Ένα από τα μέτρα για τα οποία επαίρεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι ότι διέγραψε 300.000 περίπου μη ενεργούς φοιτητές από τα Μητρώα των Σχολών τους. Σαν αυτοί οι φοιτητές να επιβάρυναν με οποιονδήποτε τρόπο τη λειτουργία των Πανεπιστημίων και χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις διάφορες δυσκολίες που μπορεί να τύχουν στη ζωή ενός φοιτητή και να τον κάνουν να διακόψει για ένα μικρό ή και μεγάλο διάστημα τις σπουδές του

Ένα τέτοιο παράδειγμα φοιτητή είναι αυτό του Άδωνι Γεωργιάδη, του σημερινού Υπουργού Υγείας, ο οποίος αποφοίτησε από το Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΕΚΠΑ το 2003, δηλαδή 13 χρόνια μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο

Το πώς γίνεται να είναι Υπουργός Υγείας ένας απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας ο οποίος επιπλέον διαφήμιζε και πουλούσε νανογιλέκα, είναι άλλης τάξεως ζήτημα. Ίσως να θέλει η κυβέρνηση να μας δείξει ότι σε λίγο η Δημόσια Υγεία θα είναι Ιστορία μακρινή και αντικείμενο Αρχαιολόγων και πως καλό θα είναι να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους θεραπείας – έστω και placebo

Ας αφήσουμε όμως τις αυθαίρετες ερμηνείες και ας επικεντρωθούμε στο θέμα μας. Στο ότι δηλαδή ο άνθρωπος αυτός πήρε πτυχίο μετά από 13 ολόκληρα χρόνια από την αποφοίτησή του από το Λύκειο – υπήρξε δηλαδή και αυτός ένας αιώνιος φοιτητής, ο οποίος με το σημερινό νόμο θα διαγραφόταν από τη Σχολή του και δεν θα έπαιρνε ποτέ πτυχίο.

Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι η φοίτησή του στο Πανεπιστήμιο ήταν δεκαετής και ότι η καθυστέρηση στη λήψη του πτυχίου οφείλεται στο θάνατο των γονιών του. Σεβόμαστε το γεγονός, αλλά αυτός ακριβώς θα έπρεπε να είναι και ο λόγος ο συγκεκριμένος άνθρωπος –εάν είχε το στοιχειώδες φιλότιμο – να εναντιωθεί στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης και να μην ψηφίσει τη διαγραφή των μακροχρόνιων φοιτητών

Αν όμως περιμένουμε φιλότιμο και τσίπα από τον Άδωνι Γεωργιάδη είμαστε άξιοι της μοίρας μας

Υποστηρίζει επίσης πως, όταν βρήκε χρόνο, πέρασε 35 μαθήματα μέσα σε ένα χρόνο. Τώρα, το πώς γίνεται τεχνικά να συμβεί αυτό, είναι ένα άλλο θέμα, δείγμα της αμετροέπειας και της ελαφρότητας του συγκεκριμένου ανθρώπου

Αυτές τις ημέρες κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο η συγκινητική επιστολή μιας φοιτήτριας – από αυτές που διαγράφηκαν με τον πρόσφατο νόμο της κυβέρνησης. Από μια φοιτήτρια που έπαψε να είναι φοιτήτρια γιατί  διαγράφηκε από το Μητρώο Φοιτητών της Σχολής της "λόγω υπέρβασης της ανώτατης διάρκειας φοίτησης"! - και ας αναλογιστούμε πόσες άλλες τέτοιες τέτοιες ιστορίες υπάρχουν και την ίδια στιγμή συναντούν απέναντί τους ένα ανάλγητο και διεφθαρμένο κράτος ημετέρων 

Γράφει η Λίτσα Ρέππα

"Παρέλαβα σήμερα την επίσημη ενημέρωση για τη διαγραφή μου από το μητρώο φοιτητών του Τμήματος Λογιστικής και Χρηματοοικονομικών της Σχολής Οικονομικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

Από σήμερα έπαψα να είμαι βάρος ως αριθμός στα φοιτητικά μητρώα… Γιατί ποτέ δεν κόστισα σ’ αυτό το Κράτος, ως εγγεγραμμένη φοιτήτρια, ούτε μία δραχμή ούτε ένα λεπτό του ευρώ…

Δεν χρωστάω τίποτα στο Ελληνικό Κράτος…

Μου χρωστάει μια άλλη ζωή για δεκαετίες, που ήμουν γι’ αυτό αόρατη…

Για τα παιδικά κι εφηβικά μου χρόνια που μεγάλωνα με μια βαριά άρρωστη μάνα, χωρίς πατέρα, δουλεύοντας από τα 14 μου χρόνια για να επιβιώσουμε σ’ αυτό το Κράτος που αγνοούσε την ύπαρξή μας…

Για τα ξενύχτια που έπλενα πιάτα, τα χιλιόμετρα που περπατώντας μάτωναν τα πόδια μου μοιράζοντας φυλλάδια, τα εγκαύματα στα παιδικά μου χέρια από απορρυπαντικά με βαριά χημικά στα συνεργεία καθαρισμού όπου δούλευα ανήλικη κι ανασφάλιστη και τις φορές που λιποθυμούσα από αναθυμιάσεις…

Για εκείνη τη φορά που δούλεψα πωλήτρια και το αφεντικό είδε σ’ ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι το θύμα για να δοκιμάσει να ικανοποιήσει τις διαστροφές του, κι αφού γλίτωσα, η αστυνομία αυτού του Κράτους τον προστάτευσε με κάθε τρόπο…

Και όλα αυτά πηγαίνοντας παράλληλα σχολείο...

Για το διάβασμα μέσα σε λεωφορεία και τρένα, πηγαίνοντας και γυρίζοντας από τη δουλειά.

Για το κερί που έφεγγε για να διαβάσω όταν μας έκοβε η κρατική ΔΕΗ το ρεύμα, γιατί η κρατική σύνταξη χηρείας της μάνας μου, ώσπου εγώ να μπορέσω να μεγαλώσω λίγο για να δουλέψω, έφτανε ίσα ίσα για να μπορεί να ταΐζει το παιδί της, εμένα, κι έμενε πολλές φορές εκείνη νηστική…

Κι όταν πέρασα εκείνη τη χρονιά που τέλειωσα το Λύκειο στη σχολή, έκλαψα πρώτη φορά στη ζωή μου από χαρά…

Στην πρώτη αίτηση μεταγραφής που απορρίφθηκε έκλαψα από στεναχώρια, στη δεύτερη που απορρίφθηκε από θυμό, στην τρίτη που απορρίφθηκε από οργή…

Γιατί για το Κράτος τότε σημασία δεν είχαν τα κριτήρια που τα είχα όλα: χωρίς πατέρα, με μάνα βαριά άρρωστη και εισόδημα πείνας…

Για το Κράτος τότε είχαν σημασία τα ραβασάκια των βουλευτών κι εγώ δεν είχα τέτοιο…

Έθαψα τη στεναχώρια, τον θυμό και την οργή μαζί με τ’ όνειρό μου και συνέχισα τη ζωή μου, έχοντάς το για πάντα παράπονο και δίκαιο απωθημένο, το μόνο μου απωθημένο…

Γιατί ό,τι άλλο ονειρεύτηκα και δεν εξαρτιόταν, ευτυχώς, από το Κράτος αν θα το βρω αλλά από εμένα, το βρήκα…

Σήμερα βρήκα και την επιστολή της διαγραφής μου ως φοιτήτρια… Μα πώς μπορεί κάποιος να σε βγάλει από κάπου που, χτίζοντας την πόρτα, δεν σ’ άφησε ποτέ να μπεις…

Σήμερα το Κράτος έκανε τη μοναδική του δαπάνη για εμένα ως φοιτήτρια… το κόστος του χαρτιού και του courier για να μου ανακοινώσει ότι παίρνει πίσω ό,τι ποτέ δεν μου έδωσε…

Δεν με όρισε ποτέ μια σφραγίδα, ούτε θα με σβήσει ένα έγγραφο. Ό,τι δεν μου έδωσε το Κράτος, το έχτισα με ιδρώτα, πόνο και πείσμα.

Δεν ήμουν ποτέ σε μητρώα με Χασάπηδες και Φραπέδες.

 Κι αν κάποτε ένα όνειρό μου περίμενε να ανοίξει μια πόρτα που δεν άνοιξε ποτέ στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, σήμερα ξέρω πως έμαθα να στέκομαι όρθια, γκρεμίζοντας εμπόδια και χτίζοντας τη ζωή μου με αξιοπρέπεια και περηφάνια.

Γιατί εγώ δεν ήμουν ποτέ αριθμός. Ήμουν και είμαι μια ζωή που δεν λύγισε.

Και είμαι πολύ μα πάρα πολύ περήφανη για όσα κατάφερα να ξεπεράσω κόντρα σε ότι μου προδιέγραφαν οι "συνθήκες".

Δεν ζητώ πια δικαίωση. Είμαι η δικαίωση. Για κάθε παιδί που μεγάλωσε αόρατο, για κάθε όνειρο που πάλεψε μόνο του να αναπνεύσει..."