Σε μια δημοκρατική χώρα, θα αρκούσε μόνο το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ή το σκάνδαλο των υποκλοπών για να πέσει την επόμενη μέρα η κυβέρνηση. Στη δική μας χώρα, ο Μητσοτάκης συνεχίζεται να πολιτεύεται σα να μη συμβαίνει τίποτα.

Σήμερα μόλις, ανακοίνωσε ένα μέτρο με διπλό σκοπό. Από τη μία να αποπροσανατολίσει τις συζητήσεις γύρω από τα σκάνδαλα  που πριονίζουν την καρέκλα του αλλάζοντας την πολιτική ατζέντα και από την άλλη να κλείσει το μάτι στο κομμάτι εκείνο των συντηρητικών ψηφοφόρων που ηδονίζονται με τις απαγορεύσεις – ένα τμήμα που αποτελεί έτσι κι αλλιώς την πολιτική βάση του και το ποίο όμως κινδυνεύει να το χάσει λόγω των απανωτών σκανδάλων

Σήμερα λοιπόν, ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε την απαγόρευση της πρόσβασης στα social media των νέων κάτω των 15 ετών. Η ανακοίνωση έγινε από τον ίδιο, απευθυνόμενους στους νέους μέσω αυτών ακριβώς των δικτύων που θα τους απαγορεύσει, χρησιμοποιώντας μάλιστα – σαν το θείο που πασχίζει πάντα να κάθεται μαζί με τη νεολαία – μια φράση που αυτό τον καιρό αναπαράγεται μαζικά και άκριτα από τους νέους χωρίς να σημαίνει τίποτα και που οι νέοι την έμαθαν ακριβώς από αυτά τα μέσα. Όπως και να το δει κανείς, δεν είναι και μια σοφή επιλογή. Θα έλεγε μάλιστα κανείς ότι πρόσθεσε ακόμη ένα λιθαράκι γελοιότητας στην εικόνα αυτού του ανθρώπου

Είναι εμφανές πλέον ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προχωράει χωρίς κανένα σχέδιο με μοναδικό σκοπό τη διατήρησή της στην εξουσία και την πολιτική και οικονομική εξασφάλιση των ημετέρων. Στην κυνική αυτή πορεία της, πετάει διάφορα πυροτεχνήματα αποπροσανατολισμού και παραπλάνησης, όπως αυτής της απαγόρευσης

Μία ολοκληρωμένη κριτική και αποδόμηση της απαγόρευσης αυτής ανέβασε στα social media ο δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος 

-----------------------------------------

Η μειωμένη έκθεση ατόμων κάτω των 15 ετών στα social media είναι μια ρύθμιση που δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να επιβάλλεται νομοθετικά.

Το αν ένας έφηβος θα ωφεληθεί από την απαγόρευση αυτή πρέπει να κρίνεται από το δικό του περιβάλλον που έχει και την ευθύνη του και με βάση τις α τ ο μ ι κ έ ς του ανάγκες και ευαισθησίες, όχι γενικά και οριζόντια για όλες και όλους σαν να πρόκειται για το κάπνισμα ή το αλκοόλ (που νομοθετικά απαγορεύεται η πώλησή τους, όχι όμως και η ιδιωτική - οικογενειακή κατανάλωσή τους από ανήλικους!).

Η ψυχιατρικοποίηση της χρήσης των social media με το πρόσχημα της ηλικιακής στάθμης είναι ένα σαφές πισωγύρισμα από την άποψη των ατομικών ελευθεριών.

Είναι ευθύνη των ασκούντων την επιμέλεια να αποφασίζουν για τα παιδιά τους, όχι του νομοθέτη ο οποίος ρυθμίζει μόνο γενικά και όχι σε ατομική βάση και δεν είναι και γιατρός.

Το κράτος παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει τί σημαίνουν οι καθιερώσεις νέων "απαγορευμένων καρπών" για κατηγορίες του πληθυσμού. Σημαίνουν κρατική διαφήμισή τους. Με το εθνόσημο και με όλα.

Δεν έχει όμως καθόλου πλάκα που ο νομοθέτης επιδιώκει να επιβάλλει μια ηθικής φύσεως οριζόντια απαγόρευση με μοναδικό κριτήριο την ηλικία, με σκοπό να απολαύσει το χειροκρότημα, σε μία περίοδο που του έχει λείψει τόσο πολύ.

Το χειροκρότημα από εν δυνάμει ψηφοφόρους που δεν τους απασχολεί η ουσία, αλλά θέλουν να αγλαϊστούν με απαγορεύσεις.

Το γεγονός ότι τέτοια απαγόρευση έχει επιβληθεί σε άλλες χώρες, ανάμεσα στις οποίες και η πάντα δημοκρατική (Lol) Αυστρία δεν αποτελεί επιχείρημα: και σε προηγμένες χώρες μπορεί να πέφτει ο κόσμος από τα παράθυρα.

Το ζητούμενο είναι η καταπολέμηση του εκφοβισμού και των παραβάσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων και όχι βέβαια ο περαιτέρω περιορισμός των δικαιωμάτων.

Ούτε η δημιουργία νέων λόγων αφαίρεσης της επιμέλειας από γονείς που δεν θα εποπτεύουν, δήθεν, με επάρκεια τα παιδιά τους και την διάνοιξη νέων δικών αλληλοτιμωρίας πρώην συντρόφων και πρώην συζύγων με πρόσχημα τα παιδιά.

Γιατί εκεί είναι το point κάθε φορά που ο νομοθέτης απαγορεύει κάτι στα παιδιά: ποιός θα "κερδίσει" στο δικαστήριο την επιμέλεια.

Διότι είναι αντιληπτό ότι με τεχνικό τρόπο είναι αδύνατο να απαγορευθεί η πρόσβαση των ανηλίκων στα social media ακόμα κι αν ζητείται από όλους μας δελτίο ταυτότητας, οπότε όλοι θεωρούμαστε a priori ανήλικοι μέχρι την απόδειξη του αντιθέτου!

Να λοιπόν πώς μια ρύθμιση που φαινομενικά αφορά τα παιδιά, αντανακλά στον περιορισμό των δικαιωμάτων όλων μας: εκεί που δεν είχαμε υποχρέωση να ταυτοποιούμαστε, ξαφνικά, με το πρόσχημα της προστασίας των ανηλίκων αρχίζει άλλη μια συλλογή προσωπικών δεδομένων όλων μας, όχι μόνο των ανηλίκων.

Ακριβώς όπως συνέβη και με την νέα υποχρέωση που επέβαλε η Δ.Ο.Ε. στις γυναίκες: αφού πρέπει να αποδεικνύουν με γενετικές εξετάσεις ότι δεν είναι τρανς για να πάρουν μέρος στα αθλήματα, ξαφνικά όλες οι γυναίκες, δηλαδή και οι cis, ενώ πριν δεν ήταν υποχρεωμένες να αποδεικνύουν το φύλο τους, τώρα τους επιβάλλεται μια νέα διαδικασία και ένα νέο βάρος υποχρεωτικής συλλογής προσωπικών δεδομένων.

Γι΄αυτό κάθε περιορισμός δικαιωμάτων σε ένα μέρος του πληθυσμού δεν αφορά ποτέ μόνο αυτό το μέρος, αλλά έχει απευθείας αρνητική επίπτωση και στο υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού που υποτίθεται ότι δεν το αφορά άμεσα: πρέπει να αποδείξουμε ότι δεν μας καλύπτει η απαγόρευση!

Σε μια σοβαρή εκτίμηση αντικτύπου, όλα αυτά που έχω προαναφέρει θα έπρεπε να αποτελούν στοιχεία της στάθμισης που οδηγεί τελικά σε απόρριψη του εν λόγω νομοθετικού μέτρου.

Η συγκυριακή πλειοψηφία του κοινοβουλίου δεν είναι σε θέση να λαμβάνει τέτοιες αποφάσεις χωρίς να προκαλεί την θυμηδία και την αγανάκτηση, ιδίως όταν το δικαίωμα του εκλέγειν ασκείται στα 17.

Από τη σουίτα του The One Acropolis μπορεί να αγναντεύει ο Στέφανος Κασσελάκης την παλιά νοικοκυρεμένη Ελλάδα 

«Το νέο που φέρνω είναι επιστροφή στην παλιά νοικοκυρεμένη Ελλάδα» που «ο νοικοκύρης είχε το σπίτι του καθαρό, τηρούσε τους κανόνες, τους νόμους και είχε ενδιαφέρον και ενσυναίσθηση για τον γείτονά του” και τηρούσε τους νόμους». Στέφανος Κασσελάκης, πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ

Μπορεί η δήλωση του Στέφανου Κασσελάκη για την «παλιά, νοικοκυρεμένη» Ελλάδα να φαίνεται πως έχει παλιώσει, είναι όμως τόσο παλιακή από μόνη της και ειδικά όταν την κάνει ένας – κατά δήλωσή του – αριστερός που καθίσταται διαχρονική. Και επειδή είμαστε βέβαιοι πως ο Στέφανος Κασελάκης θα μας δώσει πολλές αφορμές να μιλήσουμε για δηλώσεις του, κάνουμε σήμερα την αρχή έστω και καθυστερημένα. Και , όχι, δε θα μιλήσουμε για τα γενέθλια του σκύλου του, ούτε για τους διαλόγους του με τον Snik. Αφήνουμε άλλους γι αυτά

Αν δεν γνωρίζαμε την ηλικία του Στέφανου Κασσελάκη, θα υποθέταμε ότι είχε δει πολλές ταινίες της Φίνος Φιλμ. Ταινίες βέβαια που στην πλειοψηφία τους έδειχναν μια Ελλάδα που δεν υπήρξε ποτέ ή δεν τη βίωσε ποτέ το μεγάλο μέρος του πληθυσμού της. Επειδή όμως γνωρίζουμε την ηλικία του και γνωρίζουμε επίσης ότι το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στις ΗΠΑ, ξέρουμε ότι δεν είναι οι ταινίες που τον ώθησαν σ’ αυτή τη δήλωση. Πιο πιθανό είναι να ζήτησε από το chatGPT να του φτιάξει μια δήλωση. Και το πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης δεν είχε κανένα πρόβλημα να του παρουσιάσει αυτή τη δήλωση που κυκλοφορεί ως αστικός μύθος από στόμα σε στόμα σαν κάτι που έχει υπάρξει πραγματικά.

Γιατί τέτοια ιδανική Ελλάδα δεν υπήρξε ποτέ. Και αν ο Στέφανος Κασσελάκης γεννιόταν σ αυτή την παλιά Ελλάδα που νοσταλγεί, δεν θα μπορούσε να υπάρχει παρά μόνο κρυπτόμενος. Αυτό αναφέρει με γλαφυρό τρόπο σε ανάρτησή του στο fb ζούσε στην παλιά Ελλάδα, ο δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος:

“Στην "παλιά Ελλάδα" που ονειρεύεται ο Στέφανος Κασσελάκης, θα του είχαν κρεμάσει κουδούνια και θα τον περιέφεραν στην πλατεία του χωριού για να τον φτύνουν και να τον εξευτελίζουν λόγω της ομοφυλοφιλίας του.

Δεν θα τον ψήφιζαν ούτε για διαχειριστή πολυκατοικίας.

Ο Στέφανος Κασσελάκης πρέπει κατεπειγόντως να ενημερωθεί για τον "ΚΑΙΑΔΑ" του Λουκά Θεοδωρακόπουλου. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πολύχρωμος Πλανήτης, δηλ. από τον μοναδικό ΛΟΑΤΚΙ+ εκδοτικό οίκο της χώρας.

Όσοι απορούν με αυτά που γράφω επίσης πρέπει να διαβάσουν αυτό το μικρό βιβλίο, για να μάθουν τί σήμαινε στην παλιά Ελλάδα η έννοια του "νοικοκυριού" για τους ομοφυλόφυλους: δημοσιοποίηση των ονοματεπωνύμων ατόμων που συλλαμβάνονταν σε γκέι πάρτυ στις εφημερίδες, διαπόμπευση, απόλυση, κάποτε φυλάκιση και βασανιστήρια, πείνα και θάνατος.

Έχουμε ακόμη τα αρχεία της "παλιάς Ελλάδας" που δημοσιεύονταν στο Φύλλο Εφημερίδας της Κυβερνήσεως (Φ.Ε.Κ.) τα ονόματα των καταδικασθέντων για "παρά φύση ασέλγεια". Αυτό ήταν το νοικοκυριό κι αυτοί ήταν οι γείτονες που νοιάζονταν για τον διπλανό τους. Έτσι νοιάζονταν. Να μάθουν αν γαμιέται και με ποιόν, για να τον κατακρεουργήσουν.

Αυτό είναι το νοικοκυριό της παλιάς Ελλάδας, γι' αυτό πρέπει να μιλήσουμε έξω από τα δόντια.

Νομίζω ότι τελείωσε η περίοδος χάριτος και έχουν βαρέσει όλοι οι συναγερμοί”

Αυτό το μύθο της παλιάς «νοικοκυρεμένης Ελλάδας που «ο νοικοκύρης είχε το σπίτι του καθαρό, τηρούσε τους κανόνες, του νόμους, είχε ενδιαφέρον για τον γείτονά του» καταρρίπτει με δική του ανάρτηση ο καθηγητής του Πολυτεχνείου Νίκος Μπελαβίλας Γράφει ο Νίκος Μπελαβίλας:

«Να μία εικόνα της "παλιάς νοικοκυρεμένης Ελλάδας". Ο νοικοκύρης στην παράνομη παράγκα της Δραπετσώνας. Με τη φαμίλια του. Έχτισε το φτωχικό του, ζούσε στο βαθύ περιθώριο και στα όρια της παραβατικότητας σε ένα τεράστιο γκέτο, των εργατικών συνοικιών του Πειραιά. Δίπλα του υπήρχαν τεκέδες. Πιο πέρα μπουρδέλα. Από πάνω οι καμινάδες των εργοστασίων ξερνούσαν θάνατο.

Δεν σεβάστηκε κανέναν νόμο και κανένας νόμος δεν τον σεβάστηκε. Φαγωνόταν με τους γείτονες του για ένα μέτρο γης. Κυνηγιόταν με τον χωροφύλακα και με τον επιστάτη της φάμπρικας. Η μόνη καθαριότητα που μπορούσε να κάνει ήταν το ασβέστωμα. Το βαρέλι με τα παλιόξυλα πού’χε ξεβράσει η θάλασσα στο λιμάνι, ζέσταινε το χειμώνα. Το πάτωμα χωμάτινο αλλά τα παιδιά ξυπόλητα για να μην τρυπήσουν τα παπούτσια τους. Τα είχαν για το Πάσχα. Και τα νερά του απόπατου έτρεχαν στα σοκάκια.

Χιλιάδες ιστορίες να περιγράψουμε την παλιά νοικοκυρεμένη Ελλάδα και άλλες τόσες φωτογραφίες να τη δείξουν σε όσους δεν την ξέρουν. Ιστορίες και εικόνες φρίκης. Ξεκινούν από εδώ και φθάνουν σε εκείνους τους ματωμένους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Εκεί όπου έγινε η άστοχη δήλωση που θέλει να φέρει «την επιστροφή στην παλιά νοικοκυρεμένη Ελλάδα. Στην Ελλάδα που ο νοικοκύρης είχε το σπίτι του καθαρό, τηρούσε τους κανόνες, του νόμους, είχε ενδιαφέρον για τον γείτονά του»