Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο ΚακόO ιστότοπος parallaximag.gr παρουσιάζει ένα άρθρο του ιστορικού David Broder στο περιοδικό “The Nation” στο οποίο αναλύονται οι αιτίες ανόδου του ακροδεξιού AfD στη Γερμανία και προτείνονται λύσεις για την αντιμετώπισή της .
Ο David Broder αποφεύγει την αποπροσανατολιστική ανάγνωση ότι η AfD είναι απλώς ένα «ανατολικογερμανικό πρόβλημα» - ούτε καν μόνο γερμανικό ή μόνο ευρωπαϊκό. Αντίθετα, είναι ένα ευρύτερο πρόβλημα που οφείλεται αρχικά στην οικονομική ανασφάλεια, στο υψηλό κόστος ζωής και κυρίως στη διάρρηξη της εμπιστοσύνης προς τα παραδοσιακά κόμματα
Όπως όμως εξηγεί, η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν οδηγεί από μόνη της προς την ακροδεξιά. Αυτό που ολοκληρώνει την ακροδεξιά στροφή είναι η έλλειψη μιας πραγματικής εναλλακτικής πρότασης από την Αριστερά
Για την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς δεν αρκεί η δραματοποίηση της ανόδου της και η καλλιέργεια του φόβου. Αυτά, αντίθετα, έχουν αποδειχθεί ότι λειτουργούν αντίστροφα: Εμφανίζουν την ακροδεξιά ως πανίσχυρη και ανίκητη και την καθιστούν γοητευτική σε άτομα που έλκονται από την ισχύ και τη δύναμη
Ούτε βέβαια οι πολιτικές προτάσεις που εξαντλούνται σε εκλογικές συμμαχίες με μοναδική συγκολλητική ουσία την αντίθεση προς αυτήν. Το μόνο που πετυχαίνουν αυτές οι προτάσεις είναι να παρουσιάζουν την ακροδεξιά ως αντισυστημική κίνηση και, τελικά, να την ενισχύουν
Αυτό που χρειάζεται αντίθετα, είναι η διατύπωση μιας πραγματικά εναλλακτικής πρότασης που να καταφέρει να δώσει στην ίδια κοινωνική δυσαρέσκεια διαφορετική πολιτική κατεύθυνση.
Όπως εξηγεί ο επιμελητής του άρθρου στο parallaximag.gr, τα δύο πρώτα μέρη του άρθρου του "The Nation" παρατίθενται συντομευμένα, ενώ το κρίσιμο τρίτο μέρος παρατίθεται αυτούσιο
--------------------------------------------------------
Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΗΣ AfD ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ
David Broder/The Nation
Όταν η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) κέρδισε τις κρατιδιακές εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ στις 6 Σεπτεμβρίου με 44% και ακολούθησε με 38% στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, πολλοί είδαν ακόμη μία επιβεβαίωση του πολιτικού χάσματος ανάμεσα στην Ανατολική και τη Δυτική Γερμανία. Περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά την επανένωση, η AfD εξακολουθεί να θεωρείται κατεξοχήν «κόμμα της Ανατολής».
Η αντίληψη αυτή είναι τόσο ισχυρή ώστε ο Martin Sonneborn του σατιρικού Die Partei πρότεινε ειρωνικά να ξαναχτιστεί το Τείχος του Βερολίνου, αυτή τη φορά για να προστατεύσει τους δημοκράτες της Δύσης από τους ακροδεξιούς της Ανατολής. Πίσω από το αστείο κρύβεται μια διαδεδομένη ερμηνεία: ότι οι Ανατολικογερμανοί (υποτιμητικά Ossis) δεν αφομοίωσαν ποτέ πλήρως τη δημοκρατική πολιτική κουλτούρα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας. Άλλοι αναζητούν τις αιτίες στις συνέπειες της επανένωσης, την αποβιομηχάνιση και την αίσθηση ότι οι Ανατολικογερμανοί παραμένουν πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Όλες όμως αυτές οι εξηγήσεις παρακάμπτουν ένα πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα: πώς εξηγείται ότι η AfD προηγείται πλέον στις δημοσκοπήσεις και στην πρώην Δυτική Γερμανία; Μόνο ένας στους έξι Γερμανούς ζει στην πρώην Ανατολική Γερμανία, κι όμως η AfD βρίσκεται κοντά στο 30% πανεθνικά, σχεδόν δέκα μονάδες μπροστά από την CDU του καγκελαρίου Friedrich Merz. Στη Δύση καταγράφει περίπου 25–26%, ενώ στην Ανατολή 35–40%.
Και η γεωγραφία της ψήφου αλλάζει γρήγορα. Στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία η AfD φτάνει έως το 24% και ανταγωνίζεται την CDU για την πρώτη θέση, ενώ στη Βαυαρία κινείται γύρω στο 20% και φτάνει ακόμη και στο 42% στους κάτω των 30 ετών. Ιδιαίτερα ισχυρή είναι η άνοδός της σε αγροτικές περιοχές και μικρές πόλεις, καθώς και μεταξύ νέων και μεσήλικων ανδρών.
Η άνοδος της AfD, επομένως, δεν μπορεί πλέον να εξηγηθεί ως μια ιδιαιτερότητα της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.
ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ
Η AfD δεν κερδίζει παντού και, ακόμη κι εκεί όπου είναι πρώτη δύναμη, σπάνια διαθέτει πλειοψηφική υποστήριξη. Περισσότερο αστικοποιημένες περιοχές, με σταθερότερες οικονομικές συνθήκες και υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο, αποδεικνύονται πιο ανθεκτικές στην άνοδό της.
Αυτό περιπλέκει και τη συνηθισμένη ερμηνεία της AfD ως ιδιαίτερου προβλήματος της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Η ψήφος της δεν κορυφώνεται στους ηλικιωμένους που έζησαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στη ΛΔΓ, αλλά στους άνδρες γύρω στα 40. Ένας Ανατολικογερμανός που ήταν παιδί κατά την επανένωση είναι πιθανότερο να ψηφίσει AfD από κάποιον που ήταν τότε ενήλικος. Η εξήγηση επομένως πρέπει να αναζητηθεί περισσότερο στις συνέπειες της επανένωσης: την αποβιομηχάνιση, την κοινωνική ανασφάλεια και τη διάψευση των προσδοκιών.
Ο κοινωνιολόγος Oliver Nachtwey έχει μελετήσει το αίσθημα πολλών Γερμανών ότι η κοινωνική κινητικότητα έχει μπλοκαριστεί — ή, ακριβέστερα, ότι πρέπει να τρέχουν όλο και πιο γρήγορα απλώς και μόνο για να διατηρήσουν τη θέση που ήδη έχουν. Το μοτίβο θυμίζει εκείνο που έχει περιγράψει η Άρλι Χόουκσιλντ [Arlie Hochschild] για το διαψευσμένο αμερικανικό όνειρο: η δυσαρέσκεια στρέφεται εναντίον εκείνων που κατηγορούνται ότι «προσπερνούν στην ουρά» — μεταναστών και μειονοτήτων — και εναντίον των ελίτ που υποτίθεται ότι τους ευνοούν.
Γι’ αυτό είναι επίσης υπερβολικό να θεωρούμε ότι η απήχηση της AfD στους εργάτες οφείλεται στα περιορισμένα στοιχεία κοινωνικού κράτους που περιλαμβάνει το πρόγραμμά της. Η απήχησή της βρίσκεται αλλού, και συνδέεται με μια ευρύτερη πολιτισμική μετατόπιση, την οποία εκφράζουν συνθήματα όπως Ausländer raus! («Έξω οι ξένοι!») σε νυχτερινά κέντρα, ποδοσφαιρικούς αγώνες, ακόμη και σε λέσχη τένις στην πιο εύπορη περιοχή του Δυτικού Βερολίνου. Προσφέρει μια σκοτεινή συγκίνηση εξέγερσης: επειδή σοκάρει, επειδή ταπεινώνει τους μετανάστες και επειδή εξοργίζει συμπολίτες που θεωρούν σημαντικές τις ανοιχτόμυαλες αξίες ή τα μορφωτικά τους προσόντα. Ντυμένο με τον μανδύα της ειρωνείας, το σύνθημα είναι υπερήφανο, προκλητικό και έντονα ανταγωνιστικό απέναντι στην πολιτική Αριστερά.
ΜΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΤΗΝ «ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ»
Οι ιδέες της AfD δεν είναι καινούργιες. Το κόμμα όμως επωφελείται από την αυξανόμενη εχθρότητα απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική και τα μέσα ενημέρωσης, καθώς και από την αποξένωση από τον κοινωνικό συμβιβασμό πάνω στον οποίο τα μεγάλα μεταπολεμικά κόμματα οικοδόμησαν την υποστήριξή τους. Δεδομένου ότι κατά τις δεκαετίες του 1990 και του 2000 οι περισσότεροι Ανατολικογερμανοί φαίνεται ότι ήθελαν πράγματι να ενταχθούν σε αυτόν τον συμβιβασμό —ψηφίζοντας συστηματικά SPD και CDU— οποιαδήποτε εξήγηση της υποστήριξης προς την AfD πρέπει να εξετάσει την αποτυχία αυτής της υπόσχεσης.
Η ιστορία όμως δεν αφορά μόνο την Ανατολή. Η επανένωση είχε συνέπειες και στη Δύση, οι οποίες συνδέθηκαν με το μοντέλο εργασίας και κοινωνικού κράτους που υιοθέτησε η Γερμανία στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της Ευρωζώνης.
Οι εργασιακές μεταρρυθμίσεις που προώθησε η κατεστημένη κεντροαριστερά, καθώς και η γενικότερη πίεση στους μισθούς, τα ενοίκια και το κόστος καυσίμων των Γερμανών με χαμηλότερα εισοδήματα, δεν τους έστρεψαν άμεσα προς την AfD. Στη δεκαετία του 2000, ο βασικός εκλογικός ωφελημένος ήταν η Αριστερά, με τη δημιουργία της Die Linke το 2007 από απογοητευμένους Σοσιαλδημοκράτες και μετακομμουνιστικές δυνάμεις. Η αντίθεση του κόμματος στις εργασιακές μεταρρυθμίσεις του SPD το μετέτρεψε σε σημαντική πολιτική δύναμη και βοήθησε να βρεθούν αυτά τα ζητήματα στο επίκεντρο της εθνικής πολιτικής συζήτησης. Η Die Linke γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία σε πολλές από τις περιοχές όπου σήμερα είναι ισχυρότερη η AfD.
Ωστόσο, μετά την κρίση του 2008, η δυναμική της εξασθένησε. Όπως πολλές αριστερές λαϊκιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη, αποτελούσε μια δύσκολη συμμαχία τμημάτων του παλιού Κομμουνιστικού Κόμματος, συνδικαλιστών και μιας περισσότερο κινηματικής πτέρυγας. Δεν κατάφερε να εκτοπίσει την κεντροαριστερά και συχνά κατέληγε μικρότερος κυβερνητικός εταίρος σε κυβερνήσεις κρατιδίων.
Τα κοινωνικά πιο συντηρητικά και μεγαλύτερης ηλικίας τμήματα της βάσης της —ιδίως στα ανατολικά κρατίδια, όπου επικρατούσε μια πιο σταδιακή προσέγγιση— συγκρούονταν επίσης με τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία του κόμματος. Η σύγκρουση αυτή οδήγησε τελικά σε μια μακρά και δύσκολη διάσπαση, που κορυφώθηκε το 2023 με την αποχώρηση της Σάρα Βάγκενκνεχτ. Η Die Linke έμοιαζε να έχει χάσει την ευκαιρία να αξιοποιήσει την αποξένωση των ψηφοφόρων από τα μεγάλα κόμματα.
Στο Λίχτενμπεργκ, την περιοχή του Ανατολικού Βερολίνου όπου ζούμε με τη σύντροφό μου, οι προβλέψεις για τις ομοσπονδιακές εκλογές του 2025 έδειχναν εύκολη νίκη της Μπέατριξ φον Στορχ (Beatrix von Storch) της AfD. Η αριστοκρατικής καταγωγής φον Στορχ είναι εγγονή του υπουργού Οικονομικών του Adolf Hitler. Βασική αντίπαλός της εδώ ήταν η Ίνες Σβερντνερ (Ines Schwerdtner) της Die Linke, πρώην συνάδελφός μου στο Jacobin. Πρόκειται για μια περιοχή σχετικά χαμηλών εισοδημάτων, με ιδιωτικοποιημένα συγκροτήματα κατοικιών της εποχής της ΛΔΓ και μικρές μονοκατοικίες χτισμένες σε χώρους όπου παλαιότερα υπήρχαν δημόσιες υποδομές. Δεν έχει τόσο έντονη φήμη ως προπύργιο νεοναζί όσο το γειτονικό Μαρτσάν και για πολλά χρόνια εξέλεγε εκπροσώπους της Αριστεράς ή του SPD. Ωστόσο, η AfD έχει σημειώσει τεράστια άνοδο και οι υποστηρικτές της δεν κρύβουν πλέον τις απόψεις τους.
Κι όμως, η Σβερντνερ κέρδισε [με 34% έναντι 21,9% της φον Στορχ] και σε ολόκληρη τη γερμανική πρωτεύουσα το κόμμα απέκτησε νέα δυναμική. Αν οι εκλογές του 2025 έμοιαζαν στην αρχή τους να σηματοδοτούν το τέλος της Die Linke, τελικά συνέβη το αντίθετο: αναζωογόνησαν το κόμμα. Η προθυμία του να συγκρουστεί τόσο με την AfD όσο και με την κεντροαριστερή κυβέρνηση του Όλαφ Σολτς το βοήθησε να κινητοποιήσει ψηφοφόρους που ψήφιζαν για πρώτη φορά και να προσελκύσει ένα κύμα νέων μελών.
Την περασμένη Κυριακή η Die Linke έκανε ένα ακόμη άλμα, κερδίζοντας για πρώτη φορά τις κρατιδιακές εκλογές στο Βερολίνο με 26%, χάρη σε μια εκστρατεία επικεντρωμένη στα ενοίκια και στο κόστος ζωής. Στη δική μου γωνιά του Βερολίνου, τόσο η Die Linke όσο και η AfD ενισχύθηκαν σημαντικά, με το αριστερό κόμμα να προηγείται με 30% έναντι 23%.
Το αποτέλεσμα αυτό δεν χαρίστηκε στη Die Linke από κάποια δημογραφική νομοτέλεια. Στις εκλογές αυτές συγκέντρωσε περίπου 50% μεταξύ των νέων γυναικών, καθώς και πολύ υψηλά ποσοστά σε ορισμένες από τις πιο πολυπολιτισμικές περιοχές του Βερολίνου — όμως πρόκειται για νέες εξελίξεις στην πολιτική ζωή της πόλης. Παρότι ορισμένες μετεκλογικές αναλύσεις παρουσιάζουν το Βερολίνο σαν μια εγγενώς «woke» πόλη, η πολιτική του δεν είναι σταθερά αριστερή: ο απερχόμενος δήμαρχος ήταν συντηρητικός, ενώ στις περισσότερες πρόσφατες εκλογές του Βερολίνου οι δυνάμεις της Die Linke, των Πρασίνων και των Σοσιαλδημοκρατών μαζί συγκέντρωναν περίπου το μισό εκλογικό σώμα.
Η επιτυχία της Die Linke οφείλεται σε σκληρή οργανωτική δουλειά, με πόρτα-πόρτα εκστρατεία, στην αντίστασή της στην πολιτική ταυτοτήτων της AfD, αλλά και στην καθαρή επικέντρωσή της στα ζητήματα του κόστους ζωής.
Αυτό σημαίνει επίσης ότι πρέπει να απευθύνεται σε διαφορετικά είδη ψηφοφόρων. Όπως επισήμανε ο Loren Balhorn στο France24, η Αριστερά είχε πετύχει παρόμοια ποσοστά στο Βερολίνο ήδη από τη δεκαετία του 1990, αλλά με μια σημαντική διαφορά: σήμερα έχει βγει από την παλιά, ηλικιωμένη, μετακομμουνιστική και περισσότερο ανατολικογερμανική κοινωνική της «φωλιά» και έχει καταφέρει να συσπειρώσει μια πολύ πιο ποικιλόμορφη βάση, περισσότερο αντιπροσωπευτική του συνολικού πληθυσμού του Βερολίνου. Αυτό που παραμένει ασαφές είναι αν μπορεί να κάνει το ίδιο και στην υπόλοιπη Γερμανία.
Στο Βερολίνο, τα ενοίκια έχουν εξελιχθεί την τελευταία δεκαετία σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα και οι περισσότεροι ψηφοφόροι της Die Linke τα αναφέρουν ως έναν από τους λόγους για τους οποίους επέλεξαν το κόμμα. Ωστόσο, παρότι λίγο περισσότεροι από τους μισούς Γερμανούς νοικιάζουν την κατοικία τους, το στεγαστικό —και η πρόταση να επαναγοράσει το κράτος το ιδιωτικοποιημένο στεγαστικό απόθεμα από τους μεγάλους ιδιοκτήτες— δεν αποτελεί παντού το αυτονόητο επίκεντρο της πολιτικής για το κόστος ζωής.
Επιπλέον, παρότι η Die Linke έχει ενισχύσει την οργανωτική της παρουσία και εκτός Βερολίνου, ιδιαίτερα στη Λειψία, η εικόνα παραμένει άνιση. Το κόμμα μπορεί σήμερα να διεκδικεί ξανά περίπου 12% σε εθνικό επίπεδο και έχει προσελκύσει επιπλέον προοδευτικούς ψηφοφόρους μετά τις περσινές ομοσπονδιακές εκλογές. Το να κερδίσει όμως πίσω ψηφοφόρους της AfD θα είναι πολύ δυσκολότερο.
Οι εκκλήσεις για μια «αντιφασιστική οικονομική πολιτική», όπως την αποκαλεί η Isabella Weber, ή για μια λαϊκιστικού χαρακτήρα «εναλλακτική στην Εναλλακτική», όπως προτείνει ο Adam Tooze, κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν κηρύσσουν την απόγνωση ούτε την προσκόλληση σε ένα παρακμάζον status quo, αλλά προτείνουν την ήττα της AfD μέσα από την κινητοποίηση των ψηφοφόρων υπέρ μιας καλύτερης εναλλακτικής.
Υπό αυτή την έννοια, το να αντιμετωπίζουμε την AfD ως απλή έκφραση των ανατολικογερμανικών παραπόνων ταυτόχρονα υπερβάλλει ως προς τη δύναμή της και υποτιμά τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει: αφενός επειδή οι περισσότεροι Ανατολικογερμανοί δεν υποστηρίζουν το κόμμα και αφετέρου επειδή μια τέτοια ανάλυση αγνοεί την άνοδο της AfD στη Δύση.
Η ανάπτυξη ενός εθνικισμού που τροφοδοτείται από τη δυσαρέσκεια δεν αποτελεί κάποια περιφερειακή γερμανική ιδιομορφία, αλλά μια παγκόσμια τάση που εμφανίζεται στην Ευρώπη, την Ινδία και την αμερικανική ήπειρο. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να περιμένουμε ότι η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας θα αποτελούσε μοναδική εξαίρεση.
Η AfD δεν βρίσκεται ακόμη στις πύλες της εξουσίας και ακόμη και στα κρατίδια όπου είναι ισχυρότερη δεν διαθέτει τις πλειοψηφίες που θα της επέτρεπαν να κυβερνήσει μόνη της. Φαίνεται όμως απίθανο τα κόμματα του πολιτικού κέντρου να μπορούν επ’ αόριστον να πείθουν τους δικούς τους ψηφοφόρους να προσέρχονται στις κάλπες —ζητώντας τους να αποδεχθούν υψηλότερο κόστος ζωής, μεγαλύτερο όριο συνταξιοδότησης και περισσότερες δαπάνες για την υγεία— απλώς προειδοποιώντας τους ότι η AfD είναι χειρότερη.
Αυτή ήταν ουσιαστικά η προσέγγιση που πρότεινε ο Μέρτς στην τηλεοπτική του αντίδραση μετά την ψηφοφορία της Κυριακής, όταν υποσχέθηκε να συνεχίσει τις «μεταρρυθμίσεις» του. Ο κίνδυνος είναι ότι έτσι η ακροδεξιά μπορεί τελικά να εμφανιστεί ως η μόνη δύναμη που δεν εκπροσωπεί το status quo.
Στο Βερολίνο, τουλάχιστον, υπάρχει κάποια ελπίδα ότι μπορεί να παρουσιαστεί ένας διαφορετικός δρόμος..
Ο Γιώργος Κουκουμάς είναι Ελληνοκύπριος βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένος με το ΑΚΕΛ. Από τον Ιούλιο του 2021 είναι ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ, ενώ από τον Ιούλιο του 2025 είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου και της Κεντρικής Γραμματείας του ΑΚΕΛ
Με μια χθεσινή του ανάρτηση ο Κουκουμάς ανέδειξε με γλαφυρό τρόπο την ογκώδη άγνοια και τη μνημειώδη αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς και απέδειξε παράλληλα ότι οι Κύπριοι αριστεροί δεν μασάνε τα λόγια τους όταν πρόκειται να μιλήσουν για την κυπριακή τραγωδία. Γιατί τα γεγονότα αυτά τα βίωσαν οι ίδιοι στο πετσί τους. Γιατί, πριν από τη βαρβαρότητα των Τούρκων εισβολέων, είχαν βιώσει τη βαρβαρότητα των Ελλαδιτών και των Ελληνοκυπρίων φασιστών. Μια βαρβαρότητα που τη βίωναν επί δεκαετίες και οι Τουρκοκύπριοι συμπολίτες τους
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Γιώργος Κουκουμάς:
«Oι δολοφονίες που διαπράχθηκαν το 1974 σε βάρος Ελληνοκυπρίων από τον φασισμό και υπό το γαλανόλευκο λάβαρο της "Ένωσης" είναι τόσο ειδεχθείς που “συναγωνίζονται” σε βαρβαρότητα τον τουρκικό Αττίλα.
[…] Όποιος μιλά για τον πόνο που υπέστησαν και οι Τουρκοκύπριοι από Ελληνοκύπριους φασίστες δεν συμψηφίζει με την τουρκική κατοχή, αλλά συμπληρώνει την ιστορική εικόνα για το τι υπέστη αυτός ο τόπος και αυτός ο λαός.
[…] Όταν ο εσμός της τραμποδεξιάς σε Ελλάδα και Κύπρο ωρύεται «για την Κύπρο δεν λέτε» (προκειμένου να φιμώσει την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη), καλύτερα πρώτα να αντιληφθεί τι έγινε στην Κύπρο το 1974 και ενωρίτερα. Και μετά να ...λέει και για την Κύπρο.
Το σίγουρο πάντως είναι ότι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα -και παγκοσμίως- η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης. Αν, εν προκειμένω, δεν αφορούσε την τραγωδία της χώρας μας θα ήταν απλώς κωμική»
Ας διαβάσουμε όμως την πλήρη ανάρτηση του Κύπριου πολιτικού ξεκινώντας από το ποίημα του Λ. Ζαφειρίου που εκφώνησε στην Ευρωβουλή η Αφροδίτη Λατινοπούλου, χωρίς να γνωρίζει η άμοιρη σε ποιο γεγονός αναφέρεται ο ποιητής
-----------------------------------------------------------
15.7.1974
Οι νεκροί βρωμούσαν από ’να μίλι μακριά,
ήταν ανελέητο το τελεφταίο καλοκαίρι —
τρυπούσε τους ίσκιους των δέντρων
τις στέγες των σπιτιών.
Φριχτό καλοκαίρι για τους ανθρώπους
μπάσαν τους νεκρούς απ’ την πίσω
πόρτα στον Αη- Γιάννη,
δεν τους φορούσαν, λέει, τα φέρετρα
πρησμένοι απ’ τη δίψα της λεφτεριάς.
Κι ο πιτσιρικάς — πήχτρα το αίμα
στα ρούχα- του — άνοιγε λάκκους,
τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα
στους κροτάφους στη μνήμη
βαθιά ώς το μέλλον.
Τον ήξερες αλλιώτικα
Τον κυπριώτικο ήλιο
θεία Μαρίνα την αβγή
με τα περιστέρια στους ώμους.
Λ. Ζαφειρίου, Σχεδόν μηδίζοντες, Τα τετράδια του Ρήγα, Λευκωσία, 1981
Η ευρωβουλευτίνα της ελληνικής ακροδεξιάς Αφρ. Λατινοπούλου έκανε χθες στην Ευρωβουλή ομιλία για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Η ομιλία της άρχισε με ένα συγκλονιστικό ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου για το μαύρο εκείνο καλοκαίρι της πατρίδας μας.
Μόνο που η ευρωβουλευτίνα μάλλον δεν γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλούσε.
Αφ’ ενός, το συγκεκριμένο ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου έχει τίτλο «15.07.1974». Προφανέστατα αναφέρεται στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που διέπραξαν η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄, δίνοντας την σκυτάλη στην Τουρκία να εισβάλει και να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο διαμελισμού της χώρας μας. Οι συγκλονιστικές εικόνες που αποτυπώνει το ποίημα και απήγγειλε η Αφ. Λατινοπούλου αφορούν τις δολοφονίες αριστερών και μακαριακών Κυπρίων που διέπραξαν Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι φασίστες. Εικάζω ότι η Λατινοπούλου δεν λογάριαζε να καταδικάσει την ακροδεξιά και το ιδεολογικό της σόι, που είναι συνώνυμο με την προδοσία της Κύπρου.
Αφ’ ετέρου, το βίντεο που ανήρτησε με την ομιλία της συνοδεύτηκε με φωτογραφίες από την κυπριακή τραγωδία και τις βαρβαρότητες που υπέστη ο κυπριακός λαός από τους Τούρκους εισβολείς. Συμπεριέλαβε όμως και μια φωτογραφία που δεν προέρχεται από το 1974 αλλά από το 1964. Είναι μια πολύ χαρακτηριστική και δραματική φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας που σπαράζει μαθαίνοντας για τον χαμό του άντρα της από ελληνοκυπριακά πυρά έξω από το χωριό τους, μέσα στη δίνη των διακοινοτικών συγκρούσεων και του εθνικιστικού παροξυσμού. Εικάζω κι εδώ, ότι μάλλον κατά λάθος συμπεριλήφθηκε και ο πόνος των Τουρκοκυπρίων.
Δεν είναι το τέλος του κόσμου οι γκάφες της Λατινοπούλου. Προσφέρονται όμως για ορισμένα συμπεράσματα:
Πρώτον. Οι δολοφονίες που διαπράχθηκαν το 1974 σε βάρος Ελληνοκυπρίων από τον φασισμό και υπό το γαλανόλευκο λάβαρο της "Ένωσης" είναι τόσο ειδεχθείς που «συναγωνίζονται» σε βαρβαρότητα τον τουρκικό Αττίλα.
Πάντως, αν η Λατινοπούλου θέλει να καταλάβει σε τι αναφέρεται το ποίημα που απήγγειλε προχθές, ας διαβάσει για τους 4 νέους του Άη Γιάννη που στις 15.07.1974 τους δολοφόνησαν οι πραξικοπηματίες επειδή βγήκαν να φωνάξουν ότι ο Μακάριος ζει. Για τον Κέστα, τον Σολωμού, τον Κυρίλλου και τον Κρητιώτη που οι εοκαβητατζήδες τους λιάνισαν τα κόκαλα και τους έβγαλαν τα μάτια και τα δόντια. Για τους 4 του Αη Τύχωνα, που βασανίστηκαν μέχρι θανάτου και τα πτώματά τους ρίχθηκαν σε σκουπιδότοπο. Για τον Κώστα Μισιαούλη που καθώς ήταν αιμόφυρτος οι εοκαβητατζήδες ανάγκασαν ένα σύντροφο συγκρατούμενό του να του γλείψει το αίμα από τις πληγές. Για τους δημοκρατικούς αντιστασιακούς που έπεσαν στις μάχες στο Προεδρικό και αλλού και οι χουντικοί πραξικοπηματίες ανάγκασαν τον ιερέα του κοιμητηρίου Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία να τους θάψει σε ομαδικό τάφο έξω από το νεκροταφείο «σαν τους σκύλους», όπως έλεγαν, γιατί έτσι πρέπει στους μακαριακούς και τους κομμουνιστές.
Τότε ίσως καταλάβει τι λέει ο στίχος "...τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα/στους κροτάφους στη μνήμη/βαθιά ώς το μέλλον".
Δεύτερο. Οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι μοιάζουν τόσο πολύ εξ όψεως που δεν τους ξεχωρίζεις. Πολύ περισσότερο όμως, είναι αδύνατον να ξεχωρίσει κανείς από ανθρώπινη σκοπιά τον πόνο που υπέστησαν οι δύο κοινότητες στις διάφορες φάσεις της κυπριακής ιστορίας. Όποιος μιλά για τον πόνο που υπέστησαν και οι Τουρκοκύπριοι από Ελληνοκύπριους φασίστες (ναι, εκαμεΤΕ τζαι εσείς πολλά) δεν συμψηφίζει με την τουρκική κατοχή, αλλά συμπληρώνει την ιστορική εικόνα για το τι υπέστη αυτός ο τόπος και αυτός ο λαός.
Τρίτο. Όταν ο εσμός της τραμποδεξιάς σε Ελλάδα και Κύπρο ωρύεται «για την Κύπρο δεν λέτε» (προκειμένου να φιμώσει την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη), καλύτερα πρώτα να αντιληφθεί τι έγινε στην Κύπρο το 1974 και ενωρίτερα. Και μετά να ...λέει και για την Κύπρο.
Το σίγουρο πάντως είναι ότι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα -και παγκοσμίως- η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης. Αν, εν προκειμένω, δεν αφορούσε την τραγωδία της χώρας μας θα ήταν απλώς κωμική.
Η δύναμη των μικρών βίντεο είναι αδιαμφισβήτητη. Μέσα σε πολύ λίγο χρόνο, μπορούν να περάσουν μηνύματα που αλλιώς θα χρειαζόταν πολύ περισσότερος κόπος ή που δε θα έφταναν ποτέ στους περισσότερους αποδέκτες
Ένα τέτοιο βίντεο είδαμε και το αναδημοσιεύουμε. Είναι από ένα νέο πολιτικό site, το politic.gr. Στο βίντεο αυτό , η δημοσιογράφος Έλενα Ιατρίδου μιλάει για την ακροδεξιά με αφορμή ένα άλλο βίντεο που ανέβασε η Αφροδίτη Λατινοπούλου και στο οποίο η πρόεδρος της «Φωνής Λογικής» - που πίσω από το πλαστό χαμόγελό της κρύβει απίστευτη μισανθρωπία - χόρευε ανέμελα
« Μεταξύ μας τώρα, κι εγώ αν τάιζα σανό, φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες και πληρωνόμουν 23.710 ευρώ το μήνα, έτσι θα χόρευα.
Συνέχισε να χορεύεις. Κάποιοι βολεύονται όσο εσύ διασκεδάζεις το κοινό τους. “Πατρίδα”, “οικογένεια”, “ανώμαλοι που καταστρέφουν τη χώρα”, “μετανάστες”, “γυναίκες που κάνουν καριέρα και πήραν πολύ αέρα”, “vegan”, “αριστεροί”, “γκέι”, “ανεμογεννήτριες”. Ό΄τι πει το manual.
Όχι, η ακροδεξιά δεν είναι αντισυστημική. Είναι η πιο χρήσιμη ασπίδα του συστήματος. Όποτε η κυβέρνηση πιέζεται, η ακροδεξιά είναι εκεί παρούσα. Είναι το δεκανίκι της εξουσίας.
Σου δείχνει εχθρούς που δεν φταίνε για τα προβλήματά σου. Αποπροσανατολίζει την οργή σου από αυτούς που σε ληστεύουν.
Εξυπηρετεί το σύστημα παίζοντας το ρόλο της “γραφικής” που κάνει την κυβέρνηση να φαίνεται λογική.
Και γιατί την πληρώνουν-στηρίζουν; Για να είσαι θυμωμένος μα το λάθος άτομο. Για να νομίζεις ότι αγωνίζεσαι, ενώ απλά χειροκροτείς το τσίρκο.
Η ζωή σου θα γίνει καλύτερη αν αρχίσεις να σκέφτεσαι και όχι να μισείς.
Η ζωή σου θα γίνει καλύτερη αν αρχίσεις να απαιτείς απαντήσεις από αυτούς που παίρνουν αποφάσεις.
Η ακροδεξιά δεν είναι αντίπαλος της κυβέρνησης. Ποτέ δεν ήταν. Είναι το plan B της »
(TO BHMA)
(BBC)
(CNN)
(Reuters)
(CNN)
Όλα τα παραπάνω αποτελούν εγκλήματα μίσους και μισαλλοδοξίας, των τελευταίων 10-15 χρόνων. Εγκλήματα ρατσιστών που είχαν επηρεαστεί, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο από τις διαδεδομένες θεωρίες συνωμοσίας που αποτελούν βάσεις της σύγχρονης ισλαμοφοβίας που η κορύφωση της εντοπίζεται στα χρόνια μας, ειδικά μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στους δίδυμους πύργους. Η ισλαμοφοβία, εργαλειοποιημένη από την ευρωπαϊκή και την αμερικανική ακροδεξιά και παράλληλα τροφοδοτούμενη από τα μεγάλα κύματα μετανάστευσης που προκαλούν οι πόλεμοι τους οποίους υποκινούν, ξεκινούν αλλά και διεξάγουν οι κυβερνήσεις της Δύσης στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, έχει αντικαταστήσει τον παραδοσιακό αντισημιτισμό που διέκρινε ανέκαθεν αυτή την «ακροδεξιά των νοικοκυραίων». Ο νέος «εχθρός» του δυτικού τύπου πολιτισμού ονομάζεται Ισλάμ και τίποτα στον σημερινό κόσμο δεν μας κάνει να ελπίζουμε πως θα ανακοπεί αυτός ο παραλογισμός. Το αντίθετο μάλιστα. Η ακροδεξιά, που αποτελεί και υποστύλωμα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού μαζί με τους πολιτικούς σχηματισμούς του «ακραίου (ή νέου) κέντρου», κάνει ό,τι μπορεί για να συντηρήσει τη φωτιά και έτσι να αντλεί υποστήριξη από τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα. Εξασφαλίζει έτσι την τυφλή υποστήριξη τους και τελικά την αδρανοποίηση τους απέναντι σε αυτούς που πραγματικά ευθύνονται για τη διαρκώς κλιμακούμενη φτωχοποίηση τους.
Η ζοφερή κατάσταση που έχει δημιουργηθεί υποστηρίζεται από μία σειρά πονημάτων που τελευταία η δημιουργία τους έχει πυκνώσει. Το τελευταίο από αυτά τα πονήματα είναι το παραληρηματικό βιβλίο του Ρενώ Καμύ (Renaud Camus) «Η μεγάλη αντικατάσταση» (Grand Remplacement). Εκδόθηκε το 2011 στη Γαλλία και το 2017 στην Ελλάδα κυκλοφόρησε ένα ομώνυμο του από τις εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ που αλλού έχει μόνο επιμελητή και αλλού και συγγραφέα). Οι εκδόσεις αυτές ειδικεύονται στην προώθηση της ακροδεξιάς και των εθνικιστικών – ρατσιστικών αντιλήψεων στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τα όσα διατυπώνονται στο βιβλίο και τη θεωρία της μεγάλης αντικατάστασης, οι παγκόσμιες ελίτ σε συνεργασία με φιλελεύθερες κυβερνήσεις και υπερεθνικούς σχηματισμούς (Ε.Ε., ΟΗΕ) προωθούν ένα σχέδιο αντικατάστασης των λευκών Ευρωπαίων και Χριστιανών, από μετανάστες, ως επί το πλείστο μουσουλμάνους από τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Η αντικατάσταση συντελείται ανεπαίσθητα με μοχλούς τη μετανάστευση και την υψηλή γεννητικότητα των μουσουλμάνων μεταναστών σε αντίθεση με τη μειούμενη γεννητικότητα των αυτοχθόνων, λευκών Ευρωπαίων. Η εξωφρενική θεωρία του Καμύ (μη τον μπερδεύετε με τον νομπελίστα Αλμπέρ Καμύ) δεν πρωτοεμφανίστηκε το 2011. Αντίστοιχα παραληρηματικά πονήματα είχαν εμφανιστεί ήδη από τον 19ο αιώνα στην Αυστραλία με το βιβλίο «Εθνική Ζωή και Χαρακτήρας: Μία πρόβλεψη» του βρετανού στην καταγωγή C.H. Pearson αλλά και στη Γαλλία τον καιρό της υπόθεσης Ντρέυφους με το βιβλίο «Η εβραϊκή Γαλλία» του αντισημίτη Εντουάρ Ντριμόν (Édouard Drumont). Στο βιβλίο του ο Ντριμόν προβάλλει πως η «αντικατάσταση» συντελείται από Εβραίους οι οποίοι καθίστανται στόχοι των «αντικαθιστάμενων» λευκών Γάλλων Χριστιανών. Αναφέρεται άλλωστε στην εποχή του αντισημιτισμού, στο κατώφλι μεταξύ 19ου και 20ου αιώνα. Η υπόθεση Ντρέυφους ήταν εμβληματική για την εποχή.
Στην Αγγλία, το 1968 ο Ίνοχ Πάουελ, εθνικιστής, ρατσιστής, ελληνιστής φιλόλογος, , βουλευτής και υπουργός των Τόρις, κατά τη συζήτηση σχεδίου νόμου των Εργατικών με τίτλο «Νόμος για τις Φυλετικές Σχέσεις» (race relations bill) εκφώνησε την ομιλία του υπό τον τίτλο «Ποτάμια αίματος» (Rivers of blood) όπου υπογράμμιζε πως «υπάρχουν περιοχές όπου οι λευκοί Άγγλοι είναι μειονότητα». Ζητούσε να κλείσουν τα σύνορα στους μετανάστες και να υπάρξουν απελάσεις, «αλλιώς θα υπάρξουν ‘ποταμοί αίματος’ στη Βρετανία σε λίγες δεκαετίες». Ενδιαφέρον ως προς το πως προσδιορίζει τις διακρίσεις, έχει και το σημείο του λόγου του που λέει πως «η ισότητα των πολιτών απέναντι στο νόμο δεν σημαίνει ό,τι οι πολίτες πρέπει να χάσουν το δικαίωμα τους να κάνουν διακρίσεις μεταξύ των συμπολιτών τους στην διαχείριση των υποθέσεων τους ή να υποβάλλονται σε Ιερά Εξέταση για τα αίτια και τα κίνητρα που επέλεξαν να συμπεριφερθούν με τον ένα νόμιμο τρόπο και όχι με τον άλλο»
Το 2005 η Gisèle Littman (ή Bat Ye’or όπως είναι το πατρικό της), βασική στοχαστής της ριζοσπαστικής δεξιάς, κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Ευραραβία: Ο Ευρωαραβικός άξονας», στο οποίο επιχειρηματολογεί ότι οι Ευρωπαϊκές και Αραβικές ελίτ συνεργάζονται για να εξασφαλίσουν τη μουσουλμανική κυριαρχία στην Ευρώπη. Μία άλλη απόδοση του ισχυρισμού του Καμύ στη «Μεγάλη αντικατάσταση». Έδωσε έτσι τη δική της ώθηση σε θεωρίες συνωμοσίας. Μάλιστα το παραληρηματικό μανιφέστο του μακελάρη Μπρέιβικ που αναφέραμε πιο πάνω («2083:Ευρωπαϊκή διακήρυξη ανεξαρτησίας») χρησιμοποιεί πολύ τον νεολογισμό της Littman («Ευραραβία»). Επίσης το κείμενο του εγκληματία διακρίνεται από συμπάθεια προς το Ισραήλ σε αντίθεση με την ακροδεξιά όπως τη γνωρίζουμε. Το μίσος του στρέφεται στους εχθρούς όπως τους ορίζει η Littman.
Την επίδραση της θεωρίας του Καμύ την βλέπουμε και στην Ελλάδα όπου όλα, καλά ή κακά, έρχονται με καθυστέρηση και διαχέονται άκριτα στη καθημερινή συζήτηση (όταν αυτή υπάρχει στα σοβαρά) και όχι μόνο. Η ελληνική παραδοσιακή ακροδεξιά διακρινόταν πάντα από αντισημιτισμό. Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από την κυκλοφορία του -χαρτιού υγείας σε μορφή βιβλίου- πονήματος του Πλεύρη «Εβραίοι, όλοι η αλήθεια» που το διαφήμιζε και ο υπουργός του Μητσοτάκη, Γεωργιάδης ως «το αγαπημένο του βιβλίο» (και εδώ) . Σήμερα, η ελληνική ακροδεξιά -όπως φάνηκε και από τη δήλωση μετάνοιας των εκπροσώπων της- ξέχασε τον σκληρό αντισημιτισμό της και στράφηκε στην ισλαμοφοβία.
Καθημερινά βομβαρδιζόμαστε από ειδήσεις, προσεκτικά διυλισμένες, ώστε να αφαιρούνται τα κρίσιμα μέρη τους, όπως τα όσα προηγούνται των γεγονότων αλλά και τα όσα εκτυλίσσονται παράλληλα με αυτά. Αποσυνδέοντας π.χ. τη σημερινή εισβολή του Ισραηλινού στρατού στη Συρία, ελέω ΗΠΑ και Ευρώπης και με συμμάχους τους χθεσινούς αιμοσταγείς Τζιχαντιστές – εχθρούς του Ισραήλ μέχρι πρότινος, με όσα συνέβησαν στην ίδια περιοχή, με τους ίδιους πρωταγωνιστές αλλά σε άλλη διάταξη, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τα πραγματικά γεγονότα. Αυτό όμως είναι και το ζητούμενο αυτών που μας κυβερνούν και των αφεντικών τους τελικά.
Όλα δείχνουν πως δεν πρόκειται να αποκτήσουμε ποτέ συνείδηση της θέσης μας, όπως και του πόσα κοινά έχουμε με τους γειτονικούς μας λαούς. Αν κάποτε είχαμε καταφέρει να είμαστε ο λαός που τα είχαμε καλά με όλους τους γείτονες και δεν επιζητούσαμε το κακό κανενός, σήμερα αυτό έχει αλλάξει και παραμένει άγνωστο ακόμα τι επιπτώσεις θα υπάρξουν στη χώρα από την τυφλή πρόσδεση μας στα συμφέροντα αυτών που οι χώρες τους βρίσκονται πολύ μακριά από την περιοχή. Θα δείξει. Τουλάχιστον ας περισώσουμε την αξιοπρέπεια μας και ας κλείσουμε μάτια και αυτιά στους κήρυκες της μισαλλοδοξίας. Είτε αυτή εκφράζεται ως ρατσισμός είτε ως ισλαμοφοβία είτε ως αντισημιτισμός.
Πηγές (υπάρχουν και οι σύνδεσμοι εντός του κειμένου, όπου ήταν εφικτό):
Εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ
Εφημερίδα Ελευθεροτυπία (iospress)
BBC
CNN
Reuters
Διαδίκτυο
TVXS.gr
The Press Project
JUNGLE-Report
News247
Βιβλία:
Η κανονικοποίηση του ακροδεξιού λόγου στην Ελλάδα. Φύλο, ΜΜΕ, Ένοπλες Δυνάμεις, Εκκλησία PDF (εκδ. Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ, παράρτημα Ελλάδα)
Το γκρίζο κύμα, Πέτρος Παπακωνσταντίνου, ΤΟΠΟΣ (Αθήνα 2024)
Τελευταία γίνεται πολύς λόγος για διώξεις, μηνύσεις αγωγές κλπ. Και όλα αυτά τα «ωραία» και «πολιτισμένα» , έχουν στόχους δημοσιογράφους, εφημερίδες, ραδιοφωνικούς σταθμούς και (αληθινά δημοσιογραφικές) ιστοσελίδες, άλλες ιστοσελίδες και ιστολόγια ή διαδικτυακά ημερολόγια. Είναι μία ιδιότυπη απόπειρα φίμωσης, ειδικά όταν λείπουν τα στέρεα και σοβαρά επιχειρήματα από τον λογοκριτή. Πρόσφατα είχαμε μία τρανή απόδειξη περί αυτού, στη χώρα και επειδή είναι πρόσφατη (ούτε μήνας δεν έχει κλείσει από τη δίκη), την παρουσιάζουμε συνοπτικά, για όποιον δεν την αντελήφθη (ή εξακολουθεί να μην την αντιλαμβάνεται)
Πρόκειται για την περίπτωση της αγωγής κατά του δημοσιογράφου Ν. Μπογιόπουλου, από την Ένωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού. Είναι μία χαρακτηριστική περίπτωση προσπάθειας εργαλειοποίησης της Δικαιοσύνης για την επιβολή σιωπής σε μία ελεύθερη, παράλληλα πολιτικά και κοινωνικά προσανατολισμένη, φωνή.
Συγκεντρώνοντας τα κύρια γεγονότα δημοσιεύσουμε ένα χρονικό αφιερωμένο στην περίπτωση. Από το εξώδικο στην αγωγή και μέχρι την εκδίκαση. Όταν έχουμε και την απόφαση θα επανέλθουμε γιατί αξίζει να έχουμε καλά μέσα στον νου μας σε τι καιρούς ζούμε. Σε τι τόπους και τι χρόνους και αντιλαμβανόμενοι το πρόβλημα, να μπορέσουμε κάποτε να το λύσουμε ως κοινωνία και δίχως να το αναθέτουμε στη Δικαιοσύνη, στην οποία άλλωστε δεν ταιριάζει ο ρόλος του λογοκριτή ή του τιμωρού για λογαριασμό κανενός, ο οποίος αντιλαμβάνεται στρεβλά την έννοια της Τρίτης Εξουσίας, κατά τη διάκριση των εξουσιών κατά τον Μοντεσκιέ.
Το χρονικό
Τη Δευτέρα 22 Μαρτίου 2021, Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Στρατού (Ε.Α.Α.Σ) κοινοποίησε στον ραδιοφωνικό σταθμό REAL FM 97,8 και στον δημοσιογράφο Νίκο Μπογιόπουλο, εξώδικο δήλωση με αναφερόμενο ως λόγο, την «κατασυκοφάντηση της από τον δημοσιογράφο, σε εκπομπή του στον προαναφερθέντα ραδιοφωνικό σταθμό, την Παρασκευή 5 Μαρτίου 2021».
Η ΕΑΑΣ εγκαλούσε τον Ν. Μπογιόπουλο γιατί –όπως λέει η Ένωση- «χαρακτήρισε τα μέλη της Ε.Α.Α.Σ. με ιδιάζουσα χυδαιότητα και ψευδολογία, αποκαλώντας –τα μέλη-απόστρατους της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών- «αλήτες», αποδίδοντάς τους (κατά την ένωση) ψευδείς και ανυπόστατες ενέργειες.
Μετά το εξώδικο της 22ας Μαρτίου και επειδή ο Ν. Μπογιόπουλος δεν ανασκεύασε τα όσα του καταμαρτυρούσε η Ένωση, ούτε μετά την κοινοποίηση σε αυτόν και στον Real FM 97,8 του εξωδίκου, η Ε.Α.Α.Σ. υπέβαλε αγωγή αστικής αποζημιώσεως σε βάρος εκείνου και του ραδιοφωνικού σταθμού από τον οποίο μεταδόθηκε η επίμαχη εκπομπή.
Η μηνιαία εφημερίδα της ΕΑΑΣ, «Εθνική Ηχώ», στο τεύχος υπ. Αριθμό 694 (Οκτώβριος 2021), φιλοξένησε άρθρο του Συνταγματάρχη έ.α. Αναστασίου Φαραντάτου (και μέλους της ΕΑΑΣ) με τίτλο «Η «Τεχνική της μεταφοράς» και της “παραπλάνησης” ως μέθοδοι της προπαγάνδας» (βλ. σύνδεσμο ανωτέρω). Στη σελίδα 3 του φύλλου και στο συγκεκριμένο άρθρο αναφέρεται επί λέξη:
«Δεν θα με απασχολούσαν ποτέ οι προσωπικές απόψεις ενός κομμουνιστή σχετικά με τις Ένοπλες Δυνάμεις ή την ιστορική αλήθεια -εξ άλλου όλοι οι κομμουνιστές λένε τα ίδια, σαν να παίζει μασημένη κασέτα- αλλά όταν κάποιος γίνεται υβριστής, θα πρέπει να αναλαμβάνει και τις ευθύνες του και όχι να δικαιολογείται «δίκην τραπεζοκόμου» (όπως λέγαμε και στη ΣΣΕ)
Από την ημέρα της κατάθεσης της αγωγής της ΕΑΑΣ, επιδόθηκε ο ίδιος και ο κύκλος του σε έναν αγώνα «μεταφοράς» της μεταξύ μας αντιπαράθεσης, από την εξύβριση «αλήτες» σε αντιπαράθεση ιδεολογική. Στην εκδίκαση έφερε και πλειάδα ακροατών (γέμισαν ένα ακροατήριο δικαστηρίου εν μέσω COVID), προκειμένου να ενισχύσουν με την εμφάνισή τους το επιχείρημά του ότι ορθώς μας αποκαλεί αλήτες, αφού εμείς δήθεν αναφερόμαστε σε κομμουνιστοσυμμορίτες. Δηλαδή κατά την κομμουνιστική λογική, όποιος δεν συμμερίζεται τις ανιστόρητες απόψεις τους, είναι «αλήτης» και καλώς θα υβρίζεται δημοσίως.
Επάνω στην αγωνιώδη προσπάθειά του για να αποφύγει τις συνέπειες της πράξης του, ο κομμουνιστής δημοσιογράφος και οι υποστηρικτές του, χρησιμοποίησαν και την τεχνική της «παραπλάνησης του ακροατηρίου», αφού ισχυρίσθηκαν ότι «θύμωσε, βρε παιδί μου, που οι απόστρατοι αναφέρονται σε «κομμουνιστοσυμμορίτες», ενώ αυτός ψευδώς είχε πει στη συγκεκριμένη ραδιοφωνική εκπομπή ότι αναφερόμασταν σε «ληστοσυμμορίτες».
Αναμενόμενη η δημοσίευση. Μία εφημερίδα αποστράτων γράφει τα παραπάνω, σκιαγραφώντας τους κομμουνιστές με τα ίδια χρώματα που χρησιμοποιούσαν οι προκάτοχοι των θώκων τους, οι παλαιότεροι «απόφοιτοι της ΣΣΕ». ‘Άλλες λέξεις, ίδια χρώματα. Ως εκ τούτου δείχνουμε την απαραίτητη κατανόηση, που οφείλει να διαθέτει κάθε λογικός άνθρωπος. Κρατάμε μόνο το γεγονός πως από το άρθρο του συνταξιούχου συνταγματάρχη και μέσα από την αναπαραγωγή της εμφυλιοπολεμικής ρητορικής, επιβεβαιώνεται πως συνήθως καταλογίζει εμμονές ο κατ’ εξοχήν εμμονικός.
Ο Ν. Μπογιόπουλος απάντησε την 1η Απριλίου με δημοσίευμα του υπό τον τίτλο «Προς διοικούντες την Ενωση Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού (ΕΑΑΣ)» όπου από το πρώτο κιόλας σημείο που θίγει, αναφέρεται στη συνάντηση του προεδρείου της ΕΑΑΣ με τους νεοναζί της εγκληματικής Οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», στις 31/10/2014, όπως είχε αποκαλύψει ο Δ. Ψαρράς στην Εφημερίδα των Συντακτών στις 17/11/ του ίδιου χρόνου
Φωτ. Το προεδρείο της Ενωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού συνομιλεί χαμογελαστό με τους εκπροσώπους της ναζιστικής οργάνωσης στα γραφεία της Χρυσής Αυγής και κάτω από το βλέμμα του επίδοξου φίρερ (πηγή: ΕΦΣΥΝ 17/11/2014)
Ο Ν. Μπογιόπουλος ανάρτησε και την επίμαχη εκπομπή του (εδώ) την οποία ακούγοντας την, αντιλαμβανόμαστε καλύτερα το περιεχόμενο της ακόλουθης παραγράφου του κειμένου του
α) Στο εξώδικο ισχυρίζονται (ΣτΣ η ΕΑΑΣ) με ουρανομήκη “φιλαλήθεια” και τη γνωστή τους όπως προείπαμε “λεβεντιά” ότι τα όσα βλέπουν τα μάτια σας στις φωτογραφίες περί “συμμοριτών” κομμουνιστών ουδέποτε (!) τα είπαν, β) στην σύσταση των εν λόγω κυρίων να ανακαλέσω (ούτε σάλιο για να γελάσω δεν χαραμίζω) ή τότε τρόπον τινά “θα τα πούμε” απειλώντας με με αγωγές και δικαστήρια, η απάντησή μου είναι τόσο απλή που ακόμα κι αυτοί θα την καταλάβουν: Τα αρχεία μου με τα “κομμουνιστοσυμμοριτικά τους” και τα συναπαντήματά τους με την καταδικασμένη εγκληματική ναζιστική συμμορία “Χρυσή Αυγή” αδημονούν να τους συναντήσουν. Όποτε θέλουν και όπου θέλουν. (Ν. Μπογογιόπουλος: Προς διοικούντες… ό.π)
Στις 16/10/2021, πέντε μέρες πριν την εκδίκαση της υπόθεσης, ο Δ. Κανελλόπουλος σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών, με τίτλο: Οι καραβανάδες θέλουν να κλείσουν τον Νίκο Μπογιόπουλο στη φυλακή. Πέρα από τη χρήση του όρου «καραβανάδες» που είναι όρος της καθομιλουμένης και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί υβριστικό χαρακτηρισμό, ο Δ. Κανελλόπουλος αναδημοσιεύει απόσπασμα του Ν. Μπογιόπουλου, το οποίο αναφέρει: «Οταν η ΕΑΑΣ διοργανώνει εκδηλώσεις σε Γράμμο - Βίτσι για να κραυγάσει το σκυλολόι της “κατά των Κομμουνιστοσυμμοριτών” όπως έκανε το παράρτημά της στας Σέρρας, τότε είναι προφανές ότι
α) ένα Ν.Π.Δ.Δ. από κοινού με το υπουργείο Εθνικής Αμυνας στο οποίο υπάγεται παραβιάζουν τους νόμους που υποτίθεται υπηρετούν,
β) προωθούν πολιτική μισαλλοδοξίας και διχασμού,
γ) αναγάγουν την (κατά τον Βάρναλη) “τσούλα” σε Ιστορία και σε εργαλείο της ακροδεξιάς εθνικοφροσύνης, και
δ) όλα τα παραπάνω τα κραυγάζουν κιόλας ανακοινώνοντας ότι η μάζωξή τους έχει σε τέτοιο βαθμό την έγκριση του πρωθυπουργού σε σημείο που θα “παραστεί” ακόμα και ο ίδιος εκπροσωπούμενος δια του υπουργού του Αλκ. Στεφανή».
Η δίκη στις 21/10/2021
Ενώ τα μέλη της Ένωσης δήλωναν «προσβεβλημένα» και γι’ αυτό προχώρησαν σε αγωγή κατά του Ν. Μπογιόοπουλου, δεν εμφανίστηκε κανένα τους στο δικαστήριο. Κανένα από τα 34.000 (κατά δήλωση της ΕΑΑΣ) μέλη δεν παραστάθηκε στο δικαστήριο που θα δίκαζε την «προσβολή» που ισχυρίζεται η ένωση τους πως της έγινε. Στην δίκη της «προσβολής» και του «ενόχου» αυτής.
Η αγωγή εκδικάστηκε με την Ένωση Απόστρατων Αξιωματικών Στρατού να παρουσιάζει σαν βασικό, επιχείρημα την δήλωση αποστασιοποίησης της Ένωσης από τα παραρτήματα της: Άλλο τα κεντρικά της ΕΑΑΣ και άλλο τα παραρτήματα της, που συνηθίζουν να οργανώνουν τέτοιες γιορτές, γιορτές μίσους, με όλη την ακροδεξιά παρούσα. Άσχετα με το αν στις συγκεκριμένες γιορτές έδιναν το «παρών» και οι, κατά καιρούς, πρόεδροι της ΕΑΑΣ. (…κάτι έγινε εκεί, στην Καστοριά, αλλά δεν το γνωρίζαμε εμείς ακριβώς και δεν μας ρώτησε και κανένας)
Τώρα βρισκόμαστε εν αναμονή της απόφασης. Μίας απόφασης που μάρτυρες υπήρχαν και προσήλθαν μόνο από τη μία πλευρά. Εκείνη του εγκαλούμενου. Η άλλη πλευρά δεν είχε μάρτυρες. Είτε βαρέθηκαν να πάνε (που να τρέχουν μετά την «προσβολή» που τους έγινε) ή διαπιστώνοντας τον αναχρονισμό και την ανοησία που έκρυβε η αγωγή τους, αποφάσισαν πως δεν χρειάζεται να εκτεθούν περισσότερο στα μάτια της κοινωνίας και της κοινής λογικής.
Από τις εκδηλώσεις μίσους στο Βίτσι. Μπογδάνος ΕΑΑΣ ΧΑ μαζί
Kι αυτή η Αττική η γη, η πάνσοφη κι ωραία το καύχημα, το κόσμημα, τ΄ άνθος όλου του κόσμου
μέλλει κι αυτή να ερημωθεί κι η στάθμη της να πέσει από τ' άγρια κύματα κι από τη συμφορά
(Νοστράδαμου Προφητείες αποδ. Alan Wistful μτφ Π. Νικολαϊδης V.31)
atticavoice@gmail.com
