" Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν Τίποτα παραπάνω από το ότι Είμαστε λίγοι αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό Και από τους θεατές περιμένουμε Τουλάχιστον να ντρέπονται"
Η Πάρνηθα, ο εθνικός δρυμός της, είναι ένας από τους παράγοντες που ακόμα καθιστούν -στο μέτρο που καθόρισαν οι πολιτικές επιλογές των τελευταίων δεκαετιών- τη ζωή στην Αττική εφικτή. Όσο ακόμα η άναρχη δόμηση, η επιχειρηματική και εργολαβική βουλιμία και η κοινωνική αφασία δεν έχουν επιτρέψει την καταβρόχθιση της από την Αθήνα η οποία επεκτείνεται με ραγδαίους ρυθμούς.
Αυτόν τον προστάτη της ανθρώπινης ζωής, το βουνό της Πάρνηθας μαζί με τον δρυμό του, απειλεί ακόμα περισσότερο τα τελευταία χρόνια, ο σύγχρονος άνθρωπος, είτε είναι κάτοικος της Αττικής είτε κατοικεί οπουδήποτε αλλού αλλά έχει εντάξει την Αττική και ειδικότερα την Πάρνηθα, στα "επενδυτικά του πλάνα".
Μεγάλες πυρκαγιές, όπως εκείνη του 2007 αλλά και μικρότερες παλιότερα ή και μεγαλύτερες πιο πρόσφατα, όπως εκείνες του 2021 και του 2023, έχουν οδηγήσει στην υποβάθμιση το βουνό και το μοναδικό δάσος ελάτης που φυόταν εκεί.
Εγκατάσταση ή επέκταση μεγάλων πολεοδομικών ενοτήτων εκεί που κάποτε υπήρχαν πυκνά δάση πεύκης, όπως η Ιπποκράτειος Πολιτεία ή το Μενίδι, οι Θρακομακεδόνες, ανάγκασαν τα δάση της Πάρνηθας να υποχωρήσουν.
Πιέσεις ακόμα πιο βάρβαρες, όπως η χωματερή (αλήθεια πότε θα γίνουμε άνθρωποι του 21ου αιώνα;) πληγώνουν ακόμα περισσότερο (και ανεπανόρθωτα πια) τον ορεινό όγκο που αγκαλιάζει προστατευτικά το σκυροδετημένο λεκανοπέδιο.
Και τώρα πια έρχονται επενδυτικά σχέδια μεγάλων επιχειρήσεων, που υλοποιούνται με μία ορμή που νομίζει κανείς πως "ήταν πάντα εκεί", πως δεν αντικατέστησαν το φυσικό περιβάλλον όπου αυτά πάτησαν. Η εμπορευματοποίηση που άλλαξε τη φυσιογνωμία και τις λειτουργίες της πόλης απλώθηκε και πάνω στα βουνά. Η Πεντέλη, ο Υμηττός, το ΑΙγάλεω έπεσαν πρώτα. Η Πάρνηθα έμοιαζε δυνατή αλλά ποιο βουνό μπορεί σήμερα να είναι πιο δυνατό από τον αδηφάγο και αδίστακτο άνθρωπο; Έφτασε και η σειρά της Πάρνηθας να υποβαθμιστεί από τους ανθρώπους (αν μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει τα αδηφάγα αρπακτικά έτσι) με νέους, ραγδαίους ρυθμούς. Αυτό είναι και το θέμα του ντοκιμαντέρ "Το τελευταίο έλατο" - Ένα Ντοκιμαντέρ για την υποβάθμιση της Πάρνηθας.
Το πρόσφατο περιστατικό επίθεσης λύκου σε σκύλο οικογένειας στην Πάρνηθα ήταν αποτέλεσμα της εξοικείωσης μέρους του τοπικού πληθυσμού του λύκου με την ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή. Παράλληλα, αναδεικνύει μια πρόκληση που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και σχετίζεται με την αρμονική συνύπαρξή μας με την άγρια ζωή.
Η επανεμφάνιση του λύκου στον Εθνικό Δρυμό Πάρνηθας με φυσικό τρόπο αποτελεί μία τεράστια ευκαιρία για την πολύπαθη Αττική και αποκαθιστά, έπειτα από πολλές δεκαετίες, την περιβαλλοντική ισορροπία. Σε μία εποχή που οι απώλειες στη Φύση τείνουν να γίνουν συνήθεια, κατακτήσεις όπως αυτές θα πρέπει να διαφυλαχθούν και να ενδυναμωθούν με στόχο τη διατήρηση και την ενίσχυση της βιοποικιλότητας.
Οι λύκοι συμβάλλουν στην προστασία και την υγεία των δασών. Υπήρξαν μέρος τους για αιώνες. Σε όποια οικοσυστήματα επανεντάσσονται ή επανεμφανίζονται με φυσικό τρόπο, παρατηρούμε την ευεργετική συνεισφορά τους στην επανάκαμψη αυτών των οικοσυστημάτων και στην επαναφορά των δασών σε υγιή πρότυπα τόσο για την άγρια ζωή όσο και για τον ίδιο τον άνθρωπο. Είναι, παράλληλα, ζωτικό μέρος του πολιτισμού μας, της ιστορίας μας, των ηθών μας.
Ωστόσο, για την ασφάλεια των ανθρώπων και των ζώων θα πρέπει να μάθουμε και να σεβόμαστε τα όρια της άγριας ζωής.