Ο Τζέφρι Σακς (Jeffrey D. Sachs) είναι καθηγητής Πανεπιστημίου και διευθυντής του Κέντρου για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη (Center for Sustainable Development) στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, όπου διηύθυνε το The Earth Institute από το 2002 έως το 2016. Είναι επίσης πρόεδρος του Δικτύου Λύσεων Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ και επίτροπος της Ευρυζωνικής Επιτροπής του ΟΗΕ για την Ανάπτυξη. Έχει διατελέσει σύμβουλος τριών Γενικών Γραμματέων των Ηνωμένων Εθνών, ενώ το περιοδικό Time τον έχει χαρακτηρίσει «ίσως τον πιο σημαντικό οικονομολόγο στον κόσμο»

Ο Τζέφρι Σακς κλήθηκε και μίλησε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε εκδήλωση με τίτλο «Η γεωπολιτική της ειρήνης», που διοργάνωσε ο πρώην Βοηθός Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ και νυν ευρωβουλευτής του γερμανικού κόμματος BSW, Michael von der Schulenburg, στις 19 Φεβρουαρίου 2025.

 

Ακολουθεί η μεταγραφή της ομιλίας, όπως αυτή έγινε από τον ιστότοπο pressenza.com

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αυτή είναι πράγματι μια περίπλοκη και ταχέως μεταβαλλόμενη εποχή και πολύ επικίνδυνη. Χρειαζόμαστε λοιπόν πραγματικά σαφήνεια σκέψης. Με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η συζήτησή μας, γι’ αυτό θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο σύντομος και σαφής μπορώ.

Παρακολουθώ από πολύ κοντά τα γεγονότα στην Ανατολική Ευρώπη, την πρώην Σοβιετική Ένωση, τη Ρωσία, τα τελευταία 36 χρόνια. Ήμουν σύμβουλος της πολωνικής κυβέρνησης το 1989, του προέδρου Γκορμπατσόφ το 1990 και το 1991, του προέδρου Γέλτσιν το 1991 έως το 1993, του προέδρου Κούτσμα της Ουκρανίας το 1993, 1994.

Βοήθησα στην εισαγωγή του εσθονικού νομίσματος. Βοήθησα αρκετές χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας, ιδίως τη Σλοβενία. Παρακολούθησα τα γεγονότα από πολύ κοντά επί 36 χρόνια. Μετά το Maidan [σ.τ.μ. ουκρανικές διαδηλώσεις 2013], μου ζητήθηκε από τη νέα κυβέρνηση να έρθω στο Κίεβο και με ξενάγησαν στο Maidan και έμαθα πολλά πράγματα από πρώτο χέρι. Είμαι σε επαφή με τους Ρώσους ηγέτες για περισσότερα από 30 χρόνια.

Γνωρίζω την αμερικανική πολιτική ηγεσία από κοντά. Ο προηγούμενος Υπουργός Οικονομικών ήταν ο καθηγητής μου στα μακροοικονομικά πριν από 51 χρόνια. Ορίστε για να σας δώσω μια ιδέα. Έτσι, ήμασταν πολύ στενοί φίλοι για μισό αιώνα. Γνωρίζω όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Θέλω να τα πω αυτά γιατί αυτό που θέλω να εξηγήσω από τη δική μου οπτική γωνία δεν είναι από δεύτερο χέρι. Δεν είναι ιδεολογία. Είναι αυτό που είδα με τα μάτια μου και έζησα κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Με την κατανόηση των γεγονότων που έχουν συμβεί στην Ευρώπη σε πολλά πλαίσια, και θα συμπεριλάβω όχι μόνο την κρίση στην Ουκρανία, αλλά και τη Σερβία το 1999, τους πολέμους στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένου του Ιράκ, της Συρίας, τους πολέμους στην Αφρική, συμπεριλαμβανομένου του Σουδάν, της Σομαλίας, της Λιβύης. Αυτά είναι σε πολύ σημαντικό βαθμό που θα σας εξέπλητταν, ίσως, και θα καταγγέλλονταν για αυτά που θα πω.

Αυτοί είναι πόλεμοι που οι Ηνωμένες Πολιτείες οδήγησαν και προκάλεσαν. Και αυτό ισχύει για περισσότερα από 40 χρόνια τώρα. Αυτό που συνέβη, πάνω από 30 χρόνια, θα έπρεπε να πω, για να είμαι πιο ακριβής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέληξαν στην άποψη, ιδίως το 1990, το 1991, και στη συνέχεια με το τέλος της Σοβιετικής Ένωσης, ότι οι ΗΠΑ διοικούσαν πλέον τον κόσμο και ότι οι ΗΠΑ δεν έπρεπε να λάβουν υπόψη τους τις απόψεις, τις κόκκινες γραμμές, τις ανησυχίες, τις απόψεις περί ασφάλειας ή τις διεθνείς υποχρεώσεις ή το πλαίσιο του ΟΗΕ. Λυπάμαι που το θέτω τόσο ευθέως, αλλά θέλω να καταλάβετε.

Προσπάθησα πολύ σκληρά το 1991 να βοηθήσω τον Γκορμπατσόφ, ο οποίος θεωρώ ότι ήταν ο μεγαλύτερος πολιτικός άνδρας της σύγχρονης εποχής μας. Πρόσφατα διάβασα το αρχειοθετημένο υπόμνημα της συζήτησης του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας για την πρότασή μου, πώς την απέρριψαν εντελώς και την έβγαλαν από το τραπέζι όταν είπα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να βοηθήσουν τη Σοβιετική Ένωση στην οικονομική σταθεροποίηση και στην πραγματοποίηση των μεταρρυθμίσεών της. Και το υπόμνημα τεκμηριώνει, συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων πρώην συναδέλφων μου στο Χάρβαρντ ειδικότερα, λέγοντας ότι θα κάνουμε το ελάχιστο που θα κάνουμε για να αποτρέψουμε την καταστροφή, αλλά το ελάχιστο. Δεν είναι δουλειά μας να βοηθήσουμε. Ακριβώς το αντίθετο. Δεν μας ενδιαφέρει να βοηθήσουμε.

Όταν η Σοβιετική Ένωση τελείωσε το 1991, η άποψη έγινε ακόμη πιο υπερβολική. Και μπορώ να αναφέρω κεφάλαιο και στίχο, αλλά η άποψη ήταν ότι εμείς κάνουμε κουμάντο.

Ο Τσένι, ο Γούλφοβιτς και πολλά άλλα ονόματα που θα έχετε γνωρίσει, κυριολεκτικά πίστευαν ότι αυτός είναι πλέον ένας κόσμος των ΗΠΑ και θα κάνουμε ό,τι θέλουμε. Θα καθαρίσουμε από την πρώην Σοβιετική Ένωση.

Θα εξοντώσουμε κάθε σύμμαχο που έχει απομείνει. Χώρες όπως το Ιράκ, η Συρία και ούτω καθεξής θα φύγουν. Και βιώνουμε αυτή την εξωτερική πολιτική εδώ και ουσιαστικά 33 χρόνια. Η Ευρώπη έχει πληρώσει βαρύ τίμημα γι’ αυτό, γιατί η Ευρώπη δεν είχε καμία εξωτερική πολιτική κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που μπορώ να καταλάβω. Καμία φωνή, καμία ενότητα, καμία σαφήνεια, κανένα ευρωπαϊκό συμφέρον, μόνο αμερικανική αφοσίωση.

Υπήρξαν στιγμές όπου υπήρξαν διαφωνίες και πολύ, νομίζω, θαυμάσιες διαφωνίες, ειδικά την τελευταία φορά που είχε σημασία ήταν το 2003 στον πόλεμο του Ιράκ, όταν η Γαλλία και η Γερμανία είπαν ότι δεν υποστηρίζουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες να παρακάμψουν το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ γι’ αυτόν τον πόλεμο. Αυτός ο πόλεμος, παρεμπιπτόντως, ήταν άμεσα επινοημένος από τον Νετανιάχου και τους συναδέλφους του στο αμερικανικό Πεντάγωνο. Δεν λέω ότι υπήρχε σύνδεση ή αμοιβαιότητα. Λέω ότι ήταν ένας άμεσος πόλεμος. Αυτός ήταν ένας πόλεμος που διεξήχθη για το Ισραήλ.

Ήταν ένας πόλεμος που ο Πολ Γούλφοβιτς και ο Ντάγκλας Φάιφ συντόνισαν με τον Νετανιάχου. Και αυτή ήταν η τελευταία φορά που η Ευρώπη είχε φωνή. Και μίλησα με Ευρωπαίους ηγέτες τότε, και ήταν πολύ σαφείς, και ήταν αρκετά θαυμάσιο. Η Ευρώπη έχασε εντελώς τη φωνή της μετά από αυτό, αλλά κυρίως το 2008. Τώρα αυτό που συνέβη μετά το 1991 για να φτάσουμε στο 2008 είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν ότι η μονοπολικότητα σήμαινε ότι το ΝΑΤΟ θα διευρυνθεί κάπου από τις Βρυξέλλες μέχρι το Βλαδιβοστόκ, βήμα προς βήμα.

Η διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς δεν θα έχει τέλος. Αυτός θα ήταν ο μονοπολικός κόσμος των ΗΠΑ. Αν παίζατε το παιχνίδι Ρισκ ως παιδί όπως εγώ, αυτή είναι η ιδέα των ΗΠΑ να έχουν το κομμάτι σε κάθε σημείο του ταμπλό. Οποιοδήποτε μέρος χωρίς αμερικανική στρατιωτική βάση είναι εχθρός, βασικά. Η ουδετερότητα είναι μια βρώμικη λέξη στο πολιτικό λεξικό των ΗΠΑ.

 

Η εξάπλωση του ΝΑΤΟ από το 1999 μέχρι το 2024

 

Ίσως η πιο βρώμικη λέξη, τουλάχιστον αν είσαι εχθρός. Ξέρουμε ότι είστε εχθρός. Αν είσαι ουδέτερος, είσαι ανατρεπτικός, γιατί τότε είσαι πραγματικά εναντίον μας επειδή δεν μας το λες. Προσποιείσαι ότι είσαι ουδέτερος. Αυτή ήταν λοιπόν η νοοτροπία και η απόφαση ελήφθη επίσημα το 1994, όταν ο Πρόεδρος Κλίντον υπέγραψε τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά.

Θα θυμάστε ότι στις 7 Φεβρουαρίου 1991, ο Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ και ο Τζέιμς Μπέικερ  μίλησαν με τον Γκορμπατσόφ. Ο Γκένσερ έδωσε στη συνέχεια συνέντευξη Τύπου όπου εξήγησε, ότι το ΝΑΤΟ δεν θα κινηθεί προς τα ανατολικά. Δεν θα επωφεληθούμε από τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Και να καταλάβετε ότι αυτό έγινε σε νομικό πλαίσιο, όχι σε περιστασιακό. Αυτό ήταν το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που διαπραγματευόταν για την επανένωση της Γερμανίας.

Και συμφωνήθηκε ότι το ΝΑΤΟ δεν θα μετακινηθεί ούτε εκατοστό προς τα ανατολικά. Και ήταν ρητή, και υπάρχει σε αμέτρητα έγγραφα. Και απλά αναζητήστε το National Security Archive του Πανεπιστημίου George Washington, και μπορείτε να βρείτε δεκάδες έγγραφα. Είναι μια ιστοσελίδα που ονομάζεται «Τι άκουσε ο Γκορμπατσόφ για το ΝΑΤΟ». Ρίξτε μια ματιά γιατί όλα όσα σας λένε οι ΗΠΑ είναι ψέματα γι’ αυτό, αλλά τα αρχεία είναι απολύτως σαφή.

Έτσι, το 1994 ελήφθη η απόφαση να επεκταθεί το ΝΑΤΟ μέχρι την Ουκρανία. Αυτό είναι ένα σχέδιο. Δεν πρόκειται για τη μία ή την άλλη κυβέρνηση. Πρόκειται για ένα σχέδιο της αμερικανικής κυβέρνησης που ξεκίνησε πριν από περισσότερα από 30 χρόνια. Το 1997, ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι έγραψε το «The Grand Chessboard».

Αυτά δεν είναι απλά σκέψεις του κ. Μπρζεζίνσκι. Πρόκειται για την παρουσίαση των αποφάσεων της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών που εξηγούνται στο κοινό, και έτσι λειτουργούν αυτά τα βιβλία. Και το βιβλίο περιγράφει την ανατολική διεύρυνση της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ ως ταυτόχρονα γεγονότα. Και υπάρχει ένα καλό κεφάλαιο σε αυτό το βιβλίο που λέει, τι θα κάνει η Ρωσία καθώς η Ευρώπη και το ΝΑΤΟ επεκτείνονται προς τα ανατολικά; Και γνώριζα προσωπικά τον Ζμπιγκ Μπρζεζίνσκι.

Ήταν πολύ καλός μαζί μου. Συμβούλευα την Πολωνία. Με βοήθησε πολύ. Ήταν ένας πολύ καλός και έξυπνος άνθρωπος, και τα έκανε όλα λάθος. Έτσι, το 1997, έγραψε λεπτομερώς γιατί η Ρωσία δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο από το να προσχωρήσει στην ανατολική επέκταση του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης.

Στην πραγματικότητα, λέει την ανατολική επέκταση της Ευρώπης και όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά και του ΝΑΤΟ. Αυτό ήταν ένα σχέδιο, ένα σχέδιο. Και εξηγεί πώς η Ρωσία δεν θα ευθυγραμμιστεί ποτέ με την Κίνα. Αδιανόητο. Η Ρωσία δεν θα ευθυγραμμιστεί ποτέ με το Ιράν.

Η Ρωσία δεν έχει καμία άλλη κλίση εκτός από την ευρωπαϊκή κλίση. Έτσι, καθώς η Ευρώπη κινείται ανατολικά, η Ρωσία δεν μπορεί να κάνει τίποτα γι’ αυτό. Έτσι λέει ένας ακόμη Αμερικανός στρατηγικός αναλυτής. Υπάρχει κάποια ερώτηση γιατί είμαστε σε πόλεμο όλη την ώρα; Γιατί ένα πράγμα για την Αμερική είναι ότι πάντα ξέρουμε τι πρόκειται να κάνουν οι συνομιλητές μας και πάντα κάνουμε λάθος.

Και ένας λόγος που πάντα κάνουμε λάθος είναι ότι στη θεωρία παιγνίων που παίζουν οι Αμερικανοί στρατηγοί, δεν μιλάς στην πραγματικότητα με την άλλη πλευρά. Απλά γνωρίζεις ποια είναι η στρατηγική της άλλης πλευράς. Αυτό είναι υπέροχο. Γλιτώνει πολύ χρόνο. Δεν χρειάζεσαι διπλωματία.

Έτσι ξεκίνησε αυτό το σχέδιο και είχαμε μια συνέχεια της κυβέρνησης για 30 χρόνια μέχρι ίσως χθες, ίσως. Τριάντα χρόνια ενός σχεδίου. Η Ουκρανία και η Γεωργία ήταν τα κλειδιά του σχεδίου. 

Επειδή η Αμερική έμαθε όλα όσα ξέρει από τους Βρετανούς. Και έτσι είμαστε η επίδοξη Βρετανική Αυτοκρατορία. Και αυτό που κατάλαβε η Βρετανική Αυτοκρατορία το 1853, ο κύριος Πάλμερστον, Λόρδος Πάλμερστον, με συγχωρείτε, είναι ότι περικυκλώνετε τη Ρωσία στη Μαύρη Θάλασσα και αρνείστε στη Ρωσία την πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο. Και το μόνο που παρακολουθείτε είναι ένα αμερικανικό σχέδιο για να γίνει αυτό τον 21ο αιώνα. Η ιδέα ήταν ότι θα υπήρχαν η Ουκρανία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Τουρκία και η Γεωργία ως παράκτιος χώρος της Μαύρης Θάλασσας που θα στερούσε από τη Ρωσία οποιοδήποτε διεθνές καθεστώς, αποκλείοντας τη Μαύρη Θάλασσα και ουσιαστικά εξουδετερώνοντας τη Ρωσία ως κάτι περισσότερο από μια τοπική δύναμη. Ο Μπρζεζίνσκι είναι απολύτως σαφής σχετικά με αυτό.

Και πριν τον Μπρζεζίνσκι, ήταν ο Μακίντερ. Και σε όποιον ανήκει το νησί του κόσμου ανήκει ο κόσμος. Οπότε αυτό το σχέδιο πάει πολύ πίσω. Νομίζω ότι πηγαίνει βασικά πίσω στον Πάλμερστον. Το 19, και πάλι, έχω ζήσει όλες τις κυβερνήσεις.

Έχω γνωρίσει αυτούς τους προέδρους. Έχω γνωρίσει τις ομάδες τους. Τίποτα δεν άλλαξε πολύ από τον Κλίντον στον Μπους, στον Ομπάμα, στον Τραμπ και στον Μπάιντεν. Ίσως χειροτέρεψαν βήμα προς βήμα. Ο Μπάιντεν ήταν ο χειρότερος κατά τη γνώμη μου.

Ίσως και επειδή δεν είχε σώας τας φρένας τα τελευταία δύο χρόνια. Και το λέω αυτό σοβαρά, όχι ως δηκτικό σχόλιο. Το αμερικανικό πολιτικό σύστημα είναι ένα σύστημα εικόνας. Είναι ένα σύστημα χειραγώγησης από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης κάθε μέρα. Είναι ένα σύστημα δημοσίων σχέσεων.

Και έτσι είχαμε έναν πρόεδρο που ουσιαστικά δεν λειτουργεί και να τον είχαμε στην εξουσία για δύο χρόνια και στην πραγματικότητα είχαμε αυτόν τον πρόεδρο υποψήφιο για επανεκλογή. Και μια ατυχία ήταν ότι έπρεπε να σταθεί σε μια σκηνή για 90 λεπτά μόνος του, και αυτό ήταν το τέλος. Αν δεν είχε γίνει αυτό το λάθος, θα συνέχιζε να έχει την υποψηφιότητά του, είτε κοιμόταν μετά τις 4 το απόγευμα είτε όχι. Έτσι, αυτή είναι στην πραγματικότητα η πραγματικότητα. Όλοι συμφωνούν με αυτό.

Είναι αγένεια να πω οτιδήποτε λέω, επειδή δεν λέμε την αλήθεια σχεδόν για τίποτα σε αυτόν τον κόσμο αυτή τη στιγμή. Έτσι, αυτό το σχέδιο συνεχίστηκε από τη δεκαετία του 1990, ο βομβαρδισμός του Βελιγραδίου για 78 συνεχόμενες ημέρες το 1999 ήταν μέρος αυτού του σχεδίου. Η διάσπαση της χώρας όταν τα σύνορα είναι ιερά και απαραβίαστα, έτσι δεν είναι; Εκτός από το Κοσσυφοπέδιο. Αυτό είναι εντάξει.

Γιατί τα σύνορα είναι ιερά και απαραβίαστα, εκτός αν τα αλλάζει η Αμερική. Το Σουδάν ήταν ένα άλλο σχετικό σχέδιο. Η εξέγερση του Νοτίου Σουδάν. Μήπως αυτό συνέβη επειδή οι Σουδανέζοι επαναστάτησαν; Ή μπορώ να σας δώσω το εγχειρίδιο της CIA;

Για να καταλάβετε ως ενήλικες περί τίνος πρόκειται. Τα στρατιωτικά γεγονότα είναι δαπανηρά. Απαιτούν εξοπλισμό, εκπαίδευση, στρατόπεδα βάσης, πληροφορίες, χρηματοδότηση. Αυτά προέρχονται από μεγάλες δυνάμεις. Αυτά δεν προέρχονται από τοπικές εξεγέρσεις.

Το Νότιο Σουδάν δεν νίκησε το Βόρειο Σουδάν ή το Σουδάν σε μια φυλετική μάχη. Ήταν ένα σχέδιο των ΗΠΑ. Πήγαινα συχνά στο Ναϊρόμπι και συναντούσα Αμερικανούς στρατιωτικούς ή γερουσιαστές ή άλλους με βαθύ ενδιαφέρον για την πολιτική του Σουδάν. Αυτό ήταν μέρος του παιχνιδιού της μονοπολικότητας. Έτσι, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ, όπως γνωρίζετε, ξεκίνησε το 1999 με την Ουγγαρία, την Πολωνία και την Τσεχική Δημοκρατία.

Και η Ρωσία ήταν εξαιρετικά δυσαρεστημένη γι’ αυτό, αλλά αυτές ήταν χώρες που βρίσκονταν ακόμη μακριά από τα σύνορα. Και η Ρωσία διαμαρτυρήθηκε, αλλά, φυσικά, χωρίς αποτέλεσμα. Τότε ήρθε ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος. Όταν συνέβη η 11η Σεπτεμβρίου, ο πρόεδρος Πούτιν υποσχέθηκε κάθε υποστήριξη. Και τότε οι ΗΠΑ αποφάσισαν στις 20 Σεπτεμβρίου 2001 ότι θα εξαπέλυαν επτά πολέμους σε πέντε χρόνια.

Και μπορείτε να ακούσετε τον στρατηγό Ουέσλι Κλαρκ να μιλάει διαδικτυακά γι’ αυτό. Ήταν ο ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ το 1999. Πήγε στο Πεντάγωνο στις 20 Σεπτεμβρίου 2001. Του έδωσαν το χαρτί που εξηγούσε επτά πολέμους. Αυτοί, παρεμπιπτόντως, ήταν οι πόλεμοι του Νετανιάχου.

Η ιδέα ήταν εν μέρει να καθαρίσουν τους παλιούς σοβιετικούς συμμάχους και εν μέρει να βγάλουν από τη μέση τους υποστηρικτές της Χαμάς και της Χεζμπολάχ. Γιατί η ιδέα του Νετανιάχου ήταν ότι θα υπάρξει ένα κράτος. Μόνο ένα κράτος. Θα είναι το Ισραήλ. Το Ισραήλ θα ελέγχει όλο το έδαφος.

Και όποιος έχει αντίρρηση, θα τον ανατρέψουμε. Όχι ακριβώς εμείς, αλλά ο φίλος μας, οι Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτή είναι η πολιτική των ΗΠΑ μέχρι σήμερα το πρωί. Δεν ξέρουμε αν θα αλλάξει. Τώρα η μόνη ανατροπή είναι ότι ίσως η Γάζα να ανήκει στις ΗΠΑ, αντί να ανήκει στο Ισραήλ η Γάζα.

Αλλά η ιδέα υπάρχει τουλάχιστον εδώ και 25 χρόνια. Στην πραγματικότητα πηγαίνει πίσω σε ένα έγγραφο με την ονομασία Clean Break που ο Νετανιάχου και η αμερικανική πολιτική του ομάδα συνέταξαν το 1996 για να τερματίσουν την ιδέα της λύσης των δύο κρατών. Μπορείτε επίσης να το βρείτε στο διαδίκτυο. Έτσι, αυτά είναι σχέδια. Αυτά είναι μακροπρόθεσμα γεγονότα.

Αυτά δεν είναι… Είναι ο Κλίντον; Είναι ο Μπους; Είναι ο Ομπάμα; Αυτός είναι ο βαρετός τρόπος να βλέπουμε την αμερικανική πολιτική ως το καθημερινό παιχνίδι. Αλλά η αμερικανική πολιτική δεν είναι αυτή.

Έτσι, ο επόμενος γύρος διεύρυνσης του ΝΑΤΟ ήρθε το 2004 με επτά ακόμη χώρες, τις τρεις χώρες της Βαλτικής, τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, τη Σλοβενία και τη Σλοβακία. Σε αυτό το σημείο, η Ρωσία ήταν πολύ αναστατωμένη. Αυτό αποτελούσε πλήρη παραβίαση της μεταπολεμικής τάξης που είχε συμφωνηθεί με τη γερμανική επανένωση. Ουσιαστικά, ήταν ένα θεμελιώδες τέχνασμα ή αποστασία των ΗΠΑ από μια συμφωνία συνεργασίας, είναι αυτό στο οποίο κατέληγε, επειδή πιστεύουν στη μονοπολικότητα. Έτσι, όπως όλοι θυμούνται, επειδή μόλις είχαμε τη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου την περασμένη εβδομάδα το 2007, ο Πρόεδρος Πούτιν είπε, σταματήστε.

Αρκετά. Αρκετά. Σταματήστε τώρα. Και, φυσικά, αυτό σήμαινε ότι το 2008, οι Ηνωμένες Πολιτείες έβαλαν στο λαιμό της Ευρώπης τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία και τη Γεωργία. Αυτό είναι ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο.

Άκουσα τον κ. Σαακασβίλι στη Νέα Υόρκη τον Μάιο του 2008 και βγήκα έξω, τηλεφώνησα στη Σόνια και είπα, αυτός ο άνθρωπος είναι τρελός. Και ένα μήνα αργότερα, ξέσπασε πόλεμος επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες είπαν σε αυτόν τον τύπο, σώζουμε τη Γεωργία. Και στέκεται στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων και λέει ότι η Γεωργία είναι στο κέντρο της Ευρώπης. Λοιπόν, δεν είναι, κυρίες και κύριοι. Δεν είναι στο κέντρο της Ευρώπης.

Και τα πιο πρόσφατα γεγονότα δεν βοηθούν τη Γεωργία για την ασφάλειά της και οι βουλευτές σας που πηγαίνουν εκεί ή οι ευρωβουλευτές που πηγαίνουν εκεί και οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, αυτό καταστρέφει τη Γεωργία. Αυτό δεν σώζει τη Γεωργία. Αυτό καταστρέφει τη Γεωργία. Καταστρέφεται εντελώς. Το 2008, όπως όλοι γνωρίζουν, ο πρώην διευθυντής της CIA Γουίλιαμ Μπερνς έστειλε ένα μακροσκελές μήνυμα στην Κοντολίζα Ράις.

«Nyet» σημαίνει «nyet» για την επέκταση. Αυτό το γνωρίζουμε από τον Τζούλιαν Ασάνζ. Γιατί πιστέψτε με, ούτε μια λέξη δεν λέγεται στον αμερικανικό λαό για οτιδήποτε ή σε εσάς ή από οποιαδήποτε εφημερίδα σας αυτές τις μέρες. Πρέπει λοιπόν να ευχαριστήσουμε τον Τζούλιαν Ασάνζ, αλλά μπορούμε να διαβάσουμε το υπόμνημα λεπτομερώς. Όπως γνωρίζετε, ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς εξελέγη το 2010 με την πλατφόρμα της ουδετερότητας.

Η Ρωσία δεν είχε καθόλου εδαφικά συμφέροντα ή σχέδια στην Ουκρανία. Το ξέρω. Ήμουν εκεί κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Αυτό που διαπραγματευόταν η Ρωσία ήταν μια 25ετή μίσθωση μέχρι το 2042 για τη ναυτική βάση της Σεβαστούπολης. Αυτό ήταν όλο.

Όχι για την Κριμαία. Όχι για το Ντονμπάς. Τίποτα τέτοιο. Αυτή η ιδέα ότι ο Πούτιν ανασυγκροτεί τη ρωσική αυτοκρατορία, είναι παιδαριώδης προπαγάνδα. Με συγχωρείτε.

Αν κάποιος γνωρίζει την ιστορία κάθε μέρας και κάθε έτους, αυτά είναι παιδαριώδη πράγματα. Τα παιδικά πράγματα φαίνεται να λειτουργούν καλύτερα από τα πράγματα των ενηλίκων. Οπότε δεν υπάρχουν καθόλου σχέδια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν ότι αυτός ο άνθρωπος πρέπει να ανατραπεί. Ονομάζεται επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος.

Έχουν γίνει περίπου εκατό από αυτές από τις Ηνωμένες Πολιτείες, πολλές στις χώρες σας και πολλές σε όλο τον κόσμο. Αυτό είναι το επάγγελμα της CIA. Παρακαλώ να το ξέρετε. Είναι ένα πολύ ασυνήθιστο είδος εξωτερικής πολιτικής.

Αλλά στην Αμερική, αν δεν σου αρέσει η άλλη πλευρά, δεν διαπραγματεύεσαι μαζί της, αλλά προσπαθείς να την ανατρέψεις, κατά προτίμηση, κρυφά. Αν δεν πετύχει κρυφά, το κάνεις φανερά. Πάντα λέτε ότι δεν φταίμε εμείς. Αυτοί είναι οι επιτιθέμενοι. Είναι η άλλη πλευρά.

Είναι ο Χίτλερ. Αυτό συμβαίνει κάθε δύο ή τρία χρόνια. Είτε πρόκειται για τον Σαντάμ Χουσεΐν, είτε για τον Άσαντ, είτε για τον Πούτιν, αυτό είναι πολύ βολικό. Αυτή είναι η μόνη εξήγηση εξωτερικής πολιτικής που δίνεται ποτέ και πουθενά στον αμερικανικό λαό. Λοιπόν, αντιμετωπίζουμε το Μόναχο του 1938.

Αντιμετωπίζουμε το Μόναχο του 1938. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε με την άλλη πλευρά. Είναι κακοί, αδυσώπητοι εχθροί. Αυτό είναι το μόνο μοντέλο εξωτερικής πολιτικής που ακούμε ποτέ από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης το επαναλαμβάνουν εξ ολοκλήρου επειδή υποτάσσονται πλήρως από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Τώρα, το 2014, οι ΗΠΑ εργάστηκαν ενεργά για την ανατροπή του Γιανουκόβιτς. Όλοι γνωρίζουν το τηλεφώνημα που υπέκλεψε η συνάδελφός μου στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, Βικτόρια Νούλαντ, και ο πρέσβης των ΗΠΑ, Πίτερ Πάιατ. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη. Οι Ρώσοι υπέκλεψαν το τηλεφώνημά της και το ανέβασαν στο Διαδίκτυο. Ακούστε το.

Είναι συναρπαστικό. Ξέρω όλους αυτούς τους ανθρώπους. Παρεμπιπτόντως, κάνοντας αυτό, όλοι τους πήραν προαγωγή στην κυβέρνηση Μπάιντεν. Αυτή είναι η δουλειά. Τώρα, όταν συνέβη το Maidan, με κάλεσαν αμέσως.

«Καθηγητά Σακς, ο νέος πρωθυπουργός της Ουκρανίας θα ήθελε να σας δει για να μιλήσετε για την οικονομική κρίση». Επειδή είμαι πολύ καλός σε αυτό. Και έτσι πέταξα στο Κίεβο και με περπάτησαν γύρω από το Maidan. Και μου είπαν πώς οι ΗΠΑ πλήρωσαν τα χρήματα για όλους τους ανθρώπους γύρω από το Maidan. Αυθόρμητη επανάσταση αξιοπρέπειας.

Κυρίες και κύριοι, σας παρακαλώ, από πού προέρχονται όλα αυτά τα μέσα ενημέρωσης; Από πού προέρχεται όλη αυτή η οργάνωση; Από πού προέρχονται όλα αυτά τα λεωφορεία; Από πού προέρχονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι που καλούνται; Αστειεύεστε;

Πρόκειται για οργανωμένη προσπάθεια. Και δεν είναι μυστικό, εκτός από τους πολίτες της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών. Όλοι οι υπόλοιποι το καταλαβαίνουν πολύ καλά. Μετά ήρθε το Μινσκ, και ειδικά το Μινσκ ΙΙ, το οποίο, παρεμπιπτόντως, είχε ως πρότυπο την αυτονομία του Νοτίου Τιρόλο. Και οι Βέλγοι θα μπορούσαν να έχουν σχέση με το Μινσκ ΙΙ πολύ καλά.

Έλεγε ότι θα έπρεπε να υπάρξει αυτονομία για τις ρωσόφωνες περιοχές στα ανατολικά της Ουκρανίας. Υποστηρίχθηκε ομόφωνα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ουκρανία αποφάσισαν ότι δεν έπρεπε να εφαρμοστεί. Η Γερμανία και η Γαλλία, που ήταν οι εγγυητές της διαδικασίας της Νορμανδίας, το άφησαν να περάσει. Και ήταν απολύτως άλλη μια άμεση αμερικανική μονοπολική ενέργεια με την Ευρώπη ως συνήθως να παίζει εντελώς άχρηστο επικουρικό ρόλο παρόλο που ήταν εγγυητής της συμφωνίας.

Ο Τραμπ κέρδισε, αυξήστε τους εξοπλισμούς. Υπήρξαν πολλές χιλιάδες νεκροί από τους βομβαρδισμούς της Ουκρανίας στο Ντονμπάς. Δεν υπήρξε συμφωνία Μινσκ ΙΙ. Και μετά ήρθε στην εξουσία ο Μπάιντεν. Και, πάλι, γνωρίζω όλους αυτούς τους ανθρώπους.

Ήμουν μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Τώρα έχω ορκιστεί αυστηρά να μην είμαι μέλος κανενός κόμματος, διότι και τα δύο είναι το ίδιο ούτως ή άλλως. Και επειδή αυτό είναι, οι Δημοκρατικοί έγιναν εντελώς πολεμοκάπηλοι με την πάροδο του χρόνου, και δεν υπήρχε ούτε μια φωνή για την ειρήνη. Ακριβώς όπως και οι περισσότεροι από τους βουλευτές σας, με τον ίδιο τρόπο. Έτσι, στο τέλος του 1991, ο Πούτιν έβαλε στο τραπέζι μια τελευταία προσπάθεια σε δύο σχέδια συμφωνίας ασφαλείας, ένα με την Ευρώπη και ένα με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ΗΠΑ έβαλαν στο τραπέζι τις 15 Δεκεμβρίου 2021.

Είχα μια ώρα τηλεφώνημα με τον Τζέικ Σάλιβαν στον Λευκό Οίκο και τον παρακαλούσα, Τζέικ, να αποφύγεις τον πόλεμο. Μπορείς να αποφύγεις τον πόλεμο. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να πεις, το ΝΑΤΟ δεν θα διευρυνθεί στην Ουκρανία. Και μου είπε, ω, το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να διευρυνθεί στην Ουκρανία. Μην ανησυχείς γι’ αυτό.

Είπα, Τζέικ, πες το δημόσια. Όχι. Όχι. Όχι. Όχι. Δεν μπορούμε να το πούμε δημόσια. Είπα, «Τζέικ, θα κάνετε πόλεμο για κάτι που δεν πρόκειται καν να συμβεί;» Είπε, «μην ανησυχείς, Τζεφ. Δεν θα γίνει πόλεμος». Αυτοί δεν είναι πολύ έξυπνοι άνθρωποι. Σας λέω, αν μπορώ να σας πω την ειλικρινή μου άποψη, δεν είναι πολύ έξυπνοι άνθρωποι.

Και ασχολήθηκα μαζί τους για περισσότερα από 40 χρόνια. Μιλούν στον εαυτό τους. Δεν μιλάνε σε κανέναν άλλο. Παίζουν θεωρία παιγνίων. Στη μη συνεργατική θεωρία παιγνίων, δεν μιλάς στην άλλη πλευρά.

Απλά φτιάχνεις τη στρατηγική σου. Αυτή είναι η ουσία της θεωρίας παιγνίων. Δεν είναι θεωρία διαπραγματεύσεων. Δεν είναι θεωρία ειρήνευσης. Είναι μονομερής, μη συνεργατική θεωρία, αν γνωρίζετε την επίσημη θεωρία παιγνίων.

Αυτό είναι που παίζουν. Ξεκίνησε από την RAND Corporation. Αυτό παίζουν ακόμα. Το 2019, υπάρχει ένα έγγραφο της RAND. Πώς θα επεκτείνουμε τη Ρωσία;

Ξέρετε ότι έγραψαν ένα έγγραφο το οποίο ακολούθησε ο Μπάιντεν; Πώς θα ενοχλήσουμε τη Ρωσία; Αυτή είναι κυριολεκτικά η στρατηγική. Πώς θα ενοχλήσουμε τη Ρωσία; Προσπαθούμε να την προκαλέσουμε, προσπαθούμε να την κάνουμε να διαλυθεί, ίσως να υπάρξει αλλαγή καθεστώτος, ίσως να υπάρξει αναταραχή, ίσως να υπάρξει οικονομική κρίση.

Έτσι αποκαλείς τον σύμμαχό σου. Πλάκα μου κάνεις; Είχα λοιπόν ένα μακρύ και απογοητευτικό τηλεφώνημα με τον Σάλιβαν. Στεκόμουν έξω στο παγωμένο κρύο. Έτυχε να προσπαθώ να κάνω σκι.

Και εκεί ήμουν, «Τζέικ, μην κάνετε πόλεμο». «Δεν θα γίνει πόλεμος, Τζεφ». Ξέρουμε πολλά από αυτά που συνέβησαν τον επόμενο μήνα, δηλαδή ότι αρνήθηκαν να διαπραγματευτούν. Η πιο ηλίθια ιδέα του ΝΑΤΟ είναι η λεγόμενη πολιτική των ανοιχτών θυρών. Πλάκα μου κάνεις;

Το ΝΑΤΟ διατηρεί το δικαίωμα να πηγαίνει όπου θέλει, χωρίς να έχει κανένας γείτονας τον παραμικρό λόγο. Λοιπόν, λέω στους Μεξικανούς και τους Καναδούς, μην το δοκιμάσετε. Ξέρετε, ο Τραμπ μπορεί να θέλει να καταλάβει τον Καναδά. Οπότε ο Καναδάς θα μπορούσε να πει στην Κίνα, γιατί δεν χτίζετε μια στρατιωτική βάση στο Οντάριο; Δεν θα το συμβούλευα.

Και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα έλεγαν, λοιπόν, είναι μια ανοιχτή πόρτα. Αυτό είναι δική τους δουλειά. Εννοώ, μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Δεν είναι δική μας δουλειά. Αλλά οι ενήλικες στην Ευρώπη το επαναλαμβάνουν αυτό.

Στην Ευρώπη, στην επιτροπή σας, είστε ένας υψηλός εκπρόσωπος. Αυτά είναι ανοησίες. Αυτό δεν είναι καν παιδική γεωπολιτική. Αυτό δεν είναι καθόλου σκέψη. Έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος.

Ποια ήταν η πρόθεση του Πούτιν στον πόλεμο; Μπορώ να σας πω ποια ήταν η πρόθεσή του. Ήταν να αναγκάσει τον Ζελένσκι να διαπραγματευτεί την ουδετερότητα. Και αυτό συνέβη μέσα σε επτά ημέρες από την έναρξη της εισβολής. Θα πρέπει να το καταλάβετε αυτό, όχι την προπαγάνδα που γράφεται γι’ αυτό.

Α, ότι απέτυχαν και ότι επρόκειτο να καταλάβει την Ουκρανία. Ελάτε, κυρίες και κύριοι. Καταλάβετε κάτι βασικό. Η ιδέα ήταν να διατηρηθεί το ΝΑΤΟ. Και τι είναι το ΝΑΤΟ;

Είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες μακριά από τα σύνορα της Ρωσίας. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Θα πρέπει να προσθέσω ένα πολύ σημαντικό σημείο. Γιατί ενδιαφέρονται τόσο πολύ; Πρώτον, επειδή αν η Κίνα ή η Ρωσία αποφάσιζε να έχει μια στρατιωτική βάση στο Ρίο Γκράντε ή στα σύνορα με τον Καναδά, όχι μόνο οι Ηνωμένες Πολιτείες θα φρίκαραν, αλλά θα είχαμε πόλεμο μέσα σε περίπου δέκα λεπτά.

Αλλά και επειδή οι Ηνωμένες Πολιτείες εγκατέλειψαν μονομερώς τη Συνθήκη για την Αντιβαλλιστική Εκτόξευση Πυραύλων το 2002 και τερμάτισαν με αυτόν τον τρόπο το πλαίσιο ελέγχου των πυρηνικών όπλων. Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό να το καταλάβετε. Το πλαίσιο ελέγχου των πυρηνικών όπλων βασίζεται στην προσπάθεια να εμποδιστεί ένα πρώτο χτύπημα. Η Συνθήκη ΑΒΜ ήταν ένα κρίσιμο συστατικό στοιχείο αυτού. Οι ΗΠΑ αποχώρησαν μονομερώς από τη Συνθήκη ΑΒΜ το 2002.

Έσκασε μια ρωσική φλάντζα. Έτσι, όλα όσα περιέγραψα είναι στο πλαίσιο της καταστροφής και του πυρηνικού πλαισίου. Και ξεκινώντας το 2010, οι ΗΠΑ τοποθέτησαν πυραυλικά συστήματα Aegis στην Πολωνία και στη συνέχεια στη Ρουμανία. Και αυτό δεν αρέσει στη Ρωσία. Και ένα από τα θέματα που τέθηκαν στο τραπέζι τον Δεκέμβριο και τον Ιανουάριο, τον Δεκέμβριο του 2021, τον Ιανουάριο του 2022, ήταν αν οι Ηνωμένες Πολιτείες διεκδικούν το δικαίωμα να τοποθετήσουν πυραυλικά συστήματα στην Ουκρανία.

Και ο Μπλίνκεν είπε στον Λαβρόφ τον Ιανουάριο του 2022, ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν το δικαίωμα να τοποθετούν πυραυλικά συστήματα όπου θέλουν. Αυτός είναι ο υποτιθέμενος σύμμαχός σας. Και τώρα ας βάλουμε τα ενδιάμεσα πυραυλικά συστήματα πίσω στη Γερμανία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν από τη συνθήκη INF το 2019. Δεν υπάρχει πλαίσιο πυρηνικών όπλων αυτή τη στιγμή.

Κανένα. Όταν ο Ζελένσκι είπε ότι σε επτά ημέρες, ας διαπραγματευτούμε, γνωρίζω τις λεπτομέρειες του θέματος εξαιρετικά, διότι μίλησα με όλα τα μέρη λεπτομερώς. Μέσα σε δύο εβδομάδες, ανταλλάχθηκε ένα έγγραφο που είχε εγκρίνει ο Πρόεδρος Πούτιν, που είχε παρουσιάσει ο Λαβρόφ, το οποίο διαχειρίζονταν οι Τούρκοι διαμεσολαβητές. Πέταξα στην Άγκυρα για να ακούσω λεπτομερώς τι έκαναν οι διαμεσολαβητές. Η Ουκρανία απομακρύνθηκε μονομερώς από μια σχεδόν συμφωνία.

Γιατί; Επειδή τους το είπαν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Επειδή το Ηνωμένο Βασίλειο πρόσθεσε το κερασάκι στην τούρτα βάζοντας τον «BoJo» να πάει στις αρχές Απριλίου στην Ουκρανία και να δώσει εξηγήσεις. Και το έκανε πρόσφατα και αν η ασφάλειά σας είναι στα χέρια του Μπόρις Τζόνσον, ο Θεός να μας βοηθήσει όλους. Ο Κιθ Στάρμερ αποδεικνύεται ακόμη χειρότερος.

Είναι αδιανόητο, αλλά είναι αλήθεια. Ο Μπόρις Τζόνσον έχει εξηγήσει, και μπορείτε να το δείτε στην ιστοσελίδα του, ότι αυτό που διακυβεύεται εδώ είναι η δυτική ηγεμονία. Όχι η Ουκρανία, η δυτική ηγεμονία. Ο Μάικλ και εγώ συναντηθήκαμε στο Βατικανό με μια ομάδα την άνοιξη του 2022 όπου γράψαμε ένα έγγραφο όπου εξηγούσαμε ότι τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει από αυτόν τον πόλεμο για την Ουκρανία. Διαπραγματευτείτε τώρα, γιατί οτιδήποτε πάρει χρόνο θα σημάνει τεράστιο αριθμό θανάτων, κίνδυνο πυρηνικής κλιμάκωσης και πιθανή απώλεια του πολέμου.

Δεν θα αλλάξω μια λέξη από αυτό που γράψαμε τότε. Τίποτα δεν ήταν λάθος σε εκείνο το έγγραφο. Και μετά από εκείνο το έγγραφο, από τότε που οι ΗΠΑ έπεισαν τους διαπραγματευτές να απομακρυνθούν από το τραπέζι, περίπου ένα εκατομμύριο Ουκρανοί έχουν πεθάνει ή έχουν τραυματιστεί σοβαρά. Και οι Αμερικανοί γερουσιαστές, οι οποίοι είναι τόσο κακοί, κυνικοί και διεφθαρμένοι όσο δεν μπορεί κανείς να φανταστεί, λένε ότι αυτή είναι μια θαυμάσια δαπάνη των χρημάτων μας επειδή δεν πεθαίνουν Αμερικανοί. Είναι ο καθαρός πόλεμος δι’ αντιπροσώπων.

Ένας από τους γερουσιαστές μας κοντά μου, ο Μπλούμενταλ, το λέει αυτό δυνατά. Ο Μιτ Ρόμνεϊ το λέει αυτό δυνατά. Είναι τα καλύτερα χρήματα που μπορεί να ξοδέψει η Αμερική. Δεν πεθαίνουν Αμερικανοί. Είναι εξωπραγματικό.

Τώρα, για να μας φέρουμε στο χθες, αυτό απέτυχε. Αυτό το σχέδιο απέτυχε. Η ιδέα του σχεδίου ήταν ότι η Ρωσία θα οπισθοχωρούσε. Η ιδέα ήταν ότι η Ρωσία δεν μπορεί να αντισταθεί, όπως εξήγησε ο Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι το 1997. Οι Αμερικανοί νόμιζαν ότι έχουμε το πάνω χέρι.

Θα κερδίσουμε γιατί θα τους μπλοφάρουμε. Δεν πρόκειται να πολεμήσουν πραγματικά. Δεν πρόκειται πραγματικά να κινητοποιηθούν. Η πυρηνική επιλογή της αποκοπής τους από το SWIFT, θα τους πιάσει. Οι οικονομικές κυρώσεις, που θα τους πιάσουν.

Τα HIMARS, αυτό θα πιάσει. Τα ATACMS, τα F-16. Ειλικρινά, το ακούω εδώ και 70 χρόνια. Το ακούω ως ημικατανόηση, θα έλεγα, για περίπου 56 χρόνια. Λένε βλακείες κάθε μέρα.

Η χώρα μου. Η κυβέρνησή μου. Αυτό μου είναι τόσο γνωστό. Εντελώς οικείο. Παρακάλεσα τους Ουκρανούς. Και είχα ιστορικό με τους Ουκρανούς. Συμβούλεψα τους Ουκρανούς ότι δεν είμαι αντι-Ουκρανός, εντελώς φιλο-Ουκρανός . Είπα, σώστε τη ζωή σας. Σώστε την κυριαρχία σας. Σώστε την επικράτειά σας.

Να είστε ουδέτεροι. Μην ακούτε τους Αμερικανούς. Τους επανέλαβα τη διάσημη παροιμία του Χένρι Κίσινγκερ, ότι το να είσαι εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι επικίνδυνο, αλλά το να είσαι φίλος είναι μοιραίο. Καλά; Επιτρέψτε μου λοιπόν να το επαναλάβω για την Ευρώπη.

Το να είσαι εχθρός των Ηνωμένων Πολιτειών είναι επικίνδυνο, αλλά το να είσαι φίλος είναι μοιραίο. Επιτρέψτε μου λοιπόν να ολοκληρώσω, λίγα λόγια για τον Τραμπ. Ο Τραμπ δεν θέλει το χαμένο χαρτί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο είναι πιο πιθανό να τελειώσει αυτός ο πόλεμος επειδή ο Τραμπ και ο Πρόεδρος Πούτιν θα συμφωνήσουν να τερματίσουν τον πόλεμο. Αν η Ευρώπη κάνει όλη τη μεγάλη πολεμοκαπηλία της, δεν έχει σημασία.

Ο πόλεμος τελειώνει. Βγάλτε το λοιπόν από το σύστημά σας. Παρακαλώ ενημερώστε τους συναδέλφους σας. Τελείωσε. Και τελείωσε γιατί ο Τραμπ δεν θέλει να έχει έναν χαμένο.

Αυτό είναι. Δεν είναι κάποια μεγάλη ηθική. Δεν θέλει να κουβαλήσει έναν χαμένο. Αυτός είναι ένας χαμένος. Αυτή που θα σωθεί από τις διαπραγματεύσεις που γίνονται αυτή τη στιγμή είναι η Ουκρανία. Δεύτερη είναι η Ευρώπη.

Το χρηματιστήριο σας ανεβαίνει τις τελευταίες ημέρες από τα φρικτά νέα των διαπραγματεύσεων. Ξέρω ότι αυτό αντιμετωπίστηκε με την απόλυτη φρίκη σε αυτές τις αίθουσες, αλλά αυτά είναι τα καλύτερα νέα που θα μπορούσατε να πάρετε. Τώρα ενθάρρυνα να μην με ακούσουν, αλλά προσπάθησα να επικοινωνήσω με μερικούς από τους Ευρωπαίους ηγέτες. Οι περισσότεροι δεν θέλουν να ακούσουν τίποτα από εμένα. Αλλά είπα, μην πάτε στο Κίεβο.

Πήγαινε στη Μόσχα. Συζητήστε με τους ομολόγους σας. Πλάκα κάνεις; Είσαι Ευρώπη. Είστε 450 εκατομμύρια άνθρωποι.

Είστε οικονομία 20 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Θα πρέπει να είστε ο κύριος οικονομικός εμπορικός εταίρος της Ρωσίας, οι φυσικοί δεσμοί της. Παρεμπιπτόντως, αν κάποιος θα ήθελε να συζητήσει πώς οι ΗΠΑ ανατίναξαν το Nord Stream, ευχαρίστως να μιλήσω γι’ αυτό. Επομένως, η κυβέρνηση Τραμπ είναι κατά βάθος ιμπεριαλιστική. Είναι μια μεγάλη δύναμη που κυριαρχούν στον κόσμο.

Θα κάνουμε ό,τι θέλουμε όταν μπορούμε. Θα είμαστε καλύτεροι από έναν γερασμένο Μπάιντεν και θα μειώσουμε τις απώλειές μας όπου πρέπει. Υπάρχουν πολλές εμπόλεμες ζώνες στον κόσμο, η Μέση Ανατολή είναι μια άλλη. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει με αυτό. Και πάλι, εάν η Ευρώπη είχε μια σωστή πολιτική, θα μπορούσατε να σταματήσετε αυτόν τον πόλεμο.

Θα εξηγήσω πώς. Αλλά ο πόλεμος με την Κίνα είναι επίσης μια πιθανότητα. Επομένως, δεν λέω ότι βρισκόμαστε στη νέα εποχή της ειρήνης, αλλά είμαστε σε ένα πολύ διαφορετικό είδος πολιτικής αυτή τη στιγμή. Και η Ευρώπη πρέπει να έχει εξωτερική πολιτική. Και όχι μόνο μια εξωτερική πολιτική ρωσοφοβίας, μια εξωτερική πολιτική που είναι μια ρεαλιστική εξωτερική πολιτική που κατανοεί την κατάσταση της Ρωσίας, που κατανοεί την κατάσταση της Ευρώπης, που καταλαβαίνει τι είναι η Αμερική και τι πρεσβεύει, που προσπαθεί να αποφύγει την εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη γιατί δεν είναι αδύνατο η Αμερική να αποβιβάσει απλώς στρατεύματα στο δανικό έδαφος.

Δεν αστειεύομαι και δεν νομίζω ότι αστειεύονται. Και η Ευρώπη χρειάζεται μια εξωτερική πολιτική, μια πραγματική. Όχι, ναι, θα παζαρέψουμε με τον κ. Τραμπ και θα τον συναντήσουμε στα μισά του δρόμου. Ξέρετε πώς θα είναι αυτό; Πάρτε με ένα τηλέφωνο μετά.

Παρακαλώ μην έχετε Αμερικανούς αξιωματούχους επικεφαλής της Ευρώπης. Να έχετε ευρωπαίους αξιωματούχους. Παρακαλώ έχετε μια ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική. Θα ζήσετε με τη Ρωσία για μεγάλο χρονικό διάστημα, γι’ αυτό παρακαλώ διαπραγματευτείτε με τη Ρωσία. Υπάρχουν πραγματικά ζητήματα ασφάλειας στο τραπέζι, αλλά ο στόμφος και η ρωσοφοβία δεν εξυπηρετούν καθόλου την ασφάλειά σας.

Δεν εξυπηρετεί καθόλου την ασφάλεια της Ουκρανίας. Συνέβαλε σε ένα εκατομμύριο θύματα στην Ουκρανία από αυτή την ηλίθια αμερικανική περιπέτεια στην οποία υπογράψατε και μετά γίνατε οι κύριοι μαζορέτες του δεν λύνει τίποτα. Στη Μέση Ανατολή, παρεμπιπτόντως, οι ΗΠΑ παρέδωσαν πλήρως την εξωτερική πολιτική στον Νετανιάχου πριν από 30 χρόνια. Το λόμπι του Ισραήλ κυριαρχεί στην αμερικανική πολιτική. Απλά μην έχετε καμία αμφιβολία για αυτό.

Θα μπορούσα να εξηγήσω για ώρες πώς λειτουργεί. Είναι πολύ επικίνδυνο. Ελπίζω ότι ο Τραμπ δεν θα καταστρέψει την κυβέρνησή του και χειρότερα τον παλαιστινιακό λαό εξαιτίας του Νετανιάχου, τον οποίο θεωρώ εγκληματία πολέμου, τον οποίο κατηγορεί σωστά το ΔΠΔ. Και αυτό δεν χρειάζεται να ειπωθεί άλλο. Ότι θα υπάρξει κράτος της Παλαιστίνης στα σύνορα της τέταρτης Ιουνίου 1967, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ως ο μόνος δρόμος για την ειρήνη.

Είναι ο μόνος τρόπος για την Ευρώπη να έχει ειρήνη στα σύνορά σας με τη Μέση Ανατολή είναι η λύση των δύο κρατών. Παρεμπιπτόντως, υπάρχει μόνο ένα εμπόδιο σε αυτό, και αυτό είναι το βέτο των Ηνωμένων Πολιτειών και του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Επομένως, εάν θέλετε να ασκήσετε κάποια επιρροή, πείτε στις Ηνωμένες Πολιτείες, να εγκαταλείψουν το βέτο. Είστε μαζί με 180 χώρες στον κόσμο. Οι μόνες που αντιτίθενται σε ένα παλαιστινιακό κράτος είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ισραήλ, η Μικρονησία, το Ναουρού, το Παλάου, η Παπούα Νέα Γουινέα, η Μαλαισία και η Παραγουάη.

Αυτό είναι λοιπόν ένα μέρος όπου η Ευρώπη θα μπορούσε να έχει μεγάλη επιρροή. Η Ευρώπη έχει σιωπήσει για το JCPOA και το Ιράν. Το μεγαλύτερο όνειρο στη ζωή του Νετανιάχου είναι ο πόλεμος μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ιράν. Δεν τα παρατάει, Και δεν είναι αδύνατο να συμβεί και αυτό. Και αυτό γιατί οι ΗΠΑ από αυτή την άποψη δεν έχουν ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική.

Διοικείται από το Ισραήλ. Είναι τραγικό. Είναι καταπληκτικό, παρεμπιπτόντως. Και θα μπορούσε να τελειώσει. Ο Τραμπ μπορεί να πει ότι θέλει πίσω την εξωτερική πολιτική.

Ίσως. Ελπίζω ότι ισχύει. Τέλος, επιτρέψτε μου να πω μόνο σε σχέση με την Κίνα, η Κίνα δεν είναι εχθρός. Η Κίνα είναι απλώς μια ιστορία επιτυχίας. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θεωρείται από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως εχθρός, επειδή η Κίνα είναι μεγαλύτερη οικονομία από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

 

Δεν είναι βέβαιο πόσοι Έλληνες γνωρίζουν ότι η Ελλάδα προμηθεύει με πολεμικό υλικό την Ουκρανία.  Καλό είναι να μάθουν πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης σκοπεύει να καταφέρει το ακατόρθωτο. Να βάλει δηλαδή την Ελλάδα σε πόλεμο με τη Ρωσία (!). Την ίδια στιγμή που ο Ερντογάν παραδίδει μαθήματα διπλωματίας, ισορρπώντας επιδέξια και καθιστώντας τη χώρα του ρυθμιστικό παράγοντα, η Ελλάδα έχει τον Κυριάκο και τον Άδωνι να παραδίδουν μαθήματα δουλοπρεπούς ανοησίας και να μετατρέπουν την Ελλάδα σε έναν παρία της διεθνούς σκηνής

Σήμερα, δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, στάθηκαν μπροστά σε κομβόι φορτηγών που μετέφεραν βλήματα των 155 mm με προορισμό την Ουκρανία.

Ακολουθεί το σχετικό άρθρο, όπως δημοσιεύτηκε στον 902.gr 

 

Οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ για ακόμα μια φορά στην πράξη αντιπαλεύουν την εμπλοκή της χώρας στο ιμπεριαλιστικό σφαγείο της Ουκρανίας και τους θανάσιμους κινδύνους που δημιουργεί για τον λαό.

Συγκεκριμένα οι δυνάμεις του Κόμματος και της ΚΝΕ έχουν μπει μπροστά σε κομβόι με νταλίκες που μεταφέρει γομωμένα βλήματα των 155 χιλ. που παράγονται στα ΕΑΣ και στέλνονται στην Ουκρανία.

Η εμπλοκή της Ελλάδας με ευθύνη της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων του συστήματος στο μακελειό δημιουργεί τεράστιους κινδύνους για τον λαό.

Η χώρα μετατρέπεται σε στόχος πιθανών αντιποίνων από αντίπαλα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα ενώ επίσης ολόκληρες περιοχές απειλούνται να τιναχτούν στον αέρα από την μεταφορά επικίνδυνων φορτίων.

 

Κεντρικό χαρακτηριστικό του πολιτισμού που έχτισε η ανθρωπότητα, είναι ο ορθός λόγος. Είναι ακριβώς εκείνο το χαρακτηριστικό που πολεμά η πάσης προέλευσης και προσανατολισμού προπαγάνδα για να επιβάλλει τη θέση που εξυπηρετεί τους στόχους της. Αποτέλεσμα είναι η δημιουργία της παραμορφωμένης εικόνας του κόσμου όπως τον ξέρουμε σήμερα. Όπως η εμπορική διαφήμιση χρησιμοποιεί την παραπλάνηση μέσω εικόνων, ήχων και λόγου που θολώνουν τις σκοτεινές πλευρές ενός προϊόντος, έτσι και η πολιτική προπαγάνδα αποκρύπτει τις άβολες αλήθειες για να προβάλλει τα βολικές, τις εύπεπτες και αφομοιώσιμες από το κοινό, απόψεις που εξυπηρετούν τα σχέδια των θεραπόντων της.

Στην Ελλάδα οι εργολάβοι της «ενημέρωσης» έχουν βρει πεδίο λαμπρό για τις «δουλειές» τους και δεν σταματούν να μας βομβαρδίζουν με ελεγχόμενες αναλύσεις και φιλτραρισμένες πληροφορίες για τις παγκόσμιες εξελίξεις αποκρύπτοντας πάντα το μέρος εκείνο της εικόνας που ίσως θα έκανε τους δέκτες τους (το target group τους) να σκεφτούν. Η σκέψη απαγορεύεται στον σύγχρονο κόσμο, στην Ελλάδα ακόμα περισσότερο. Τα ΑΡΔάκια πάσης φύσεως φροντίζουν επιμελώς γι’ αυτό

Ευτυχώς όμως υπάρχουν και αληθινοί δημοσιογράφοι (με την έννοια της ενασχόλησης τους με τον δημόσιο λόγο) που είναι και αυτοί που φέρουν τον τίτλο του δημοσιογράφου με την αξία τους. Και δεν είναι το ότι μεταφέρουν μία είδηση σκέτα. Μεταφέρουν και σχολιάζουν  μία είδηση μαζί με το πλαίσιο εντός του οποίου το γεγονός που αναφέρουν προκύπτει και εξελίσσεται, προκειμένου να παράσχουν την πληρέστερη κατά το δυνατό, γνώση και εκνημέρωση σε εκείνους που τη ζητούν και δεν αρκούνται στις προπαγανδιστικές -και βολικές για τις εξουσίες- εντυπώσεις.

Χθες, 26/3/2022 ο δημοσιογράφος – συγγραφέας Πέτρος Παπακωνσταντίνου δημοσίευσε στο ιστολόγιο του ένα άρθρο με τίτλο «Ο πόλεμος στην Ουκρανία κι εμείς», άρθρο το οποίο είναι η πιο πλήρης και πιο σοβαρή ματιά σε έναν πόλεμο που διεξάγεται πολύ κοντά μας και για τον οποίο ένα διαπλεκόμενο σύστημα κυβέρνησης και ΜΜΕ φροντίζει να μας κρατάει στο σκοτάδι, παρέχοντας μας αφειδώς εντυπώσεις και χτυπώντας στο θυμικό του λαού. Του λαού που μη γνωρίζοντας σφαιρικά αυτά που εκτυλίσσονται εδώ και χρόνια στην Ευρώπη, γίνεται μία χρήσιμη χειραγωγήσιμη μάζα. Χρήσιμη για τα αφεντικά των τοπικών εξουσιών, των υπηρετών του μεγάλου παγκόσμιου αφεντικού  και τους σχεδιασμούς τους για έναν μονοπολικό, δικό τους  αποκλειστικά, κόσμο

Αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου για να βοηθήσουμε στην διάδοση της πραγματικής ενημέρωσης και κυρίως για να καταλάβουμε όλοι το πόσο απαραίτητη είναι η ειρήνευση στην Ουκρανία αλλά πάντα με τρόπο δίκαιο. Γιατί ειρήνη που δεν θα βασίζεται στη Δικαιοσύνη, είναι θνησιγενής και σύντομα θα οδηγήσει σε πολύ χειρότερες καταστάσεις για όλον τον κόσμο

 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία κι εμείς. του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

26 Μαρτίου 2022

Ένα μήνα μετά την έναρξη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, αυτό που ξεκίνησε ως κεραυνοβόλος πόλεμος κινήσεων, εξελίσσεται σε πιο αργό, ίσως και πιο φονικό πόλεμο θέσεων, με οχυρωμένα στρατόπεδα και μακρινά πλήγματα πυροβολικού και αεροπορίας. Η γραμμή του μετώπου έχει παγιωθεί στο μεγαλύτερο μέρος της· οι Ρώσοι έχουν αποκομίσει σημαντικά εδαφικά κέρδη, κυρίως στο Νότο και στα Ανατολικά, αλλά δεν έχουν καταφέρει να καταλάβουν ούτε μία από τις δέκα μεγαλύτερες πόλεις της Ουκρανίας· ο ουκρανικός στρατός έχει καθηλώσει τις εχθρικές δυνάμεις στις πύλες των αστικών κέντρων που πολιορκούνται (με εξαίρεση τη Μαριούπολη) και σε ορισμένες περιπτώσεις έχει αρχίσει να εκδηλώνει επιτυχείς αντεπιθέσεις. Η ίδια, εκρηκτικά ασταθής ισορροπία επικρατεί στο διπλωματικό επίπεδο, με τις διαπραγματεύσεις για κατάπαυση του πυρός σε νεκρό σημείο, αφού ούτε η Μόσχα είναι ικανοποιημένη με ό,τι έχει πετύχει μέχρι τώρα- αντί τεράστιου πολιτικού, οικονομικού και ηθικού τιμήματος- ούτε το Κίεβο αισθάνεται την ανάγκη να συνθηκολογήσει.

Σε αυτό το φόντο, ο αναπληρωτής αρχηγός ΓΕΕΘΑ της Ρωσίας, Σεργκέι Ρουντσκόι, δήλωσε την Παρασκευή, 25 Μαρτίου, ότι η πρώτη φάση των ρωσικών επιχειρήσεων είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική αποδυνάμωση του ουκρανικού στρατού, κάτι που θα επιτρέψει στη δεύτερη φάση να επικεντρωθούν οι ρωσικές δυνάμεις στον κεντρικό τους στόχο, δηλαδή την «απελευθέρωση» ολόκληρου του Ντονμπάς [i]. Το Κίεβο και η Δύση ερμήνευσαν αυτή την τοποθέτηση ως ομολογία αποτυχίας, υποστηρίζοντας ότι ο Πούτιν περίμενε έναν περίπατο λίγων ημερών μέχρι το Κίεβο, αλλά απέτυχε οικτρά και αναγκάζεται τώρα να αναδιπλωθεί, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενoς.

Ότι η ρωσική ηγεσία υποτίμησε την αντίσταση που θα συναντούσε από τον ουκρανικό στρατό (αλλά και τις σαρωτικές κυρώσεις μιας επανενωμένης, έστω προσωρινά, Δύσης) είναι μάλλον βέβαιο. Αλλά ότι το Κρεμλίνο περίμενε έναν αστραπιαίο πόλεμο λίγων ημερών, ακούγεται ως φτηνή προπαγάνδα. Η αμερικανική υπερδύναμη, στο απόγειο της μονοκρατορίας της, το 1991, χρειάστηκε 956.000 στρατιώτες και 42 μέρες πολέμου για να υπερισχύσει μιας αραβικής χώρας, του Ιράκ, εξουθενωμένης από οκτώ χρόνια τρομερού πολέμου με το Ιράν- και μάλιστα, χωρίς ο αμερικανικός στρατός να μπει στη Βαγδάτη και χωρίς να ανατρέψει τον Σαντάμ Χουσεϊν. Μόνο ένας παράφρων στο Κρεμλίνο θα μπορούσε να υπολογίζει ότι 120.000 Ρώσοι στρατιώτες θα κατάφερναν να καταλάβουν τη δεύτερη μεγαλύτερη, σε έκταση, χώρα της Ευρώπης, που κληρονόμησε από τα χρόνια της ΕΣΣΔ ισχυρότατη πολεμική βιομηχανία, ετοιμαζόταν γι αυτό τον πόλεμο οκτώ χρόνια και απολάμβανε στρατιωτικού εξοπλισμού, πληροφοριών και εκπαίδευσης από Αμερικανούς και Βρετανούς. Ο Πούτιν είναι πολλά πράγματα, αλλά παράφρων δεν είναι.

Μπορεί οι στρατιωτικοί σχεδιασμοί και οι πολιτικοί στόχοι του Κρεμλίνου να περιβάλλονται από ομίχλη, αλλά οι επιδιώξεις των ΗΠΑ είναι απολύτως διαυγείς. Όπως έγραψε ο Ντέιβιντ Σάνγκερ, επικεφαλής του γραφείου των New York Times στην Ουάσιγκτον, η κυβέρνηση Μπάιντεν εννοεί να εγκλωβίσει τη Ρωσία σε έναν μακρύ πόλεμο τεράστιου κόστους, όπως συνέβη, τηρουμένων των αναλογιών, με την καθήλωση της ΕΣΣΔ στο ναρκοπέδιο του Αφγανιστάν (το γεγονός ότι οι Αμερικανοί έστειλαν στους Ουκρανούς αντιαεροπορικούς πυραύλους Stinger, που είχαν ενισχύσει την τζιχάντ των μουτζαχεντίν κατά των Σοβιετικών, έχει και τη συμβολική σημασία του). Ο γνωστός ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον έγραψε στο πρακτορείο Bloomberg ότι κορυφαίοι παράγοντες της κυβέρνησης Μπάιντεν του είπαν απερίφραστα ότι το μόνο νοητό, γι αυτούς, τέλος αυτού του πολέμου περιλαμβάνει την ανατροπή του Πούτιν και μια πιο πειθήνια έναντι της Αμερικής Ρωσία- κάτι που θα αποτελούσε ταυτόχρονα ισχυρή προειδοποίηση στην Κίνα [ii]. Ο ίδιος ο (κάθε άλλο παρά αντιιμπεριαλιστής) Φέργκιουσον θεωρεί αυτή τη θεώρηση επικίνδυνη πλάνη του Μπάιντεν και το πιθανότερο είναι ότι έχει δίκιο.

Όσο μιλούν τα όπλα, επιβάλλεται κάποια σεμνότητα λόγων και οικονομία προβλέψεων, επί ποινή γρήγορης διάψευσης. Σε κάθε περίπτωση, όσοι είναι έτοιμοι να στοιχηματίσουν τα πάντα σε ένα Βατερλώ της Ρωσίας και στον πολιτικό θάνατο του Πούτιν αναλαμβάνουν ένα παιχνίδι υψηλότατου ρίσκου, για τους ίδιους και για τον κόσμο όλο. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η μάχη της Μαριούπολης έχει φτάσει στο κέντρο της μαρτυρικής πόλης και η πτώση της μπορεί να είναι θέμα ημερών. Εάν εξελιχθούν έτσι τα πράγματα, θα πρόκειται για στρατηγικής σημασίας επιτυχία των εισβολέων. Η Ουκρανία θα έχει χάσει το 80% των ακτών της και η Ρωσία θα έχει εξασφαλίσει χερσαία σύνδεση ανάμεσα στην Κριμαία και το Ντονμπάς. Επιπλέον, οι Ρώσοι θα μπορέσουν να συγκεντρώσουν μεγαλύτερες δυνάμεις για να προελάσουν στην περιοχή ανάμεσα στη σημερινή διαχωριστική γραμμή του Ντονιέτσκ και το Χάρκοβο, όπου συγκεντρώνονται οι πιο αξιόμαχες δυνάμεις του ουκρανικού στρατού. Ήδη, μακριά από τις τηλεοπτικές κάμερες των δυτικών συνεργείων, οι Ρώσοι έχουν θέσει υπό έλεγχο το 93% του Λουγκάνσκ και το 56% του Ντονιέτσκ (πριν από την εισβολή ήλεγχαν περίπου το ένα τρίτο των εκτάσεών τους), όπως και ένα τεράστιο, συνεχές τόξο ουκρανικών συνόρων, που ξεκινάει βόρεια του Κιέβου, συνεχίζεται έξω από το Σούμι και το Χάρκοβο, περνάει από το Ντονμπάς και την Κριμαία και φτάνει στη Χερσώνα, στη Μαύρη Θάλασσα.

Στο οικονομικό πεδίο, η Ρωσία υποφέρει σοβαρά από τις κυρώσεις και το κύμα φυγής δυτικών εταιρειών, με αποτέλεσμα το φάσμα της μαζικής ανεργίας, των ελλείψεων αγαθών και της απότομης πτώσης του βιοτικού επιπέδου να βρίσκεται επί θύραις. Είναι πιθανό, όμως, να αποφύγει την κατάρρευση χάρη στη βοήθεια κυρίως της Κίνας, αλλά και άλλων κρατών. Από τις 10 πολυπληθέστερες χώρες του κόσμου, μόνο μία, οι ΗΠΑ, έχουν επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία.

Όταν ο Μπάιντεν, στη μακρά, διάρκειας περίπου δύο ωρών, τηλεφωνική επικοινωνία του με τον Σι Τζινπίνγκ κάλεσε την Κίνα να μη στηρίξει τη Ρωσία, απειλώντας την με συνέπειες, ο Κινέζος ηγέτης του απάντησε: «Όποιος αποφάσισε να κρεμάσει το κουδούνι στο λαιμό της τίγρης, εκείνος πρέπει να πάει να της το βγάλει»-εννοώντας ότι οι Αμερικανοί εξαγρίωσαν τη Ρωσία με την περικύκλωσή της από το ΝΑΤΟ, επομένως ας λουστούν τώρα τις επιπτώσεις. Η Αμερική δεν μπορεί να κηρύξει οικονομικό πόλεμο στην Κίνα χωρίς να πυροβολήσει τα πόδια της, καθώς η στενή αλληλεξάρτηση ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου έχει δημιουργήσει μια κατάσταση αμοιβαία εγγυημένης καταστροφής (MAD), ανάλογη με εκείνη που υπήρχε στο πεδίο των πυρηνικών όπλων επί Ψυχρού Πολέμου. Άλλωστε η Κίνα δεν μπορεί να ξεχάσει το πρόσφατο, αντικινεζικό σύμφωνο AUKUS στον Ινδοειρηνικό, τη στάση των ΗΠΑ στο κεφαλαιώδες θέμα της Ταϊβάν, την υπόθαλψη αποσχιστικών τάσεων των Ουιγούρων, τον αμερικανικό πόλεμο στο πεδίο των υψηλών τεχνολογιών και τόσα άλλα. Μια ταπεινωτική ήττα της Ρωσίας και προσωπικά του Πούτιν, σε αυτή τη φάση, θα ήταν σοβαρότατο πλήγμα για την ίδια την Κίνα και τον Σι.

Όσο για το εσωτερικό της Ρωσίας, τίποτα δεν δείχνει μέχρι στιγμής ότι υπάρχουν σοβαρές, πραγματικά απειλητικές κινήσεις εναντίον του Πούτιν. Ανεξάρτητες (μη ελεγχόμενες από την κυβέρνηση) δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η μεγάλη πλειονότητα των Ρώσων εξακολουθεί να στηρίζει τον Ρώσο πρόεδρο- δυστυχώς και τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ούτε από τους ολιγάρχες, οι οποίοι ούτως ή άλλως στη Ρωσία δεν διαθέτουν πολιτική δύναμη, ούτε από τους κύκλους της κρατικής γραφειοκρατίας έχουν εκδηλωθεί φυγόκεντρες τάσεις, αν και τίποτα δεν αποκλείει να εκδηλωθούν αύριο.

Με αυτά τα δεδομένα, το ενδεχόμενο παράτασης του πολέμου για κάμποσες εβδομάδες, αν όχι και μήνες, μέχρι να υπάρξει αν όχι ειρήνευση, τουλάχιστον ανακωχή, διαγράφεται ισχυρό. Κάτι τέτοιο θα ήταν εφιαλτικό πρώτα απ’ όλα για τον σκληρά δοκιμαζόμενο ουκρανικό λαό. Ένας στους τέσσερις Ουκρανούς έχει ήδη ξεριζωθεί από την εστία του, η οικονομική καταστροφή είναι ανείπωτη, η χώρα κινδυνεύει να διαμελιστεί, καθώς οι Αμερικανοί την αντιμετωπίζουν κυνικά ως Ιφιγένεια, που δεν θα διστάσουν να θυσιάσουν στην ανάγκη, προκειμένου να υπηρετήσουν τους μείζονες στόχους τους: τη συντριβή της Ρωσίας και την αποκατάσταση της «ενότητας της Δύσης» υπό αμερικανική ηγεμονία, δηλαδή την καθήλωση της Ευρώπης σε ρόλο θεραπαινίδας τους, κάτι από το οποίο δεν απέχουν και πολύ.

Σημαίνουν όλα αυτά ότι θα μπορούσε κανείς να δικαιολογήσει, με βαριά καρδιά, τον πόλεμο του Πούτιν με το επιχείρημα ότι μια ήττα της Ρωσίας θα ευνοούσε την κύρια απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και την κυριαρχία των λαών, τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό; Σε καμία περίπτωση. Η απερίφραστη καταδίκη αυτού του άδικου πολέμου, που συσσωρεύει τρομερά δεινά σε έναν λαό 45 εκατομμυρίων ανθρώπων, θα έπρεπε να είναι αυτονόητη για κάθε πολιτισμένη συνείδηση και ειδικά για τους αριστερούς. Οι νεοταξίτες και νεοδεξιοί μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι όταν χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τον ουκρανικό λαό, ενώ δεν ένοιωσαν καμία υποχρέωση να βγουν στους δρόμους για τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ ή της Παλαιστίνης. Ο αριστερός δεν μπορεί να κοιτάξει με ήρεμη συνείδηση τον εαυτό του στον καθρέφτη αν δεν είναι λόγω και έργω με τον Δαβίδ απέναντι στον Γολιάθ σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη του πλανήτη, σε όλες τις ιστορικές στιγμές.

Ό,τι δίκιο κι αν είχε η Ρωσία για την περικύκλωσή της από το ΝΑΤΟ και για τις διώξεις των Ρωσόφωνων από τους ακροδεξιούς εθνικιστές στην Ουκρανία, το έχασε από τη στιγμή που άρχισε να βομβαρδίζει τις ουκρανικές πόλεις. Γιατί ο Πούτιν δεν αμφισβήτησε μόνο μια κυβέρνηση, αμφισβήτησε το ίδιο το δικαίωμα της Ουκρανίας να υπάρχει σαν ανεξάρτητο κράτος, λέγοντας ότι πρόκειται για ένα τεχνητό κατασκεύασμα του Λένιν και των μπολσεβίκων. Έφτασε στο σημείο, προτού αρχίσει ο πόλεμος, να στείλει στην Ουκρανία το εξής, επί λέξει, μήνυμα: «Σ΄αρέσει, δεν σ’ αρέσει, γλυκιά μου, θα το υποστείς». Ποιος άνθρωπος που θέλει να λέγεται άνθρωπος δεν θα αγανακτούσε αν άκουγε να εκστομίζεται μια τέτοια φράση από έναν άντρα προς μία γυναίκα; Και ποιος μπορεί να μην εξεγερθεί όταν ακούει έναν ηγέτη κράτους να λέει αυτή την πολύ «ματσό» χυδαιότητα για έναν άλλο λαό;

Ούτε βέβαια κάνει ο Πούτιν κάποιον «αντιφασιστικό πόλεμο» στην Ουκρανία, όπως κάποιοι αφελέστατα είναι έτοιμοι να πιστέψουν. Χρησιμοποιεί ως άλλοθι τους φασίστες που έκαναν όντως εγκλήματα πολέμου στην Οδησσό και το Ντονμπάς για να δικαιολογήσει τις επεκτατικές βλέψεις του- όπως ακριβώς χρησιμοποιούσαν οι Αμερικανοί υπαρκτές θηριωδίες του Μιλόσεβιτς στην πρώην Γιουγκοσλαβία ή του Χουσεϊν στο Ιράκ. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι η Ρωσία δεν είχε κανένα ηθικό πρόβλημα να χρηματοδοτεί την Μαρίν Λεπέν στην προεκλογική εκστρατεία της.

Έστω, θα πει κανείς, αλλά ένας πολυπολικός κόσμος, με μια ισχυρή Ρωσία και μια ισχυρή Κίνα, δεν δίνει περισσότερα περιθώρια στους μικρότερους λαούς όλου του κόσμου από έναν κόσμο στο έλεος της αμερικανικής υπερδύναμης και τους συμμάχους της; Η απάντηση είναι, μπορεί ναι, μπορεί και όχι, ανάλογα με το τι είδους είναι η «πολυπολικότητα» για την οποία τόσος λόγος γίνεται. Πολυπολικός ήταν ο κόσμος και στις παραμονές του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, μόνο που όλοι οι υπολογίσιμοι πόλοι του ήταν ιμπεριαλιστικές αυτοκρατορίες, έτοιμες να κόψουν η μία το λαρύγγι της άλλης, όπως και το έκαναν. Πολύ φοβάμαι ότι η Νέα Παγκόσμια Τάξη (ή μάλλον Αταξία) που ανατέλλει σήμερα θα μοιάζει λιγότερο με τον Ψυχρό Πόλεμο και περισσότερο με τον προ του Α΄Παγκοσμίου Πολέμου κόσμο.

Στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, η ΕΣΣΔ ήταν ένα καταπιεστικό, μόνο κατ’ όνομα σοσιαλιστικό καθεστώς, αλλά όντως στήριζε ως ένα βαθμό εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου απέναντι στον ιμπεριαλισμό. (Για τα εργατικά και αριστερά κινήματα της Δύσης, υπήρχε πάντα το όριο της Γιάλτας). Η Ρωσία του Πούτιν δεν είναι εκφυλισμένο εργατικό κράτος, αλλά ολιγαρχικός καπιταλισμός- το γεγονός ότι ο Ρώσος πρόεδρος είχε μέχρι προχθές σε κρατική θέση τον διαβόητο Ανατόλι Τσουμπάις, αρχιτέκτονα των ληστρικών ιδιωτικοποιήσεων που έφτιαξαν εν μια νυκτί την τάξη των ολιγαρχών, σφετεριζόμενοι αντί πινακίου φακής τη λαϊκή περιουσία, ασφαλώς λέει πολλά, ή μάλλον τα λέει όλα. Όνειρο του Πούτιν δεν είναι η ανασύσταση της ΕΣΣΔ, αλλά της μεγαλορώσικης Αυτοκρατορίας. Ο ψυχρός κυνισμός της μεγάλης δύναμης μπορεί να τον οδηγήσει να στηρίξει, κάποια στιγμή, αριστερές κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική, με την ίδια άνεση που θα στηρίξει το Ισραήλ, με το οποίο διατηρεί άριστες σχέσεις, στη Μέση Ανατολή.

Ο ίδιος ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία, αντί να αποτελέσει πλήγμα για τις ΗΠΑ, εξελίσσεται σε καταλύτη για την ενίσχυσή τους, σε μια ακόμη εκδήλωση της ετερογονίας των σκοπών. Από «εγκεφαλικά νεκρό», κατά Μακρόν, το ΝΑΤΟ ανένηψε και διανύει μια δεύτερη νεότητα. Η ίδια η Ρωσία, ακόμη κι αν αποκομίσει (εύθραυστα και διαρκώς αμφισβητήσιμα) στρατιωτικά κέρδη, θα υποστεί τεράστια πολιτική, οικονομική και ηθική ζημιά. Το πιθανότερο είναι ότι θα περιπέσει σε θέση ελάσσονος εταίρου της Κίνας, μια και η ρωσική οικονομία είναι το ένα δέκατο της κινεζικής. Αυτό σημαίνει ότι οι Κινέζοι, προκειμένου να σώσουν τη Ρωσία, θα αποκτήσουν κοψοχρονιά επιχειρήσεις- φιλέτο και θα την κάνουν ισχυρότατα εξαρτημένη από το Πεκίνο σε τρία κρίσιμα πεδία: το τραπεζικό, τις ροές ενέργειας και τις νέες τεχνολογίες. Στο μεταξύ, ο κόσμος όλος θα απειλείται από μια μεγάλων διαστάσεων επισιτιστική κρίση (Ρωσία και Ουκρανία μαζί παράγουν το ένα τέταρτο των παγκόσμιων σιτηρών), ενώ η παγκόσμια οικονομία είναι πολύ πιθανό να γνωρίσει μια νέα, οδυνηρή ύφεση. Τηρουμένων των αναλογιών, όπως οι γεωπολιτικές κρίσεις από τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1973 και την ιρανική επανάσταση του 1979 οδήγησαν πρώτα σε ενεργειακές κρίσεις, ύστερα σε γενικευμένη ύφεση και τελικά σε αλλαγή οικονομικού υποδείγματος επί τα χείρω, από τον κεϋνσιανισμό στον νεοφιλελευθερισμό.

Το συμπέρασμα από όλα αυτά είναι, νομίζω, προφανές. Η μόνη πολιτικά και ηθικά επιβεβλημένη στάση ενός προοδευτικού πολίτη απέναντι σε αυτό τον ολέθριο, από κάθε σκοπιά, πόλεμο είναι να εξεγερθεί και να απαιτήσει τον άμεσο τερματισμό του με μια δίκαιη ειρήνη. Κάτι που σημαίνει αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων από την Ουκρανία, ρωσικών και Δυτικών (σύμβουλοι, εκπαιδευτές, μισθοφόροι), ακύρωση των σχεδίων για ένταξη στο ΝΑΤΟ, διεθνείς εγγυήσεις για την ασφάλεια και κυριαρχία της, σεβασμό των δικαιωμάτων των ρωσόφωνων και των άλλων εθνικών ομάδων, αποκατάσταση των κομμάτων που έχουν βγει στην παρανομία από τις δύο τελευταίες κυβερνήσεις του Κιέβου, επίλυση του προβλήματος στο Ντονμπάς με διαπραγματεύσεις και όχι με τα όπλα. Ουτοπικό; Με τα σημερινά δεδομένα, ίσως. Αλλά συνένοχοι του εγκλήματος, είτε των μεν, είτε των δε, δεν μπορούμε να γίνουμε και δεν θα γίνουμε.

 

Παραπομπές:

[i] Ντονμπάς σημαίνει «λεκάνη του ποταμού Ντον». Πρόκειται για την περιοχή της ανατολικής Ουκρανίας πάνω από την Αζοφική Θάλασσα, που περιλαμβάνει τις ρωσόφωνες επαρχίες του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ. Μετά τον εμφύλιο πόλεμο του 2014, που ακολούθησε την ανατροπή του φιλορώσου προέδρου της Ουκρανίας Βίκτορ Γιανουκόβιτς, οι δύο επαρχίες διχοτομήθηκαν και οι φιλορώσοι αυτονομιστές ανακήρυξαν «Λαϊκές Δημοκρατίες» στα τμήματα που ήλεγχαν. (βλ. χάρτη εξωφύλλου – πηγή ΕΦΣΥΝ)

[ii] Bloomberg - Nial Ferguson, “Putin Misunderstands History. So, Unfortunately, Does the U.S.”,

 

πηγή

Αναδημοσιεύουμε από την σημερινή  (24/3/2022) Εφημερίδα των Συντακτών, άρθρο της Αφροδίτης Τζιαντζή για το θέμα με το οποίο είχαμε ασχοληθεί στις 19 Μαρτίου, σχετικά με τις αυξανόμενες καθημερινά, καταγγελίες Ρώσων πολιτών που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα, πως η τράπεζα Πειραιώς πάγωσε τους λογαριασμούς μισθοδοσίας τους στο πλαίσιο του κανονισμού  2022/328 ΕΕ “σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία”. Η συντάκτρια Αφροδίτη Τζιαντζή προχώρησε την έρευνα περαιτέρω. Η τράπεζα Πειραιώς (το υποκατάστημα(;) μιλά για «παρεξήγηση» αλλά όταν πρόκειται για τον βιοπορισμό οικογενειών ανθρώπων του μεροκάματου, η λέξη «παρεξήγηση» φαντάζει γελοία. Η τράπεζα οφείλει άμεσα να λύσει την «παρεξήγηση» και να αποδώσει τα χρήματα των ανθρώπων που παράνομα παρακρατά. Ίσως έτσι να πείσει κάπως, πως πρόκειται όντως για «παρεξήγηση»

Σημειώνουμε εδώ πως ο «Αγώνας της Κρήτης» χθες, 23/3/2022 δημοσίευσε την επιβεβαίωση της ρωσικής πρεσβείας για την  παρακράτηση χρημάτων στους λογαριασμούς Ρώσων πολιτών που ζουν κι εργάζονται στην Ελλάδα

Ακολουθεί το άρθρο της Αφροδίτης Τζιαντζή στη σημερινή Εφημερίδα των Συντακτών

 

Η τράπεζα πέρασε για... ολιγάρχη την άνεργη Ρωσίδα

Αφροδίτη Τζιαντζή

Θύματα της ίδιας «παρεξήγησης» από την ίδια τράπεζα έχουν πέσει αρκετοί Ρώσοι του μεροκάματου που ζουν πολλά χρόνια στην Ελλάδα.

Το προσωρινό πάγωμα του λογαριασμού μισθοδοσίας της σε ελληνική συστημική τράπεζα καταγγέλλει Ρωσίδα που ζει και εργάζεται 20 χρόνια στην Ελλάδα, κατοικεί σε δήμο της Ανατολικής Αττικής και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με Ρώσους ολιγάρχες, ούτε συνδέεται με κανένα τρόπο με ρωσικές νομικές οντότητες. Την καταγγελία έφερε στη δημοσιότητα η χανιώτικη εφημερίδα «Αγώνας της Κρήτης», ενώ αντίστοιχο δημοσίευμα φιλοξένησε η ιστοσελίδα Αttica Voice, αναφέροντας ότι το φαινόμενο είναι εκτεταμένο και αφορά και άλλους κατοίκους της Ελλάδας με ρωσική υπηκοότητα.

Η «Εφ.Συν.» επικοινώνησε με την καταγγέλλουσα Αννα Κ. (τα πλήρη στοιχεία της στη διάθεση της εφημερίδας) και τον εξουσιοδοτημένο εκπρόσωπό της Διονύση Ασημακόπουλο, οι οποίοι μας εξιστόρησαν το περιστατικό, όπως είναι καταγεγραμμένο στις συνομιλίες με την τηλεφωνική γραμμή εξυπηρέτησης πελατών της τράπεζας, αλλά και σε αλληλογραφία τους με το υποκατάστημα στο οποίο τους παρέπεμψαν.

«Η Αννα έχει νόμιμη άδεια παραμονής στην Ελλάδα και εργάζεται αδιάλειπτα τα τελευταία 16 χρόνια. Φέτος για πρώτη φορά γράφτηκε στο ταμείο ανεργίας του ΟΑΕΔ, γιατί η επιχείρηση στην οποία εργαζόταν ως σερβιτόρα έκλεισε. Στις 17 Μαρτίου, που αναμενόταν να πιστωθεί αναδρομικά το επίδομα ανεργίας, διαπιστώσαμε ότι δεν μπορεί να δεχτεί πληρωμή. Παράλληλα δεν μπορεί να κάνει ούτε ηλεκτρονική κατάθεση έστω λίγων ευρώ, ενώ από τον περίγυρό της είδε ότι το ίδιο συμβαίνει και σε άλλες φίλες της με ρωσική υπηκοότητα.

»Μιλώντας με την τράπεζα μάς είπαν ότι αυτό γίνεται καθ’ υπόδειξη του ευρωπαϊκού κανονισμού 2022/328 “σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία”. Τους παραπέμψαμε στα άρθρα του κανονισμού που φαίνεται ξεκάθαρα ότι το πάγωμα λογαριασμών δεν αφορά τη δική μας περίπτωση. Μας είπαν ότι το θέμα μπορεί να λυθεί, αλλά πρέπει να απευθυνθούμε στο υποκατάστημα όπου ανοίξαμε τον λογαριασμό. Στείλαμε γραπτή εξουσιοδότηση και επιστολή στην υποδιευθύντρια του υποκαταστήματος, όπου θέσαμε το πρόβλημα στο σύνολό του και ζητήσαμε να κοινοποιηθεί στην κεντρική διοίκηση της τράπεζας. Τελικά αναγκαστήκαμε να πάμε αυτοπροσώπως, μολονότι είναι μακριά από τον τόπο κατοικίας μας. Η υποδιευθύντρια δήλωσε άγνοια για την κατάσταση και ζήτησε οδηγίες από την κεντρική διεύθυνση. Μας ζητήθηκε να καταθέσουμε άδεια παραμονής. Ομως η τράπεζα ήδη διέθετε την άδεια παραμονής, αφού είναι προϋπόθεση για να ανοίξεις λογαριασμό. Τελικά ο λογαριασμός ξεμπλόκαρε μετά από μια διαδικασία ταλαιπωρίας που κράτησε περίπου μία εβδομάδα. Θεωρώ ότι οι δικαιολογίες που επικαλέστηκαν εκ των υστέρων είναι προσχηματικές. Το ατομικό πρόβλημα μπορεί να ξεπεράστηκε, όμως το ευρύτερο πρόβλημα παραμένει, αφού παρόμοιες δυσκολίες βίωσαν και άλλοι στην ίδια θέση με την Αννα», μας λέει ο κ. Ασημακόπουλος.

Επικοινωνήσαμε με άλλες τρεις γυναίκες (τα στοιχεία τους στη διάθεση της «Εφ.Συν.»), οι οποίες υποστηρίζουν ότι έπεσαν θύματα της ίδιας «παρεξήγησης». Η Γιούλια Κ., συνοδός σε σχολικό λεωφορείο που ζει στην Ελλάδα 25 χρόνια, η Σβετλάνα Ε. κάτοικος Κατερίνης που ζει 28 χρόνια στην Ελλάδα, η Ελμίρα Σ. που ζει στην Ελλάδα 22 χρόνια. Ολες διηγούνται παρόμοια περιστατικά από την ίδια τράπεζα, με πάγωμα λογαριασμών μισθοδοσίας ή ατομικών λογαριασμών, με επίκληση στον ευρωπαϊκό κανονισμό, ο οποίος όμως διευκρινίζει ρητά ότι αφορά μόνο καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ και Ρώσους υπηκόους που δεν έχουν άδεια παραμονής σε κράτος-μέλος της Ε.Ε.

«Η κοπέλα στο υποκατάστημα είπε ότι μάλλον πρόκειται για λάθος στο σύστημα, αφού δεν βγάζει νόημα. Είπε “σας έχουν βάλει τους Ρώσους σε ένα τσουβάλι και τώρα σας βγάζουν έναν-έναν”», μας λέει χαρακτηριστικά μία από τις καταγγέλλουσες.

Σε κάθε περίπτωση, είτε αφορά τεχνικό σφάλμα είτε προσωρινή παρερμηνεία του ευρωπαϊκού κανονισμού είτε «υπερβάλλοντα ζήλο» στελεχών της τράπεζας –που κατά τις πληροφορίες μας κίνησε και το ενδιαφέρον της εποπτεύουσας κεντρικής τράπεζας–, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: άσκοπη ταλαιπωρία και διακριτική μεταχείριση εις βάρος πολιτών, που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί αν κάποιος διάβαζε καλύτερα τις διατάξεις του ευρωπαϊκού κανονισμού, που θεωρητικά στοχεύει τους πλούσιους ολιγάρχες και όχι ανθρώπους του μεροκάματου. Εκτός κι αν μπέρδεψαν τον Αμπράμοβιτς με την άνεργη σερβιτόρα με ρωσικό διαβατήριο.

πηγή

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 28 Φεβρουαρίου του 2022 η Τράπεζα της Ελλάδος έστειλε σήμα προς τις ελληνικές τράπεζες καλώντας τις να εφαρμόσουν την Κοινοτική Οδηγία που αφορά στην παράλυση των επενδύσεων (καταθέσεις, ομόλογα κ.λπ.) της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας. Σύμφωνα με πηγές που επικαλούταν η οικονομική ιστοσελίδα  Euro2day.gr οι τράπεζες κλήθηκαν από τις πρώτες πρωινές ώρες να ελέγξουν τα απευθείας επενδυτικά ανοίγματα της Κεντρικής Τράπεζας της Ρωσίας στην ελληνική αγορά, αλλά και την πιθανή σύνδεση ατόμων με τις εν λόγω επενδύσεις.

Οι ίδιες πηγές ανάφεραν πως δεν δόθηκε εντολή για δέσμευση καταθέσεων Ρώσων στην Ελλάδα, πλην όσων βρίσκονται στη λίστα των ολιγαρχών. Το πρωί εκείνης της  Δευτέρας, οι ελληνικές τράπεζες διαπίστωναν -ανταποκρινόμενες άμεσα στο σήμα της κεντρικής τράπεζας-  πως δεν υπήρχαν εκροές τέτοιου είδους, που να συνδέονται με τα διαθέσιμα τους.

Στην Ελλάδα ζουν πολλοί Ρώσοι μετανάστες και μετανάστριες, ενσωματωμένοι πλήρως την ελληνική κοινωνία, που εργάζονται εδώ επί χρόνια, συνεισφέροντας στο ελληνικό ΑΕΠ και φυσικά πληρώνονται μέσω του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Οι λογαριασμοί αυτών των ανθρώπων με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να θεωρηθούν «λογαριασμοί ολιγαρχών» και ούτε τα ποσά που ενδεχομένως να βρίσκονται μέσα στους λογαριασμούς τους να θεωρηθούν «επενδυτικά ανοίγματα». Οι καταθέσεις των Ρώσων ολιγαρχών (οι εμφανείς τουλάχιστον) σύμφωνα με τις ελβετικές τράπεζες βρίσκονται κυρίως εκεί και εκτιμώνται στα 213 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με τον Οικονομικό Ταχυδρόμο της 17^ης Μαρτίου. Αγνοούμε βέβαια όπως όλος ο κόσμος, το ακριβές ύψος τους και επιπλέον τις προθέσεις των ελβετικών τραπεζών ως προς τα κεφάλαια αυτά. Αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό. Το θέμα μας είναι οι καταθέσεις των απλών ανθρώπων, των εργαζομένων στην Ελλάδα και το εισόδημα τους που είναι το μέσο της επιβίωσης τους και που βρίσκεται στον έλεγχο των ελληνικών τραπεζών. Ειδικότερα εκείνων που είχαν την κακή τύχη να βρίσκονται σήμερα στο έλεος (και δεν είναι υπερβολή) της Τράπεζας Πειραιώς.

Στην ιστοσελίδα «Αγώνας της Κρήτης» διαβάζουμε πως «Σύμφωνα με καταγγελία που έφτασε στην εφημερίδα μας, γυναίκα ρωσικής υπηκοότητας που ζει εδώ και 20 χρόνια στην Ελλάδα, είναι παντρεμένη με Έλληνα και έχει τρία παιδιά βρήκε τον λογαριασμό στην τράπεζά της μπλοκαρισμένο.

Όπως της είπαν στην τράπεζα ο λόγος που ο λογαριασμός της έχει μπλοκαριστεί είναι επειδή έχει ρωσική υπηκοότητα και η τράπεζα έθεσε σε εφαρμογή τον Κανονισμό ΕΕ 2022/328 “σχετικά με περιοριστικά μέτρα λόγω ενεργειών της Ρωσίας που αποσταθεροποιούν την κατάσταση στην Ουκρανία”. Ο κανονισμός όμως δεν περιέχει καμία πρόβλεψη για οριζόντια δέσμευση λογαριασμών Ρώσων πολιτών που ζουν στην Ελλάδα. Ο νόμος αφορά  τη «λίστα των ολιγαρχών» και μάλιστα καταθέσεις τάξης ανώτερης των 100.000 ευρώ.

 Οι καταγγελίες για το ίδιο θέμα είναι πολλές και απ’ όσες έχουμε μάθει μέχρι σήμερα τουλάχιστον, αφορούν όλες την Τράπεζα Πειραιώς. Την ίδια τράπεζα που διαφημίζει την παροχή διευκολύνσεων σε Ουκρανούς πολίτες που ζουν στην Ελλάδα. Και αναρωτιόμαστε: Από πότε οι εργαζόμενοι μετανάστες και μετανάστριες που ζουν και εργάζονται στην Ελλάδα και αν θέλετε ακόμα περισσότερο, εκείνοι που είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στη χώρα, αντιμετωπίζονται διαφορετικά και σύμφωνα με τη χώρα καταγωγής τους; Από πότε τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας (ρωσικής, ελληνικής, γερμανικής ή οποιασδήποτε προέλευσης) ταυτίζονται με την πραγματική μάχη για επιβίωση των λαϊκών στρωμάτων; Τι είδους καταλογισμός "συλλογικής ευθύνης" είναι αυτός, από μία ή περισσότερες ενδεχομένως, τράπεζες;

Η κατάσταση είναι σοβαρή και εξόχως αντιδημοκρατική έως απάνθρωπη. Απαιτείται η άμεση απελευθέρωση των λογαριασμών των εργαζόμενων Ρώσων πολιτών που ζουν στην Ελλάδα γιατί γι’ αυτούς είναι θέμα επιβίωσης. Των ίδιων και των οικογενειών τους. Αντίθετα, για τους «ολιγάρχες» οι κυρώσεις είναι ανεφάρμοστες σε έναν κόσμο που ο κανόνας είναι το “Money talks” και καμία τράπεζα, ποτέ και πουθενά στον κόσμο δεν θα τους εμποδίσει να διαχειριστούν τα κεφάλαια τους όπως εκείνοι θέλουν. Άλλωστε αυτοί είναι που τρέφουν τις τράπεζες με τον κλεμμένο πλούτο της πλουσιότερης σε πόρους χώρας του κόσμου. Και όχι οι τράπεζες αυτούς.