του Γιάννη Μακριδάκη

Το πουλάκι μου, μόνο στην αγκαλιά μου ησύχαζε. Ήτανε παγωμένο και έτρεμε σύγκορμο το κορμάκι του. Μόνο μάμι μάμι έλεγε, ούτε να κλάψει δεν είχε κουράγιο πια. 

Είναι σε σοκ, μου είπε η κοπελιά με την άσπρη ρόμπα, που το είχε βάλει πριν από λίγα λεπτά στον αξονικό τομογράφο. Σε μεγάλο σοκ. Για αυτό δεν κούνησε καθόλου, ήτανε σαν μαρμαρωμένο στον αξονικό και τελειώσαμε γρήγορα. Έχει τραυματιστεί στον αυχένα. Κρατήστε το, αν θέλετε, να το παρηγορήσετε, αφού μόνο στην αγκαλιά σας ηρεμεί.

Το κράτησα, τι να έκανα.

Το πουλάκι μου

Εγώ βρέθηκα εκεί από τύχη. Μια ξαφνική αδιαθεσία με έστειλε στα επείγοντα εκείνη τη νύχτα. Εβδομηνταδύο χρόνων γυναίκα είμαι, φοβήθηκα, μένω και κοντά στο νοσοκομείο. Πήγα να με κοιτάξουνε. Έχω πάει κι άλλες φορές και ξέρω πόσο καλοί και εξυπηρετικοί είναι οι άνθρωποι εκεί. Με ηρεμούνε και φεύγω.

Προχτές όμως δεν πρόλαβαν να με εξετάσουνε. Ξαφνικά, εκεί που περίμενα τη σειρά μου, αρχίσανε να καταφτάνουνε τα φορεία.

Το ένα μετά το άλλο.

Τα σπρώχνανε άνθρωποι με τα ρούχα τους τα σπιτικά, όχι με ρόμπες.

Στην αρχή δεν κατάλαβα τι είχε γίνει, νόμιζα πως γινήκανε πολλά τρακαρίσματα μαζεμένα. Μετά είπανε για ναυάγιο.

Γέμισε στο λεφτό το νοσοκομείο. Άσπρες ρόμπες, πράσινες ρόμπες, πασούμια, φορεία, ανθρώπους που τρέχανε, ανθρώπους που βογγούσανε και κλαίγανε, παιδάκια πολλά, αχ τα πουλάκια μου. Ήτανε όλα τραυματισμένα και κλαίγανε τα ματάκια τους και φωνάζανε μάμι μάμι.

Πώς βρέθηκε άξαφνα μέσα στην αγκαλιά μου αυτό το μικρό αγοράκι, ούτε που το κατάλαβα.

Μου είχε περάσει η αδιαθεσία. Την είχα ξεχάσει δηλαδή. Σηκώθηκα μέσα σε όλον αυτόν τον μαύρο χαμό, για να βοηθήσω κι εγώ. Να κάνω ό,τι μπορούσα. Βοηθούσανε κι άλλοι άνθρωποι που ήταν εκεί. Άλλωστε και αυτοί που σπρώχνανε τα φορεία δεν ήξερες αν ήτανε νοσοκομιακοί ή άλλοι ανθρώποι που ήρθανε για βοήθεια. Με τα ρούχα τους, σαν που είχανε έρθει μέσα στη νύχτα από τα σπίτια τους, σπρώχνανε.

Πού είναι η μανούλα σου αγάπη μου, το ρωτούσα. Ποια είναι η μανούλα σου ψυχή μου;

Δεν καταλάβαινε το πουλάκι μου. Μονάχα με κοιτούσε με τα υγρά του ματάκια και ψέλλιζε μάμι μάμι.

Ευτυχώς, το τραύμα του στον αυχένα δεν ήτανε βαρύ. Εγώ το πήγα το πουλάκι μου στην Παιδιατρική κλινική. Εγώ το έβαλα στο κρεβατάκι που του δώσανε.  Μου το άφησε η κοπελιά, η γιατρίνα, έξω από τον αξονικό τομογράφο και έφυγε τρέχοντας για να βάλει ένα άλλο παιδάκι μέσα, για ακτίνες. Μου είπε αφού σας λέει μαμά, κρατήστε το λίγο να το παρηγορήσετε. Το κράτησα, τι να κάνα. Σαν το εγγονάκι μου να 'τανε. Αλλά τότε θα ήξερα ποια είναι η μανούλα του και θα της το πήγαινα. Ο εγγονός μου είναι δεκαπέντε χρονών αλλά όταν ήτανε μικρός, έτσι τον είχα κι αυτόνε στην αγκαλιά μου όταν έλειπε η κόρη μου στη δουλειά της.

Μόλις άδειασε η αναπηρική καρέκλα, που φέρανε το άλλο παιδάκι για τις ακτίνες, είπα στον νοσοκόμο να κάτσουμε πάνω το πουλάκι μου και να το πάμε στην Παιδιατρική. Το έκατσα στην καρέκλα και του κρατούσα σε όλη τη διαδρομή το χεράκι του. Του έλεγα μη φοβάσαι αγάπη μου, μη φοβάσαι ψυχή μου, θα τη βρούμε τη μανούλα σου. Ο νοσοκόμος έσπρωχνε την αναπηρική με βήμα ταχύ, κι εγώ λάφαξα. Δεν μπορούσα όμως να μείνω πίσω. Έπρεπε να του κρατώ το χεράκι του και να του λέω πως θα τη βρούμε τη μανούλα του, για να είναι ήσυχο. Με κοιτούσε μέσα στα μάτια το πουλάκι μου συνέχεια.

Μόλις το βάλαμε στο κρεβάτι το σκέπασα με τα σκεπάσματα. Του τα κλείδωσα σφιχτά κάτω από το κορμάκι του, το πήρα μια σφιχτή αγκαλιά, του χάιδεψα τα μαλλάκια του και το φίλησα στο μέτωπο. Είπα την προσευχή μου και τρέξανε τότε για πρώτη φορά και τα δικά μου τα μάτια. Του έβρεξα τα μαγουλάκια του με τα δάκρυά μου. Θεέ μου μεγαλοδύναμε βοήθησε το κορμάκι Σου αυτό. Δεν έχει φταίξει σε τίποτα. Και όλα τα άλλα παιδάκια Σου Θε μου βοήθησέ τα απόψε.

Κοιμήθηκε το πουλάκι μου εξαντλημένο αμέσως. Ησύχασε η πνοούλα του.

Έφυγα από το νοσοκομείο ράκος

Αλλά η ψυχή μου ήτανε και είναι ακόμα στον ουρανό. Έτσι θα ναι και η ψυχή των γιατρών και των νοσοκόμων, σίγουρα. Θα πετάει στον ουρανό περήφανη για όλα αυτά που προσφέρανε.

 Έμαθα πως ήτανε δώδεκα τέτοια αθώα παιδάκια μέσα στη βάρκα και δύο μες στην κοιλιά των μαμάδων τους που δεν άντεξαν. Από τα δώδεκα ζωντανά, ένα σκοτώθηκε και ένα το ψάχνουνε ακόμα, μέσα στην παγωμένη θάλασσα. Η μαμά του είναι στην εντατική, χαροπαλεύει. Τι θα γίνουνε αυτοί οι άνθρωποι; Τι θα γίνουμε όλοι μας Θεέ μου;

Μα πώς έγινε αυτό το κακό; Δεν είναι άνθρωποι με ψυχή αυτοί που το κάνανε.

Έκανα δύο μέρες να συνεφέρω από την υπερένταση και να κατέβει η ψυχή μου από τα ουράνια. Χτες τηλεφώνησα στο νοσοκομείο και έμαθα πως είναι καλύτερα το πουλάκι μου. Τη μαμά του γυρεύει, μου είπε η νοσοκόμα.

Μάλλον σκοτώθηκε η μανούλα του. Σήμερα θα βάλω τα δυνατά μου, θα πάρω στα χέρια την ψυχή μου, ένα κουτάκι γλυκά, αναψυκτικά και ένα παιχνίδι, ένα αεροπλανάκι που έπαιζε μαζί του πριν λίγα χρόνια ο εγγονός μου και θα πάω στο νοσοκομείο, να το ξαναδώ το πουλάκι μου.

Να δω, θα με θυμηθεί;

Πιο καλά να μη με θυμηθεί.

Μια κραυγή απόγνωσης βγαίνει από τον συγγραφέα και μέλος στο «Επιμελητείον Περιβάλλοντος και Πολιτισμού Χίου», Γιάννη Μακριδάκη, με αφορμή την πυρκαγιά που κατέκαψε το 10% της επιφάνειας του νησιού

Όπως γράφει στην πρώτη ανάρτησή του που έγινε τη δεύτερη ημέρα της πυρκαγιάς

«Μη μου τηλεφωνείτε για την φωτιά. Δεν έχω ρεύμα, ούτε αποθέματα μπαταρίας και ψυχικής δύναμης.

Η Χίος καίγεται με οργανωμένο σχέδιο τρομοκρατικής επενδυτικής αναπτυξιολαγνείας. Όπως το 2012, ακριβώς μετά την επέλαση στο νησί των πολυεθνικών ενέργειας, έτσι και τώρα, ένα χρόνο μετά τις επενδυτικές κορώνες των εξορύξεων, η Χίος καίγεται για να γίνει πεδίο “ανάπτυξης”.

Οι πολιτικοί υπεύθυνοι των εμπρησμών, τοπικοί και κεντρικοί, είναι γνωστοί. Τους έχει ψηφίσει η κοινωνία.

Τώρα πήρε φωτιά και στην περιοχή που σχεδιάζονται οι εξορύξεις.

Αυτή είναι η πορεία όλης της Ελλάδας, με τις πολιτικές εκποίησης που ακολουθούνται.

Τελειώσαμε»

Σε σημερινή του ανάρτηση ο Γιάννης Μακριδάκης κάνοντας το βαρύ απολογισμό της φωτιάς ζητά, τουλάχιστον ως ένδειξη σεβασμού στον τόπο και στην κοινωνία του, να ακυρωθεί ο διεθνής διαγωνισμός που έχει προκηρυχθεί ενάντια στην βούληση της τοπικής κοινωνίας και δίνει 64.000 στρέμματα περιοχής Natura του νησιού σε πολυεθνική για εξορύξεις καρκινογόνου αντιμονίου.

«Σας γράφω από το χωράφι. Έκανα κουράγιο μες στην θλίψη και το πένθος που ζούμε όλοι στο νησί, και ασπροχωμάτισα τους τελευταίους σκίνους. Ευτυχώς, είχα αρχίσει πολύ νωρίτερα την εργασία φέτος και μου είχε απομείνει μόνο αυτό το χωράφι όταν έπιασε η φωτιά. Αλλιώς δεν θα είχα κουράγιο να αρχίσω.

Σήμερα ξυπνήσαμε 4η μέρα πολέμου, με τα ελικόπτερα και τα καναντέρ από πάνω μας. Είναι όμως η πρώτη μέρα χωρίς ενεργό μέτωπο.

Στο νησί επικρατεί πολύ βαριά ατμόσφαιρα. Είμαστε όλοι καταρρακωμένοι από την συμφορά. Μαγαζιά εστίασης δεν άνοιξαν καθόλου δύο μέρες, διότι η ψυχολογία του κόσμου είναι στον πάτο, έτσι μου είπαν οι ιδιοκτήτες.

Η Χίος θρηνεί και ετοιμάζεται ψυχολογικά για τα επόμενα στάδια του πένθους και της συνέχισης της ζωής πάνω στο καρβουνιασμένο νησί και στα αγαπημένα βουνά και μονοπάτια που δεν υπάρχουν πια και δεν θα τα ξαναδούμε πράσινα όσο θα ζήσουμε.

Αυτή τη στιγμή, μια κυβέρνηση με αίσθημα ευθύνης και ένα Υπουργείο που λέγεται "Περιβάλλοντος" θα ακύρωναν, ως ένδειξη σεβασμού στον τόπο και στην κοινωνία του, τον διεθνή διαγωνισμό που έχουν προκηρύξει ενάντια στην βούληση της τοπικής κοινωνίας και δίνει 64.000 στρέμματα περιοχής Νατούρα του νησιού σε πολυεθνική για εξορύξεις καρκινογόνου αντιμονίου.

Αυτό πρέπει να γίνει αίτημα πανελλαδικό. Να ακυρωθεί ο διεθνής διαγωνισμός και κάθε σκέψη εξόρυξης αντιμονίου στη Χίο.

Ο δικηγόρος μας στο ΣτΕ, καθηγητής της Νομικής Αθηνών, Πάνος Λαζαράτος δημοσίευσε χθες τον χάρτη των πυρκαγιών και έγραψε την παρακάτω ανάρτηση:

"ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑ : ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΩΡΑ

Αυτή η ματωμένη κουκκίδα επάνω αριστερά είναι η «συμβολική»,  όλως τυχαία φωτιά στον τόπο των εξορύξεων.

Στο γεωμετρικό κέντρο βάρους του ΠΟΛΥΓΩΝΟΥ των εξορύξεων.

Σαν να πήδηξε ένα κουκουνάρι κάποια χιλιόμετρα.

Η όλως παράνομη και αντιφατική παγκοσμίως ΠΡΩΤΗ προκήρυξη εξορύξεων θανατηφόρου   ΑΝΤΙΜΟΝΙΟΥ σε νησί , (και μάλιστα στο νησί της ΜΑΣΤΙΧΑΣ!) μέσα σε δάση και χωριά σε περιοχή NATURA  για 30 χρόνια(!) , που ούτως ή άλλως  μετά ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΟΣ θα ακυρωθεί από το ΣτΕ τον Οκτώβριο , πρέπει να ανακληθεί άμεσα από την Κυβέρνηση.

Εκθέτει ανεπανόρθωτα!

Ούτως ή άλλως ο διαγωνισμός έχει σταματήσει ήδη εδώ και 3 μήνες μεταξύ πρώτης και δεύτερης φάσεως,  μεταξύ άλλων και ΔΙΟΤΙ έχει γεμίσει παρατυπίες απροσμέτρητες και ανεκδιήγητες, σχεδόν «κωμικοτραγικές».

Το ξέρουν όλοι και στο Υπουργείο.

Όλοι όμως!

«Απόρρητα» δεδομένα (τα πλήρη δεδομένα ερεύνης) έχουν κυκλοφορήσει ήδη, αντίθετα με τα οριζόμενα στην προκήρυξη,  μεταξύ των τεσσάρων υποψηφίων, ο χώρος εξορύξεων έχει προσδιορισθεί αντιφατικά (ποικίλλει από 9 έως 63 τ.χλμ), δάση, χωριά, νερά, αιγιαλοί , ιαματικές πηγές, αρχαία και πλέον ΑΝΑΔΑΣΩΤΕΕΣ εκτάσεις βρίσκονται εντός του, ανακαλύπτεται ότι η περιοχή δεν είχε κριθεί απολύτως ώριμη προς εξόρυξη ήδη από την ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΑΝΙΑΤΗ και άλλα πολλά παραπλανητικά και πρόχειρα που αν συνεχιστούν θα γεννήσουν ανυπολόγιστες ΖΗΜΙΕΣ  και ΕΥΘΥΝΕΣ κάθε είδους.

Όλο αυτό είναι λάθος, σύσσωμη η ΧΙΟΣ το αποκρούει, και όσο με αφορά θα προσβάλω επίμονα  πράξεις (όσες και όποτε προκύψουν) μέχρι όλο αυτό να σταματήσει.

Όλο είναι πρόχειρο, παράνομο, επικίνδυνο , ανήθικο και τελικώς λάθος.

Ανάκληση λοιπόν τώρα.

Μια έμπρακτη «συγγνώμη»!

Αυτό θα ήταν νόμιμο, δίκαιο, στοιχειωδώς «εκτονωτικό», ηθικά ορθό, αλλά και πολιτικά αναγκαίο και ευφυές.

Άκρως."

Ας διαδώσουμε και ας κάνουμε πανελλαδικό το αίτημα της Χίου που ακόμη καπνίζει.

Αναδημοσιεύουμε μια ανάρτηση του Γιάννη Μακριδάκη σχετικά με την ανακοίνωση του υπουργού Ναυτιλίας περί ίδρυσης σχολής καραβομαραγκών, όταν επί χρόνια το κράτος και η ΕΕ επιδότησαν την καταστροφή 10.000 αλιευτικών σκαφών. Δυστυχώς, δεν φαίνεται να υπάρχει κανένα όραμα και κανένα οργανωμένο σχέδιο. Μόνο αποσπασματικά σχέδια χωρίς ίχνος ευαισθησίας, πολλές φορές αντικρουόμενα μεταξύ τους και πίσω από όλα αυτά, διάχυτη η αίσθηση για οργανωμένα συμφέροντα που επιβάλλουν τη δική τους ατζέντα στο όνομα των πολιτών, ερήμην των πολιτών. Κι εμείς εκεί, δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα

Ως άνθρωπος που έχασα την ξύλινη βάρκα του πατέρα μου όταν βγήκε στη σύνταξη και την έκοψε επιδοτούμενος από την ΕΕ και βρίσκοντας ανυπέρβλητα εμπόδια από το νεοελληνικό κράτος στην επιθυμία μας να μου την μεταβιβάσει, πώς νομίζετε ότι νιώθω διαβάζοντας την παρακάτω είδηση:

Τα υπουργεία Ναυτιλίας και Παιδείας σχεδιάζουν τη δημιουργία σχολής καραβομαραγκών, όπως ανακοίνωσε, ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Χρ. Στυλιανίδης σε εκδήλωση για την παρουσίαση του προγράμματος σπουδών της εκπαιδευτικής δομής της ξυλοναυπηγικής.

Όπως αποκάλυψε ο ίδιος «τα προηγούμενα χρόνια καταστράφηκαν δυστυχώς πάνω από 10.000 παραδοσιακά αλιευτικά πλοία. Είναι κρίμα που χάθηκε τέτοιος πλούτος. Πολλά από αυτά τα σκάφη θα μπορούσαν να διασωθούν και να μετατραπούν, με μικρό κόστος, σε ιδιωτικά ή επαγγελματικά σκάφη αναψυχής. Χάσαμε αυτόν τον πλούτο, να μη χάσουμε ούτε ένα επιπλέον».

Έγραψα κάποτε το Λαγού μαλλί, την νουβέλα για την χαμένη αξιοπρέπεια του νεοελληνικού κράτους με ήρωα τον καπτα Σίμο το Σφαντό, που πέθανε προτού προλάβει να κόψει το καΐκι του, αναγκασμένος να φτάσει σε αυτή την απεγνωσμένη κίνηση για να γλυτώσει από την νέα τάξη πραγμάτων, την απειλητική για την αξιοπρέπεια και τη ζωή.

Πήγα προχθές στο καρνάγιο του Παπόρια, του κορυφαίου καραβομαραγκού στο Αιγαίο πέλαγος και τον είδα να κάθεται άεργος και να μιλάει με το κουφάρι της Ρουχουνιώτισας και τα άλλα που περιμάζεψε να σαπίσουν ήσυχα κοντά του.

Ο υπουργός λέει ότι όλη αυτή η καταστροφή γίνηκε μοναχή της. Καταστράφηκαν μόνα τους τα σκαριά, δεν τα κατέστρεψε η πολιτική τους, δεν φταίνε πουθενά αυτοί που κυβερνούν εδώ και δεκαετίες. Δεν φταίει η πολιτική, όλα τα κακά τα πλασάρουν σαν φυσικά φαινόμενα.

Κάθε πολίτης με στοιχειώδη μόρφωση και κοινωνική συνείδηση υποφέρει σ αυτή τη χώρα διότι όσο και να φωνάζει για την καταστροφή που βλέπει να συμβαίνει μπροστά στα μάτια του δεν εισακούγεται ποτέ, λοιδορείται κιόλας , και έρχεται μετά από χρόνια μια στιγμή που διαβάζει από χείλη επίσημα ότι δυστυχώς κάποτε έγινε ζημιά. Μοναχή της. Δεν φταίει κανείς. Πάμε παρακάτω. Το ίδιο θα γίνει σε μερικά χρόνια και με τις Βιομηχανικές ΑΠΕ στα βουνά, στους κάμπους και στα νησιά.

Θα βγει ένας παρόμοιος σαλτιμπάγκος σαν τον Στυλιανίδη στο μέλλον και θα πει δυστυχώς χάθηκαν τα βουνά μας, τα νησιά μας, τα νερά, μας, τη γη μας. Μόνα τους θα χουν χαθεί κι αυτά. Δεν θα φταίει κανένας