Αριστερά: Δ.Ζιαζιάς, γιατρός παθολόγος στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας

Δεξιά: Α.Γεωργιάδης, υπουργός Υγείας και πωλητής νανογιλέκων

Ο Δημήτρης Αλικάκος είναι αρχισυντάκτης των "Ellinika Ηoaxes". Τη φιλοκυβερνητική του θέση δεν την κρύβει – άλλωστε αυτός ήταν και ο λόγος της αποχώρησης του γνωστού συγγραφέα και μεταφραστή Νίκου Σαραντάκου από τη θέση του επιστημονικού συμβούλου των Ellinika Hoaxes,

Όπως είχε δηλώσει τότε ο Νίκος Σαραντάκος «όταν είσαι επικεφαλής μιας προσπάθειας που στόχο έχει τη διασφάλιση της αντικειμενικότητας, δεν μπορείς να εκφράζεσαι εναντίον πολιτικών δυνάμεων [σ.σ του ΣΥΡΙΖΑ] και μάλιστα με μεγάλη οξύτητα».

Αυτός όμως ακριβώς είναι και ο λόγος για τον οποίο η άποψή του Δημήτρη Αλικάκου για τον Άδωνι Γεωργιάδη αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Σε μια μακροσκελή ανάρτηση στο fb, ο αρχισυντάκτης των Hellenic Hoaxes, αποδομεί την πολιτική πρακτική του Άδωνι Γεωργιάδη , μια πρακτική που στηρίζεται – όπως αναφέρει – στον τοξικό λόγο και στην παραπληροφόρηση. Μιλάει επίσης και για την απάτη με τα "θαυματουργά" νανογιλέκα που πουλούσε ο Γεωργιάδης στο μεσοδιάστημα μεταξύ των θητειών του ως Υπουργός Υγείας, αλλά και για τη στοχοποίηση εκ μέρους του αθώων ανθρώπων

Της ανάρτησης αυτής είχε προηγηθεί άρθρο στα Hellenic Hoaxes που καταρρίπτει τους ισχυρισμούς του Γεωργιάδη πως ο γιατρός Δ. Ζιαζιάς τον γρονθοκόπησε

Ακολουθεί το κείμενο του Δημήτρη Αλικάκου 

-------------------------------------------------------

Παρακολουθώ το φαινόμενο Γεωργιάδης χρόνια. Ο Άδωνις κάνει ό,τι μπορεί για να προκαλεί τους πολιτικούς αντιπάλους του με λόγο τοξικό και συχνά παραπληροφορώντας. Το κάνει τόσο συγκροτημένα και με τόση συνέπεια που είναι να απορεί κανείς: Γιατί το κάνει;

Γιατί αναπαράγει κάθε μπούρδα που βρίσκει μπροστά του; Γιατί, εν τέλει, φτάνει στο σημείο να στοχοποιεί ανθρώπους (αυτό για μένα είναι πολύ πιο σημαντικό από το να σηκώσει μια fake φωτογραφία ή βίντεο -έχει δημοσιεύσει κάμποσα).

Αυτό το τελευταίο ήταν και ο λόγος να δουλέψαμε Κυριακή μαζί με την εξαιρετική δημοσιογράφο και fact checker Elena Vatala που έγραψε το άρθρο. https://www.ellinikahoaxes.gr/.../analysi-vinteo-den.../

Επανέρχομαι: Γιατί όμως το κάνει;

Η απάντηση είναι απλή και μου την έδωσε κάποτε ο ίδιος με κυνικό τρόπο όταν τον ρώτησα σχετικά, τη μία και μοναδική φορά που τον συνάντησα: «Δεν με νοιάζει. Εγώ επικοινωνώ με τους ψηφοφόρους μου με δεκάδες τουίτ την ημέρα. Αν τώρα κάποια από αυτά είναι fake τι να κάνουμε, δεν μπορώ να τα ελέγχω χάνοντας χρόνο. Ανεβάζω ό,τι βλέπω και συνολικά είμαι κερδισμένος»

Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι είναι λάθος αυτή η στρατηγική επικοινωνίας (γιατί περί αυτού πρόκειται), αλλά τίποτα. Δεν ήθελε να καταλάβει.

Προσοχή. Δεν είναι αφελής, δεν πιστεύει απαραίτητα όλα αυτά που αναπαράγει. Απλά δεν τον νοιάζει αν είναι αλήθεια. Σημασία έχει να "γίνεται δουλειά" με τις συνεχείς αναρτήσεις του και να εξυπηρετείται ο στόχος της αποδόμησης του αντιπάλου στο ακροατήριο της λαϊκής δεξιάς στο οποίο απευθύνεται και επιθυμεί να συσπειρώνει.

Έλα όμως, που εκτός από σχετικά ανώδυνες fake ειδήσεις (φωτο και βίντεο που σηκώνει) βάζει στόχο και απλούς ανθρώπους. Και δεν είναι η πρώτη φορά τώρα με τον γιατρό που υποτίθεται τον γρονθοκόπησε.

Θυμάμαι μια ακόμα οδυνηρή στοχοποίηση ανθρώπου τον Σεπτέμβριο του 2017 (ναυάγιο του πλοίου “Αγία Ζώνη ΙΙ), όταν ο κ. Γεωργιάδης κατηγόρησε έναν χαμηλόμισθο απλό υπάλληλο της ναυτιλιακής εταιρίας ως «μέλος της ομάδας διαχείρισης του πλοίου», και έπεσε η μισή Ελλάδα να τον "φάει", χαρακτηρίζοντάς τον: «Στέλεχος-μέλος του Σύριζα» (τότε έψαχναν όλοι ποιοι ήταν οι υπεύθυνοι της τεράστιας ρύπανσης στο Σαρωνικό)

Στην έρευνα, που έκανα ο ίδιος, δεν βρήκα καμία απόδειξη για τους παραπάνω ισχυρισμούς. Σε αυτό το άρθρο αποκαταστήσαμε την αλήθεια https://www.ellinikahoaxes.gr/.../09/17/navagio-agia-zoni-2/ με αποτέλεσμα ο Άδωνις να του ζητήσει δημόσια συγγνώμη. (Όσο για το θύμα που πέρασε έναν "εφιάλτη" (δική του λέξη), τον κ. Μάνθος Γ. δεν με ξεχνάει ποτέ και αυτό με συγκινεί)

Για τα Ελληνικά Hoaxes, και μένα προσωπικά που έχω την ευθύνη της ομάδας, η σπίλωση ανθρώπων, όπου κι αν ανήκουν, συνιστά ανήθικη πράξη και αιτία να σταματήσουμε ό,τι κάνουμε εκείνη τη στιγμή και να ασχοληθούμε με αυτή.

Το ίδιο ανήθικη ήταν και η εκμετάλλευση συμπολιτών μας με τα περίφημα νανογιλέκα. Και σε αυτή την περίπτωση, με εξαντλητική έρευνα που κάναμε για τα γιλέκα-απάτη, το 2017, του τελειώσαμε τη μπίζνα. https://www.ellinikahoaxes.gr/2017/11/15/georgiadis-gileko/

Όσοι λοιπόν πέφτουν απ’ τα σύννεφα, έχοντας μνήμη χρυσόψαρου ή πιπιλώντας την καραμέλα της ακροδεξιάς και της ασόβαρης αριστεράς, λέγοντας «βρε μέχρι και τα κυβερνητικά HOAXES τον κατέρριψαν», προτείνω την φράση:

«Βρε ΜΟΝΟ τα Ελληνικά Hoaxes τον καταρρίπτουν σε μόνιμη βάση»

Αυτή είναι η αλήθεια.

Οι περισσότεροι τους αποκαλούν λαθρομετανάστες και θεωρούν ότι είναι εισβολείς. Κάποιοι άλλοι τους συμπονούν μεν, αλλά τους θεωρούν θύματα των διακινητών που εκμεταλλεύονται την ανάγκη τους και πλουτίζουν από αυτό.

Ενοχλημένοι ιδιαίτερα είναι οι κάτοικοι των νησιών που βρίσκονται απέναντι από τις τουρκικές ακτές. Γιατί το σημερινό δρομολόγιο προσφυγιάς είναι Τουρκία - Ελλάδα. Κάποτε όμως ήταν το ακριβώς αντίθετο. Από την Ελλάδα στην Τουρκία, με διακινητές, βάρκες, απωθήσεις, ναυάγια, πείνα και θάνατο

Οι αναλογίες είναι συγκλονιστικές και φέρνουν στην επιφάνεια μια ιστορική πραγματικότητα άγνωστη εν πολλοίς. Πως η προνομιακή θέση των νησιών που βρίσκονταν απέναντι από την ουδέτερη τότε Τουρκία σε σχέση με την ολοκληρωτικά ναζιστοκρατούμενη Ευρώπη έδινε την ευκαιρία σε πολλούς Έλληνες να αποτολμήσουν ένα –ακατανόητο για όσους δεν έχουν βρεθεί σε παρόμοια θέση - ταξίδι στο άγνωστο για να γλιτώσουν από την πείνα και τον πόλεμο. Ακριβώς σαν κι αυτό που κάνουν τώρα οι σημερινοί “λαθρομετανάστες”

Ο Σταύρος Τζίμας από την Καθημερινή, σε ένα άρθρο  του από το 2016, περιγράφει ένα τέτοιο ταξίδι, θυμίζοντας ότι η Ιστορία κάνει κύκλους. Κάποτε ήμασταν εμείς που βρεθήκαμε στην ανάγκη, τώρα είναι κάποιοι άλλοι και τίποτα δεν αποκλείει ότι θα ξαναβρεθούμε σε αυτή τη θέση – και θα πληρώνουμε διακινητές, θα δεχόμαστε δολοφονικές απωθήσεις, θα πνιγόμαστε στη θάλασσα.

Δυστυχώς, το μοναδικό πράγμα που φαίνεται πως μας διδάσκει η Ιστορία είναι πως εμείς οι άνθρωποι δεν διδασκόμαστε τίποτα από αυτήν

--------------------------------------

Η κηδεία έγινε καταμεσής του πελάγους. «Ένα παιδάκι από τα Καρδάμυλα ξεψύχησε. Ένας παπάς που ήταν πάνω στο καράβι τού διάβασε μια νεκρώσιμη ευχή και κατόπιν το πτώμα του ρίχθηκε στη θάλασσα…»

Ήταν Μεγάλη Πέμπτη, 2 Απριλίου 1942, όταν μια μεγάλη ομάδα Χιωτών έφυγε νύχτα για την Τουρκία με βάρκες. Ο πόλεμος και η πείνα τούς εξώθησαν σε φυγή «απέναντι» και από εκεί για τη Μέση Ανατολή.

Φθάνοντας στις τουρκικές ακτές στη Σμύρνη, οι τουρκικές αρχές τούς έβαλαν σε ένα λαθρεμπορικό καράβι με προορισμό την Κύπρο. Τριακόσια άτομα για πέντε ολόκληρα μερόνυχτα έπλεαν κάτω από δύσκολες συνθήκες προς το νησί της Αφροδίτης.

Πόσα άλλα παιδιά και πόσοι μεγαλύτεροι πέθαναν ή πνίγηκαν σε τέτοια ταξίδια απελπισίας;

Εβδομήντα χρόνια και πλέον μετά, σαν να μην άλλαξε τίποτα. Οι μαρτυρίες Ελλήνων οι οποίοι βίωσαν το δράμα της προσφυγιάς, καθώς αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου για να σωθούν, δεν διαφέρουν από αυτά που ζούμε, αντιστρόφως σήμερα, στις ίδιες θάλασσες, με θύματα πρόσφυγες και μετανάστες από περιοχές που την εποχή εκείνη βρέθηκαν σε ρόλο «οικοδεσπότη», όπως η Ελλάδα τώρα.

Αφηγήσεις που κατέγραψαν ντόπιοι ερευνητές, καταθέσεις κάποιων από τους ελάχιστους εν ζωή προσφύγων τότε στην «Κ», αλλά και αποκαλυπτικές εκθέσεις διπλωματικών υπηρεσιών που καταχωρίζονται, μεταξύ άλλων, στο υπό έκδοση βιβλίο με τίτλο «Τα παιδιά του Οδυσσέα» (Ψυχογιός) του αναπληρωτή καθηγητή Ιστορίας του ΑΠΘ κ. Ιάκωβου Μιχαηλίδη, συνθέτουν την εικόνα μιας τραγωδίας, με βάρκες, λαθρεμπόρους, μπαξίσια, ναυάγια, πείνα και θάνατο, πολύ θάνατο.   

Ο Γιώργος Μαραβέλης από την Καλλιμασιά της Χίου περιέγραψε αργότερα την περιπέτειά του.

«Ξεκινήσαμε από το Βότοπο με τα τρία παιδιά και τη γυναίκα μου. Η βάρκα του Μπελλέ ήταν γεμάτη. Για εισιτήρια του έδωκα τα σπαρμένα χωράφια που κρατούσα.

Μόλις βγήκαμε στην Τουρκία σ’ ένα παραθαλάσσιο σημείο, ήρθαν άλλες τρεις βάρκες με κόσμο. Εκεί μας πήραν μυρωδιά οι Τούρκοι. Φώναξαν τους βαρκάρηδες, τους έβγαλαν τα παπούτσια και τους χτυπούσαν στις πατούσες (σ.σ. φάλαγγα ). “Φτάνει πια”, φώναζαν οι βαρκάρηδες. Τους ακούγαμε. Οι Τούρκοι μάς ξανάβαλαν στις βάρκες για να γυρίσουμε πίσω. Ευτυχώς εκείνη τη νύχτα ήταν μπουνάτσα. Το νερό ήταν τέσσερα δάχτυλα κάτω απ’ τη βάρκα. Και λίγο κύμα να ‘χε θα πνιγόμαστε. Εβγήκαμε πίσω στο νησί, βρεγμένοι έως τα μπούνια και ήρθαμε με τα πόδια στο χωριό. Η πείνα όμως ήταν αβάσταγη. Γι’ αυτό έκαμα και δεύτερη απόπειρα. Επλέρωσα το βαρκάρη και του ‘πα “να με πας να με ‘φήκεις, όσο πιο μακριά μπορείς”. Νύχτα πάλι φτάσαμε σ’ ένα μέρος. Μισοκολύμπησα, έβαλα στον ώμο έναν έναν τους άλλους και τους ήβγαλα στη στεριά. Το πρωί μας βρήκαν οι Τούρκοι, άλλα αυτή τη φορά δεν μας έστειλαν πίσω. Μείναμε έξι μήνες στην Τουρκία και από εκεί πήγαμε στη Συρία και στη συνέχεια στο Κονγκό»

Ο κ. Δημήτρης Μελαχροινούδης, από τη Χίο, που έχει καταγράψει σε βιβλίο αφηγήσεις συγχωριανών του, λέει στην «Κ» πως «οι άνθρωποι τότε πέθαιναν από την πείνα, αναγκάζονταν να φύγουν για την απέναντι στεριά αναζητώντας κάτι καλύτερο. Η διακίνηση γινόταν με βάρκες και, για να φύγουν, έπρεπε να πληρώσουν κάποιο ποσό. Έδιναν ό,τι μπορούσαν, ένας έδωσε το χωράφι που καλλιεργούσε. Μερικοί ντόπιοι αγόραζαν βάρκες γι’ αυτή τη δουλειά».

Καθώς οι τουρκικές αρχές έστελναν πίσω ψαροκάικα και βάρκες με πρόσφυγες, ανάμεσά τους Άγγλοι και Έλληνες αξιωματικοί που έφευγαν για τη Μέση Ανατολή, η ελληνική πρεσβεία στην Άγκυρα προέβαινε σε διαβήματα προς την τουρκική κυβέρνηση, ενώ επιδίωκε τη συνδρομή της  Intelligence Service, αλλά και… τη βοήθεια Τούρκων λαθρεμπόρων. Σε έκθεσή του προς το υπουργείο Στρατιωτικών στην Αθήνα, στις 8 Δεκεμβρίου 1941, με αριθμό πρωτοκόλλου 361, ο τότε στρατιωτικός ακόλουθος Βασίλειος Αποκορίτης ανέφερε ότι συναντήθηκε ο ίδιος με Τούρκους λαθρεμπόρους, οι οποίοι τον βοήθησαν να καταστρώσει ένα σχέδιο διαφυγής. Σύμφωνα με το σχέδιο, θα ναυλώνονταν από τις ελληνικές αρχές πλοία έως πενήντα τόνων, με τουρκική σημαία και πλοιάρχους Τούρκους λαθρέμπορους, οι οποίοι θα φρόντιζαν για την ασφαλή μεταφορά των προσφύγων από τα ελληνικά νησιά, ιδιαίτερα τη Χίο και τη Σάμο, στην Κύπρο.

Τα πλοία θα ταξίδευαν με κανονικά έγγραφα για την εκτέλεση δήθεν εμπορίου μεταξύ Σμύρνης και Μερσίνας. Ως εκ τούτου, θα αναχωρούσαν από τη Σμύρνη και, αντί να κατευθυνθούν στη Μερσίνα, θα πήγαιναν αρχικά στη Σάμο και τη Χίο, όπου θα επιβίβαζαν όσους ήθελαν να διαφύγουν. Ακολούθως θα κατευθύνονταν στην Κύπρο, όπου θα τους περίμεναν οι αγγλικές αρχές. Η συγκεκριμένη «εμπορική» δραστηριότητα θα απέφερε στους λαθρεμπόρους και ένα μεγάλο χρηματικό ποσό ως αντίτιμο της συμμετοχής τους στην όλη επιχείρηση.

Ο Χρήστος Κάργας από τα Θυμιανά της Χίου αφηγήθηκε την τραγική ιστορία της οικογένειάς του. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, οι γονείς του και τα δυο μικρά του αδέλφια από τη Σμύρνη, όπου είχαν καταφύγει με βάρκες, πλήρωσαν και μπήκαν σε ένα καράβι με προορισμό την Κύπρο. Όμως το καράβι προσέκρουσε σε ξέρα και βυθίστηκε, με αποτέλεσμα να πνιγούν και τα τέσσερα μέλη της οικογένειάς του. Μαζί τους επέβαιναν και πάνω από εκατό άλλοι πρόσφυγες. Οι γερμανικές αρχές κρατούσαν ακινητοποιημένες τη νύχτα τις βάρκες, όμως οι διακινητές είχαν κάποιες εφεδρικές κρυμμένες, και έτσι μετέφεραν κόσμο.

«Φύγαμε νύχτα με τους γονείς μου, τους θείους μου και άλλους συντοπίτες με βάρκα που κινούνταν με ενάμιση κουπί. Βγήκαμε στην ακτή, ανάψαμε φωτιά και την άλλη μέρα οι Τούρκοι μάς πήγαν σ’ ένα σπίτι. Φοβόμουν πολύ, είχε κύμα, ευτυχώς γλιτώσαμε», αφηγείται στην «Κ» η κ. Μαριάνθη Ανδρεάδη. Τότε ήταν έξι ετών… 

Βρισκόμαστε μία εβδομάδα πριν από την τραγική επέτειο των Τεμπών. Και επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε, ας θυμηθούμε την συγκλονιστική μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα των γεγονότων που ακολούθησαν μετά την σύγκρουση, μέσα από μια συνέντευξη που έδωσε πριν από ένα χρόνο στην Deutcshe Welle και τη Μαρία Ρηγούτσου

-------------------------------------------------------------------

Η συνάντηση με την κυρία Βασιλική Κόκκαλη έγινε στο σπίτι της κόρης της σε ένα προάστιο της Θεσσαλονίκης. Χειμαρρώδης και οργισμένη, με έναν λόγο σαφή και δομημένο. «Κανείς δεν μπορεί να με κοροϊδέψει εμένα, γιατί τα έζησα», λέει και συμπληρώνει με πικρία πως «μου στέρησαν μια μεγάλη χαρά που είχα: το διάβασμα».

Η Βασιλική Κόκκαλη έχασε σχεδόν ολοκληρωτικά την όρασή της. Ακόμα, αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα με τα πόδια της και τη σπονδυλική στήλη, ενώ καταστράφηκε το διάφραγμα στη μύτη.

Παρόλο που βρισκόταν στο βαγόνι 3 την ώρα του δυστυχήματος και είδε και έζησε όσα τραγικά συνέβησαν εκείνο το βράδυ, δεν την κάλεσαν για κατάθεση. Παίρνοντας η ίδια την πρωτοβουλία και μέσω του δικηγόρου της ανάγκασε τις αρχές τελικά να την καλέσουν για κατάθεση.

Είμαι η Βασιλική Κόκκαλη, συνταξιούχος. Είμαι μία εκ των επιζώντων. Βρισκόμουν στο τρίτο βαγόνι. Ταξίδευα. Δεν καθόμουνα στη θέση στην οποία έγραφε το εισιτήριό μου. Είχα πάει λίγο πιο πίσω, γιατί βρήκα πρίζα για να φορτίσω το κινητό μου. Δεν πρόλαβα στην ουσία να καθίσω στο κάθισμά μου, έβγαλα το παλτό μου και ετοιμαζόμουν να πάρω την κόρη μου τηλέφωνο για να της πω ότι θα καθυστερήσουμε. Με το που ξεκινάει το τρένο, σε πολύ λίγο χρόνο, φεύγω με δύναμη στο απέναντι κάθισμα. «Τι είναι αυτό;», σκέφτηκα. Επανέρχομαι στη θέση μου. Δεν προλαβαίνω να ακουμπήσω την πλάτη μου. Έρχεται δεύτερο φρενάρισμα. Ξανά φεύγω πάλι μπροστά. Επανέρχομαι. Και τρίτο φρενάρισμα. Στο τρίτο φρενάρισμα έφυγα με το κεφάλι και βρέθηκα έξω στο χώμα, εγκλωβισμένη. Ήμουνα ανάσκελα, έβλεπα το βαγόνι που καιγόταν με τα παιδιά. Εγώ παρέμεινα εγκλωβισμένη εκεί, αλλά και άλλοι. Ήταν η Ιφιγένεια Μήτσκα, το κοριτσάκι από τα Γιαννιτσά. Κάποια στιγμή με ρώτησε «Θα βγούμε;». Λέω «κοριτσάκι μου, θα βγούμε, θα έρθει βοήθεια. Δεν μπορεί σε ένα τέτοιο δυστύχημα να μην εμφανιστεί βοήθεια». Εμένα ήρθαν δύο φοιτητές και με βοηθήσανε, τράβηξαν πράγματα, αυτοί με σήκωσαν. Άρχισα να ψάχνω το κινητό μου, γιατί ήταν σκοτάδι. Το βαγόνι είχε διαλυθεί εντελώς. Δεν υπήρχε. Στην ουσία δεν μπορούσες να περπατήσεις. Έφευγες με την κλίση που είχε πάρει, έφευγες κάτω… Έβαλα έναν φοιτητή και έσπασε το παράθυρο, το μικρό που είναι τελευταίο στο βαγόνι πίσω-πίσω και λέω θα τους βγάζουμε από δω, θα μείνω κι εγώ, δεν θα κατέβω, θα βοηθάω με τον φακό μου, κάτι άλλο δεν μπορώ να κάνω.

Πότε ήρθαν τα σωστικά συνεργεία;

Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν ήρθαν. Πρέπει να έμεινα 35 με 40 λεπτά μέσα στο βαγόνι. Μέσα στο βαγόνι δεν μπορούσες να πάρεις αναπνοή. Ήταν απίστευτη η οσμή. Δεν ήτανε μυρωδιά φωτιάς, δεν είχε να κάνει αυτό με τη συνηθισμένη φωτιά, με βαλίτσες που καίγονται, με πλαστικά, με καλώδια. Ήταν κάτι άλλο. Ήταν χημικό, δηλαδή ένιωθες να καίγεται το εσωτερικό σου. Ήταν απίστευτο. Κι επειδή εγώ έχω ήδη πρόβλημα με αλλεργίες στο αναπνευστικό από παιδί, έμεινα και έβγαζα το κεφάλι μου έξω από το παράθυρο για να βοηθήσω με τον φακό. Έπαιρνα αναπνοή και το ξαναέβαζα μέσα. Δεν άντεχα άλλο. Κάποια στιγμή είπα: «Παιδιά εγώ τέλος, αν παραμείνω άλλα πέντε λεπτά, θα μείνω κι εγώ με τους υπόλοιπους εδώ μέσα»

Κάποια στιγμή όμως ήρθαν σωστικά συνεργεία, σωστά;

Όταν κατέβηκα εγώ, μετά από 40 λεπτά περίπου, κάτω από το βαγόνι, γιατί δεν άντεχα άλλο μέσα, με πλησίασε ένας ο οποίος φορούσε ένα παντελόνι με διακριτικά κάτω, φωσφοριζέ μπλε, μπλε με κίτρινο. Δεν είχε τίποτε μαζί του. Ούτε φορεία, ούτε εξοπλισμό. Τίποτε. Ένας. Αυτός λοιπόν ήρθε λες και πήγαινε εκδρομή, ας πούμε. Μου λέει «Να σας βοηθήσω να ανεβείτε στον δρόμο;». Λέω «Εμένα; Όχι». «Εγώ», λέω, «βγήκα, μπείτε μέσα. Μέσα υπάρχουν άνθρωποι. Υπάρχουν δύο, το λιγότερο τρεις επιζώντες, οι οποίοι είναι εγκλωβισμένοι». Και το παράπονό μου ακόμη και σήμερα είναι ότι δεν υπήρξε βοήθεια. Εγώ μπορώ να δεχτώ, ας πούμε, ότι το δυστύχημα ήταν ανθρώπινο λάθος, να το πω κι έτσι, που δεν ήταν ανθρώπινο λάθος με όλες αυτές τις παραλείψεις, έτσι; Αλλά ας πούμε ότι αυτό ήταν ανθρώπινο λάθος, η συνέχεια; Αυτό το δυστύχημα ήταν ένα συνεχόμενο έγκλημα.

Και θέλω να πω και κάτι ακόμα πάνω σε αυτό. Έβγαιναν οι επιζώντες για να ανέβουν στον δρόμο από τη μεριά που ήταν οι γραμμές - κάποιοι βγήκανε και από την άλλη πλευρά από τα χωράφια - και οι διασώστες δεν κατέβαιναν να τους βοηθήσουν, τους πετάγανε σκοινιά να σκαρφαλώσουν. Μάλιστα κάποιος μου είπε ότι τους δίνανε και φορεία-σκαφάκια για να βάλουν πάνω τραυματίες. Τραγικό. Δηλαδή δεν κατέβαιναν αυτοί που έπρεπε να κάνουν τη δουλειά τους και κάνανε τη δουλειά τη δική τους οι φοιτητές. Δηλαδή τον ρόλο του διασώστη τον είχαν οι φοιτητές.

Εργασίες διάσωσης στο σημείο της σιδηροδρομικής τραγωδίας στα Τέμπη.Εικόνα: George Kidonas/InTime News/AP/picture alliance

Κάνοντας τον απολογισμό τώρα, δύο χρόνια μετά, τι θα λέγατε; Πώς το βιώσατε αυτά τα δύο χρόνια;

Πάρα πολύ δύσκολα. Δεν μπορώ να διανοηθώ όλο αυτό που έγινε. Δεν μπορώ να διανοηθώ όλο αυτό που έγινε, με την έννοια του ότι άφησαν ανθρώπους να πεθάνουν αβοήθητοι. Αυτή η κοπέλα που ήταν δίπλα μου εγκλωβισμένη.

Γιατί το λέτε αυτό;

Θα σας πω. Αυτή η κοπέλα η οποία ήταν δίπλα μου εγκλωβισμένη, η Ιφιγένεια, και θα έχω και θα το λέω και θα το φωνάζω μέχρι να πεθάνω. Η κοπέλα ζούσε. Μπήκε ο φίλος της με ένα παιδί του Εμπορικού Ναυτικού και την απεγκλώβισαν από το σημείο που ήταν εγκλωβισμένη. Τράβηξαν λαμαρίνες. Το βγάλανε το κορίτσι και το πήγανε στα παράθυρα, εκεί που κατεβαίναμε εμείς. Αλλά επειδή ήταν πολύ μεγάλο το ύψος και η κοπέλα είχε χάσει τις αισθήσεις της, τη βάλανε δίπλα στα παράθυρα και ζήτησαν βοήθεια. Βγήκαν έξω και ζήτησαν βοήθεια για να την απεγκλωβίσουν. Μόνο που δεν πήγανε ποτέ. Η κοπέλα βρέθηκε δύο μέρες μετά. Γιατί να βρεθεί δύο μέρες μετά; Έπρεπε να πάει ειδική μονάδα. Πώς να βγάλεις ένα κορίτσι, το οποίο δεν έχει τις αισθήσεις του, από ένα παραθυράκι χωρίς εξοπλισμό, χωρίς τίποτε. Τέσσερα μέτρα ύψος από το σημείο που είχε γείρει το βαγόνι, δεν υπήρχε άλλος τρόπος να βγεις από την άλλη μεριά του βαγονιού 3.

Από εκεί και πέρα το κράτος πώς σας βοήθησε; Είχατε ψυχολογική υποστήριξη; Είχατε οικονομική υποστήριξη;

Δεν είχαμε. Δεν είχαμε βοήθεια. Και όχι μόνο δεν είχαμε βοήθεια. Μας έχουν δημιουργήσει και ένα σωρό εμπόδια και προβλήματα. Γιατί δηλαδή εγώ προσπαθώ μήνες τώρα να πάρω γνωματεύσεις, να τις δώσω στον ανακριτή μήνες τώρα. Γνωματεύσεις για τον τραυματισμό μου. Προσπαθώ να πάρω γνωμάτευση από την ομάδα ψυχοθεραπείας που είχαμε. Εκείνο το βράδυ μας βλέπανε οι ειδικευόμενοι. Δεν αναφέρεται πουθενά ότι είχα χτυπήσει στο κεφάλι και πολλά άλλα. Στα πόδια, στη σπονδυλική στήλη.

Ψυχολογική υποστήριξη δεν είχατε;

Είχαμε τους πρώτους μήνες. Αυτό, και έκριναν κάποια στιγμή στους πέντε μήνες, δεν θυμάμαι τώρα πέντε, πεντέμισι μήνες, ότι πλέον λήγει το πρόγραμμα. Δεν χρειάζεται άλλο αυτό και το σταματήσανε. Μετά ο καθένας μόνος του αν μπορεί να πληρώνει ψυχολόγο. Του δικαιολογούν μέχρι 200 ευρώ τον μήνα. Αλλά ρωτάνε αν έχουμε να τα δώσουμε, με τόσες υποχρεώσεις;

Ας πάμε τώρα στο κομμάτι το πιο νομικό. Πόσον καιρό μετά σας κάλεσαν για κατάθεση;

Δεν μας κάλεσαν ποτέ για κατάθεση. Είχαν καλέσει δύο μόνο από τους επιζώντες, με τους οποίους τύγχανε να είμαστε στην ίδια ομάδα ψυχοθεραπείας, αυτούς τους δύο. Και τέλος. Και ειδικά ας πούμε από το βαγόνι 3, που ήταν από τα πρώτα βαγόνια που θα μπορούσαν να πάρουν αξιόλογες μαρτυρίες, δεν καλέσανε κανέναν.

Πώς ξέρετε ότι δεν τους καλέσανε;

Οι δικηγόροι βλέπουν τις δικογραφίες, δεν τους καλέσανε. Εγώ έμαθα ότι πάει να κλείσει εσπευσμένα ο φάκελος της προανακριτικής. Και 12 η ώρα τη νύχτα είπα στον δικηγόρο μου ότι εγώ θα δώσω κατάθεση. Όπως και να έχει δηλαδή, δεν υπάρχει περίπτωση να μην δώσω κατάθεση. Δεν πήγα να τους πω ότι θέλω να καταθέσω. Πήγα σε ένα ίντερνετ-καφέ, γιατί δεν είχα ίντερνετ. Έκανα μία υπεύθυνη δήλωση, πώς το λένε, μέσω gov.gr, που θεωρείται επίσημο έγγραφο. Την έστειλα με e-mail το ίδιο βράδυ στον δικηγόρο και την επόμενη μέρα την πήγε ο δικηγόρος στον εφέτη ανακριτή, οπότε αναγκάστηκε μετά να με καλέσει.

Δηλαδή ήταν δική σας η πρωτοβουλία;

Ναι, ναι, ναι, όπως πρωτοβουλία ήταν και άλλων παιδιών, τα οποία ακόμη δεν τα έχει καλέσει για κατάθεση.

Γιατί; Πού το αποδίδετε αυτό;

Είναι αδιαφορία. Στο ότι προσπαθούν να συγκαλύψουν κάτι. Ναι, το πιθανότερο είναι ότι προσπαθούν να συγκαλύψουν κάτι.

Τι νομίζετε ότι προσπαθούν να συγκαλύψουν;

Δεν υπάρχει περίπτωση μια τέτοια έκρηξη, μια τέτοια φωτιά να οφείλεται ούτε σε λαδάκια που λένε αυτοί, ούτε σε οτιδήποτε άλλο. Και γιατί το λέω; Γιατί όταν κατέβηκα εγώ από το βαγόνι, τριάντα πέντε λεπτά μετά, ήρθε ένα παλικάρι, από το μπροστινό μέρος του τρένου. Το παλικάρι αποδείχτηκε ότι πέθανε μετά, στην πορεία. Γλίτωσε τις συγκρούσεις, γλίτωσε την πρώτη φωτιά. Έτρεχε από τα πρώτα βαγόνια προς το 3 πανικόβλητος και ζητούσε βοήθεια για το κορίτσι του. Έλεγε «Η κοπέλα μου έχει χτυπήσει σοβαρά στη σπονδυλική στήλη. Σας παρακαλώ, βοηθήστε με, δεν είχε έρθει διασώστης», έλεγε. Δεν είχε έρθει διασώστης, δεν είχε έρθει κανείς. Γύρισε ξανά το παιδί πίσω τρέχοντας. Δεν είχε κάτι. Δεν φαινόταν να είναι τραυματισμένος.

Βγήκανε κι από το βαγόνι 2, βγήκανε κι από το βαγόνι 1, γλίτωσαν. Βγήκανε πάρα πολλοί άνθρωποι, γιατί άνοιξε τρύπα και πέρασαν από κάτω. Δηλαδή με τη σύγκρουση και με την έκρηξη που έγινε άνοιξε τρύπα κάτω στο πάτωμα και πέρναγαν από κάτω, και από το κυλικείο γλίτωσαν.

Αλλά αυτό που λέω τώρα είναι ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος ήρθε, ζήτησε βοήθεια που απαιτεί κάποιον χρόνο αυτό για να διασχίσεις την απόσταση από τα πρώτα βαγόνια, να έρθεις πίσω. Ήρθε τρέχοντας και ζήτησε βοήθεια. Έφυγε, γύρισε πίσω. Επίσης τις πρώτες μέρες δεν ήθελα να βλέπω, δεν ήθελα να ανοίγω τηλεόραση, δεν ήθελα να έχω επαφή με το αντικείμενο και περίπου 10 μέρες μετά άνοιξα τηλεόραση και το πρώτο πράγμα που είδα ήταν τον άνθρωπο αυτόν στους νεκρούς, και μάλιστα απανθρακωμένο. Και λέω, «Δεν γίνεται ρε παιδιά», λέω στην κόρη μου, «όχι, όχι, όχι», της λέω. Αυτός ο άνθρωπος ζούσε, δεν υπάρχει περίπτωση να κάηκε, και αυτός τελικά βρέθηκε έξω από το τρένο μετά την έκρηξη.

Το καταθέσατε αυτό;

Όταν το είπα στον εφέτη ανακριτή, μου λέει «Όχι, τι είναι αυτά, είστε σίγουρη;». Όπως μου είπε και «με την Ιφιγένεια μιλούσες μαζί της, αλλά αυτή πέθανε», μου λέει «από συντριπτικό κάταγμα στον αυχένα». «Όχι, δεν πέθανε από συντριπτικό κάταγμα στον αυχένα», του λέω. «Τώρα, βγάλτε μου την ιατροδικαστική έκθεση της κοπέλας και πείτε μου από τι πέθανε; Έχω δικαίωμα να μάθω». Και όταν έβγαλε την ιατροδικαστική, μετά από μεγάλη πίεση, γυρίζει και μου λέει ότι πέθανε «από εσωτερική αιμορραγία». «Μπράβο», λέω, «την αφήσανε να πεθάνει; Τα θερμά μου συγχαρητήρια». «Εγώ», λέω, «ξέρω από τι πέθανε η κοπέλα». Δεν ήξερα τα αίτια, αλλά ξέρω σίγουρα ότι δεν πέθανε ακαριαία. Ξέρω σίγουρα ότι ζούσε δύο ώρες μετά. Και αν υπήρχε άμεση επέμβαση των σωστικών συνεργείων, η κοπέλα ίσως να ζούσε.

Μου είπατε κάποια στιγμή, εκτός ηχογράφησης, ότι τα συμπεράσματά σας βασίζονται στην κοινή λογική

Ποια είναι αυτή η κοινή λογική; Ότι δεν μπορεί ο άνθρωπος που λέγαμε προηγουμένως πως ήρθε να ζητήσει βοήθεια για την κοπέλα του και ήταν ζωντανός και ο οποίος βγήκε από το τρένο, να βρεθεί απανθρακωμένος έξω από το τρένο ώρα μετά. Ναι, σίγουρα υπήρξε αναζωπύρωση, αλλά αυτή δεν μπορεί να την δημιουργήσουν τα έλαια σιλικόνης. Η λογική αυτό λέει.

Δύο χρόνια ταλαιπωρείστε αφάνταστα. Πού βρίσκετε αυτή τη δύναμη να μιλάτε και να παλεύετε έτσι;

Μαζική διαδήλωση στην Αθήνα για την επέτειο δύο χρόνων από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα ΤέμπηΜαζική διαδήλωση στην Αθήνα για την επέτειο δύο χρόνων από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη

Εγώ προσωπικά είμαι θυμωμένη. Απίστευτα θυμωμένη. Δεν μου έχει φύγει ο θυμός ούτε για πέντε λεπτά και δεν θέλω να μου φύγει. Θέλω κάποιος να πληρώσει γι' αυτό. Δεν γίνεται δηλαδή να γίνεται κάτι τόσο τραγικό και να βγαίνουν να μας κοροϊδεύουν - γιατί μας κοροϊδεύουν. Ποιοι είναι αυτοί οι πολιτικοί; Δεν γίνεται όλοι αυτοί οι άνθρωποι να βγαίνουν στην τηλεόραση και να με κοροϊδεύουν, γιατί ήμουν εκεί, τα είδα, τα έζησα. Δεν μπορεί κανείς να με κοροϊδέψει.

Πώς σας κοροϊδεύουν;

Αυτό που μου κακοφαίνεται πιο πολύ είναι το γεγονός που λένε ότι δεν υπήρξε κανένα περίεργο υλικό. Είχε μια μυρωδιά ο χώρος. Τι να πω τώρα, πώς ήταν τα παλιά καθαριστήρια που έμπαινες μέσα και μύριζαν. Ναι, αυτό το πράγμα 100-200 φορές πάνω. Δηλαδή πνιγόμουν, δεν μπορούσες να ανασάνεις.  Επίσης ένα σημάδι που έχω εδώ και άλλο ένα μεγάλο που έχω στην κοιλιακή δεν ήταν εγκαύματα φωτιάς γιατί τα ρούχα μου ήταν άθικτα. Τα ρούχα μου δεν είχαν πάθει κάτι.

Σας έκαψε δηλαδή το δέρμα και όχι τα ρούχα;

Ναι. Ήταν κάτω από το ρούχο. Και να φανταστείς ότι φορούσα φανελάκι, πουλοβεράκι. Ήταν χειμώνας...  Τα ρούχα μου ήταν άθικτα και είχα αυτό το σημάδι εδώ πάνω, το οποίο υποχώρησε κάπως γιατί μου έκανε τελικά μια θεραπεία μια δερματολόγος στο Παπανικολάου. Αλλά αυτό δεν ήταν έγκαυμα. Είχε ασπρίσει όλο και ήταν σκληρό από πάνω και ήταν ενοχλητικό. Δεν πόναγε. Στην ουσία ποτέ δεν με πόνεσε αυτό το πράγμα. Ήταν περίεργο απλά, αλλά αυτό δεν ήταν έγκαυμα.

Υπάρχει κάτι που θέλετε ιδιαιτέρως να ακουστεί μέσω της συνέντευξής σας;

Κάποια στιγμή, αν δεν κάνουμε κάτι για να αλλάξει όλο αυτό, δηλαδή να υπάρξουν ασφαλείς συγκοινωνίες, να υπάρξει καλή κοινωνική ασφάλιση, οι επόμενοι θα είμαστε εμείς, ίσως τα παιδιά μας. Δεν μπορούμε να αδιαφορούμε άλλο. Και ειλικρινά κάτι που είχα πει μετά το δυστύχημα και συνεχίζω και το λέω ακόμη είναι ότι ντρέπομαι. Ντρέπομαι, γιατί ανήκω στη γενιά των ανθρώπων που επιτρέψαμε σε όλους αυτούς να κάνουν τέτοια έκτροπα. Ντρέπομαι. Δεν κάναμε τίποτε. Δυστυχώς, δεν κάναμε τίποτε να προλάβουμε. Επαναπαυθήκαμε. Καθίσαμε στον καναπέ μας. Ωραίοι, άνετοι όλοι, κι εγώ μέσα. Αυτή την Ελλάδα θα κληροδοτήσουμε.

Ένα από τα μέτρα για τα οποία επαίρεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ότι διέγραψε 300.000 περίπου μη ενεργούς φοιτητές από τα Μητρώα των Σχολών τους. Σαν αυτοί οι φοιτητές να επιβάρυναν με οποιονδήποτε τρόπο τη λειτουργία των Πανεπιστημίων και χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις διάφορες δυσκολίες που μπορεί να τύχουν στη ζωή ενός φοιτητή και να τον κάνουν να διακόψει για ένα μικρό ή και μεγάλο διάστημα τις σπουδές του

Ένα τέτοιο παράδειγμα φοιτητή είναι αυτό του Άδωνι Γεωργιάδη, του σημερινού Υπουργού Υγείας, ο οποίος αποφοίτησε από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ το 2003, δηλαδή 13 χρόνια μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο

Το πώς γίνεται να είναι Υπουργός Υγείας ένας απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας ο οποίος επιπλέον διαφήμιζε και πουλούσε νανογιλέκα, είναι άλλης τάξεως ζήτημα. Ίσως να θέλει η κυβέρνηση να μας δείξει ότι σε λίγο η Δημόσια Υγεία θα είναι Ιστορία μακρινή και αντικείμενο Αρχαιολόγων και πως καλό θα είναι να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους θεραπείας – έστω και placebo

Ας αφήσουμε όμως τις αυθαίρετες ερμηνείες και ας επικεντρωθούμε στο θέμα μας. Στο ότι δηλαδή ο άνθρωπος αυτός πήρε πτυχίο μετά από 13 ολόκληρα χρόνια από την αποφοίτησή του από το Λύκειο – υπήρξε δηλαδή και αυτός ένας αιώνιος φοιτητής, ο οποίος με το σημερινό νόμο θα διαγραφόταν από τη Σχολή του και δεν θα έπαιρνε ποτέ πτυχίο.

Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι η φοίτησή του στο Πανεπιστήμιο ήταν δεκαετής και ότι η καθυστέρηση στη λήψη του πτυχίου οφείλεται στο θάνατο των γονιών του. Σεβόμαστε το γεγονός, αλλά αυτός ακριβώς θα έπρεπε να είναι και ο λόγος ο συγκεκριμένος άνθρωπος –εάν είχε το στοιχειώδες φιλότιμο – να εναντιωθεί στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης και να μην ψηφίσει τη διαγραφή των μακροχρόνιων φοιτητών

Αν όμως περιμένουμε φιλότιμο και τσίπα από τον Άδωνι Γεωργιάδη είμαστε άξιοι της μοίρας μας

Υποστηρίζει επίσης πως, όταν βρήκε χρόνο, πέρασε 35 μαθήματα μέσα σε ένα χρόνο. Τώρα, το πώς γίνεται τεχνικά να συμβεί αυτό, είναι ένα άλλο θέμα, δείγμα της αμετροέπειας και της ελαφρότητας του συγκεκριμένου ανθρώπου

Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο η συγκινητική επιστολή μιας φοιτήτριας – από αυτές που διαγράφηκαν με τον πρόσφατο νόμο της κυβέρνησης. Από μια φοιτήτρια που έπαψε να είναι φοιτήτρια γιατί  διαγράφηκε από το Μητρώο Φοιτητών της Σχολής της "λόγω υπέρβασης της ανώτατης διάρκειας φοίτησης"! - και ας αναλογιστούμε πόσες άλλες τέτοιες τέτοιες ιστορίες υπάρχουν και την ίδια στιγμή συναντούν απέναντί τους ένα ανάλγητο και διεφθαρμένο κράτος ημετέρων 

Γράφει η Λίτσα Ρέππα

"Παρέλαβα σήμερα την επίσημη ενημέρωση για τη διαγραφή μου από το μητρώο φοιτητών του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Από σήμερα έπαψα να είμαι βάρος ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ποτέ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…

Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…

Μου χρωστάει μια άλλη ζωή για δεκαετίες, που ήμουν γι’ αυτό αόρατη…

Για τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια που μεγάλωνα με μια βαριά άρρωστη μάνα, χωρίς πατέρα, δουλεύοντας από τα 14 μου χρόνια για να επιβιώσουμε σ’ αυτό το Κράτος που αγνοούσε την ύπαρξή μας…

Για τα ξενύχτια που έπλενα πιάτα, τα χιλιόμετρα που περπατώντας μάτωναν τα πόδια μου μοιράζοντας φυλλάδια, τα εγκαύματα στα παιδικά μου χέρια από απορρυπαντικά με βαριά χημικά στα συνεργεία καθαρισμού όπου δούλευα ανήλικη κι ανασφάλιστη και τις φορές που λιποθυμούσα από αναθυμιάσεις…

Για εκείνη τη φορά που δούλεψα πωλήτρια και το αφεντικό είδε σ’ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι το θύμα για να δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις διαστροφές του, κι αφού γλίτωσα, η αστυνομία αυτού του Κράτους τον προστάτευσε με κάθε τρόπο…

Και όλα αυτά πηγαίνοντας παράλληλα σχολείο...

Για το διάβασμα μέσα σε λεωφορεία και τρένα, πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά.

Για το κερί που έφεγγε για να διαβάσω όταν μας έκοβε η κρατική ΔΕΗ το ρεύμα, γιατί η κρατική σύνταξη χηρείας της μάνας μου, ώσπου εγώ να μπορέσω να μεγαλώσω λίγο για να δουλέψω, έφτανε ίσα ίσα για να μπορεί να ταΐζει το παιδί της, εμένα, κι έμενε πολλές φορές εκείνη νηστική…

Κι όταν πέρασα εκείνη τη χρονιά που τέλειωσα το Λύκειο στη σχολή, έκλαψα πρώτη φορά στη ζωή μου από χαρά…

Στην πρώτη αίτηση μεταγραφής που απορρίφθηκε έκλαψα από στεναχώρια, στη δεύτερη που απορρίφθηκε από θυμό, στην τρίτη που απορρίφθηκε από οργή…

Γιατί για το Κράτος τότε σημασία δεν είχαν τα κριτήρια που τα είχα όλα: χωρίς πατέρα, με μάνα βαριά άρρωστη και εισόδημα πείνας…

Για το Κράτος τότε είχαν σημασία τα ραβασάκια των βουλευτών κι εγώ δεν είχα τέτοιο…

Έθαψα τη στεναχώρια, τον θυμό και την οργή μαζί με τ’ όνειρό μου και συνέχισα τη ζωή μου, έχοντάς το για πάντα παράπονο και δίκαιο απωθημένο, το μόνο μου απωθημένο…

Γιατί ό,τι άλλο ονειρεύτηκα και δεν εξαρτιόταν, ευτυχώς, από το Κράτος αν θα το βρω αλλά από εμένα, το βρήκα…

Σήμερα βρήκα και την επιστολή της διαγραφής μου ως φοιτήτρια… Μα πώς μπορεί κάποιος να σε βγάλει από κάπου που, χτίζοντας την πόρτα, δεν σ’ άφησε ποτέ να μπεις…

Σήμερα το Κράτος έκανε τη μοναδική του δαπάνη για εμένα ως φοιτήτρια… το κόστος του χαρτιού και του courier για να μου ανακοινώσει ότι παίρνει πίσω ό,τι ποτέ δεν μου έδωσε…

Δεν με όρισε ποτέ μια σφραγίδα, ούτε θα με σβήσει ένα έγγραφο. Ό,τι δεν μου έδωσε το Κράτος, το έχτισα με ιδρώτα, πόνο και πείσμα.

Δεν ήμουν ποτέ σε μητρώα με Χασάπηδες και Φραπέδες.

 Κι αν κάποτε ένα όνειρό μου περίμενε να ανοίξει μια πόρτα που δεν άνοιξε ποτέ στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, σήμερα ξέρω πως έμαθα να στέκομαι όρθια, γκρεμίζοντας εμπόδια και χτίζοντας τη ζωή μου με αξιοπρέπεια και περηφάνια.

Γιατί εγώ δεν ήμουν ποτέ αριθμός. Ήμουν και είμαι μια ζωή που δεν λύγισε.

Και είμαι πολύ μα πάρα πολύ περήφανη για όσα κατάφερα να ξεπεράσω κόντρα σε ότι μου προδιέγραφαν οι "συνθήκες".

Δεν ζητώ πια δικαίωση. Είμαι η δικαίωση. Για κάθε παιδί που μεγάλωσε αόρατο, για κάθε όνειρο που πάλεψε μόνο του να αναπνεύσει..."

Στη Ραφ Τάουν μπορεί όλο το χρόνο να έχουμε καρναβάλι, την Κυριακή όμως θα έχουμε τη Μεγάλη Παρέλαση. Η Raf West Journal ετοίμασε για το σκοπό αυτό τον Ύμνο του Καρναβαλιού. Συντονιστείτε με το ρυθμό της Σάμπα και χορέψτε μαζί με τους Μεγάλους Καρνάβαλους

Η φωτογραφία είναι από τη συγκέντρωση συμπαράστασης των εργαζομένων της "Βιολάντα" στο αφεντικό τους και τη διατράνωση της πιστής αφοσίωσής τους σε αυτόν μέχρι θανάτου, όπως φαίνεται

''Την ηθική των αφεντικών την αντιπάθησα όσο και την ηθική των δούλων. Μια τρίτη ηθική έβλεπα να διαμορφώνεται μέσα μου: Δίνε το χέρι σου σε όποιον σηκώνεται!'' ( Μαξίμ Γκόρκι)

Στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη "Ο πιστός άνθρωπος", ο μεγαλοαστός (ο Σπυρίδων ) συνομιλεί με την καθαρίστρια του σπιτιού του (τη Στέλλα).

ΣΤΕΛΛΑ:  Όλα θα σας τα πάρουν, όλα!

ΣΠΥΡΙΔΩΝ:  Όλα οι κομπλεξικοί, όλα!

ΣΤΕΛΛΑ:  Και πού θα βρίσκουμε εμείς μεροκάματο, πώς θα ζήσει ο φτωχός;

ΣΠΥΡΙΔΩΝ: Είμαστε καταδικασμένοι αμφότεροι.

ΣΤΕΛΛΑ: Λένε πως το κάνουνε για το φτωχό! Μα άμα φτωχύνει ο πλούσιος, ποιος θα δίνει του φτωχού ένα κομμάτι ψωμί;

ΣΠΥΡΙΔΩΝ: Το φτωχό εμείς τον σκεφτόμαστε, όχι αυτοί! Ουδείς φτωχός έχει τη δυνατότητα να σκεφτεί τον άλλο φτωχό.

ΣΤΕΛΛΑ: Από πού τρώμε τόσα χρόνια, από σας δεν τρώμε; Άμα δεν είστε εσείς, χαθήκαμε.

Εκεί που έλεγες ότι ως κοινωνία έχουμε πιάσει τόπο, έρχονται και άλλες οδυνηρές ειδήσεις για να σου δείξουν ότι ο κοινωνικός κατήφορος δεν έχει πάτο. Έρχονται για να σου εξηγήσουν  γιατί ο Καραμανλής εκλέχθηκε ξανά βουλευτής στις Σέρρες, γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει κόψει αλυσίδα και δεν υπολογίζει τίποτα, γιατί ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι ακόμη πρωθυπουργός

Χθες λοιπόν, οι εργάτες της ΒΙΟΛΑΝΤΑ μαζεύτηκαν έξω από το αστυνομικό τμήμα όπου μεταφέρθηκε το πρώην αφεντικό τους – όχι για να διαμαρτυρηθούν για τις άθλιες και δολοφονικές συνθήκες κάτω από τις οποίες δούλευαν, όχι για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για τον άδικο τρόπο με τον οποίο χάθηκαν οι συνάδελφοί τους, αλλά για να τον υποστηρίξουν

Αντί να αναλογιστούν ότι θα μπορούσαν αυτοί οι ίδιοι να ήταν στη θέση των νεκρών συναδέλφων τους, αντί να σκεφτούν με τι μούτρα θα αντικρίσουν τους συγγενείς των νεκρών, αυτοί προτίμησαν να δείξουν την υποταγή και την αφοσίωση στο αφεντικό τους

Καταλαβαίνουμε το άγχος τους για την επερχόμενη ανεργία, όμως κάπου έπρεπε να υπάρχει και λίγη ντροπή, λίγη τσίπα, λίγο φιλότιμο απέναντι στους πέντε συναδέλφους τους που ανατινάχθηκαν

Ντράπηκε και η ντροπή

Όλη αυτή η ιστορία μας θύμισε το “Working class hero”, το περίφημο τραγούδι του John Lennon. Αντί λοιπόν να πούμε και άλλα εμείς, θα αφήσουμε τον Lennon να μιλήσει.

Το κομμάτι γράφτηκε από τον ίδιο τον Lennon, ηχογραφήθηκε από τις 26 Σεπτεμβρίου μέχρι τις 23 Οκτωβρίου του 1970 και εμπεριέχεται στο δίσκο “John Lennon/Plastic Ono Band”, που κυκλοφόρησε στις 11 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους.

Οι στίχοι του είναι επηρεασμένοι από την έντονη πολιτικοποίηση του πρώην μέλους των Beatles.

“Nομίζω πως είναι ένα επαναστατικό τραγούδι. Βασικά, η σημασία του είναι επαναστατική. Ελπίζω να μιλήσει πραγματικά στην καρδιά των εργαζομένων και να μη λάβει άλλο νόημα. Ελπίζω να δημιουργήσει τέτοια ταύτιση όπως το Give Peace a Chance. Αλλά δεν ξέρω. Από την άλλη, ίσως και να αγνοηθεί. Νομίζω πως απευθύνεται στους ανθρώπους σαν εμένα, τους ανθρώπους της εργατικής και της μεσαίας τάξης. Είναι η εμπειρία μου και ελπίζω να λειτουργήσει ως προειδοποίηση στους ανθρώπους, τους ήρωες της εργατικής τάξης.” 

Αν μας προκαλεί εντύπωση τo ότι ο Lennon κατατάσσει τον εαυτό του στην εργατική και στη μεσαία τάξη, ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος μεγάλωσε σε μια εργατική συνοικία του Liverpool

Οι στίχοι του τραγουδιού επιτίθενται στην ταξική ανισότητα και στους μηχανισμούς ελέγχου και αποχαύνωσης της εργατικής τάξης … “Keep you doped with religion and sex and TV … And you think you're so clever and classless and free … But you're still fucking peasants as far as I can see”

Σε πολλά σημεία οι στίχοι του τραγουδιού είναι ειρωνικοί και σαρκαστικοί. Στίχοι όπως  “A working class hero is something to be” ή  “If you want to be a hero well just follow me”,  στην πραγματικότητα έχουν το ακριβώς αντίθετο νόημα από ότι αν κανείς τους εκλάβει ρεαλιστικά.

Ας ακούσουμε όμως το τραγούδι του Lennon, όχι όμως από τον ίδιο, αλλά από την  Marian Faithfull που με τη δραματικότητα της φωνής της απογείωσε πραγματικά το αίσθημα που θέλει να αποδώσει το τραγούδι

As soon as you're born they make you feel small

By giving you no time instead of it all

'Til the pain is so big you feel nothing at all

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

They hurt you at home and they hit you at school

They hate you if you're clever and they despise a fool

'Til you're so fucking crazy you can't follow their rules

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

When they've tortured and scared you for twenty odd years

Then they expect you to pick a career

When you can't really function you're so full of fear

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

Keep you doped with religion and sex and TV

And you think you're so clever and classless and free

But you're still fucking peasants as far as I can see

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

There's room at the top they are telling you still

But first you must learn how to smile as you kill

If you want to be like the folks on the hill

A working class hero is something to be

A working class hero is something to be

If you want to be a hero, well, just follow me

If you want to be a hero, well, just follow me

Η Επιτροπή για την ανάδειξη και την υπεράσπιση της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών και της συλλογικής τους μνήμης αναδεικνύει 10+1 μύθους και αλήθειες για τα προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας.

Αναλυτικά:

10 + 1 ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ ΤΗΣ Λ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ… ΚΑΙ ΜΙΑ ΕΚΚΕΝΩΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ

1. “Τα Προσφυγικά είναι ετοιμόρροπα.”

Όχι! Τα Προσφυγικά είναι απολύτως ανθεκτικά αλλά προφανώς χρειάζονται εξωτερική συντήρηση. Ο λόγος που παραμένουν σε τόσο καλή κατάσταση στατικότητας και έχουν αντέξει χωρίς ζημιές όλους τους σεισμούς της Αθήνας των τελευταίων 100 ετών είναι η εξαιρετική αρχική τους κατασκευή σε συνδυασμό με το γεγονός ότι συντηρούνται διαρκώς εσωτερικά από τους κατοίκους και την τεχνική δομή της Κοινότητας εδώ και δεκαετίες.

2. “Τα Προσφυγικά είναι εγκαταλελειμμένα, κανείς δε μένει εκεί.”

Όχι! Τα Προσφυγικά είναι από τις πιο ζωντανές και ενεργές γειτονιές της Αθήνας -και όχι μόνο-, όπου κατοικούν πάνω από 400 άνθρωποι. Άνθρωποι από τα κάτω, τόσο ελληνικής καταγωγής όσο και 27 διαφορετικών εθνικοτήτων που συμβιώνουν αρμονικά. δημιουργώντας ένα μοναδικό μωσαϊκό και έναν κόσμο που χωράει πολλούς κόσμους. Με το πλάνο που έχει εκδώσει η περιφέρεια Αττικής, όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα υποστούν βίαιη εκκένωση και θα βρεθούν στον δρόμο.

3. “Στα Προσφυγικά μένουν μόνο αναρχικοί.”

Όχι! Στα Προσφυγικά μένουν άνθρωποι πολλών και διαφορετικών πολιτικών ιδεολογιών, μεταξύ των οποίων και αναρχικοί/ες.

4. “Στα Προσφυγικά κυριαρχεί ανομία και επιθετικότητα.”

Όχι! Στα Προσφυγικά κυριαρχεί η άμεση δημοκρατία, η αυτοοργάνωση, η αλληλεγγύη, η αλληλοβοήθεια και η αρμονική συμβίωση εκατοντάδων διαφορετικών ανθρώπων. Η μόνη επιθετικότητα που υπάρχει στη γειτονιά είναι από την αστυνομία, που έχει προβεί σε κατασταλτικές επιθέσεις πολλές φορές, πνίγοντας με χημικά τη γειτονιά και χωρίς να υπολογίζουν ούτε τα 50 παιδιά (από 4 μηνών μέχρι 17 χρονών), τους ηλικιωμένους και τους άρρωστους, ούτε και τους ασθενείς και τους εργαζόμενους του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Αγιος Σάββας” και του νοσοκομείου ΕΛΠΙΣ, που βρίσκονται ακριβώς δίπλα.

5. “Στα Προσφυγικά μένουν χρήστες ουσιών και γίνεται διακίνηση ναρκωτικών.”

Όχι! Καμία διακίνηση ουσιών δεν γίνεται στα Προσφυγικά, καθώς το 2010 οι κάτοικοι οργανώθηκαν ακριβώς πάνω στην ανάγκη να αντιμετωπιστούν οι ναρκομαφίες, τις οποίες εκδίωξαν από τη γειτονιά με πολύ μεγάλο αγώνα. Στο καταστατικό πλαίσιο της Κοινότητας, που συγκροτήθηκε εκείνη την περίοδο και ισχύει μέχρι και σήμερα, μεταξύ άλλων δεν επιτρέπεται η εμπορία ουσιών.

Επίσης, είναι χαρακτηριστικό ότι παρόλο που στο νοσοκομείο ΕΛΠΙΣ στεγάζεται μονάδα του ΟΚΑΝΑ, η συγκεκριμένη είναι η μόνη μονάδα έξω από την οποία δεν γίνεται διακίνηση από ναρκομαφίες, γιατί οι κάτοικοι περιφρουρούν τη γειτονιά και δεν το επιτρέπουν. Όσο για τα άτομα που είναι χρήστες και χρήστριες ουσιών, η Δομή Υγείας της Κοινότητας σε συνεργασία με δομές του 18άνω, ψυχιάτρους και ψυχολόγους, φροντίζουν για την απεξάρτησή τους.

6. “Το κράτος θέλει να κάνει κοινωνικές κατοικίες στα Προσφυγικά.”

Όχι! Το κράτος στοχευμένα αποσιωπεί ότι τα Προσφυγικά είναι ήδη κοινωνικές κατοικίες εδώ και δεκαετίες, και μάλιστα οι μόνες ουσιαστικά που υπάρχουν στην Ελλάδα, καθώς μένουν άνθρωποι από πολλές ευάλωτες ομάδες (ηλικιωμένοι/ες, ασθενείς, άστεγοι/ες, άνθρωποι με ψυχικό πόνο, πρόσφυγες, μετανάστες/τριες, μονογονεϊκές οικογένειες, παιδιά). Εξάλλου, το κράτος ήταν αυτό που προσπάθησε να βάλει βίαια τέλος στον εναπομείναντα κοινωνικό χαρακτήρα στέγασης των Προσφυγικών μέσω των αναγκαστικών απαλλοτριώσεων που επέβαλε, τρομοκρατώντας και εκδιώχνοντας τους περισσότερους κατοίκους στα τέλη της δεκαετίας του ‘90, επιδιώκοντας μάλιστα να τα κατεδαφίσει και να τα χαρίσει σε επιχειρηματίες παρακάμπτοντας την ιστορική τους αξία. Είναι σαφές πως το κράτος θέλει να εκμεταλλευτεί ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά φιλέτα στο κέντρο της Αθήνας και να “εξευγενίσει” ολόκληρη τη γειτονιά των Αμπελοκήπων, μετατρέποντας την περιοχή σε τουριστικό οικόπεδο και ανεβάζοντας το κόστος ζωής, γεγονός που θα επηρεάσει τη ζωή όλων των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής.

7. “Το κράτος θέλει να κάνει δομές φιλοξενίας για τους συγγενείς των θεραπευόμενων του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Άγιος Σάββας”.

Όχι! Στα Προσφυγικά υπάρχουν ήδη Δομές Φιλοξενίας θεραπευόμενων και συνοδών, τις οποίες έχουν φτιάξει οι ίδιοι οι κάτοικοι σε συνεργασία με τον Σύλλογο Εργαζομένων του αντικαρκινικού νοσοκομείου “Ο Αγιος Σάββας”. Το κράτος δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τους ασθενείς και τους συνοδούς τους, εφόσον υπάρχουν αμέτρητα ακίνητα στην ιδιοκτησία κράτους και εκκλησίας πέριξ του νοσοκομείου. Κάποια από αυτά είναι αναξιοποίητα και κάποια τα εκμεταλλεύονται αισχροκερδώντας σε βάρος ανθρώπων σε ανάγκη. Φυσικά στην απαξίωση των ζωών των ασθενών προστίθεται η υποστελέχωση και η υποβάθμιση των νοσοκομείων και η ολοκληρωτική διάλυση του δημόσιου συστήματος υγείας. Επομένως, το μόνο που ενδιαφέρει το κράτος είναι να εκδιώξει τους κατοίκους των Προσφυγικών, χρησιμοποιώντας τα κοινωνικά αντανακλαστικά μέσω προσχηματικών και υποκριτικών επιχειρημάτων και ανακοινώσεων.

8. “Το κράτος θέλει να δώσει 15 εκατομμύρια για τα Προσφυγικά, γιατί νοιάζεται για την πολιτιστική κι εθνική κληρονομιά.”

Όχι! Το κράτος δεν νοιάζεται για καμία πολιτιστική κληρονομιά. Νοιάζεται μόνο για έργα βιτρίνας. Εκδιώχνοντας τους πρώτους κατοίκους των Προσφυγικών στα τέλη της δεκαετίας του ΄90, δημιούργησε μια γειτονιά – φάντασμα κι άφησε σκόπιμα τα κτήρια και τον περιβάλλοντα χώρο να ρημάζουν. Η Τεχνική Δομή των Προσφυγικών είναι αυτή που εδώ και χρόνια συντηρεί τα κτήρια, προστατεύοντάς τα από τη φθορά του χρόνου και ολόκληρη η Κοινότητα διατηρεί τα Προσφυγικά ως μνημείο ζωντανής ιστορίας και μνήμης, με τη διοργάνωση δεκάδων εκδηλώσεων μέσα στα χρόνια και τη συνεργασία με πολιτιστικούς φορείς και συλλόγους της γειτονιάς και ευρύτερα. Μάλιστα, η Κοινότητα έχει αποφασίσει και σχεδιάσει την εξωτερική αποκατάσταση και και συντήρηση των κτηρίων, με δική της εργασία και χρήματα, τα οποία φυσικά δεν θα είναι σε καμία περίπτωση 15 εκ., οπότε επιβεβαιώνουμε ότι πρόκειται για μεγάλη μπίζνα…

9. “Τα Προσφυγικά είναι ένα γκέτο, κλειστό και περιχαρακωμένο και δεν μπορεί κάποιος να πάει.”

Όχι! Τα Προσφυγικά είναι μια ανοιχτή ζωντανή γειτονιά που παράγει πολιτιστικό, πολιτικό και κοινωνικό έργο, όχι μόνο για τους κατοίκους της, αλλά για το σύνολο της κοινωνίας. Μπορεί κανείς να επισκεφθεί τα Προσφυγικά οποιαδήποτε στιγμή, σε μία από τις συχνές προγραμματισμένες ξεναγήσεις, σε κάποια δράση μιας από τις 22 αυτοοργανωμένες δομές της, για να παρακολουθήσει ταινίες από τη Δομή Σινεμά, για να πιει καφέ στο συλλογικό καφενείο κάθε Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή, για να επισκεφθεί τον Αυτοοργανωμένο Φούρνο, για να παρακολουθήσει την ανοιχτή συνέλευση των κατοίκων.

10. “Τα Προσφυγικά είναι υπόθεση λίγων περιθωριακών ατόμων.”

Όχι! Τα Προσφυγικά είναι υπόθεση όλων μας. Είναι ένα μοναδικό εγχείρημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που έχει γίνει αντικείμενο έρευνας και μελέτης από πανεπιστήμια ως ένα αξιόλογο μοντέλο κοινωνικής αυτοοργάνωσης, το οποίο μπορεί να αποτελέσει έμπνευση και σε άλλες γειτονιές για να αυτοοργανωθούν. Η υπεράσπιση των Προσφυγικών είναι αγώνας για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής!

+1 μύθος και 1 αλήθεια..

11. “Καλά όλα αυτά, αλλά στο τέλος τα Προσφυγικά θα τα πάρει το κράτος.”

Όχι! Με τίποτα! Τα προσφυγικά θα παραμείνουν στο σύνολο των κατοίκων τους, σε ολόκληρη την κοινωνία, στην Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών που παίρνει την ευθύνη και θα σηκώσει το κόστος αυτού του αγώνα.

Η Κοινότητα αυτή μετράει 16 χρόνια ζωής, μετράει 22 αυτοοργανωμένες δομές, μετράει πάνω από

27 εθνικότητες και αντίστοιχες γλώσσες, μετράει πολλές θρησκείες, μετράει αμέτρητες ώρες συνελεύσεων, μετράει ζωές πολλών ανθρώπων οι οποίες “μετράνε” μέσα σε αυτά τα 14,5 στρέμματα πολύ περισσότερο από ό,τι “μετράνε” μέσα στα κρατικά κτήρια, στα σύνορα ή στα νερά του Αιγαίου, μετράει πολλά γέλια παιδιών, μα κυρίως μετράει τα άστρα ενός ουρανού που ονειρεύτηκαν πολλοί άνθρωποι πολλών εποχών και πολλών γεωγραφιών.

Η επιτροπή μέσω της καμπάνιας #saveprosfygika καλεί όλη την κοινωνία να σταθεί στο πλευρό των κατοίκων των Προσφυγικών και να στηρίξει τον δίκαιο αγώνα τους.

Θα είμαστε εκεί, με κάθε τρόπο, γιατί αν χαθούν τα προσφυγικά θα χαθεί ένα κομμάτι της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας και ξέρουμε καλά ότι από την ελευθερία και την αξιοπρέπεια δεν μπορεί να λείψει ούτε ένα κομμάτι.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠ’ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ

Πηγή: thepressproject.gr

Καισαριανή, 1 Μάη 1944. Οι μελλοθάνατοι εισέρχονται στον κυρίως χώρο του Σκοπευτηρίου της Καισαριανής όπου θα εκτελεστούν.

Χθες, ένας πωλητής από το Βέλγιο έβαλε για δημοπρασία στο ebay μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ιστορίας μας – την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944

Για πρώτη φορά έχουμε την ευκαιρία να δούμε τα πρόσωπα αυτών των ηρώων χάρη σε οκτώ φωτογραφίες που αναρτήθηκαν προς πώληση στο eBay – βλέπετε το χρήμα έχει αναγορευθεί σε υπέρτατη αξία παραμερίζοντας  ηθικούς ενδοιασμούς και αξιοπρέπεια

Οι εικόνες φέρεται πως προέρχονται από το άλμπουμ του Υπολοχαγού Χέρμαν Χόϊερ που υπηρετούσε τότε στο 1012 Festungs-Bataillon με έδρα τη Μαλακάσα.

Οι 200 κομμουνιστές εκτελέστηκαν  ως αντίποινα για τον θάνατο ενός Γερμανού στρατηγού, τριών συνοδών του αξιωματικών και τον τραυματισμό πολλών στρατιωτών σε επίθεση ανταρτών στους Μολάους της Λακωνίας, στις 27 Απριλίου του 1944.

Οι περισσότεροι από αυτούς προέρχονταν από το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου. Ήταν πολιτικοί κρατούμενοι του φασιστικού καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά και είχαν συλληφθεί πριν από την Κατοχή για τη δράση ή τις ιδέες τους, κυρίως ως μέλη ή στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Μετά την είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα το 1941, οι ελληνικές αρχές, αντί να τους απελευθερώσουν, τους παρέδωσαν στις κατοχικές αρχές οι οποίες τους χρησιμοποιούσαν ως αντίποινα.

Οι εικόνες είναι συγκλονιστικές. Όπως γράφει ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός σε σχετική του ανάρτησή στο fb

«Είμαι συγκλονισμένος. Είναι τα μοναδικά οπτικά τεκμήρια για το γεγονός 80 χρόνια μετά, και όχι μόνο δεν είναι αφηρημένες λήψεις, αλλά κάδρα γεμάτα ευκρινείς μικρές λεπτομέρειες. Καλοντυμένοι και κουρεμένοι γουλί φτάνουν με φορτηγά από το Χαϊδάρι. Ένας Ιταλός βοηθητικός της Βέρμαχτ με τσιγάρο μπροστά σε ένα φορτηγό.

Τα πρόσωπα των μελλοθανάτων φαίνονται καθαρά. Έξω από την είσοδο του Σκοπευτηρίου, κάτι πεταμένα ρούχα (αυτών που προηγήθηκαν). Παράστημα στητό. Βλέμμα σταθερό. Μισάνοιχτα στόματα κατά το βάδισμα -κάτι τραγουδούν. Ένας σηκώνει το χέρι σε γροθιά. Ένας αστυνομικός στην πύλη του Σκοπευτηρίου χαμογελάει. Είναι επειδή χαιρετά τους φίλους τους τους Γερμανούς ή κάποιος από τους μελλοθάνατους του λέει χαρούμενος "πάμε για καθαρό αέρα" ή κάτι τέτοιο;

Ο ψυχρός φακός του κατακτητή συναντά το αγέρωχο βλέμμα των κομμουνιστών αγωνιστών, όπως οδηγούνται σε ομάδες για να τουφεκιστούν. Λέξεις όπως "ηρωισμός" που μέχρι τώρα ήταν επενδύσεις νοήματος και επικοί τόνοι πάνω στην ιστορική ανάμνηση, τώρα γίνονται εικόνα αδιάψευστη. Και μια από τις πιο εμβληματικές στιγμές της Κατοχής και της Αντίστασης, μια σελίδα της εθνικής ιστορίας, αποκτά ήχο, παλμό, σχεδόν χρώμα.

Δεν ξέρω ποιος ήταν ο Γερμανός που απαθανάτισε τους δεσμώτες της Ακροναυπλίας -κάποιοι μετρούσαν 8 χρόνια στα σίδερα- που πάνε περήφανοι να στηθούν μπροστά στη μάντρα που ο Βάρναλης αποκάλεσε "το σύνορο του κόσμου" και τι είχε στο μυαλό του. Εκτελούσε υπηρεσία προπαγανδιστικής τεκμηρίωσης; Ήθελε να τις δείχνει στα παιδιά του μετά τον Πόλεμο και να λέει "να πώς μοιάζουν οι Έλληνες εγκληματίες"; Να τις βλέπει και να αναπολεί τη θητεία του στην Ελλάδα; Ή τον παρακίνησε κάποιος μικρός κρυφός θαυμασμός για τους εχθρούς που αντίκρισαν κατάματα και αλύγιστοι τον θάνατο;»

Λίγο πριν την εκτέλεση μια σειράς από τους 200 Ελληνες κομμουνιστές. Όλοι στητοί, άφοβοι και περήφανοι.

Ένας υψώνει τη γροθιά του και ένας άλλος τεντώνει το κορμί του όσο ψηλά μπορεί 

Μελλοθάνατοι περνούν την πύλη του Σκοπευτηρίου. Τα πεταμένα ρούχα είναι αυτών που είχαν ήδη εκτελεστεί.

Οι φωτογραφίες αυτές αποτελούν ντοκουμέντο μεγάλης ιστορικής αξίας. Για πρώτη φορά βλέπουμε τα πρόσωπα αυτών των ηρώων που μέχρι τώρα μαθαίναμε γι αυτους μόνο από μαρτυρίες και από περιγραφές, όπως εκείνη τη συγκλονιστική περιγραφή της Μέλπως Αξιώτη στις “Πρωτομαγιές 1886 – 1945” όταν μιλάει για στην Πρωτομαγιά του 1944.

«Απ’ το κατώφλι κι ύστερα, τους τρέχανε μες στα μαύρα καμιόνια οι Γερμανοί, κι εκείνοι τραγούδαγαν. Μπρουμουτισμένοι, στοιβαγμένοι, σα να ‘ταν κιόλας ψόφιο πράμα, κι ωστόσο τραγούδαγαν. Ο έξω κόσμος ωσάν αστραπή το ‘μαθε. “Κουβαλούν μελλοθάνατους από το Χαϊδάρι στο Θυσιαστήριο!” (…) Οι μελλοθάνατοι συνέχεια τραγούδαγαν “40 παλικάρια” , “έχε γεια, καημένε κόσμε” και τον εθνικό ύμνο μας. Στο πέρασμά τους πέταξαν ένα δαχτυλίδι με τ’ όνομα, ξέσκισε μια γυναίκα λουρίδα απ’ το ρούχο της και την πέταξε, και πολλοί επιμένουν πως πέταξαν κι ένα άσπρο κουρέλι όπου με αίμα είχανε γραμμένα: “Πεθαίνουμε για τη Λευτεριά και τη Λαοκρατία”. Δεν επιτρέπονταν μολύβι και χαρτί απάνω τους»

Με τις φωτογραφίες αυτές αποκτά σάρκα και οστά το περίφημο χαρακτικό του Τάσσου 

"Είθε οι δυσκολίες αυτών των καιρών να μην μας κάνουν να χάσουμε την τρυφερότητα στις καρδιές μας"

Ο Τάκης Πολίτης είναι Καθηγητής, πρώην Κοσμήτορας της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Είναι γνωστός για την ακαδημαϊκή του δράση, τη συμμετοχή του σε ανθρωπιστικές αποστολές (π.χ. Γάζα) και την έντονη ακτιβιστική του δράση, ενώ έχει βρεθεί αντιμέτωπος με απαγορεύσεις εισόδου από τις ΗΠΑ λόγω της πολιτικής του στάσης.

Εδώ και τέσσερεις μήνες ο Τάκης Πολίτης ζει στην Κούβα και εργάζεται στο πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα. Στο παρακάτω κείμενο περιγράφει την κατάσταση αυτή τη στιγμή στην Κούβα, λόγω της ασφυκτικής πίεσης που υφίσταται από τους «γρίνγκος», όπως υποτιμητικά και απαξιωτικά αποκαλούν τους κατοίκους των Ηνωμένων Πολιτειών οι Ισπανόφωνοι Αμερικάνοι. Ήδη πάντως το Μεξικό αποφασίζει να σπάσει τον αποκλεισμό που επιβάλλουν οι γκρίνγκος και στέλνει στο περήφανο νησί της Κούβας δύο πλοία με 800 τόνους τρόφιμα, φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης

Ακολουθεί το κείμενο του Τάκη Πολίτη

-------------------------------------------------------------------------------------------

Από σήμερα Δευτέρα 9/2 η πανεπιστημιακή εκπαίδευση στην Κούβα αλλάζει τρόπο υλοποίησης. Προχθές Παρασκευή, το Υπουργείο Ανώτατης Εκπαίδευσης εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία αναφέρει την ανάγκη συνέχισης του εκπαιδευτικού έργου, παρά την κλιμάκωση του οικονομικού και ενεργειακού πολέμου που επιβάλλουν οι ΗΠΑ στη χώρα, και τεκμηριώνει την αναγκαία αναδιοργάνωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με αποκέντρωση των πανεπιστημιακών δραστηριοτήτων και την ορθολογική χρήση των ενεργειακών πόρων.

Η εκπαιδευτική διαδικασία, λοιπόν, μετατρέπεται σε ημιδιαζώσης, δηλ. τα μαθήματα που θα συνεχίσουν να γίνονται δια ζώσης θα είναι μόνο αυτά που η φυσιογνωμία τους το απαιτεί (πχ μαθήματα χειρουργικής της Ιατρικής Σχολής). Οι κύριοι τρόποι εργασίας θα είναι η εξ αποστάσεως εργασία και η τηλεργασία, όπου αυτό είναι δυνατό. Οι αλλαγές αυτές -που είχαν εφαρμοστεί και στην περίοδο του Covid- αφορούν μόνο στην πανεπιστημιακή εκπαίδευση, ενώ τα μαθήματα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης συνεχίζονται κανονικά με φυσική παρουσία των μαθητών στα σχολεία.

Η αναγκαία αυτή τροποποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας προέρχεται από τα πολύ περιορισμένα αποθέματα καυσίμων που διαθέτει πλέον η χώρα, μετά την απόφαση Τραμπ να κάνει ό,τι μπορεί για να εμποδίσει την εισαγωγή πετρελαίου στην Κούβα, σε συνδυασμό με την κρατική πρόνοια για δωρεάν μεταφορά στα ανώτατα ιδρύματα -με χρήση κρατικών λεωφορείων- φοιτητών, καθηγητών και προσωπικού, οι οποίοι στην πλειονότητά τους ζουν στην ίδια περιφέρεια, αλλά όχι και στην πόλη που εδρεύει το πανεπιστήμιο.

Στη Σάντα Κλάρα, το Universidad Central “Matra Abreu” de Las Villas -το πανεπιστήμιο που ανακήρυξε επίτιμο διδάκτορα τον Τσε και που έχω την τιμή να διδάσκω φέτος ως προσκεκλημένος καθηγητής- από την προηγούμενη Πέμπτη διέκοψε τη χρήση των πανεπιστημιακών λεωφορείων για την μεταφορά φοιτητών, καθηγητών και προσωπικού στο πανεπιστημιακό campus που βρίσκεται 9 χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Θα ήθελα να υπενθυμίσω μια θερμή παράκληση που απεύθυνα πριν από 2 μήνες περίπου σε φίλους και φίλες που καταρχάς νοιώθουν αλληλέγγυοι και αλληλέγγυες με την Κούβα, που εργάζονται σε φορείς του δημόσιου ή ιδιωτικού τομέα που αντικατέστησαν πρόσφατα (ή πρόκειται να αντικαταστήσουν σύντομα) υπολογιστές τους και που μπορούν να αναλάβουν εκ μέρους του φορέα τους την απόφαση δωρεάς των μεταχειρισμένων αυτών υπολογιστών στο κουβανικό πανεπιστήμιο, να μου στείλουν σχετικό mail στο Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Η Κούβα πιέζεται, πιέζεται από τις ΗΠΑ, τον ιμπεριαλισμό, την αμερικάνικη νεοαποικιοκρατική αντίληψη και πρακτική. Πιέζεται σήμερα από έλλειψη καυσίμων, πιθανόν να πιεστεί αύριο και από έλλειψη τροφίμων. Όμως η Κούβα ανθίσταται, το φρόνημα του κουβανικού λαού είναι σταθερά υψηλό, «οι γκρίνγκος δεν θα υποτάξουν ποτέ το λαό μας» ακούω σε κάθε κουβέντα που ανοίγω εδώ.

Η Κούβα περνά tiempos difíciles, ίσως πιο δύσκολους και από αυτούς που ακολούθησαν την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, όπως είπε την περασμένη Πέμπτη ο Προέδρος της χώρας Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ σε συνέντευξή του σε διεθνή και εθνικά ΜΜΕ. Είναι η ώρα που η χώρα του Φιντέλ χρειάζεται, από κοντά ή από μακριά, την με κάθε τρόπο υποστήριξη και αλληλεγγύη μας, τουλάχιστον όσων από εμάς θεωρούμε ότι οι λαοί εξακολουθούν να έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν το μέλλον τους και να μην το μαθαίνουν από λίστες τύπου Έπστιν.