Εκεί που έλεγες ότι ως κοινωνία έχουμε πιάσει τόπο, έρχονται και άλλες οδυνηρές ειδήσεις για να σου δείξουν ότι ο κοινωνικός κατήφορος δεν έχει πάτο. Έρχονται για να σου εξηγήσουν  γιατί ο Καραμανλής εκλέχθηκε ξανά βουλευτής στις Σέρρες, γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει κόψει αλυσίδα και δεν υπολογίζει τίποτα, γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ακόμη πρωθυπουργός

Χθες λοιπόν, οι εργάτες της ΒΙΟΛΑΝΤΑ μαζεύτηκαν έξω από το αστυνομικό τμήμα όπου μεταφέρθηκε το πρώην αφεντικό τους – όχι για να διαμαρτυρηθούν για τις άθλιες και δολοφονικές συνθήκες κάτω από τις οποίες δούλευαν, όχι για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για τον άδικο τρόπο με τον οποίο χάθηκαν οι συνάδελφοί τους, αλλά για να τον υποστηρίξουν

Αντί να αναλογιστούν ότι θα μπορούσαν αυτοί οι ίδιοι να ήταν στη θέση των νεκρών συναδέλφων τους, αντί να σκεφτούν με τι μούτρα θα αντικρίσουν τους συγγενείς των νεκρών, αυτοί προτίμησαν να δείξουν την υποταγή και την αφοσίωση στο αφεντικό τους

Καταλαβαίνουμε το άγχος τους για την επερχόμενη ανεργία, όμως κάπου έπρεπε να υπάρχει και λίγη ντροπή, λίγη τσίπα, λίγο φιλότιμο απέναντι στους πέντε συναδέλφους τους που ανατινάχθηκαν

Ντράπηκε και η ντροπή

Όλη αυτή η ιστορία μας θύμισε το “Working class hero”, το περίφημο τραγούδι του John Lennon. Αντί λοιπόν να πούμε και άλλα εμείς, θα αφήσουμε τον Lennon να μιλήσει.

Το κομμάτι γράφτηκε από τον ίδιο τον Lennon, ηχογραφήθηκε από τις 26 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 23 Οκτωβρίου του 1970 και εμπεριέχεται στο δίσκο “John Lennon/Plastic Ono Band”, που κυκλοφόρησε στις 11 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

Οι στίχοι του είναι επηρεασμένοι από την έντονη πολιτικοποίηση του πρώην μέλους των Beatles.

“Nομίζω πως είναι ένα επαναστατικό τραγούδι. Βασικά, η σημασία του είναι επαναστατική. Ελπίζω να μιλήσει πραγματικά στην καρδιά των εργαζομένων και να μη λάβει άλλο νόημα. Ελπίζω να δημιουργήσει τέτοια ταύτιση όπως το Give Peace a Chance. Αλλά δεν ξέρω. Από την άλλη, ίσως και να αγνοηθεί. Νομίζω πως απευθύνεται στους ανθρώπους σαν εμένα, τους ανθρώπους της εργατικής και της μεσαίας τάξης. Είναι η εμπειρία μου και ελπίζω να λειτουργήσει ως προειδοποίηση στους ανθρώπους, τους ήρωες της εργατικής τάξης.” 

Αν μας προκαλεί εντύπωση τo ότι ο Lennon κατατάσσει τον εαυτό του στην εργατική και στη μεσαία τάξη, ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος μεγάλωσε σε μια εργατική συνοικία του Liverpool

Οι στίχοι του τραγουδιού επιτίθενται στην ταξική ανισότητα και στους μηχανισμούς ελέγχου και αποχαύνωσης της εργατικής τάξης … “Keep you doped with religion and sex and TV … And you think you're so clever and classless and free … But you're still fucking peasants as far as I can see”

Σε πολλά σημεία οι στίχοι του τραγουδιού είναι ειρωνικοί και σαρκαστικοί. Στίχοι όπως  “A working class hero is something to be” ή  “If you want to be a hero well just follow me”,  στην πραγματικότητα έχουν το ακριβώς αντίθετο νόημα από ότι αν κανείς τους εκλάβει ρεαλιστικά.

Ας ακούσουμε όμως το τραγούδι του Lennon, όχι όμως από τον ίδιο, αλλά από την  Marian Faithfull που με τη δραματικότητα της φωνής της απογείωσε πραγματικά το αίσθημα που θέλει να αποδώσει το τραγούδι

As soon as you're born they make you feel small

By giving you no time instead of it all

'Til the pain is so big you feel nothing at all

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

They hurt you at home and they hit you at school

They hate you if you're clever and they despise a fool

'Til you're so fucking crazy you can't follow their rules

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

When they've tortured and scared you for twenty odd years

Then they expect you to pick a career

When you can't really function you're so full of fear

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

Keep you doped with religion and sex and TV

And you think you're so clever and classless and free

But you're still fucking peasants as far as I can see

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

There's room at the top they are telling you still

But first you must learn how to smile as you kill

If you want to be like the folks on the hill

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

If you want to be a hero, well, just follow me

If you want to be a hero, well, just follow me

 Βγήκε από το supermarket γεμάτος ψώνια. Έξω από την πόρτα, μια γυναίκα ζητιάνευε κι αυτός έσκυψε το κεφάλι και έκανε πως ούτε την έβλεπε ούτε την άκουγε. Ήξερε καλά πως δε θα του έλειπαν τα 20 λεπτά που ζητούσε. Και όμως, είχε συνηθίσει να βλέπει τη δυστυχία με τόση απάθεια που τον τρόμαζε. Βαρέθηκε ακόμη και να βάλει το χέρι στην τσέπη. Καθησύχασε τον εαυτό του πως η γυναίκα δε φαινόταν και σε τόσο μεγάλη ανάγκη και φεύγοντας έριξε μια τελευταία, λοξή απ΄ τη ντροπή του, ματιά στη γυναίκα. Τουλάχιστον ντρέπεσαι, είπε στον εαυτό του ειρωνικά. Κάτι είναι κι αυτό. Πάμε τώρα να γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα. Τι ακριβώς να γιορτάσουμε, αναρωτήθηκε; Στο μυαλό του στριφογύριζαν οι στίχοι του Δεληβοριά:

«Χριστούγεννα, δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Άι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν' ένας πρώην Έλλην αριστερός, ένας θνητός
Με τ' όνειρό του δίχως στέγη καμιά»

Στα δελτία ειδήσεων άκουσε για άλλη μια φορά για την τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι Έλληνες, όχι εξαιτίας της οικονομικής ανέχειάς τους, όχι. Άλλωστε αυτή έχει παρέλθει οριστικά. Τον διαβεβαίωνε γι αυτό ο ΣΚΑΙ με τα ρεπορτάζ του που έδειχναν πως φέτος κινείται πολύ καλά η αγορά. Για άλλο πράγμα αγωνιούσαν οι συμπατριώτες του. Ήταν που δεν άντεχαν άλλους μετανάστες και γι αυτό έβγαιναν στο δρόμο, φωνάζοντας και απειλώντας. Αύριο μάλλον θα μείνουν ήσυχοι, σκέφτηκε. Θα γιορτάσουν τα παραδοσιακά ελληνικά Χριστούγεννα, τα Χριστούγεννα της αγάπης, που κινδυνεύουν με αλλοίωση από αλλότριους θεούς. Κάποιοι από αυτούς μπορεί και να βάλουν να παίξει και το τραγούδι του Lennon, ανάμεσα στα τόσα άλλα εύθυμα χριστουγεννιάτικα