημα όλης της σχολικής κοινότητας.

Οφείλουμε να ενημερώνουμε τη Διεύθυνση του σχολείου, τον σύμβουλο παιδαγωγικής ευθύνης, τον σύλλογο διδασκόντων και, βέβαια, τους γονείς, ώστε το θέμα να αντιμετωπίζεται από κοινού.

Ας έχουμε δε υπ' όψιν ότι αυτές οι "απόψεις" μπορεί να μην είναι απλώς μια έστω ακραία έκφραση προσωπικών σκέψεων, αλλά πιθανόν να υποκρύπτουν κάτι πιο επικίνδυνο, δηλαδή σύνδεση με φασιστικές ομάδες. Η Χρυσή Αυγή, εξάλλου, δίνει συγκεκριμένη "γραμμή":

"...δηλώνουμε υπερήφανοι για τους μικρούς αδερφούς μας στα θρανία[...]Η προτροπή μας...; Να συνεχίσουν με ακόμα μεγαλύτερη ένταση τα όσα ήδη κάνουν πολύ καλά [...]. Να συνεχίσουν να τρελαίνουν τους ψυχικά νεκρούς ανθέλληνες καθηγητές και τους διευθυντές τους με δύσκολες ερωτήσεις..." (Χρυσή Αυγή, 26/02/2026).

Γνωρίζουμε και το βιώνουμε ότι η εργασιακή μας καθημερινότητα είναι εξοντωτική. Ανάμεσα στην πίεση της ύλης, τις γραφειοκρατικές απαιτήσεις και τις αναρίθμητες ανάγκες των μαθητών μας, είναι εύκολο και ανθρώπινο να αμελήσουμε αυτό το καθήκον, θεωρώντας το ως ένα ακόμα μέτωπο που δεν έχουμε το κουράγιο να ανοίξουμε.

Το σε τι κοινωνίες θα ζήσουν, όμως, αύριο τα δικά μας παιδιά είναι κάτι που περνάει και από το χέρι μας. Έχουμε την πολυτέλεια να κοιτάμε αλλού;

Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας

Η ταινία "Στην παγίδα του νόμου" (πρωτότυπος τίτλος: Down by Law) παραγωγής 1986 με σηκνοθέτη τον Τζιμ Τζάρμους, αποτελεί ένα αριστουργηματικό δείγμα του αμερικανικού ανεξάρτητου κινηματογράφου. Στημένη στους ατμοσφαιρικούς βάλτους και τα υποβλητικά τοπία της Λουιζιάνα, παρακολουθεί τις διασταυρούμενες πορείες τριών περιθωριακών ανδρών: ενός ξεπεσμένου DJ (Τομ Γουέιτς), ενός αποτυχημένου προαγωγού (Τζον Λούρι) και ενός αισιόδοξου Ιταλού τουρίστα με περιορισμένα αγγλικά (Ρομπέρτο Μπενίνι).

Όταν βρεθούν άδικα στο ίδιο κελί μιας φυλακής, οι αρχικές συγκρούσεις μεταξύ τους δίνουν τη θέση τους σε μια αναπάντεχη οικειότητα. Η απόδρασή τους μέσα από τους βάλτους μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο, υπαρξιακό «road trip» που εξερευνά τη φιλία, τη μοναξιά και την ανθρώπινη επαφή.

Ο Τζάρμους αποφεύγει τις έντονες πλοκές, εστιάζοντας στους αργούς ρυθμούς, τους καθημερινούς διαλόγους και τη λεπτή ειρωνεία. Η ασπρόμαυρη, ποιητική φωτογραφία του Ρόμπι Μίλερ και η τζαζ μουσική επένδυση του Τζον Λούρι προσδίδουν μια διαχρονική, σχεδόν παραμυθένια αισθητική. Το Down by Law παραμένει μια αστεία, μελαγχολική και βαθιά ανθρωποκεντρική σπουδή πάνω στις απρόσμενες συναντήσεις που αλλάζουν την πορεία της ζωής μας.

Σήμερα, Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026, αίθουσα ΚΑΠΗ Πικερμίου, Αγίου Χριστοφόρου 8 Πικέρμι, στις 20:00

Διαδηλωτές στην πρώτη γραμμή οδοφράγματος κατά τη διάρκεια διαμαρτυριών για τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ στο Σιατλ των ΗΠΑ, τον Ιούνιο του 2020

του Δημήτρη Τσίρκα

Πώς γίνεται στα ΜΚΔ να είναι όλοι θυμωμένοι και να καταγγέλλουν συνεχώς την εξουσία, αλλά αυτή να είναι πιο ακλόνητη από ποτέ; Πώς γίνεται οι πάντες να είναι διαρκώς στα (ψηφιακά) κεραμίδια αλλά τίποτα να μην αλλάζει;

Καλώς ήρθατε στην έρημο της Υπερπολιτικής.

Έτσι περιγράφει ο Βέλγος ιστορικός των ιδεών, Αντόν Γιάγκερ, τη σύγχρονη πραγματικότητα στην οποία η πολιτική μοιάζει να βρίσκεται παντού στην καθημερινότητά μας, αδυνατώντας όμως να επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές.

Ο Γιάγκερ προτείνει μια τριμερή περιοδολόγηση του Πολιτικού τις τελευταίες δεκαετίες:

Α) Τη μαζική πολιτική (μέσα του 20ου αιώνα μέχρι το 1990) στην οποία οι πολίτες συμμετείχαν σε μαζικά κόμματα, συνδικάτα και άλλες συλλογικότητες και όπου η πολιτική ταυτότητα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την ταξική θέση.

Β) Την εποχή της μεταπολιτικής (Πτώση του Ανατολικού Μπλοκ – 2008) όπου κυριαρχεί η ΤΙΝΑ και οι ιδεολογικές συγκρούσεις αντικαθίστανται από τη (φαινομενικά) ουδέτερη τεχνοκρατική διαχείριση.

Εδώ η πολιτική εκκενώνεται από το περιεχόμενό της, το οποίο εκχωρείται στους πάσης φύσεως «ειδικούς», τις ανεξάρτητες αρχές και ΜΚΟ και τα δικαστήρια.

Ωστόσο, η παγκόσμια κρίση του 2008 διέλυσε την τεχνοκρατική νομιμοποίηση της μεταπολιτικής, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για την ανάδυση της Υπερπολιτικής (Γ), που κυριαρχεί μέχρι σήμερα.

Η πολιτική επέστρεψε μεν ως καθολική ατμόσφαιρα, δίχως όμως τις οργανωτικές υποδομές, τις δεσμεύσεις και τα αποτελέσματα του παρελθόντος.

Τέσσερις είναι οι πυλώνες της Υπερπολιτικής.

1. Η εξατομίκευση του πολιτικού υποκειμένου – οι πολίτες δεν δρουν πλέον ως μέλη μιας συλλογικότητας (συνδικάτο, κόμμα) αλλά ως ατομικοί παραγωγοί και καταναλωτές ψηφιακού περιεχομένου.

Η πολιτική παύει να είναι συλλογική στράτευση και μετατρέπεται σε επιμέλεια της ψηφιακής ταυτότητας:

Τα άτομα εκφράζουν (θορυβωδώς) τις πολιτικές τους θέσεις στα σόσιαλ για να σηματοδοτήσουν την ηθική τους ανωτερότητα (virtue signaling) ή την ένταξή τους σε κάποια ψηφιακή «φυλή», χωρίς την παραμικρή υποχρέωση πειθαρχίας ή δέσμευσης σε μια συλλογική στρατηγική.

Για να θυμηθούμε τον Κριστοφερ Λας (Η Κουλτούρα του Ναρκισσισμού), η πολιτική από ένα εργαλείο για την επίτευξη αλλαγών στον κόσμο, γίνεται ένα μέσο έκφρασης – μια θεατρική σκηνή όπου το άτομο δεν δρα ως ιστορικό υποκείμενο, αλλά ως ηθοποιός που αναζητά το ψηφιακό χειροκρότημα (likes, κοινοποιήσεις) της δικής του ψηφιακής φυλής.

2. Ηθικοποίηση της πολιτικής – στη μαζική πολιτική η σύγκρουση αφορούσε κυρίως την κατανομή των υλικών πόρων (μισθοί, κοινωνικό κράτος, φορολογία κλπ.).

Στην Υπερπολιτική τα ζητήματα δεν τίθενται ως αντιπαραθέσεις υλικών συμφερόντων που επιδέχονται συμβιβασμούς, αλλά ως υπαρξιακές μάχες μεταξύ καλού και κακού.

Η ηθικοποίηση καθιστά την πολιτική εξαντλητικά πολωτική, αλλά ταυτόχρονα εντελώς συμβολική και ακίνδυνη για τις κυρίαρχες ελίτ, αφού η συζήτηση και η δράση σπάνια αγγίζει την αναδιανομή του πλούτου και την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Αυτή είναι η βάση των σύγχρονων πολιτισμικών πολέμων και της κουλτούρας της ακύρωσης.

3. Στιγμιαία κινήματα – τα σύγχρονα κινήματα (Occupy, Αγανακτισμένοι, Κίτρινα Γιλέκα, Black Lives Matter, MeToo κ.α) παρουσιάζουν εκρηκτική άνοδο, κινητοποιούν εκατομμύρια ανθρώπους σε ελάχιστο χρόνο, μέσω αλγοριθμικής διάχυσης, αλλά εξαφανίζονται όσο γρήγορα εξαπλώθηκαν.

Χωρίς μόνιμη δομή και συνεκτική ιδεολογία, τα κινήματα εξατμίζονται μόλις το ψηφιακό ενδιαφέρον ατονήσει ή μεταφερθεί στο επόμενο τρεντ ή η κρατική καταστολή αυξηθεί, αφήνοντας πίσω τους ελάχιστες χειροπιαστές αλλαγές.

Ως εκτούτου, ο κόσμος παραμένει παγιδευμένος σε ένα αιώνιο παρόν (F. Jameson), αφού τα στιγμιαία κινήματα και τα αλλεπάλληλα τρεντς στα σόσιαλ δεν δημιουργούν θεσμική μνήμη, ούτε ιστορική συνείδηση.

Όταν η ψηφιακή παράσταση τελειώσει και η ναρκισσιστική ανάγκη για προσοχή ικανοποιηθεί, το «κίνημα» καταρρέει, το ένα τρεντ δίνει τη θέση του στο επόμενο, αφήνοντας τα άτομα στην αρχική κατάσταση ανημπόριας ή και ψυχικής εξάντλησης από την ανούσια (εν τέλει) αντιπαράθεση στα ΜΚΔ.

4. Τέλος, η Υπερπολιτική διεξάγεται σχεδόν αποκλειστικά στις ιδιωτικές ψηφιακές πλατφόρμες (Facebook, X, Tik Tok κλπ.) οι αλγόριθμοι των οποίων είναι έτσι σχεδιασμένοι ώστε να τροφοδοτούν διαρκώς την οργή προκειμένου να κρατήσουν τους χρήστες περισσότερο εντός τους – χρόνος που μετατρέπεται σε υψηλότερα έσοδα για αυτές.

Πρόκειται για μια κανονική «οικονομία της οργής» στην οποία η διαφωνία και η πολιτική σύγκρουση δεν είναι εργαλεία για την άσκηση πίεσης ή την επίτευξη συναίνεσης, αλλά το ίδιο το εμπόρευμα που αιχμαλωτίζει την προσοχή των χρηστών.

Η Υπερπολιτική είναι η αποσύνδεση της πολιτικοποίησης από την εξουσία και η μετατροπή της σε ψηφιακό περιεχόμενο. Ενώ οι πολίτες – χρήστες αισθάνονται σαν να συμμετέχουν σε μια διαρκή επανάσταση, το κράτος και το κεφάλαιο παραμένουν εντελώς στεγανοποιημένα από τις κραυγές του ψηφιακού πλήθους.

Τις τελευταίες μέρες, λόγου χάρη, πέφτουν κορμιά στα σόσιαλ για το πόσο κακό ή καλό κάνει η ΝΔ που δεν ψηφίζει την Ε. Ακρίτα για αντιπρόεδρο της Βουλής – ένα ζήτημα που πραγματικά «καίει» τους εργαζόμενους, ίσως περισσότερο και από τον γάμο της Τέιλορ Σουίφτ.

Η Υπερπολιτική είναι το αντίθετο της πολιτικής. Η τελευταία, από ένα μέσο για την αλλαγή των συσχετισμών στην κοινωνία έχει μετατραπεί σε μια βαλβίδα αποσυμπίεσης που επιτρέπει την εκτόνωση της κοινωνικής οργής σε συμβολικό επίπεδο, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι το σύστημα εξουσίας δεν θα απειληθεί.

Είναι επίσης μια μορφή νευρωτικής υπεραναπλήρωσης της πολιτικής ανημπόριας.

Όσο οι άνθρωποι αδυνατούν να επηρεάσουν τις υλικές δομές της εξουσίας, μετατοπίζουν όλη τους την πολιτική (και ψυχική) ενέργεια εκεί που διατηρούν ακόμα μια ψευδαίσθηση ελέγχου – στο ψηφιακό τους προφίλ και στους πολιτισμικούς πολέμους.

Η Υπερπολιτική είναι η πολιτική μορφή ενός κόσμου που έχει χάσει την ικανότητα να σκέφτεται και να οργανώνεται συλλογικά για το μέλλον του.